ദേവോദയം🧡💛 Part-60 "എന്തിനാ ദത്ത നീ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു വരുത്തിയത്?? എന്താ കാര്യം?" ഹാളിൽ എല്ലാവരും നിരന്നു കൂടിയിട്ടുണ്ട്.... ഒരു സോഫയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും... ദത്തനും ദക്ഷും ഓപ്പോസിറ്റ് സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നു... മൈഥിലി വാമിയെ തോളിൽ കിടത്തി തട്ടി ഉറക്കികൊണ്ട് മുന്നിൽ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്.... ദക്ഷ് വിവരം അറിയിച്ചതിനെ തുടർന്ന് ദത്തൻ അത് എല്ലാവരെയും അറിയിക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഹാളിൽ വിളിച്ചു വരുത്തിയതാണ്... മൈഥിലിയുടെ മുഖത്തെ സങ്കടത്തിൽ നിന്ന് അവൾ വിവരം അറിഞ്ഞു എന്ന് വ്യക്തം..... "അത്... അച്ഛനും അമ്മയും ഞാൻ പറയുന്നത് സമാധാനമായി കേൾക്കണം..." "എന്താടാ....?" "അത് അച്ഛാ... ദേവ്... അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്...." "ഏഹ്... അവനെന്താ പറ്റിയെ...?" അച്ഛൻ ടെൻഷനോടെ ചോദിക്കുമ്പോ ആ അമ്മയും ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ദത്തനെ നോക്കി... അവർക്ക് മനസ്സിൽ തികട്ടി വന്ന വിഷമത്തിൽ ആ സമയം ഒരു കുറ്റബോധം കൂടി നിറഞ്ഞിരുന്നു... അവനെ അവഗണിച്ചതിന്റെ, അവനെ വേദനിപ്പിച്ചതിന്റെ, അവനെ മാറ്റി നിർത്തിയതിന്റെ, എല്ലാത്തിലുമുപരി അവനിൽ അർപ്പിക്കേണ്ട വിശ്വാസം മറ്റൊരുവനിൽ അർപ്പിക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ വേദന... "അത്... അവനൊരു കുത്ത് കിട്ടി വയറിൽ... ഇന്നലെ മോർണിംഗ് സർജറി കഴിഞ്ഞു... ഇപ്പൊ ഓക്കേ ആണ്....നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട..." "ഇപ്പോഴാണോ ഞങ്ങളോട് പറയുന്നേ നീ ഇത്?" "അത് അമ്മ... ഞങ്ങൾ ഇന്നലെ ആണ് അറിഞ്ഞത്..." ദക്ഷ് ആണത് പറഞ്ഞത്... "നീ റെഡി ആവു... നമ്മൾക്കു ഇപ്പൊ തന്നെ പോകാം അങ്ങോട്ട്...." അച്ഛൻ അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു... അമ്മ തലയാട്ടി... "നമ്മൾക്കു എല്ലാർക്കും കൂടി പോയാലോ..? ഞങ്ങളും ഇതുവരെ പോയില്ല.. ദക്ഷ് മാത്രേ പോയൊള്ളു...." ദത്തൻ പറഞ്ഞു... "മോളെ കൊണ്ട് വരണോ..?" മൈഥിലി ദത്തനെ നോക്കി ചോദിച്ചു... അവൾക്ക് ദേവിന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞിട്ട് അവനെ കാണണമെന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ട്.... "ഏട്ടത്തി... അവളെ ഇവിടെ നിർത്തിയേക്ക്... ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... നിങ്ങള് എല്ലാരും പൊയ്ക്കോ... ഞാൻ ഇന്നലെ പോയതല്ലേ.. നിങ്ങള് വന്നിട്ട് ഞാൻ വീണ്ടും പോയിക്കോളാം...." വാമിയെ നോക്കി ദക്ഷ് പറഞ്ഞതും മൈഥിലിയും ദത്തനും അത് അംഗീകരിക്കുന്ന പോലെ തലയാട്ടി... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 സമയം വൈകുന്നേരം 4 മണി... ദയ ദേവിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്... നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാമെന്ന് വിവേക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... കെവിനും രുദ്രയും നന്ദുവും ഫ്രഷ് ആവനായി വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു.... ദയ അകത്തു അവന്റെ കൈയിൽ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു ഇരിപ്പുണ്ട്.... അവൻ കണ്ണും തുറന്നു അവളെ നോക്കി കിടക്കുന്നു..... "ദയ..." പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൻ അവളെ വിളിച്ചു....എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ തല തിരിച്ചു അവനെ നോക്കി.... "ത്... തേജസ്‌??" ആ പേര് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖം ചെറുതായി ചുമന്നു... ദേഷ്യം കൊണ്ട്... അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം ആണവൾക്ക് അവനോട്... അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയതിനോ അവരെ രണ്ടാളെയും ഇത്ര നാൾ പിരിച്ചു നിർത്തിയതിനോ അല്ല... മറിച്ചു ദേവ് ഇപ്പൊ ഈ കിടപ്പ് കിടക്കുന്നത് അവൻ കാരണം ആണല്ലോ എന്ന് ഓർത്തുള്ള ദേഷ്യം ആണത്... "അറിയില്ല....." മറുപടി അതിൽ ഒതുക്കി അവൾ.... "മ്മ്..." അവൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു... വീണ്ടും അവരുടെ ഇടയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞു.... "ദേവേട്ടാ... ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ച പറയോ? " "എന്താ പല്ലവിയെ പറ്റിയാണോ??" "അല്ല.. കാളിന്ദി...." "കാളിന്ദിയോ..? അവളെ പറ്റി നിന്നോട് ആര് പറഞ്ഞു?" "രുദ്ര ചേട്ടൻ...." "ആഹ്... അവളെ പറ്റി എന്താ?" "ഇപ്പൊ ആളെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും വിവരം ഉണ്ടോ?" "ഏയ്‌.. അന്വേഷിച്ചാൽ അല്ലെ വിവരം ഉണ്ടാവു..." "എന്ന അന്വേഷിക്കോ?" അല്പം ആവേശത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.. "എന്തിന്?" "അത്.. രുദ്ര ചേട്ടന് പുള്ളികാരിയെ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടം ആണ്.... ദേവേട്ടൻ ആൾടെ ഡീറ്റെയിൽസ് മാത്രം എനിക്ക് ഒപ്പിച്ചു തന്ന മതി... ബാക്കി ഞാൻ ഏറ്റു..." "അവളെ പറ്റി എന്താ നിനക്ക് വേണ്ടേ?" "മാരീഡ് ആണോ.. രുദ്ര ചേട്ടനെ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടം ആണോ?? ഈ രണ്ട് കാര്യം മാത്രം മതി എനിക്ക്.... പ്ലീസ് ദേവേട്ടാ...." "അവൾ മാരീഡ് ആണെങ്കിൽ നീ എന്ത്‌ ചെയ്യും?" "എനിക്ക് അറിയില്ല അത്... രുദ്ര ചേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുമ്പോൾ എന്തോ പോലെ... പാവം അല്ലെ... പുള്ളിയ്ക്ക് ഒരു കൂട്ട്.. ഒരു ഹാപ്പി ഫാമിലി ലൈഫ്.. ഞാൻ അത്രേ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു...." അവന്റെ കൈവിരലിലൂടെ തന്നെ അവളുടെ കൈകൾ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു... "ഞാൻ നോക്കാം... ഡീറ്റെയിൽസ് എടുക്കാൻ..." "ആഹ്.. അത് മതി" അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... അവനും ചിരിച്ചു.. മനസ്സ് കൊണ്ട് അവനും ഒരു സന്തോഷം തോന്നി... കാരണം അവളുടെ ഈ ആവിശ്യം അവന്റെ കൂടി ഒരു ആഗ്രഹം ആണ്..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ദയയും രുദ്രയും പുറത്തു ഇരിപ്പുണ്ട്... സമയം 5 :30..ദേവ് അകത്തു ചെറിയ മയക്കത്തിൽ ആയത് കൊണ്ട് അവൾ പുറത്തു ഇറങ്ങിയതാണ്.... രുദ്രയും അപ്പോഴേക്ക് ഫ്രഷ് ആയി എത്തിയിരുന്നു.... രണ്ടാളും എന്തൊക്കെയോ ചർച്ചയിൽ ആണ്.... "ദേവ് ഡിസ്ചാർജ് ആയി ഇറങ്ങിയ ഉടനെ തേജസിനായി അന്വേഷണം തുടങ്ങും എന്ന കെവിൻ പറഞ്ഞെ.... അകത്താവും അവൻ.. അത് ഉറപ്പാ..." "ചേട്ടന് വിഷമം ഉണ്ടോ?" "എന്തിന്?" "അത്... തേജസ്‌ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ചേട്ടന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നല്ലോ... അത്കൊണ്ട്..." "അതുകൊണ്ട് എന്താ? അവൻ മാത്രം അല്ല..ദേവും എനിക്ക് അങ്ങനെയാ... ഞങ്ങളുടെ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് തന്നേ ഇങ്ങനെ ആയത് അവർ രണ്ടും കാരണമാ... എനിക്ക് പല്ലവിയെ നഷ്ടമായത് അവർ രണ്ടാളും കാരണമാ... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മരണ ശേഷം സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ എനിക്ക് എന്റെ പെങ്ങൾ പോലും ഇല്ലാതെ ആയത് അവർ കാരണമാ...." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി... ദയ ഒന്നും പറയാതെ അവനെ കേട്ടിരുന്നു.... "നിനക്കറിയോ ദയ... ദേവിന്റെ വീട്ടുകാരും തേജസിന്റെ വീട്ടുകാരും എന്റെ വീട്ടുകാരും എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞവർ ആണെന്നു...? എനിക്ക് പിന്നെ ഇപ്പൊ ആ വീട്ടുകാർ പോലും ഇല്ലെന്ന് വെക്കാം... പക്ഷെ... ആ രണ്ട് കുടുംബം അങ്ങനെ പിരിയേണ്ട കുടുംബം ആയിരുന്നോ? രണ്ട് കുടുംബം എന്ന് തോന്നിക്കാത്ത പോലെ അത്ര അടുപ്പത്തിലും ഒത്തൊരുമയിലും ജീവിച്ച ആളുകളാ... ഇപ്പോഴോ?" "തേജസ്‌ ചേട്ടൻ ചിലപ്പോൾ പാവം ആയിരിക്കാം... പക്ഷെ ആൾടെ സ്വഭാവം ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ ആയത് ആൾടെ അമ്മ കാരണം ആണെന്ന എനിക്ക് തോന്നുന്നേ.. കാരണം... അവർ... അവർ അത്ര റൂഡ് ആയിട്ടുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ആയിട്ടാ എനിക്ക് തോന്നിയെ.... ഭയങ്കര സെൽഫിഷ്.... അങ്ങനെ...." "അവനോടുള്ള അവരുടെ സ്നേഹം... അതാണ് അവരുടെ സെൽഫിഷ്നെസ്സ്.." "മനസിലായില്ല..." അവൾ സംശയത്തിൽ അവനെ നോക്കി... "തേജസ്‌ ഇപ്പോഴും അൺമാരീഡ് ആണ്... & ഹി ലവ്സ് പല്ലവി... ഡീപ് ആയിട്ടെന്ന് വെച്ച അത്ര ഡീപ് ആയിട്ട്.... ഒട്ടും കുറച്ചു പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാ അവനു അവളോടുള്ള പ്രണയം.... അത് അവന്റെ അമ്മയും ഏതോ ഒരു സ്റ്റേജിൽ മനസിലാക്കിയതാ.... ഞാൻ അന്ന് നിന്നോട് സംസാരിച്ചപ്പോ എല്ലാം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല ദയ.... അവനു... അവനു അവൾ ആരാണെന്ന് അറിയണം എങ്കിൽ അവന്റെ റൂമുണ്ട്... അതിൽ ഉണ്ട് അതിന് ഉത്തരം...