#📙 നോവൽ ആ ഇടവഴിയിൽ തന്നെ നിന്ന് കൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ ഫോൺ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് അടിച്ചത്. പെട്ടെന്ന് ശ്രീഹരി എങ്ങാനും ഫോൺ കാണാതെ തിരികെ വരുന്നതാണോ എന്നോർത്ത് മീര പേടിച്ചു പോയി. കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ പിന്നിൽ മറച്ചു പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവൾ വണ്ടിയിൽ വരുന്നത് ആരാണെന്ന് നോക്കി. തന്റെ അരികിലൂടെ ആ ബൈക്ക് കടന്ന് പോയപ്പോഴാണ് വന്നത് ശ്രീഹരി അല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്. ആശ്വാസത്തോടെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു കൊണ്ട് മീര ഫോണും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരാശയം ഉദിച്ചത്. എപ്പോഴും വണ്ടികൾ പോകുന്ന വഴി ആയത് കൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ ഫോൺ അവിടെ നിലത്ത് തന്നെ ഇട്ടിരുന്നാൽ ഏതെങ്കിലും വണ്ടി കയറി ഇറങ്ങി പൊട്ടിപോകുമല്ലോന്ന് മീര ഓർത്തു. അവളത് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ഓട്ടോ അത് വഴി വന്നത്. മീര ഉടനെ തന്നെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ വഴിയിലേക്ക് ഇട്ടു. ഓട്ടോ അവളുടെ അടുത്തൂടെ കടന്ന് പോകുമ്പോ വണ്ടിയുടെ ടയർ കയറി ഇറങ്ങി ഫോൺ പൊട്ടുന്നത് ആത്മസംതൃപ്‌തിയോടെ മീര നോക്കി നിന്നു. പിന്നീട് രണ്ട് മൂന്ന് ബൈക്കും ഒരു പെട്ടി ഓട്ടോയും രണ്ട് സ്കൂട്ടറും കൂടി അതുവഴി പോയി. ആ വണ്ടികളൊക്കെ ഫോണിന്റെ പുറത്തൂടെ കയറി ഇറങ്ങി പോയതിനാൽ നന്നാക്കി ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ അത് തകർന്ന് പോയിരുന്നു. ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി ഇനി അത് റിപ്പയർ ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പാക്കി. അതിനുശേഷമാണ് മീര വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോയത്. ശ്രീഹരിയുടെ സഹോദരിമാർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന് സന്ധ്യ പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലുമ്പോ തന്റെ തെറ്റുകൾ ദേവിയോട് ഏറ്റ് പറഞ്ഞ് ശ്രീഹരിക്കൊപ്പം നല്ലൊരു ജീവിതം തനിക്ക് നൽകണേ എന്നവൾ മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് തന്റെ ജീവിതം താൻ പടുത്തുയർത്താൻ പോകുന്നതെന്ന് മീര അപ്പോൾ ഓർത്തതേയില്ല. വിളക്ക് വച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ശ്രീഹരി സ്കൂട്ടറിൽ തിരിച്ചു വന്നത്. വന്നപാടെ അവൻ തന്റെ ഫോൺ ഇടവഴിയിൽ തിരയുന്നത് റൂമിലെ ജനാലയിൽ കൂടി മീര കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൊട്ടി തകർന്ന ഫോൺ ശ്രീഹരി ഉടനെ തന്നെ കാണുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ആക്കിയിട്ടാണ് മീര അവനെ നോക്കി നിന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവൾ മുറിയിൽ നിന്ന് തന്നെ വീക്ഷിക്കുന്നത് ശ്രീഹരി കണ്ടില്ല. അവൻ വളരെയധികം നിരാശയോടെയും വിഷമത്തോടെയും പൊട്ടിത്തകർന്ന ഫോണുമായി ഗേറ്റ് കടന്ന് വീടിനു നേർക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മീര മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി സിറ്റ് ഔട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ശ്രീധന്യയും ശ്രീക്കുട്ടിയും ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അരികിലായി ശ്രീലതയുമുണ്ട്. "അയ്യോ... ഹരിക്കുട്ടാ... ഇതെങ്ങനെയാ നിന്റെ ഫോൺ ഇങ്ങനെ പൊട്ടിയത്." ശ്രീഹരി മുറ്റത്തെ വെളിച്ചത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് മൊബൈൽ പരിശോധിക്കുന്നത് കണ്ട് ആധിയോടെ ശ്രീലത തിരക്കി. "നേരത്തെ ഞാൻ സ്കൂട്ടറുമായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോ ഇടവഴിയിൽ വച്ച് ടയർ സ്‌കിഡ് ആയിട്ട് വണ്ടിയൊന്ന് ചരിഞ്ഞു പോയാരുന്നു. ആ കൂടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ സൈഡ് പോക്കറ്റിൽ വച്ചിരുന്ന ഫോൺ താഴെ വീണിരുന്നു. ഞാനത് അപ്പോ ശ്രദ്ധിക്കേം ചെയ്തില്ല. പിന്നീട് കവലയിൽ ചെന്നിട്ട് ഫോൺ നോക്കിയപ്പോ കാണാനില്ല. ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്ത് വണ്ടിക്ക് മുന്നിൽ വച്ചത് എനിക്ക് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. അതാ വഴിയിൽ എങ്ങാനും വീണിട്ടുണ്ടോന്ന് സംശയം തോന്നിയിട്ട് തിരിച്ചു വന്ന് അവിടെയൊക്കെ നോക്കിയത്. പക്ഷേ ഇത് മൊത്തം വണ്ടികൾ കയറി ഇറങ്ങി പൊട്ടി തകർന്ന് പോയി." ശ്രീഹരിയുടെ സ്വരത്തിൽ നിരാശ നിറഞ്ഞു. "ശോ... ഇത് വല്യ കഷ്ടായല്ലോ ഹരി. കടയിൽ കൊടുത്താൽ നന്നാക്കി കിട്ടില്ലേ." ശ്രീലത ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെന്ന തോന്നണേ. കാരണം അത്രേം പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട്." "ഈ ഫോൺ നീ ഈ അടുത്ത് വാങ്ങിയതല്ലേ." "അതേ... അമ്മേ. കഷ്ടിച്ച് ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളു. അതാ എനിക്ക് സങ്കടം. എത്ര കാശ് മുടക്കി വാങ്ങിയതാ." ശ്രീഹരി വിഷമത്തോടെ ശ്രീലതയേ നോക്കി. "എവിടെ ഏട്ടാ ഫോൺ... ഞങ്ങളും നോക്കട്ടെ." ശ്രീക്കുട്ടി അവനോട് ചോദിച്ചു. ശ്രീഹരി തന്റെ തകർന്ന ഫോൺ അനിയത്തിമാരെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും അങ്ങോട്ട്‌ വന്ന മീരയും സംഭവം അപ്പോ അറിഞ്ഞ മട്ടിൽ ഫോൺ വാങ്ങി നോക്കി. "അയ്യോ ഇതെങ്ങനെ മൊത്തം പൊട്ടി പോയി ശ്രീയേട്ടാ." മീര സങ്കടപ്പെട്ടു. "ശ്രീയേട്ടന്റെ പുതിയ ഫോൺ അല്ലേ." അനിയത്തിമാരും വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എന്ത് ചെയ്യാനാ... വണ്ടി കേറി പൊട്ടി പോയതാ. നന്നാക്കാനൊന്നും പറ്റൂന്ന് തോന്നുന്നില്ല." നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ ഉമ്മറത്തിരുന്നു. "എന്നാലും നീ ഇതൊന്ന് ടൗണിലെ സോമന്റെ കടയിലൊന്ന് കാണിച്ചു നോക്ക്. ചിലപ്പോ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റിയാലോ." ശ്രീലത അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. "എനിക്ക് വല്യ പ്രതീക്ഷയൊന്നുമില്ല." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "വെറുതെ ഒന്ന് കാണിച്ചു നോക്ക് ശ്രീയേട്ടാ. അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ ചിലപ്പോ ശരിയാക്കാൻ പറ്റിയാലോ." എന്തെങ്കിലും പറയണ്ടേ എന്ന് കരുതിയാണ് മീര അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. "നാളെ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോ ടൗണിൽ കൊടുത്തിട്ട് പോകാം. പക്ഷേ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല ഇത് ശരിയാക്കി എടുക്കാൻ പറ്റുമെന്ന്." ശ്രീഹരിയിൽ നിന്നും ഒരു നെടുവീർപ്പ് ഉയർന്നു. "ഫോൺ പൊട്ടിപ്പോയ സ്ഥിതിക്ക് ശ്രീയേട്ടന് തത്കാലം ഉപയോഗിക്കാൻ വേറെ ഫോൺ വേണ്ടേ. ഏട്ടന് കുഴപ്പമില്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഫോൺ എടുത്തോ.." മീര അവന് മുന്നിൽ നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞു. "നിന്റെ ഫോൺ നിന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ മീര. നിനക്കും ആവശ്യങ്ങൾ വരില്ലേ. ഞാൻ ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് വാങ്ങി കൊടുത്ത ഒരു ഫോൺ അലമാരയിലുണ്ട്. ഞാൻ അതെടുത്തോളാം. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സ്‌ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ." അവന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. വെറുതെ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും ശ്രീഹരിക്ക് തന്റെ ഫോൺ നൽകാൻ അവൾക്ക് വലിയ താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം കിഷോർ എങ്ങാനും അബദ്ധത്തിൽ വിളിക്കയോ എന്തെങ്കിലും മെസ്സേജ് അയക്കുകയോ ചെയ്താലോ എന്നൊരു പേടി അവൾക്ക് ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്. "എല്ലാവരും അകത്തേക്ക് കേറിയിരിക്ക്. ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തു വയ്ക്കാം." ശ്രീലത അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവരെ സഹായിക്കാനായി മീരയും കൂടെ പോയി. ******* അത്താഴം കഴിഞ്ഞു ശ്രീക്കുട്ടിയും ശ്രീധന്യയും ശ്രീലതയും കൂടെ മീരയെ സെറ്റും മുണ്ടുമൊക്കെ ഉടുപ്പിച്ചു മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിച്ചു സുന്ദരിയാക്കി ഒരുക്കി. "ഇതിന്റെയൊക്കെ ആവശ്യമുണ്ടോ അമ്മേ?" ഈ ഒരുക്കമൊക്കെ കാണുമ്പോ ശ്രീഹരി എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നോർത്ത് മീരയ്ക്ക് ആകെ ചളിപ്പ് തോന്നി. "മോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നടന്ന വിവാഹം ആണെങ്കിലും നിനക്ക് അവനോട് ഇഷ്ടക്കുറവ് ഒന്നുമില്ലല്ലോ. അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാനും നീ ശ്രമിച്ചില്ലല്ലോ മോളേ. അത് തന്നെ വലിയ കാര്യം. പിന്നെ ഈ ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ ചടങ്ങൊന്നും മുടക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്ന ദിവസമല്ലേ." ശ്രീലത സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ ശിരസ്സിൽ തലോടി. "ഈ പാല് കൂടി കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ." ഒരുക്കങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ ശ്രീലത മീരയുടെ കയ്യിലേക്ക് പാൽ ഗ്ലാസ്‌ കൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. സെറ്റ് മുണ്ടും ഉടുത്തു പാൽ ഗ്ലാസുമായി ശ്രീഹരിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലാൻ അവൾക്ക് മടിയും നാണക്കേടും തോന്നി. അവൻ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നോർത്ത് ആയിരുന്നു. മീര മടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീലതയും പെൺകുട്ടികളും അവളെ ശ്രീഹരിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്ന് ആക്കി. ഉടുത്തൊരുങ്ങി പാൽ ഗ്ലാസുമായി മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്ന മീരയെ കണ്ടതും ശ്രീഹരി അന്തംവിട്ട് പോയി. ആ വേഷത്തിൽ അവൾ കാണാൻ അതിമനോഹരിയായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയിൽ തങ്ങി നിന്നു. തുടരും