ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlNKXj1a?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപരിണയം❣️15 കൈകളിൽ മുറുകെ ചേർത്തു പിടിച്ചു അവൻ അനുവിനെ നോക്കിയതും അവൾ വേഗം നോട്ടം മാറ്റിയിരുന്നു. കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കിയതും അവൻ കൂടുതൽ ബലമായി ആ കൈകളെ ലോക്ക് ആക്കിയിരുന്നു. "വിട് ദേവാ.." "അനു നീ ഒന്ന് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ടോ.? ഞാൻ ഒന്ന് പറഞ്ഞോട്ടെ." "എന്ത്?" "നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്തു പോവാടോ.? തനിക്കും മടുപ്പ് തോന്നുന്നില്ലേ? അഭിക്ക് ഒപ്പം പോലും പുറത്തു പോകാതെ താൻ ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് കഴിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകൾ ആയില്ലേ?" "ദേവൻ പൊയ്ക്കോളൂ. ഞാൻ എങ്ങോട്ടും ഇല്ല." "ആർക്ക് വേണ്ടി ആണെടോ ഇങ്ങനെ സ്വയം തളർന്നു ജീവിക്കണേ. ഇനി തനിക്ക് ഒന്ന് കൂടി വാശി കൂടും. ഇഷ്ടമില്ലാതെ എനിക്ക് ഒപ്പം ജീവിക്കേണ്ടി വരില്ലേ. കുറച്ചു നാളുകൾ തനിക്ക് ഒപ്പം ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ നിരാശനായി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമെന്ന ഒരു തോന്നലാ തനിക്ക്. എന്നാ കേട്ടോ. ദേവനു കഴിയാവുന്നിടത്തോളം ട്രൈ ചെയ്തിട്ടാണെലും നിന്നെ പഴയ അനുവാക്കിയ ശേഷമേ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയാൽ പോലും ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കൂ. അല്ലാതെ നീ ഇനി ഇങ്ങനെ എന്നോട് ഉള്ള വാശി തീർക്കാൻ വേണ്ടി സ്വയം പരിശ്രമിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ തന്നെ ജീവിച്ചു തീർക്കും എന്നാണെങ്കിൽ അത് നിന്റെ വെറും വ്യാമോഹം മാത്രം ആണ് അനു. അതോർത്തോ നീ.." ദേവന്റെ ശബ്ദം അത്രത്തോളം ഉറച്ചതായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ അരികിൽ നിന്നും അഭിയുടെ അരികിലേക്കാണ് ഉടൻ പോയത്. ദേവൻ പോയി കഴിഞ്ഞതും അവൾ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പോടെ തന്റെ കാലുകളിൽ തലോടി. "താനും നാളുകളായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ലേ ഒന്ന് പുറത്തു പോകുവാൻ.? മടുപ്പ് തോന്നുന്നില്ലേ അനു നിനക്ക്? ഇങ്ങനെ ചുറ്റും ഉള്ളവരെ വെറുപ്പിച്ചു നീ എന്താണ് നേടുന്നത്. മറന്ന് കളഞ്ഞോരാ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി ഇപ്പൊ കുറ്റബോധത്തോടെ സങ്കടപെടുന്നത് എന്തിനാണ്.? അതോ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ അകൽച്ച അതാണോ? എന്തിനാണ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നും നീ അകറ്റിയവനെയും നിന്നെ മറന്നു അകന്നു പോയവനെയും ഓർത്തു നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം ഇപ്പോഴും തയാറായി നിൽക്കുന്ന ദേവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്? ഉള്ളിലെ സങ്കടം അവനോട് ആണോ പ്രതികാരമായി തീർക്കേണ്ടത്.? " തന്റെ നിഴൽ പോലും തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നി പോയിരുന്നു അനുവിന്. അവൾക്ക് തെല്ലൊരു കുറ്റബോധം തോന്നി തുടങ്ങിയതും അഭിയെ വിളിച്ചു അവൾ അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഫോണിൽ നോക്കി എന്തെക്കെയോ ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്ന ദേവനെ കണ്ടതും അഭിയെ കണ്ണ് കാട്ടി അവന്റെ അരികിലേക്ക് പോയിരുന്നു അനു. അനുവിനെ ദേവന്റെ അരികിൽ ആക്കി അഭി റൂമിലേക്കും വലിഞ്ഞു. "ദേവാ..." അനുവിന്റെ സാമിപ്യം അറിഞ്ഞെങ്കിലും ദേവൻ അവളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളായി അവനോട് സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. "ദേവാ.. നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഉള്ളത് കേൾക്കാൻ ഞാൻ തയാറായില്ലേ.."