അവൻ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ആയി എന്നുള്ളതിന് ഉത്തരം അവിടെയ... ദേവ് പറഞ്ഞിട്ടല്ല ശെരിക്കും ഞാൻ തേജസ്‌ പല്ലവിയെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞത്... തേജസിന്റെ റൂമിലൂടെയാ... അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞു അറിയിക്കാൻ പറ്റൂല.. നീ അത് നേരിട്ട് കണ്ട് മനസ്സിലാക്കണം.... നിനക്ക് അറിയാത്ത പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു തേജസ്‌ ഉണ്ട്... ആ തേജസിനെ നീ അപ്പൊ അറിയും..." അവൻ ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് അവളെ നോക്കി.. അവൾ ഭയങ്കര കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആണെന്ന് മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.... "സോ മകൻ ഇങ്ങനെ ആയി എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ്... അവന്റെ ലൈഫ് സ്പോയിൽ ആയി.. അല്ലെങ്കിൽ അവൻ ഇനി പഴയ പോലെ ഹാപ്പി ആവൂല... അവനു നല്ലൊരു ഫാമിലി ലൈഫ് ഉണ്ടാവില്ല... എന്നൊക്കെ ഉള്ള അവരുടെ ഓവർതിങ്കിംഗ്... അതാണ് അവരുടെ സെൽഫിഷ്നെസ്സ്... അവർ വിചാരിക്കുന്നത് എന്താ ദേവ് ആണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം... ദേവോ.. കല്യാണം കഴിച്ചു ഒരു ഫാമിലി ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു.... മകൻ ഇല്ലാതെ പോയ ലൈഫ്, ആ ലൈഫ് ഇല്ലാതെ ആക്കിയവൻ അപ്പൊ ലൈഫ് തിരിച്ചു പിടിച്ചു എല്ലാത്തിനെയും ഓവർക്കം ചെയ്തു എന്നൊക്കെ ഉള്ളത് അവർ എന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആവുന്നില്ല.. അവനോടുള്ള ആ സ്നേഹം കാരണം അവർ അവനെ ഓരോന്നിനും ബ്രെയിൻ വാഷ് ചെയ്യുന്നു... അവന്റെ മൈൻഡിനെ അവരുടെ കൈപിടിയിൽ ആക്കുന്നു......" "തേജസ്‌ ചേട്ടന് ഒരു ഫാമിലി ലൈഫ് ഉണ്ടായാൽ പുള്ളിയുടെ പാതി പ്രോബ്ലംസും ശെരി ആവും അല്ലെ..?" "അത് തന്നെ വേണമെന്ന് ഇല്ല.... കാരണം അവൻ സമ്മതിക്കില്ല... അവനു നല്ലൊരു കൗൺസിലിംഗ്... ആൻഡ് ആഫ്റ്റർ ദാറ്റ്‌ അവനു അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യാൻ പറ്റണം പല്ലവി മരിച്ചു എന്നും അവനോ ദേവോ അല്ല കാരണക്കാർ എന്നും....അവനു ദേവിനോടുള്ള വിദ്വേഷം മാറാൻ അതാവും നല്ലത്...." "ദയ...." പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്ന് മൈഥിലിയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ കാതിൽ പതിച്ചത്... കൂടെ ദത്തനും അമ്മയും അച്ഛനും ഉണ്ട്... അവർ നടന്നു ഇവർ രണ്ടാളുടെയും അടുത്ത് എത്തി... "ഏട്ടത്തി.. " മൈഥിലി വന്നു അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു... ദത്തനും അച്ഛനും നോക്കിയത് അവിടെ നിൽക്കുന്ന രുദ്രയെ ആണ്...അവനും അവരെ ഓരോരുത്തരെയും നോക്കുകയായിരുന്നു... ആദ്യം ദത്തൻ ചെന്നു അവനെ ഹഗ് ചെയ്തു..അവൻ തിരിച്ചും...പിന്നാലെ അച്ഛൻ ചെന്നു രുദ്രയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു... അവൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റക്കല്ല... എന്തിനും ഏതിനും ഒരു കുടുംബം കൂടെ ഉണ്ട് എന്ന് ഉറപ്പ് നൽകുന്ന പോലെ.... അമ്മ ആദ്യം നോക്കിയത് ദേവ് കിടക്കുന്ന റൂമിലേക്കും പിന്നെ നോക്കിയത് ദയയുടെ മുഖത്തും ആണ്.... അവരുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ അവൾ അവരെ നോക്കി.... ഒരു പരിഭവം, ദേഷ്യം, ഒക്കെ ഇടകലർന്ന ഭാവം ആയിരുന്നു അവരുടേത്..നേരത്തെ അവർ ഇവിടെ വന്നിട്ട് പോലും അവളോ നന്ദുവോ ദേവിന്റെ ആക്‌സിഡന്റിനെ പറ്റി അവരോട് പറഞ്ഞില്ല... "അമ്മ.. അത്... അമ്മ ദേഷ്യപ്പെടരുത്.." മൈഥിലിയുടെ കൈ വിട്ടവൾ അവരുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു... "വേണ്ട... നീ ഒന്നും പറയണ്ട... അവൻ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആണെന്ന് നീ എന്നോട് എങ്ങനെ പറയാനാ.. അവന്റെ അമ്മ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ തീർത്തും പരാജയപ്പെട്ടതല്ലേ....?" "അമ്മ.. അങ്ങനല്ല... മനഃപൂർവം ഞങ്ങള് മറച്ചു വെച്ചതല്ല.. അറിയിക്കാൻ തന്നെയായിരുന്നു തീരുമാനം... പക്ഷെ.. കുറച്ചു സാവകാശം ഞങ്ങൾക്ക് ആവിശ്യമായിരുന്നു....അത്രേ ഉള്ളത്..." "മ്മ്.. എനിക്ക് അവനെ കാണണം..." തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-59 ആ ഫോണിലേക്കും ആ പേരിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അതെ ഭാവത്തിൽ അവർ അവളെ നോക്കി.... പേടിച്ചരണ്ട പൂച്ചയെ പോലെ അവൾ അവരെ നോക്കി... അവർ ആ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ട് മാളുവിലേക്ക് തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ച് നിന്നു..... "ഹലോ മാളു... ഞങ്ങൾ ഉടനെ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങും.. നീ ടെൻഷൻ ആവണ്ട... ഏട്ടത്തി എന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്.. ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് എത്താം...." ദക്ഷ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് കണ്ണുകളിൽ അതിശയം നിറച്ചു അവർ അവളെ നോക്കി... ആ ഫോൺ കാൾ ആ നിമിഷം അവർ കട്ട്‌ ചെയ്‌ത്‌..... "അവനെന്താടി ഇപ്പോ പറഞ്ഞെ...ഏഹ്... എന്താന്ന്?" അവളുടെ നേരെ ചൂടായി അവർ ചോദിച്ചു... "അത് അമ്മ.. എനിക്കു അറിയില്ല..." "നിനക്ക് അറിയില്ല എന്നോ.. അവൾ എവിടെ..? ദയ " "ചേച്ചി... റൂമിൽ..." "ദയ അവന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്നല്ലേ അവൻ പറഞ്ഞെ..." അവളോട് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ട് അവർ ദയയുടെ റൂമിലേക്ക് പാഞ്ഞു... എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ മാളു നിന്നു.... ദയയുടെ റൂമിന്റെ ചാരി കിടന്ന വാതിൽ അവർ ദേഷ്യത്തിൽ തള്ളിയതും അത് തുറന്നു... അവർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... അകത്തു എവിടെയും ദയ ഇല്ല എന്ന് കണ്ടതും അവർ അതെ ദേഷ്യത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി മാളുവിന്റെ അടുത്തെത്തി... "അവൾ എവിടെ? അവൾ എന്തിനാ ദക്ഷിന്റെ കൂടെ പോയത്? അതുമായി നിനക്കെന്താ ബന്ധം?" "അത് അമ്മ.... ചേ.. ചേച്ചി അവന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്...." "അത് എന്തിനാ എന്ന ഞാൻ ചോദിച്ചത്... ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു ഇറങ്ങി പോകരുത് എന്ന എന്റെ വാക്കിനെ ധിക്കരിക്കാൻ മാത്രം എന്ത്‌ അത്യാവശ്യമ അവൾക്ക്....?" "അമ്മ പ്ലീസ്.. ഒച്ച കുറക്ക്... അച്ഛൻ ഉണരും... അച്ഛൻ കേൾക്കും അമ്മ..." അമ്മയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചവൾ പറഞ്ഞതും അവർ ദേഷ്യത്തിൽ ആ കൈകൾ തട്ടി എറിഞ്ഞു താഴേക്കു നടന്നു... മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു ഹാളിൽ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.... മാളുവും പേടിയോടെ കൂടെ പോയി അടുത്ത് നിന്നു.... ദയയുടെ കാൾ ആ ഫോണിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം അവർ സോഫയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് മെയിൻ ഡോർ കടന്നു പുറത്തു ഇറങ്ങി... പിന്നാലെ മാളുവും.... അവർ ആദ്യം കാണുന്ന കാഴ്ച മതിലിന്റെ പുറത്തു ഇരുന്നു ചെവിയിൽ ഫോൺ വെച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദയ ആണ്... ആ കാഴ്ച കണ്ടതും അവരുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ വാ.. നോക്കാം..." മാളുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ചു ദയ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അകത്തു സോഫയിൽ ഗൗരവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടതും രണ്ടാളും ചെറിയ പതർച്ചയോടെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... അവരുടെ മുന്നിലായി നിന്നു... "അമ്മ.