കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 6 ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയികൊണ്ടിരുന്നു.. പുലർച്ചെയുള്ള മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പച്ചക്കറി ചെടികളുടെ ഇലകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ അവയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി… ലോകേഷ് കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കൊട്ടയുമായി തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. വഴുതന വെണ്ട, പയർ, മുളക്... ഓരോ ചെടിയിലും വിളവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഓരോന്നും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പറിച്ചെടുത്തു. "മോനേ... ഇന്ന് ഇത് ചന്തയിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടോ" പിറകിൽ നിന്ന് കമല വിളിച്ചു. "അതെ അമ്മേ. ആദ്യ വിളവല്ലേ... കൊണ്ടുപോകണം." കേശവൻ അപ്പോഴേക്കും തോട്ടത്തിലെത്തി. ചെടികളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പച്ചക്കറികൾ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "ഇത് നിന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ് മോനേ." "നമ്മുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ എന്ന് പറ അച്ഛാ ." ലോകേഷ് ചിരിച്ചു…. ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ===== അന്ന് ചന്തയിൽ എത്തിയപ്പോൾ പലരും ലോകേഷിന്റെ ചുറ്റും കൂടി…. "ഇതൊക്കെ നിന്റെ തോട്ടത്തിലേതാണോ" ചില ആളുകൾ തിരക്കി… "അതെ."... "നല്ല ഫ്രഷ് ആണല്ലോ.".. അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ മിക്ക പച്ചക്കറികളും വിറ്റുതീർന്നു. വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ലോകേഷിന്റെ കൈയിൽ ചെറിയൊരു തുകയായിരുന്നു. വലിയ തുകയൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ അത് അവന്റെ സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ആദ്യ വരുമാനമായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ അവൻ ആ പണം കമലയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. "അമ്മേ... ഇത് വെച്ചോ."... കമല അതിശയിച്ചു. "നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണ്ടേ" "ആദ്യം വീട്ടിലെ ആവശ്യങ്ങൾ."... അവൾ പണം നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് അവനെ നോക്കി.. "നിന്നെക്കാൾ വലിയ സമ്പത്ത് എനിക്ക് വേണ്ട മോനേ…"... ===== വൈകുന്നേരം കേശവൻ ഒരു ചെറിയ പൊതിയുമായി വീട്ടിലെത്തി…. "ഇത് എന്താ അച്ഛാ" ലോകേഷ് ചോദിച്ചു. "തുറന്ന് നോക്ക്."... അവൻ അത് തുറന്നു നോക്കി.. അകത്ത് ഒരു പുതിയ മുണ്ടും ഷർട്ടും… "ഇത് എനിക്കാണോ " അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ കേശവനെ നോക്കി… "അതെ." "എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇത് വാങ്ങിയത്.. നേരത്തെ വാങ്ങിയത് ഒരുപാട് ഉണ്ടല്ലോ…" "ആദ്യ വരുമാനം നേടിയ കർഷകനുള്ള അച്ഛന്റെ സമ്മാനം." ലോകേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… "അച്ഛാ... ഇതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു." "വേണം മോനേ. ഈ ദിവസം ഞാൻ മറക്കില്ല.".. ==== ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. ലോകേഷിന്റെ തോട്ടം ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു സംസാരവിഷയമായി. മുമ്പ് പരിഹസിച്ചിരുന്ന ചിലർ വന്ന് അവനോട് ഉപദേശം ചോദിച്ചു…. ലോകേഷ് എല്ലാവരോടും ക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. നിങ്ങൾ എന്നെ പരിഹസിച്ചിരുന്നല്ലോ എന്ന് ഒരാളോടുപോലും അവൻ പറഞ്ഞില്ല…. അവന്റെ മനസ്സിൽ അതിനുള്ള ഇടമില്ലായിരുന്നു. --- ഒരു വൈകുന്നേരം ഗോപാലൻ മാഷ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. “മാഷ് ഇരിക്ക്.. ഞാൻ ചായ എടുക്കാം…”... കമല അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി… "നിന്നെക്കുറിച്ച് പഞ്ചായത്തിൽ നല്ല അഭിപ്രായമാണ്." മാഷ് ലോകേഷിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "എന്നെക്കുറിച്ചോ.." "അതെ. അടുത്ത മാസം കർഷകസമിതിയിൽ യുവാക്കളെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. നിന്നെയും അവർ അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തും എന്നാ കേട്ടത്…." "എന്നെയോ" ലോകേഷ് അതിശയിച്ചു.. "നിന്റെ അധ്വാനം കണ്ടിട്ടാണ് എല്ലാവരും നിന്റെ പേര് പറയുന്നത്.".. ലോകേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി മാത്രം. കമല ചായയും ആയി വന്നു… “മാഷേ ദേ ചായ….”