? "സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിരുന്നിട്ട് അത് പാടെ അവഗണിച്ചു പിന്മാറിയതല്ലേ നീ. ഇനി എന്താ.?" "അത് പോലെ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നീയും ബാധ്യസ്ഥനാണ്." അനു തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞതും അവൻ ഫോൺ മാറ്റി അവൾക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് കേൾക്കാൻ ആയി കാതോർത്തു. "ഓഹ് ശരി. നീ ഒന്ന് പറയൂ. എന്താണ് പറയാൻ ഉള്ളത്.?" "നീ പറഞ്ഞത് ഞാൻ അവഗണിച്ചു എന്നത് ശരി തന്നെ ആണ്. ദേവൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ ok ആകാൻ ടൈം എടുക്കും. അത് വരെ കാത്തിരിക്കാം എന്ന്. എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ നീ തന്നെ അത് ലംഘിക്കുവല്ലേ? "? "ആരു ലംഘിച്ചു എന്നാണ് പറയുന്നത്.? നിന്റെ സംസാരം കേട്ടാൽ നിന്നെ ഞാൻ മറ്റ് പലതിനും നിർബന്ധിച്ചു എന്ന് തോന്നുമല്ലോ? ഞാൻ നിന്റെ മൈൻഡ് ഒക്കെ ഒന്ന് മാറാൻ വേണ്ടി ഒന്ന് കൂൾ ആകാൻ വേണ്ടി ആണ് പുറത്തു പോകുന്ന കാര്യം സംസാരിച്ചത്. അല്ലാതെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു ജീവിക്കാൻ പറഞ്ഞോ അനു ഞാൻ."? "ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞില്ല ദേവൻ" " ഇനി എന്താ? " "ദേവൻ എന്നെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഇപ്പോഴും ഹരിയുടെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നല്ല. ദേവനെ ഒരിക്കലും ഞാൻ പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആണ് എന്റെ ലൈഫിലേക്ക് ദേവൻ വന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ഹരിയെ പ്രണയിച്ചത് പോലെ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ദേവനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഒരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സ് അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചു വാങ്ങാമെന്ന് ദേവനു തോന്നുന്നുണ്ടോ?" "സീ അനു. നീ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. എനിക്ക് നീ ആരെ പ്രണയിച്ചു എന്നത് ഒന്നും അറിയേണ്ട. നീ ഇപ്പൊ ആരെ പ്രണയിക്കണമെന്നതും നിന്റെ ഇഷ്ടം. ഒരിക്കലും ഹരിയെ പ്രണയിച്ചത് പോലെ നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കരുത്. ഒരാൾക്ക് കൊടുത്ത സ്നേഹം അത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അത് അവിടെ കഴിഞ്ഞു. ഒരു പക്ഷെ ഹരിയെ പ്രണയിച്ചതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിന് താഴെ ആ സ്ഥാനം മതി എനിക്ക്. ഹരിയുമായി നീ എന്നെ compare ചെയ്യരുത്. നിനക്ക് ഇനി എന്നെ ഉൾകൊള്ളാൻ ആവില്ലെങ്കിൽ അതും ഞാൻ സഹിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞു നീ എന്ത് തീരുമാനം എടുത്താലും ഞാൻ ok ആണ്. Because നമ്മളെ വേണ്ടാത്തവർക്കിടയിൽ ഒരു കരട് ആയി നിൽക്കുന്നതും ഒരു തെറ്റല്ലേ"? ഉള്ളിലെ സങ്കടം അടക്കി അവൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും അനുവിനും അലിവ് തോന്നി. "പക്ഷെ ദേവൻ ഞാൻ പറയാൻ വന്ന...." അനുവിന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ ഫോണും എടുത്തു ദേവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിരുന്നു. മുഖത്ത് സങ്കടം എടുത്തു അറിയിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ തനിക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് മുഴുവപ്പിക്കാതെ ഇറങ്ങി പോയവനോട് ഇത്രേം നേരം തോന്നിയ അലിവ് ദേഷ്യം ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. ദേവനെ നോക്കി അനു മുന്നോട്ട് നോക്കിയതും ദേവകിയെ കണ്ടു അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു പോയിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ടു തങ്ങളുടെ സംഭാഷണം അവർ വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നു എന്ന് അനുവിന് ബോധ്യമായി. തനിക്ക് പറയുവാൻ ഉള്ളത് ദേവനോ കേട്ടില്ല എന്നാൽ പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ ശ്രവിച്ചു ദേവകി തന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുമെന്നത് അനുവിന് മനസ്സിലായി. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ തുടങ്ങും മുൻപ് തന്നെ ദേവകി അവളുടെ അരികിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തിരുന്നു. "എന്താ അനു ഇവിടെ ഒരു സംസാരം?" "അത്... അമ്മേ...." ദേവകിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കിയതും അവളുടെ ശബ്ദം പതറി പോയിരുന്നു. "പറ അനൂ.." "ഞാൻ അത്.. ദേവനോട്.. പുറത്തു പോകുന്ന കാര്യം..." അവൾ പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിക്കും മുൻപ് ദേവകിയുടെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു. (തുടരും ).. കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