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സ് അമ്മ കാണിക്കണം... അമ്മ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഉള്ള ഒരു ആളല്ല ദേവേട്ടൻ....പാവമാ..." "അത് എന്തേലും ആവട്ടെ... അത് എനിക്കറിയേണ്ട കാര്യം അല്ല.. ഞാൻ ഒന്നേ നിന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളു.. അവൻ വന്നു വിളിക്കുമ്പോ അല്ലാതെ നീ ഈ പടി ഇറങ്ങി പോകരുത് അവനെ കാണാൻ വേണ്ടി..." "അമ്മേ... അങ്ങനെ എന്നെ വന്നു വിളിച്ചോണ്ട് പോകാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യം അല്ല ദേവേട്ടന്... ജീവന് വേണ്ടി മല്ലിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുവാ...." "നീ... നീയെന്താ പറഞ്ഞെ...?" "അതെ അമ്മ... സർജറി കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് രാവിലെ... എനിക്ക്... എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ കാണണം അടുത്ത് ഇരിക്കണം എന്നുള്ളത് എന്റെ ന്യായമായ ആവിശ്യം അല്ലെ..? ഇനി അമ്മയ്ക്ക് അത് അല്ലെന്ന് പറയാൻ കഴിയോ?" കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ അത് ചോദിച്ചത്.... "അ..വനെന്താ പറ്റിയെ...?" ചോദിക്കുമ്പോ ആ അമ്മയുടെ സ്വരവും ഇടറിയിരുന്നു.... "അത്..." ദയ ആദ്യം മുതൽ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു... എല്ലാം കേട്ടിട്ട് എന്ത്‌ പറയണമെന്ന് അറിയാത്ത തരത്തിൽ ഒരു മൗനത്തിൽ അവർ ഏർപ്പെട്ടു... "നീ... നീ പൊയ്ക്കോ... അവന്റെ അടുത്തേക്ക്... ഞാൻ തടയില്ല..." അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ആണവർ പറഞ്ഞത്... "വേണ്ട...അമ്മ മനസ്സിലെ പരിഭവം മറക്കണ്ട... എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞോ... തല്ലിക്കൊ.. അമ്മ പറയുന്ന പോലെ ഞാൻ അനുസരിച്ചോളാം.... " "ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നത് ഇതാ.. നീ നാളെ പുലർച്ചയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം... ദേവിന്റെ ഒപ്പം നീ ഉണ്ടാവണം..... അവന്റെ ഭാര്യ അല്ലാതെ ആര് അവനെ നോക്കാനാ ഇപ്പോ.... എനിക്ക് ഒരു പരിഭവവും ഇല്ല..." അവളുടെ തലമുടിയിൽ തഴുകി ആണവർ അത് പറഞ്ഞത്...എല്ലാം കേട്ട് ദയയ്ക്ക് മാത്രമല്ല മാളുവിനും സന്തോഷമായി..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 നേരം വെളുത്തു... സമയം 8 മണി.... സൂര്യരശ്മികൾ മുഖത്ത് പതിച്ച നിമിഷം കണ്ണുകൾ ആയാസപ്പെട്ടു ദേവ് ചിമ്മി തുറന്നു.... ഉറക്കം പൂർണമായി അവനിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറിയിട്ടില്ല... കണ്ണുകൾ നേരെ പാഞ്ഞതും പതിഞ്ഞതും ഒരിടത്തു.. ഒരു നിമിഷം താൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ച ആ കാഴ്ചയിലേക്ക്.... മുന്നിൽ ഒരു കപ്പ്‌ ചായയുമായി അവൾ... ദയ....ബ്ലാക്ക് സാരി ആണ് വേഷം... കണ്ണ് ചെറുതായ് എഴുതി ഒരു പൊട്ട് കുത്തി... മുടി കുറച്ചെടുത്തു പുറകിലേക്ക് ചീകി ക്ലിപ്പ് ചെയ്തു...കാതിൽ ഒരു ജിമിക്കി... ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി അണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു... എന്തൊക്കെയോ പറയാതെ പറയുന്ന പുഞ്ചിരി....! നെറ്റിയിൽ ചെറുതായി തൊട്ട ചന്ദനക്കുറി അമ്പലത്തിൽ പോയതിന്റെ അടയാളമായി കാണപ്പെട്ടു....സീമന്തരേഖ ചുവപ്പിച്ച ആ കുങ്കുമം അവനു ഉള്ളിൽ എന്തോ സന്തോഷം പകർന്നു.... ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ എന്നപോലെ അവൻ അവളെ നോക്കി കിടന്നു... "എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ?" അതെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു ചോദിച്ചു... സ്വപ്നം തന്നെ അല്ലെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവന്റെ പുരികം വികസിച്ചു.... കണ്ണുകൾ അവളെ തന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.... "ചോദിച്ച കേട്ടില്ലേ... എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെന്ന്.... ആദ്യം ആയാണോ എന്നെ കാണുന്നെ...?" ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആ കപ്പ്‌ സൈഡിൽ ഉള്ള ടേബിളിന്റെ പുറത്തു വെച്ചു... "അ.. അല്ല... അത്.." "പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ പോലും നോക്കാത്ത നോട്ടം ഇപ്പൊ നോക്കാതെ എണീറ്റ്...." "ഏഹ്..." "എന്തെ.. സത്യം അല്ലെ.... അന്ന് മുതൽ ഇന്നലെ വരെയും 10 സെക്കൻഡിൽ കൂടുതൽ നോക്കാത്ത മനുഷ്യന...." "താൻ... ശ്... ശെരിക്കും...?" "എന്താ ദേവേട്ടാ...." അവന്റെ കൈയിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "അത്.. സ്വപ്നം..." "സ്വപ്നം ഒന്നുമല്ല... ശെരിക്കും ഞാനാ... ദേ കണ്ടോ..." "ആാാഹ്...." അവന്റെ കയ്യിൽ ചെറുതായി നുള്ളി അവൾ പറഞ്ഞു....ഇപ്പോ അവനു വിശ്വാസം ആയി അവൾ ശരിക്കും തന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പൊ ഉണ്ടെന്ന്....! സന്തോഷവും സങ്കടവും എല്ലാം കൂടി കലർന്ന ഒരു ഭാവം അവനിൽ ഉണ്ടായി ആ സമയം.... "ഞ്... ഞാൻ കരുതി..." "ഞാൻ ഇനി വരില്ല എന്നോ...." "ആഹ്മ്..." അതെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി... "വരാതെ ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റോ... വേറെ ആരോടും വഴക്ക് ഇട്ടില്ലേലും ഇയാളോട് വഴക്ക് ഇട്ടല്ലേ ഈ താലി ഞാൻ ഈ കഴുത്തിൽ ഏറ്റു വാങ്ങിയത്....? ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടല്ലേ എന്റെ വീട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചത്... അവർ പല തവണ ചോദിച്ചു ഇഷ്ടമാണോ ഇഷ്ടമാണോ എന്ന്... ദേവേട്ടനും പല തവണ എതിർത്തു എന്നെ... പക്ഷെ ഇന്ന് ഈ നിമിഷം എനിക്ക് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ആരോടും മറുപടി പറയാം എന്റെ തീരുമാനം ശെരി ആയിരുന്നു എന്ന്... ഈ താലി സത്യം ഉള്ളതാണെന്ന്....!" അവൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞത്.... കേട്ട അവന്റെ കണ്ണുകളും കലങ്ങി.... "വാ... മതി ഇനി പറഞ്ഞ കരയും.. ഏട്ടൻ എണീക്ക്...." അവന്റെ തോളിൽ കൈ ചേർത്ത് അവൾ പറഞ്ഞു... "എന്തിനാ..?" "പതിയെ എണീറ്റ് ഇരിക്ക്... ചായ കുടിക്കാം.." "ചായ... ചായ കുടിക്കാവോ? ഇന്നലെ ഫുൾ കെവിനും രുദ്രയും തന്നത് നോർമൽ വാട്ടർ & സൂപ്പ് ഒക്കെയാ...." "സർജറി കഴിഞ്ഞു 24 ഹവേർസ് കഴിഞ്ഞില്ലേ... വോമിറ്റ് ഒന്നും ചെയ്തില്ലലോ?" "ഏയ്‌ ഇല്ല.." "അപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല... വോമിറ്റ് ചെയ്തില്ല എങ്കിൽ 2nd ഡേ മുതൽ ചായ കുടിക്കാം... പക്ഷെ പാല് പറ്റൂല... പാല് ചേർന്നതും പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ കട്ടൻ ആണ് കൊണ്ട് വന്നേ..... നാളെ മുതൽ ചിലപ്പോൾ പാല് ചേർത്ത് ചായ കുടിക്കാൻ പറ്റും..." എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ പതിയെ അവനെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ബെഡിൽ ഇരുത്തി... ഒരു പില്ലോ അവന്റെ പുറകിൽ വെച്ചു അതിലേക്ക് ചാരി ഇരുത്തി... അവൻ ഇരുന്നു എന്ന് കണ്ടതും ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന ചായ കപ്പ്‌ അവൾ കയ്യിൽ എടുത്തു അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു... അവനത് വാങ്ങി.. അപ്പോഴും മിഴികൾ അവളിൽ തന്നെ.... "കുടിക്ക്..." അവൾ പറഞ്ഞതും അവനൊരു സിപ് എടുത്തു... വീണ്ടും അവളെ നോക്കി... "നാളെ വൈകിട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്നാൾ രാവിലെയോ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാമെന്ന് വിവേക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... എന്നിട്ട് നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാവേ..." അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്.... അവൾക്കറിയാം ആയിരുന്നു ആ ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിൽ അവൻ എന്ത്‌ മാത്രം വീർപ്പുമുട്ടൽ അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന്.