.... “ഞാൻ ഇവനോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… നല്ല കാര്യം ആണ്…”.. കമല കൊടുത്ത ചായ വാങ്ങി മാഷ് അവരെ നോക്കി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… “എന്താ മോനേ…”.... കമല ലോകേഷിനെ നോക്കി… “പഞ്ചായത്തിൽ യുവ കർഷകരെ സമിതിയിൽ ഉൾപെടുത്തുന്നുണ്ട് എന്ന്… എന്റെ പേരും അവർ ചേർക്കും എന്ന് ആണ് മാഷ് പറഞ്ഞത്….”.... “അത് ഒരു നല്ല കാര്യം ആണല്ലോ..”.... കമല സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു…. “എന്റെ ലോകേഷ് ഒരിടത്തും തല കുനിക്കില്ല കമലേ… ഗുരുത്വം ഉള്ളവൻ ആണ് ഇവൻ.. ഇവൻ ഒരിടത്തും തോൽക്കില്ല…”.. മാഷ് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു… ===== വൈദേഹി ജോലി അന്വേഷിച്ച് പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും അപേക്ഷ നൽകി. പഠനം മികച്ചതായിരുന്നെങ്കിലും ജോലി ലഭിക്കുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. "എങ്ങനെയുണ്ട് മോളേ ജോലി ഒക്കെ ശരിയായോ…" അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ ലീല തിരക്കി…. "കുറെ ഇന്റർവ്യൂകൾ കഴിഞ്ഞു അമ്മേ.." "ജോലി കിട്ടുമോ".... "കിട്ടുമായിരിക്കും അമ്മേ."... "ഗ്രാമത്തിൽ ലോകേഷ് നല്ല രീതിയിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നാണ് കേട്ടത്." ലീല പറഞ്ഞു…. ലീല പറഞ്ഞത് കേട്ട് വൈദേഹിയുടെ മുഖം മാറി…. "അമ്മേ... ആ വിഷയം ഇനി പറയണ്ട."... "ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ."... "അമ്മയ്ക്ക് വേറെ ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ ഇല്ലേ" അത്രയും പറഞ്ഞ് വൈദേഹി ഫോൺ വെച്ചു…. മകളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും അവനോട് ഒരു അകലം ഉണ്ടെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. === ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ കേശവന് ശക്തമായ നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. "കമലേ..."... ഉറക്കത്തിൽ ആയിരുന്ന കമല പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു… അവർ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു.. “എന്താ…. എന്ത് പറ്റി….”... അവർ വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു…. നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു ശ്വാസം എടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കേശവനെ കണ്ട് കമല നിലവിളിച്ചു… അവരുടെ നിലവിളി കേട്ട് ലോകേഷ് ഓടിയെത്തി. "അമ്മേ എന്താ"... “അച്ഛൻ…”.... കമല നിലവിളിയോടെ പറഞ്ഞു.. “അച്ഛാ….”.... "വേദന എടുക്കുന്നു…." കേശവൻ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചുകൊണ്ട് ആയാസപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു… ലോകേഷിന്റെ മുഖത്ത് ഭയം നിറഞ്ഞു… അടുത്ത വീട്ടിലെ രമേശിനെ വിളിച്ചുണർത്തി അയാളുടെ ജീപ്പിൽ ഉടൻ കേശവനെയും കൊണ്ട് ലോകേഷ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. "ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല അച്ഛാ... ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.".. കേശവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ലോകേഷ് പറഞ്ഞു.. കമല കണ്ണീരോടെ അവർക്കൊപ്പം ഇരുന്നു…. പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. ജീപ്പിന്റെ വെളിച്ചം ഇരുട്ട് കീറി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.… തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി….. #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