#📙 നോവൽ - - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _24 ✍️ രചന -Aysha akbar അഭി ബാഗല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് പോകാൻ തയ്യാറായി..... ഇനി വൈശാലി യെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരണമെന്നത് മാത്രമാണ് കടമ്പ...... ആരും കാണാതെ അവിടെ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പുറത്ത് കടക്കണം...... ഓർക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി വൈശാലി കൂടെ വരുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തിൽ കവിഞ്ഞൊരു ഭയത്തിനും സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.... അവൻ തന്നെ ഒന്നോർത്തു നോക്കി.... എന്തിനു വേണ്ടി വന്നതാണ് താനിവിടെ.... ഓർക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.... ഇരുട്ടിനേയും കാത്ത് അവനൊരു ധൃതിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു.... മുറിയിലെ ജന വാതിൽ അവനൊന്നു തുറന്നിട്ടു.... ഒരു മഴക്കുള്ള കോളെന്ന പോൽ ആകാശം ഇരുണ്ടു കൂടി..... ഭയപ്പെടുത്തും വിധം കാർ മേഘങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടി പ്പാഞ്ഞു..... ദൂരെയെവിടെയോ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന വണ്ണം ഒരു കുളിർ കാറ്റ് അവനിലേക്കൊഴുകി വന്നു...... അൽപ സമയത്തിനകം ആകെ ക്കൂടി മഴ തകർത്തു പെയ്തു തുടങ്ങി..... ഭ്രാന്തമായി ആ മഴ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു പ്രയാസം അഭിയെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു..... സാധാരണ മഴ തരാറുള്ള ആ സുഖമുള്ള അനുഭൂതി ഇന്നില്ല....... സമയം രാത്രി യായതും മഴ നിലച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവൻ ജോയിയെ വിളിച്ചു...... സാറേ അങ്ങോട്ടൊന്നും പോകാൻ പറ്റില്ല.... മഴയല്ലേ.....വെള്ളം കയറിയിട്ടുണ്ടാവും...... ജോയി അത് പറഞ്ഞതും എന്തോ ഒരു നിരാശ അവനെ വന്ന് മൂടി..... ജനലിലൂടെ... മഴ തുള്ളികൾ കടന്ന് താൻ വരുന്നതും നോക്കി നീല സാരിയുടുത്തവൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് അവൻ കൺ കോണിൽ കണ്ടു...... എന്തോ നെഞ്ചിനു വല്ലാത്തൊരു ഭാരം..... സാരമില്ല.... ഇന്നൊരു ദിവസമല്ലേ...... നാളെ മഴയോതുങ്ങി അവളെ കൂട്ടാം എന്ന് തന്നേ കണക്ക് കൂട്ടിയവൻ കാത്തിരുന്നു...... പിറ്റേന്ന് നിലക്കാത്ത ആ മഴ വല്ലാതെ യുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അതവനിൽ ഒരു ആശ്വാസം നൽകി.... ജോയി.... അടുത്ത മഴ വരും മുന്പേ അങ്ങോട്ട് പോകാം നമുക്ക്...... അഭി ധൃതി പ്പെട്ടത് പറയുമ്പോൾ ജോയി യവനെ തന്നേ നോക്കി നിന്നു..... സാറേ.... മഴ പെയ്താൽ പുഴയിലെ വെള്ളം കയറും..... പിന്നേ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആർക്കും കടക്കാൻ കഴിയില്ല..... റോഡിലൊക്കെ വെള്ളമായിരിക്കും..... ഇനി ഇവിടെ മഴ നിന്നാലും അപ്പുറമുള്ള ആ മലയിൽ നിന്നും വെള്ളം ഒഴുകിയിറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കും.. എവിടെ മഴ പെയ്താലും പുഴയിലെ വെള്ളം കയറും...... അത് കൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇനിയങ്ങോട്ട് പോക്ക് വരവ് നടക്കില്ല.. ആ സ്ഥലം അങ്ങനെയാണ്....... ജോയി നേരിട്ട് വന്നത് അത് തീർത്തു പറയാൻ തന്നെയായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അഭിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നോവ് പൊടിഞ്ഞു..... അല്ലെങ്കിലും പ്രതീക്ഷകൾ തച്ചുടച്ചുള്ള നോവിനു ഭാരം കൂടുമല്ലോ.... ഇനിയും അവളെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കണമെന്ന ചിന്തയിൽ അവനു സ്വയം ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഓരോ നിമിഷവും അവനേറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു തന്നെ തള്ളി