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-58 "രുദ്ര.. ദേവ് ഉറങ്ങിയോ?" അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞാണ് എന്തൊക്കെയോ ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്ന ദയയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് കെവിൻ രുദ്രയോട് ചോദിച്ചത്.... "ആ.. ഞാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നു...." രുദ്ര പറഞ്ഞതും ദയയെ നോക്കി കെവിൻ.. അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് എത്തി തോളിൽ കൈ വെച്ചു... "ദയ..." അവന്റെ വിളി കേട്ട് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത് പോലെ അവൾ അവനെ പെട്ടെന്ന് നോക്കി.. ചിന്തയുടെ അവശേഷിപ്പ് എന്ന പോലെ ഈറൻ തങ്ങി നിന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ നിറഞ്ഞു ഒഴുകി അവ താഴേക്ക് പതിച്ചു... "അവൻ ഉറങ്ങി എന്ന്...മെഡിസിന്റെ സെഡേക്ഷൻ കാരണം മയക്കം വിട്ട് ഉണരാൻ ചാൻസ് ഇല്ല.. നീ ഇപ്പൊ വീട്ടിലേക്ക് പോ ദയ... അവനോട് ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചോളാം...സമയം ഇത്രയും ആയില്ലേ... നേരം വെളുക്കാറായി.. പുലരുമ്പോൾ നിന്നെ അവിടെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ അമ്മ പ്രശ്നം ആക്കും...." കെവിൻ പറഞ്ഞു... "അതെ ദയ... നീ ദക്ഷിന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ല്... ദേവിന്റെ അപകടത്തെ പറ്റി നമുക്ക് ഇന്ന് തന്നെ എല്ലാവരെയും അറിയിക്കാം... പിന്നെ ധൈര്യമായി എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും നിനക്ക് അവന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കാലോ...." രുദ്രയും പറഞ്ഞു... "അതേടി.. ഇവർ പറയുന്ന പോലെ നീ ഇവന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോ... എല്ലാം ശെരിയാവും... സമാധാനമായി പൊയ്ക്കോ... ദേവിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു കുറവും ഉണ്ടാവാതെ ഞങ്ങൾ നോക്കും... ആ ഉറപ്പ് ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നു..." നന്ദുവും പറഞ്ഞതും അല്പം വിഷമത്തോടെ എങ്കിലും പോകാമെന്ന ഭാവത്തിൽ ദയ ദക്ഷിനെ നോക്കി.... അങ്ങനെ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു രണ്ടാളും ഇറങ്ങി... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ പൊയ്ക്കോ ദക്ഷ്..ടൈം 2 ആയില്ലേ... ചെല്ല്... മാളൂനെ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം.. അവൾ വന്നു ഡോർ തുറന്നോളും..." "ഏട്ടത്തി അകത്തു കയറിയിട്ട് ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം..." "വേണ്ടടാ.. നീ ചെല്ല്..." ദക്ഷ് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു മുൻപോട്ട് എടുത്തു പോയി.....ദയ മതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി രണ്ട് കൈകളും മതിലിന്റെ പുറത്ത് വെച്ച് എത്തി വലിഞ്ഞു മതിലിന്റെ പുറത്തു കയറി ഇരുന്നു... പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു മാളുവിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചു കൊണ്ട് അപ്പുറത്തെ സൈഡിലേക്ക് രണ്ട് കാലുകളും എടുത്തിട്ടു... വീടിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് ചാടി ഫോൺ ഒരു കൈ കൊണ്ട് മുറുകെ പിടിച്ചു നേരെ നോക്കിയവൾ കണ്ടത് ഡോറിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ തന്നെ ഇപ്പൊ കൊല്ലുമെന്ന ഭാവത്തിൽ കണ്ണുകളിൽ കോപം നിറച്ചു അവളിൽ തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ അമ്മയെയും അവർക്ക് പിന്നിലായി കണ്ണുകളിൽ ഭീതി നിറച്ചു നിൽക്കുന്ന മാളുവിനെയുമാണ്... പൊക്കി എന്ന് മനസിലായതും ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ അവള് മുന്നോട്ടു നടന്നു... അമ്മയുടെ തൊട്ട് മുന്നിൽ എത്തിയതും ഒന്ന് നിന്ന് ഉമിനീർ ഇറക്കി അമ്മയെ നോക്കി... "നീ എവിടെ പോയതാ?" "അത് അമ്മ..." എന്ത്‌ പറയണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ തല താഴ്ത്തി.... "നീ കള്ളത്തരം കാണിക്കുന്നത് പോരാതെ ആണോ അതിനു ചുക്കാൻ പിടിക്കാൻ ഇവളെ ഏർപ്പാടാക്കി നിർത്തിയത്... " "അത് അങ്ങനെ അല്ല അമ്മേ... ഞ്.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കാൻ.. അമ്മ മനസ്സ് കാണിക്കണം...." "എന്ത്‌ പറയാനാ നീ... എന്ത്‌ കള്ളത്തരവാ നിനക്ക് ബോധിപ്പിക്കണ്ടേ... എല്ലാരും ഉറങ്ങിയ നേരം നോക്കി അനിയത്തിയെയും അനിയനെയും കൂട്ടി എന്ത്‌ പുണ്യം ചെയ്യാനാ നീ പോയത്....?" "ദ്... ദേവേട്ടനെ കാണാൻ...." "അവനെയോ... ദയ... ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞല്ലോ നീ ഇനി അവനെ കാണുന്നുണ്ട് എങ്കിൽ അതവൻ ഇവിടെ വന്നു നിന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകുമ്പോ ആയിരിക്കണം... അതും പറയാൻ ഉള്ളതെല്ലാം എന്റെ മുന്നിൽ ബോധിപ്പിച്ച ശേഷം മാത്രം... ഇപ്പൊ നീ എന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു വാക്കും ധിക്കരിച്ചു പോയത് എന്റെ വാക്ക് നീ കേൾക്കില്ല അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ അങ്ങ് തോൽപ്പിക്കാം എന്ന വിചാരം കൊണ്ടാണോ??" "അങ്ങനെ അല്ലമ്മ.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്... ആദ്യം അമ്മ വാ.. അകത്തു പോകാം... ഞ്.. ഞാൻ എല്ലാം പറയാം..." ദയ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചതും ആ കൈ തട്ടി എറിഞ്ഞു അമ്മ ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ അകത്തേക്ക് പോയി.... ദയയെ ഒന്ന് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കിയ ശേഷം മാളുവും അകത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ദയ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു... "അമ്മ എങ്ങനെയാ അറിഞ്ഞേ.. ഞാൻ പോയ വിവരം....?" "അത് ചേച്ചി...." കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്നതൊക്കെ മാളു അവളോട് വിശദീകരിച്ചു..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ടെൻഷനിൽ റൂമിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുകയാണ് മാളു... ദയ പോയപ്പോ തുടങ്ങിയ നടപ്പാണ്... ഇത്ര നേരം ആയിട്ടും ഒരു വിവരവും ഇല്ലെന്ന് കണ്ട് ടെൻഷനോടെ അവൾ ദക്ഷിനെയും ദയയെയും നന്ദുവിനെയും മാറി മാറി വിളിക്കുന്നുണ്ട്..... ദയയുടെ ഫോൺ അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കയറിയപ്പോ ഓഫ്‌ ചെയ്തതാ... ദക്ഷിന്റെ ഫോൺ ബിസി ആയിരുന്നു... നന്ദുവിന്റെ ഫോൺ ആണെങ്കിൽ ചാർജ് തീർന്ന് ഓഫ്‌ ആയിരുന്നു.... അവൾ ടെൻഷനിൽ റൂമിന്റെ ഡോർ തുറന്നു ഇറങ്ങി... സ്റ്റെയറിന്റെ റൈലിംഗിൽ കൈ ചേർത്ത് നിന്നവൾ വീണ്ടും ഫോണിൽ ദക്ഷിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.... ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് വെയ്ച്ചു നിന്നു.... ഇതേ സമയം താഴെ റൂമിൽ അച്ഛനും അമ്മയും കിടന്നു ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.... അമ്മയ്ക്ക് ഉറക്കം തീരെ ശെരിയാവുന്നില്ല.... മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥം ആകുന്നത് പോലെ... അവർ എണീറ്റ് ബെഡിൽ ഇരുന്നു സൈഡ് ടേബിളിലേക്ക് നോക്കി... ജഗ് കാലിയാണ്.. അവർ ബെഡിൽ നിന്നിറങ്ങി ജഗ് കയ്യിൽ എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു... ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി കിച്ചണിലേക്ക് ചെന്നു... ജഗ്ഗിൽ വെള്ളം നിറച്ചു കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് അവർ കിച്ചണിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്തു പുറത്തു ഇറങ്ങി... റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോ ആണ് അവരുടെ കണ്ണുകൾ മുകളിൽ പുറം തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന മാളുവിൽ പതിഞ്ഞത്.... അവളെന്താ അവിടെ എന്ന സംശയത്തിൽ അവർ ജഗ് ടേബിളിന്റെ പുറത്ത് വെച്ചു സ്റ്റെപ് കയറി മുകളിലേക്ക്... അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് റൈലിംഗിൽ ചാരി നിന്ന് ആരെയോ ഫോണിൽ ഡയൽ ചെയ്യുകയാണ്.... അവർ തൊട്ടു പിന്നിൽ എത്തിയത് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... ആരുടെയോ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു അത് ചെവിയിലേക്ക് വെക്കാൻ അവൾ തുടങ്ങിയതും അമ്മ ആ ഫോൺ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് തട്ടി പറിച്ചു കൈക്കൽ ആക്കിയതും ഒരുമിച്ചാണ്... അവൾ പകപ്പോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും കണ്ട് സംശയത്തിൽ അവളുടെ ഫോണിലെ ആ നമ്പറിലേക്കും ആ സേവ് ചെയ്തേക്കുന്ന പേരിലേക്കും ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ... Daksh..❤️🫶🌸 അവൾ പേടിയോടെ അമ്മയെ നോക്കി.. എന്ത്‌ പറയണമെന്ന് അറിയാതെ... ദയ ഇവിടെ ഇല്ലാത്ത കാര്യം അമ്മ അറിയുമെന്നു അവൾ ഏറെക്കുറെ ഉറപ്പിച്ചു.... "അമ്മ...." ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു... "എന്താടി ഇത്...? ഇവനെ എന്തിനാ നീ ഈ സമയത്ത് വിളിക്കുന്നെ...? നിന്റെ ചേച്ചിടെ അനിയൻ അല്ലെ അവൻ... അവനുമായി ഈ സമയത്ത് സംസാരിക്കാൻ മാത്രം എന്ത്‌ അടുപ്പമാ നിനക്ക് അവനുമായി...." "അമ്മ.. അത് ഞാൻ..." എന്ത് മറുപടി നൽകണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ നിന്നു... മിഴികൾ ഭയത്താൽ വികസിച്ചു...തൊണ്ട വരണ്ടു.. ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.... "നീ പറയണ്ട... ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചോളാം.. നിനക്ക് എല്ലാത്തിനും വളം വെച്ചു തരുന്ന ഒരുത്തി ഇല്ലേ... നിന്റെ ചേച്ചി... അവളോട്..." അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞവർ ദയയുടെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോ ആണ് അവരുടെ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്ന മാളുവിന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്... ദക്ഷ് ആയിരുന്നു അത്.... ആ ഫോണിലേക്കും ആ പേരിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അതെ ഭാവത്തിൽ അവർ അവളെ നോക്കി.... പേടിച്ചരണ്ട പൂച്ചയെ പോലെ അവൾ അവരെ നോക്കി... അവർ ആ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ട് മാളുവിലേക്ക് തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ച് നിന്നു..... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-57 "നീ പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വരാം... നീ വാ..." അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വീടിന്റെ സ്റ്റെയേഴ്സ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ദയയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി... ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.... മാളു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പതിയെ മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു.. രണ്ടാളും പുറത്തിറങ്ങി.... സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ട് ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.. ഗേറ്റിനു സൈഡിൽ തന്നെ ബൈക്കിന്റെ പുറത്ത് അവരെ വെയിറ്റ് ചെയ്‌ത് ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെ അവർ കണ്ടു... ഗേറ്റ് ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് ആ കീ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറിയിൽ ആയത് കൊണ്ട് മതില് ചാടേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു... മാളു ടെൻഷനിൽ പുറത്തു ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെ നോക്കി... അവൻ അവളെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാട്ടി... ദയ പതിയെ മതിലിന്റെ പുറത്ത് കയ്യെടുത്തു വെച്ചു... എത്തി വലിഞ്ഞു വലതു കാലു പൊക്കി മതിലിന്റെ പുറത്ത് കയറി... ഇപ്പൊ അവള് അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും കാലിട്ട് ഇരിക്കുകയാണ്... ഇടത് കാലു കൂടി അവൾ ഇപ്പുറത്തെ സൈഡിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് മാളുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... "നീ പൊയ്ക്കോ.. ഡോർ അകത്തു നിന്ന് ലോക്ക് ചെയ്തേക്ക്... ഞാൻ വെളുപ്പിനെ ആകുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചു എത്തുല്ലോ... ഞാൻ വിളിക്കാം.. അപ്പൊ തുറന്ന മതി..." എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും തല തിരിച്ചു ദക്ഷിനെ നോക്കി... "എടാ.. ഞാൻ ചാടാൻ പോവാ... പിടിക്കണേ..." അവൾ പറഞ്ഞതു കേട്ട് അവൻ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ എത്തി.. കണ്ണും പൂട്ടി അടച്ചു അവൾ ഒരൊറ്റ ചാട്ടം...അധികം നീളം ഇല്ലാത്ത മതിൽ ആയത് കൊണ്ട് അവനു പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റി... ശേഷം രണ്ടാളും ബൈക്കിൽ കയറി വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു.. മാളു ടെൻഷനിൽ അകത്തേക്കും....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് രണ്ടാളും അകത്തേക്ക് പോയി... ദേവിന്റെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയതും കണ്ടു പുറത്തിരിക്കുന്ന നന്ദുനെയും കെവിനെയും.. രണ്ടാളും പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്.. അവരുടെ കാര്യത്തെ പറ്റി ഒരു ചർച്ച പിന്നീട് അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായില്ല.. അതിനെ പറ്റി സംസാരിക്കണമെന്ന് കെവിന് ഉണ്ടെങ്കിലും അവൻ അതിന് തയാറായില്ല..... ദയയും ദക്ഷും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം രണ്ടാളും ഒന്ന് ഞെട്ടിയത്... "നീയെന്താ ഇവിടെ??" ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "എനിക്കവിടെ ഇരിപ്പുറച്ചില്ല.. അല്ല രുദ്ര ചേട്ടൻ എവിടെ?" "അവൻ അകത്തുണ്ട്... അവനും ദേവും എന്തൊക്കെയോ സംസാരം ആണ്.. 3 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുവല്ലേ.. ഒരുപാട് ഉണ്ടാവും..." കെവിൻ പറഞ്ഞു.. ദക്ഷ് അവിടെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു.... "ഏട്ടത്തി പോയി കണ്ടിട്ട് വാ..." "എടാ.. ഞ്.. ഞാൻ പോകുന്നില്ല..അവർ രണ്ടാളും സംസാരിക്കുവല്ലെ... ഞാൻ ചെന്നാൽ ശെരി ആവൂല.. അവർക്ക് ഒത്തിരി പറയാൻ ഉണ്ടാകും... എനിക്ക് പിന്നെ ആയാലും കാണാലോ.." "ഇതിന് ആണെൽ പിന്നെ എന്തിനാ കണ്ട മതിലൊക്കെ വലിഞ്ഞു കയറി ചാടി ഇവിടെ വന്നത്?? അവിടെ അങ്ങ് നിന്നാൽ പോരാരുന്നോ??" "പോടാ.. എന്റെ അവസ്ഥ പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല... അവിടെ എന്ത്‌ വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ നിൽക്കും... ഇവിടെ ആണേൽ തൊട്ടടുത്തു ഇരിക്കുന്നില്ല എങ്കിലും കയ്യെത്തും ദൂരത്തു ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാലോ...." "എന്ന ഏട്ടത്തി ഇവിടെ വന്നു ഇരി.. പോകാൻ ആവുമ്പോ പറഞ്ഞാൽ മതി.. ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം...." ദക്ഷ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...ദയ അവന്റെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ വന്നിരുന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നി.. നിനക്ക്... എന്നോട്... ദേ.. ദേഷ്യം ഉണ്ടോടാ?" പതറിയ ശബ്‌ദത്തിൽ ദേവ് ചോദിച്ചു.. മുന്നിലെ ചെയറിൽ ഇരിക്കുകയാണ് രുദ്ര.. അവൻ വലതു കയ്യാലേ ദേവിന്റെ ഇടത് കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്... "എന്തിന്??" "അത്.. പല്ലവി " പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാതെ ദേവ് നിർത്തി... "പല്ലവി?" "അല്ല അവള്.. മരിക്കാൻ " "നീയാ കാരണം.. അതല്ലേ?" "ആഹ്.." "കാരണം നീ ആയിരിക്കാം.. പക്ഷെ നീ കൊന്നതും അല്ല നീ അറിഞ്ഞോണ്ടും അല്ല... ജീവിതം മതിയായി എന്ന് തോന്നിയ ഒരു പോയിന്റിൽ അവളായിട്ട് അവസാനിപ്പിച്ചതാ... അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒക്കെ എനിക്ക് പറ്റും...." ദേവ് ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു... പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... "ഞാൻ ദയയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..