നീക്കി.... അവളെ കൊണ്ട് താൻ ഇവിടം വിട്ട് പോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഓർത്തു അവനങ്ങനെ കിടന്നു..... നാലഞ്ചു ദിവസം വേണ്ടി വന്നു പുഴയിലെ വെള്ളം ഇറങ്ങാൻ...... സാറേ.... ഇന്ന് നമുക്ക് പോകാം കെട്ടോ..... ജോയി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും അഭിയുടെ ഹൃദയം ആനന്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു......... അവളോട് ചേർന്നു നിൽക്കാനെന്ന വണ്ണം അവനും ഒരു നീല ഷർട്ടെടുത്തിട്ടു...... ഭംഗിയിൽ ഒരുങ്ങിയെന്ന് അവൻ തന്നേ ഉറപ്പ് വരുത്തി ....... കുറെ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് കാണുന്നതിന്റെ ഒരു സന്തോഷം കൂടി അവനിലുണ്ടായിരുന്നു..... തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കൂടെ അവളുണ്ടാകുമെന്ന ആനന്ദത്തിൽ അവൻ റോഡെല്ലാം വ്യക്തമായി കണ്ടു... ഇന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി താനിവിടം കാണില്ലല്ലോ.... അവൻ നേരെ ചെന്നിറങ്ങിയതും പതിവ് ശാന്തതക്ക് വിപരീത മെന്ന വണ്ണം കുറച്ചു സ്ത്രീകൾ പുറത്ത് തന്നേ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.... അതിൽ വൈശാലി യുണ്ടോയെന്ന് അവനൊന്ന് തിരഞ്ഞു..... എന്നാൽ തന്നേ കണ്ട പാടേ അതിലൊരു സ്ത്രീയുടെ മുഖം മാറുന്നതും കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു ... അതേയ്..... അത് തന്റെ തോന്നലാണെന്ന് കരുതി അവൻ കത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ വിളി അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്... അവൻ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു..... എന്തിനാ വന്നത്..... ഉയരം കുറഞ്ഞ വെളുത്ത അല്പം പ്രായമുള്ള ആ സ്ത്രീ അവനെ നോക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നു ഞെട്ടി..... എനിക്ക് വൈശാലി യെ യാണ്‌ വേണ്ടത്..... വൈശാലി...അകത്തല്ല...... പുറത്താണ്...... അവൻ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ധൃതിയിൽ അവരിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവർ വീണ്ടുമത് പറഞ്ഞത്..... എവിടെ.... അവൻ ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ അവരെ നോക്കി.... ദേ.... അവിടെ........ അവർ ആ സ്ത്രീകൾ കൂടി നിൽക്കുന്ന അപ്പൂറത്തെ തൊടിയിലേക്ക് ചൂണ്ടി യത് പറയുമ്പോൾ അവൻ മനസ്സിലായില്ലെന്ന വണ്ണം അവരെ നോക്കി..... ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ട്... ആ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ ജനങ്ങളിൽ എവിടെയെങ്കിലും തന്റെ വൈശാലി ഉണ്ടോയെന്നവൻ തിരഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി നിരാശയയിരുന്നു ഫലം.... എങ്കിലും അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കണ്ണ് നീർ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു.... മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീയും വിങ്ങി പ്പോട്ടുകയാണ്.... അവനെന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ല ഒരു നിമിഷം.... വൈശാ...ലി...എവിടെ.... മനസ്സ് ഊഹിച്ചെടുക്കുന്നതൊന്നും സത്യമാകരുതേയെന്ന വണ്ണം അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പോയി...... അവള് പോയി....... അവരത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പൊട്ടി ക്കരയുമ്പോൾ അവനൊരു ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി.... അവന് ശരീരമാകെ തളർന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... രോഗിയായിരുന്നു അവള്..... ആയുസ്സെണ്ണി തീർക്കുകയായിരുന്നു... വേഗം തീർന്ന് പോകുന്ന ആയുസ്സിനെ നീട്ടി കിട്ടാൻ അവളാഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നിനക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു...... അവരതും കൂടി പറഞ്ഞു സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തുമ്പോൾ അവനവരെ നോക്കി.... ജമീലക്ക എനിക്ക്.... എനിക്ക് വൈശാലി യെ കാണണം...... അവനത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അവരൊന്നു ഞെട്ടി..... .