അവൾക്കും ഇപ്പൊ എല്ലാം അറിയാം..." രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു അതിശയം കാരണം ... "അല്ല അത്..." രുദ്ര അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു... "എടാ... നീ സംസാരിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കു.. ദയ.. അവളൊരു പാവ.. ഞാൻ വിചാരിച്ചതിനേക്കാളും... നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം ഓരോ വാശിയും ബഹളവും ഒക്കെ എടുക്കുമെങ്കിലും അവൾക്ക് നീ ജീവനാടാ.. പല്ലവിയുടെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവള് പോസിറ്റീവ് മൈന്റോടെ എടുത്തു... അവളോട് സംസാരിച്ചത് വെച്ചു എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരു കാര്യം.. അത് ഞാൻ പറയാം... പല്ലവി നേരിട്ട് വന്നു എന്നോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാ എനിക്ക് തോന്നിയെ... അവള് ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് പോയത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ദൈവം പകരം തന്നൊരു പല്ലവി ആണ് ദയ..." രുദ്ര പറഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവ് കേട്ട് കിടന്നു... അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ അവൾക്ക് തന്നോട് വാശി ആണെന്നും ഇനി വരില്ല എന്നുമൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി... "നീയും ദയയും ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒക്കെ മറന്നു ഒരു പുതിയ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യണം... അതാ എന്റെ ആഗ്രഹം..." രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവനൊന്നു ചിരിച്ചതെ ഉള്ളു... "എനിക്ക്.. എന്ന്... പ്.. പോകാൻ പറ്റും.. വീട്ടിൽ?" "അറിയില്ലെടാ.. 2 ഡേയ്‌സിനുള്ളിൽ ആയിരിക്കും...അല്ലേൽ തന്നെ ഇത്ര ധൃതി എന്തിനാ? ഉടനെ പോയി കേസ് അന്വേഷിക്കാൻ ആണോ..? പൊന്നു മോനെ ആ വക റിസ്ക് ഒന്നും നീ മിനിമം ഒരു 2 മാസത്തേക്ക് എടുക്കണ്ട.." "അതിനല്ലടാ... ഇവിടെ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെ... ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുന്നത് ബ്.. ഭയങ്കര... ബോറ.. ഒരേ കിടപ്പ് തന്നെ ആയത് കൊണ്ട്.. എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... അത്...." "സാരമില്ലടാ.. നന്നായി റസ്റ്റ്‌ എടുത്തു കഴിഞ്ഞ പഴയ പോലെ ഓടി ചാടി നടക്കാം..." "അല്ല രുദ്ര .. ആന്റി..." "അമ്മ.. അമ്മ പോയി... പല്ലവി മരിച്ചു ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള... പിന്നെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ആയി... 25 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം ഉള്ളപ്പോൾ മുതൽ ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങി... ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്.. ചില സമയം ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.. അച്ഛന്റേം അമ്മെടേം പല്ലവിയുടെയും അടുത്തേക്ക് പോകാൻ തോന്നും... പല തവണ ശ്രെമിച്ചു.. പക്ഷെ പല തടസ്സങ്ങൾ.. പലപ്പോഴും ധൈര്യം ഇല്ലായ്മ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ധൈര്യം ഉണ്ട് മരിക്കാൻ...പേടി ഇല്ല...1 വർഷം ആയി ഡൽഹിയിൽ ആണ്... അവിടെയ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നേ...ഇങ്ങനെ പലതും അനുഭവിക്കാനും കണ്മുന്നിൽ നിന്റെ നിരപരാധിത്വം ഒന്നുകൂടി മനസ്സിൽ ആക്കാനും വേണ്ടി ആയുസ്സ് നീട്ടി കിട്ടിയത് പോലെ...തേജസിൽ നിന്ന് ദയയെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം... ഇല്ലെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന പലതും നീയും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും..." രുദ്ര പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവനിൽ വേദന നിറച്ചു... രുദ്രയുടെ അമ്മയുടെ മരണം അവനു അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.... ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറൻ അണിയുന്നത് കണ്ടാവാം രുദ്ര പെട്ടെന്ന് ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റത്... നിറഞ്ഞ വന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട്.... "നീ ഉറങ്ങിക്കോ... ലേറ്റ് ആയി... നാളെ കാണാം..." "ഡാ...ഞാൻ.. ഓക്കെയാ..." "സംസാരിക്കണ്ടടാ.. ഞാൻ പുറത്ത് ഉണ്ടാവും... എനിക്ക്.. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ കിടപ്പ് അധിക സമയം കണ്ട് നിൽക്കാൻ ആവില്ല.. നീ പെട്ടെന്ന് എല്ലാം ഓക്കേ ആയി പഴയ ദേവിലേക്ക് തിരിച്ചു വാ.. എത്ര നേരം വേണേലും ഞാൻ കൂടെ ഇരിക്കാം..." അത്ര മാത്രം അവൻ പറയുമ്പോൾ ദേവ് പതിയെ തലയാട്ടി... എന്നിട്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.. ദേവ് ഉറങ്ങി എന്ന് ഉറപ്പ് ആക്കിയിട്ടാണ് രുദ്ര പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത്.... അപ്പോൾ കണ്ടു നന്ദുവും കെവിനും കൂടാതെ ദക്ഷും ദയയും ഇരിക്കുന്നത്... രുദ്രയെ കണ്ടതും ഫോൺ നോക്കി ഇരുന്ന ദക്ഷ് മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് യാന്ത്രികമായി നടന്നു... "രു.. രുദ്രേട്ടാ...." രുദ്രൻ ഈറൻ അണിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി... ദക്ഷിന്റെ കണ്ണുകളും കലങ്ങി... ദത്തനെയും ദേവിനെയും കെവിനെയും പോലെ തന്നെ രുദ്രയും അവനു പ്രിയപ്പെട്ട ചേട്ടൻ ആണ്... തേജസ്‌ ആയിരുന്നു എങ്കിലും പല്ലവിയുടെ മരണവും പിന്നീട് കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായ അകലവും തേജസിനോടുള്ള ദേഷ്യം അവനിൽ നിറച്ചു... അവൻ ഓടി പോയി രുദ്രയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അനിയനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ അവനും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.... ബാക്കി മൂവരും ആ കാഴ്ച നോക്കി ഇരുന്നു... "എവിടെ ആയിരുന്നു ഇത്ര നാൾ... ഒന്ന് കാണാൻ വന്നില്ലാലോ മനുഷ്യ നിങ്ങള്..." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആണവൻ ചോദിച്ചത്.... "പറയാടാ...ഞാൻ ഡൽഹിയിൽ ആയിരുന്നു.. നീ വാ ഇരിക്കു..." അവന്റെ തോളിൽ കൈയിട്ടു രുദ്ര അവനെ ചെയറിൽ പിടിച്ചു ഇരുത്തി...പിന്നെ രണ്ടാളും പരാതി ആയി പരിഭവം ആയി... എല്ലാം നോക്കി ഇരുന്നു എന്നല്ലാതെ മറ്റുള്ളവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... അവർക്കറിയാം ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ രുദ്ര അവർക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ആരായിരുന്നു എന്ന്.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-56 "അമ്മ..." വീട്ടിൽ എത്തി ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറിയിട്ടും മൗനമായി സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കി ദയ വിളിച്ചു.... വന്നിട്ട് ഏകദേശം 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും.. അച്ഛൻ ജോലിയ്ക്ക് പോയി.. മാളു ക്ലാസ്സിന് പോയിട്ട് വന്നില്ല ഇതുവരെ... അവളുടെ വിളി കേട്ട് ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. ആ ഒരു നോട്ടം തന്നെ മതിയായിരുന്നു അമ്മ ഇപ്പൊ എന്ത്‌ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ആണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ.... ദേഷ്യവും വാശിയും കൂടി കലർന്ന നോട്ടം... അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പതിയെ നടന്ന് അവരുടെ അടുത്തെത്തി... നിലത്തിരുന്നു.. ആ കാൽപാദത്തിൽ കൈകൾ ചേർത്ത് ഏങ്ങി കരഞ്ഞു... "അ.. അമ്മ.. എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടല്ലേ... ഞ്.. ഞാൻ നിങ്ങളൊക്കെ വിഷമിക്കും എന്ന് കരുതിയ....സോറി....എന്നെ അയാൾ തട്ടി കൊണ്ട് പോയത്... ദേവേട്ടനോട് അയാൾക്ക് ഉള്ള പക ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്ര... ഞ്.. ഞാനും അയാളെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു..ഒരു ബ്രദർ ആയി കണ്ടിരുന്നു... പക്ഷെ എനിക്ക്.. എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റി പോയി... നന്ദു നിങ്ങള് ആരും വിഷമിക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയ നുണ പറഞ്ഞത്.. അവളെ അമ്മയ്ക്ക് അറിഞ്ഞൂടെ... നിങ്ങളാരും വിഷമിക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കില്ല...." കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുന്നപ്പോ അവരുടെ മനസ്സിൽ ചെറുതായി ഒരു അലിവ് തോന്നി... കൈകൾ വിറച്ചു.. അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ആ കൈകളും മനസ്സും ഒരുപോലെ വെമ്പി...