ഇത്ര ധൈര്യത്തോടെ അവൻ തന്നേ ജമീലക്ക യെന്ന് വിളിക്കണമെങ്കിൽ അവൻ തന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കണം.... അത്ര മേൽ അവൾ തന്നേ കുറിച് അവനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം .... തന്നേ കുറിച്ചെന്നെല്ല ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ പുൽ തകിടിനെ കുറിച് പോലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം .... അവളുടെ ഭാരം അവളുടെ സ്വന്തമായിരുന്നില്ല....അത് മറ്റുള്ളവരെ ഓർത്തായിരുന്നു.... അതിനേക്കാൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പോകുന്ന നിസ്സഹായരായ പെൺ കുട്ടികളെ കുറിച്ചോർത്തായിരുന്നു.... ജമീലക്ക അപ്പുറത്തെ പുകയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുമ്പോൾ വിറക്കുന്ന കാലുകളോടെ അവനങ്ങോട്ട് നടന്നു...... നെഞ്ചിലെ ഭാരം തന്നേ വീഴ്ത്തി കളയുമോയെന് അവനു ഭയം തോന്നി .... ആകെ ക്കൂടി കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നുണ്ട്..... കണ്ണു നീർ ഒഴുകിയിട്ടില്ല...... പകരം ശരീരം ഊർന്ന് പോകുകയാണ്.... നെഞ്ചിൻ കൂടി പിളരുകയാണ്..... വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൻ ആ സ്ഥലത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി...... അവളുടേതെന്ന് പറയാൻ അവിടെയൊന്നും ബാക്കിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി നീലാംബര പൂക്കളുടെ മണം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞു...... അവനെ തട്ടി തലോടി ഒരു കുളിർ കാറ്റങ്ങനെ പതുങ്ങി നിന്നു........ എണ്ണ മയമുള്ള ആ മുഖവും ഭാരം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും തനിക്കായി മാത്രം വിടരുന്ന നുണക്കുഴിയുമെല്ലം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു...... വൈശാലീ...... ഉയർന്നു വന്ന തേങ്ങൽ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ മരിച്ചു പോകുമോയെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനുറക്കെ ആർത്തു കരഞ്ഞു.... അവന്റെ കരച്ചിലിന്റെ പ്രതി ധ്വനി ആ മലകളിൽ തട്ടി പുഴകൾക്കിടയിൽ കനത്തു നിന്നിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സർ...... സ്ഥലമെത്തി...... ഡ്രൈവർ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അഭി ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെന്ന പോൽ ഞെട്ടിയുണർന്നത്..... അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള അതേ നനവ് ബാക്കിയായിരുന്നു...... അവൻ കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് കണ്ണുകളൊന്ന് അമർത്തി തുടച്ചു..... ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് കളക്ടർ എന്ന ബോർഡു ള്ള കാർ ആ മുറ്റത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നത് കണ്ടതും എല്ലാവരും കൂടി അങ്ങോട്ടോടി വന്നിരുന്നു..... കളക്ടർ സാർ വന്നു....... ആരുടെയോ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം ആ വായുവിൽ ഉയർന്നതും അഭി ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിരുന്നു........ (തുടരും ) വായനക്കാരുടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധക്ക്...... നിങ്ങൾ അന്ന്വേഷിക്കുന്ന aysha അക്ബറെന്ന വ്യക്തി താത്കാലികമായി നാട് വിട്ടിരിക്കുന്നു...... കൊട്ടെഷൻ അയച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് ഇതിനാൽ അറിയിക്കുന്നു.... 🫣 Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