എങ്കിലും അവളിൽ നിന്ന് പലതും അറിയാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ അവർ അതൊക്കെ മറച്ചു വെച്ചു ഗൗരവത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "ദേവും നീയുമായി എന്താ പ്രശ്നം?" ഉറച്ച ശബ്ദത്തോടെ അവരത് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്ത്‌ മറുപടി നൽകണമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു... "അത്.. അതൊന്നും ഇല്ല അമ്മ... ജസ്റ്റ്‌ തെറ്റിദ്ധാരണ ആയിരുന്നു..." "ആർക്ക്...?" "എ.. എനിക്ക്..." "എന്നിട്ട് മാറിയോ?" "ആഹ് അമ്മ മാറി... ഞാൻ നാളെയോ മറ്റെന്നാളോ ആയി തിരിച്ചു ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകും.. ഇപ്പൊ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല...." "നീ പോകണ്ട...." അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതിനു ശേഷം ഒരു നിമിഷത്തിനപ്പുറം അവർ പറഞ്ഞതും മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ അതിശയം നിറച്ചു അവൾ അവരെ നോക്കി... "ഇത് എന്റെ തീരുമാനം ആണ്..അവൻ കാരണം അല്ലെ നിന്നെ തേജസ്‌ തട്ടി കൊണ്ട് പോയത്... അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോൾ എന്ത് വിശ്വസിച്ചു നിന്നെ അവന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഞാൻ അയക്കും...? അവൻ എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ട് ആവില്ലേ ഈ തേജസിനു പക ഉണ്ടായതും...? അതുകൊണ്ട് നീ എവിടെയും പോകുന്നില്ല.." "ഇല്ലമ്മേ.. ദേവേട്ടൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല..." "എന്നവൻ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു കാണാം.. പക്ഷെ സത്യം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യം വന്നാൽ മാത്രേ നിന്നെ ഞാൻ അവിടേക്ക് അയക്കു.. അത് ദേവ് ഇവിടെ വന്നു എന്നെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തി നിന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകണം..." അത്ര മാത്രം അവളോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവർ എണീറ്റ് റൂമിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഇനി എന്ത്‌ എന്ന ചോദ്യവുമായി അവൾ ഇരുന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ദേവ്... " ഡോക്ടർ പതിഞ്ഞ ശബ്‌ദത്തിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ അത് ഉപബോധ മനസ്സ് അറിഞ്ഞത് പോലെ അവന്റെ കണ്ണുകളുടെ കൃഷ്ണമണികൾ ചെറുതായി ചലിച്ചു.... അവ തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കാൻ വെമ്പി... "ദേവ്... കണ്ണുകൾ തുറക്കു...." ഡോക്ടർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു... അവനെ റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു... കെവിനും രുദ്രയും നന്ദുവും കാഴ്ചക്കാരായി നിൽപ്പുണ്ട്.... ഇടയ്ക്ക് ദയ വിളിച്ചു തിരക്കുന്നുമ്മുണ്ട് അവന്റെ വിവരങ്ങൾ.... അവൻ പതിയെ പ്രയാസപ്പെട്ടു അവ തുറക്കുമ്പോൾ തീർത്തും മങ്ങിയ കാഴ്ച മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ കണ്മുന്നിൽ... ഒരു നിമിഷത്തിനപ്പുറം അവൻ സൈഡിലേക്ക് കണ്ണുകളെ ചലിപ്പിച്ചു..ഒരു നീണ്ട നിദ്ര കഴിഞ്ഞു ഉണർന്നതിന്റെ ആവാം ആ അറ്റ്മോസ്ഫിയറുമായി ഇണങ്ങാൻ അവനു സമയം വേണ്ടി വന്നേക്കാം.... ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന നന്ദുവിനെയും കെവിനെയും കണ്ടു... ആ കണ്ണുകൾ രുദ്രയിലേക്ക് പായുമ്പോൾ പറഞ്ഞു അറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ അവനു അനുഭവപ്പെട്ടു.. നീണ്ട 3 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉറ്റ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടതിന്റേതാവാം... "ര്.. രുദ്ര...." ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ ചലിപ്പിച്ചു... അത് കേട്ട രുദ്രയ്ക്ക് സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഏറെ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു തോന്നിയത്.. അവനു ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലല്ലോ എന്ന് കണ്ടിട്ട്.....കെവിനും നന്ദുവിനും സന്തോഷമായി...അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഡോക്ടറും ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ മൂന്നാളെയും നോക്കി.... "കണ്ടില്ലേ.. ഹി ഈസ്‌ കംപ്ലീറ്റെലി ഓക്കേ നൗ... നിങ്ങൾ ആരും ഇനി ടെൻഷൻ ആവണ്ട.. ഡോക്ടർ ദയയോട് കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്.... ആൻഡ് 2 ഡേയ്‌സ് കഴിഞ്ഞു ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം.. കംപ്ലീറ്റ് റെസ്റ്റ് ആവിശ്യമാണ്.. തല്കാലം കേസ് അന്വേഷണം ഒക്കെ പോസ്റ്റ്പോൺ ചെയ്തു ബോഡിക്ക് റെസ്റ്റ് കൊടുക്കാം...." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു ദേവിന് ഒരു പുഞ്ചിരി നൽകി ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് പോയി...രുദ്രയെ നോക്കി കിടന്ന ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ ദയ എന്ന പേര് കേട്ടതും ഞൊടിയിടയിൽ കണ്ണുകളെ ഡോക്ടറിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു.... അത് അവർ മൂന്നും കാണുകയും ചെയ്തു... "ദേവ്...." ഡോക്ടർ പോയതും നന്ദു നടന്നു ദേവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു.... "സോറി...എനിക്ക് തന്നെ പറ്റി ഒരുപാട് മിസ്അണ്ടർസ്റ്റാൻഡിങ്‌സ് ഉണ്ടായിരുന്നു... എല്ലാത്തിനും കാരണവും എന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാ... എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ സെൽഫിഷ് ആണ്... ദയയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ കാണിച്ചത് അത് തന്നെയാ... അവളെ താൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്... അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന എന്റെ തോന്നലുകൾ കാരണം ഞാൻ തന്നോടും കെവിനോടും നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.... ആം റിയലി റിയലി സോറി....."🥺 നന്ദു മനസ്സിൽ തൊട്ട് തന്നെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്... കെവിനും രുദ്രയ്ക്കും അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തോഷം തോന്നി... അല്ലെങ്കിലും ഇത്തരം മോമെന്റസ് കൂടുതൽ ഹാപ്പി & മെമ്മറിബിൾ ആക്കാൻ ഇതുപോലുള്ള ചില തിരിച്ചറിവുകൾക്കും തുറന്നു പറച്ചിലുകൾക്കും സാധിക്കും...!🙂🥺 ദേവ് സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയ ബുദ്ധിമുട്ട് കാരണമാവാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല എങ്കിലും സാരമില്ല എന്ന മട്ടിൽ അവളെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചത്... ശേഷം കെവിനെ നോക്കി... "ദ്.. ദയ...." "അവൾ വീട്ടിലുണ്ട്... ഇത്ര നേരം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഒരു അത്യാവശ്യം വന്നു പോയതാ... വരും..." ദേവിനോട്‌ അങ്ങനെ പറയാനാ കെവിന് തോന്നിയത്.... ഇല്ലെങ്കിൽ വിഷമിക്കും എന്നവന് അറിയാം... "അ... അവ.. ള് ഓക്കേ ആ.. ണോ?" ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.. "ആട... ഡബിൾ ഓക്കേയാ... ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല...." രുദ്ര തോളിൽ കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു... "ദേവ് റെസ്റ്റ് എടുക്ക്.. ഒന്ന് മയങ്ങിക്കോ...." നന്ദു ആണത് പറഞ്ഞത്... ദേവ് ചെറുതായി തലയനക്കി... ശേഷം കണ്ണുകൾ പതിയെ പൂട്ടി.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ദയ അവളുടെ റൂമിൽ ബെഡിൽ ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുകയാണ്.... ഫോൺ കയ്യിൽ തന്നെയുണ്ട്... ഒരു കാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചുള്ള ഇരിപ്പാണെന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ വ്യക്തം... അമ്മ വീടിനു പുറത്തേക്ക് ഇറക്കുന്നില്ല... അത്ര വാശിയിൽ ആണ്... ദേവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ പറ്റി അമ്മയോട് പറഞ്ഞാലോ എന്ന് വരെ അവൾ ചിന്തിച്ചു... അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോ ആണ് കയ്യിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ റിങ് ചെയ്തതും അവൾ ആകാംഷയോടെ അതിലേക്ക് നോക്കിയതും.. നന്ദു ആണ്.. അവൾ പെട്ടെന്ന് അറ്റൻഡ് ചെയ്തു... "എടി.. ദേവേട്ടൻ കണ്ണ് തുറന്നോ..? സംസാരിച്ചോ? ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ട്.. ഓക്കേ ആണോ? എന്നെ ചോദിച്ചോ??" കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തതും ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സ്പീഡിൽ അവൾ ചോദിച്ചു... "എടി.. നിർത്തി നിർത്തി ചോദിക്ക്... നിന്റെ കെട്ട്യോൻ കണ്ണും തുറന്നു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു... രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാമെന്ന വിവേക് പറയുന്നേ... കംപ്ലീറ്റ് റെസ്റ്റ് ആവിശ്യം ആണെന്ന്...." "എ.. എന്നെ തിരക്കിയോ??" "പിന്നെ തിരക്കാതെ... ആളെ പറഞ്ഞു വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി കെവിൻ നീ എന്തോ അത്യാവശ്യം വന്നിട്ട് പോയതാ ഉടനെ വരും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു...." "എ.. എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ കാണണോടി.. പക്ഷെ പറ്റില്ല..." കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ പറഞ്ഞത്... "അതെന്ത് പറ്റിടി..? അമ്മ സീൻ ആയോ?" "ആയോന്നോ? എന്നെ വീട്ടീന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറക്കുന്നില്ല..." ശേഷം അമ്മയുമായി നടന്ന സംഭാഷണം എല്ലാം നന്ദുനോട് പറഞ്ഞു... "എടി.. ഞാൻ ദേവേട്ടന് അപകടം പറ്റിയ കാര്യം അമ്മയോട് പറഞ്ഞാലോ എന്ന ആലോചിക്കുന്നേ?" "അത് വേണ്ട... അറിഞ്ഞ ഉടനെ ദേവിന്റെ അമ്മയെ വിളിച്ചു പറയും... അവിടെ അറിയിക്കാൻ കെവിൻ ദത്തേട്ടനോടോ ദക്ഷിനോടൊ പറയാമെന്നാ പറഞ്ഞെ... സിറ്റുവേഷൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാൻ അവർക്ക് അറിയാലോ... കെവിൻ അവരെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്...." "അപ്പൊ അമ്മയോട് പറയണ്ട എന്നാണോ നീ പറയുന്നേ?" "ഇന്ന് എന്തായാലും വേണ്ട... ദേവിന്റെ വീട്ടിൽ എല്ലാം നാളെ അറിയുലോ.. നിന്റെ വീട്ടിലും അപ്പൊ അറിഞ്ഞ മതി... അത് വരെ നീയൊന്ന് ക്ഷമിക്ക്..ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ചു അപ്ഡേറ്റ് തരാം..." "അല്ല നന്ദു ദക്ഷ് അറിഞ്ഞോ വിവരം...?" "ആഹ്.. അവനും ദത്തേട്ടനും ഇപ്പൊ അറിയാമെന്നു കെവിൻ പറഞ്ഞു.. കെവിൻ അവരോട് രണ്ട് പേരോട് മാത്രേ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുള്ളു..." "മ്മ്.. ശെരി ഞാൻ വിളിക്കാം...." ദയ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തിട്ട് ദക്ഷിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... രണ്ട് മൂന്നു റിങ്ങിനു ശേഷം ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു... "ഹലോ.. ആരാ?" "ആരാന്നോ?എടാ ഞാനാ ദയ " "ഏഹ് ഏട്ടത്തിയോ? ഇതേതാ നമ്പർ?" "പുതിയതാ.. നീ ഇപ്പൊ എവിടാ?" "ഞാൻ പുറത്ത.. വീട്ടിൽ ഇല്ല..." "നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയോ?" "ഇല്ല.. അങ്ങോട്ട് പോവാ..." "നീ പോകുന്ന വഴിയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് വരോ.. ഇപ്പൊ സമയം 9:30 ആയില്ലേ? ഇവിടെ 10 മണി കഴിഞ്ഞ എല്ലാരും ഉറങ്ങും... നീ വന്നു ഗേറ്റിനു പുറത്ത് നിന്ന മതി.. ഞാൻ എങ്ങനെ എങ്കിലും ചാടാം..പക്ഷെ 10 മണി കഴിഞ്ഞേ നീ വരാവു...." "അല്ല ഏട്ടത്തി എന്തിനാ ഇത്ര റിസ്ക് എടുക്കുന്നെ ഇപ്പോ??" "നിന്റെ ചേട്ടനെ കാണാൻ..." "ഏട്ടത്തിയ്ക്ക് നേരെ ചൊവ്വേ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി കാർ എടുത്തു ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയാൽ പോരെ?" "അമ്മ വിടുല്ലടാ.. ആകെ സീൻ ആയി ഇരിക്കുവാ അമ്മ... നീ എന്നെ ഒന്ന് ഹെല്പ് ചെയ്..." "അതെന്താ പ്രശ്നം അമ്മയ്ക്ക്..?" "അത് ഞാൻ നേരിട്ട് പറയാം... നീ വരോ...?" "ഞാൻ വരാം.. എനിക്ക് ലാസ്റ്റ് തല്ല് കിട്ടുവോ?" "നീ വന്നില്ലെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിന്ന് കിട്ടും.. അല്ലാതെ കിട്ടില്ല..." "അയ്യടാ.. പാവം അല്ലെ ഹെല്പ് ചെയ്യാന്ന് വെച്ചപ്പോ തലയിൽ കേറുന്നോ?" "അയ്യോ അങ്ങനെ അല്ലടാ... നീ വാ.. തല്ലൊന്നും കിട്ടുല്ല.. നീ വെച്ചോ... ഞാൻ ആ മാളൂനെ കൂടി സോപ്പ് ഇടട്ടെ... ഇറങ്ങാനും ഒരാളുടെ ഹെല്പ് വേണോലോ?" അത് കേട്ടപ്പോ അവന്റെ മനസ്സിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി..മുഖം ഒന്ന് തിളങ്ങി... "ആഹ്.. ഞാൻ വേഗം വരാം..." "ടാ 10 മണി കഴിഞ്ഞു വന്ന മതി.. അമ്മയോ അച്ഛനോ പൊക്കിയ പണി കിട്ടും..." "ശെരി ഏട്ടത്തി...." അവൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു... ദയ ബെഡിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി.. നേരെ പോയത് മാളുവിന്റെ റൂമിലേക്ക് ആണ്... അവൾ ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിക്കുക ആയിരുന്നു... "മാളു..." ദയ റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു കൊണ്ട് വിളിച്ചു... തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു... "നല്ല ആളാ.. രണ്ട് ദിവസം എവിടെ ആയിരുന്നു? അമ്മ വീട് തിരിച്ചു വെച്ചെത് ചേച്ചി ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട്..." "ഞാൻ പറയാം.. എല്ലാം നിന്നോടു പറയാം.. മോളെനിക്ക് ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യണം..." "ഞാനൊ? എന്ത്‌ ഹെല്പ്?" "ദക്ഷ് വരും.. എന്നെ ഒന്ന് പുറത്തു ഇറങ്ങാൻ നീ ഹെല്പ് ചെയ്യണം.. അച്ഛനും അമ്മയും അറിയാതെ..." "ഏഹ്.. എന്തിനു?" "ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ..." "അവിടെ എന്താ?" "ദ്.. ദേവേട്ടൻ അവിടെയ..." "ഏഹ്... ഏട്ടനു എന്ത്‌ പറ്റി?" ദയ കാട്ടിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളും അവനു കുത്ത് കിട്ടിയ കാര്യങ്ങളും അവളോട് പറഞ്ഞു... "അയ്യോ...എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട്..?" "സർജറി കഴിഞ്ഞു.. ഇപ്പൊ കണ്ണ് തുറന്നു സംസാരിച്ചു എന്നൊക്കെ നന്ദു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... എനിക്ക്.. എനിക്ക് ഇനിയും പറ്റില്ല.. എനിക്ക് ദേവേട്ടനേ കണ്ടേ പറ്റു.. നീ എന്നെ സഹായിക്കണം... പ്ലീസ്.." "ചേച്ചി കരയാതെ.. ഞാൻ ഹെല്പ് ചെയ്യാം.. പക്ഷെ അധികം സമയം എനിക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല... പോയിട്ട് പെട്ടെന്ന് വരണേ....." "ആഹ്... അത് ഞാൻ വരും..." "എന്ന ഞാൻ ഹെല്പ് ചെയ്യാം..." "ശെരി.. 10 മണി കഴിഞ്ഞ ദക്ഷ് വരും..ഞാൻ അപ്പോഴേക്ക് പോയൊന്നു ഫ്രഷ് ആവട്ടെ..." ദയ റൂമിലേക്ക് പോയി...മാളു ടെൻഷനിൽ നിന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഏട്ടത്തി.. ഞാൻ എത്തി..." "ഓക്കേ ടാ... ഞാനിപ്പോ വരാം..." ചെവിയിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു കാൾ കട്ട്‌ ആക്കി അവൾ തന്റെ അടുത്ത് ടെൻഷനിൽ നിൽക്കുന്ന മാളുവിനെ നോക്കി.. ലൈറ്റ് ബ്ലൂവിൽ ഓറഞ്ച് കളർ പ്രിന്റ് വരുന്ന ക്രോപ് ടോപ് & ബ്ലാക്ക് ജീൻസ് ആയിരുന്നു ദയയുടെ വേഷം.... "നീ പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വരാം... നീ വാ..." അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വീടിന്റെ സ്റ്റെയേഴ്സ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ദയയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി... ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.... തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-55 "എന്തായിരുന്നു മാറി നിന്നൊരു സംസാരം?" തിരികെ വന്ന കെവിനെ നോക്കി രുദ്ര ചോദിച്ചു.. "അത് മനസിലായില്ലേ? നമുക്ക് ഉടനെ ഒരു കല്യാണ സദ്യ കഴിക്കാം...." ദയ കെവിനെ നോക്കി അർത്ഥം വെച്ച പോലെ പറഞ്ഞു.. ഒരു ചിരിയോടെ..... കാര്യം മനസ്സിലായ പോലെ രുദ്രയും ചിരിക്കുമ്പോൾ കെവിൻ ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ ഇടത് കൈ പിൻകഴുത്തിൽ വെച്ചു...ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... അപ്പോഴാണ് തിരികെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയ നന്ദു ഓടി പിടച്ചു അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത്... അവരുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൾ കിതച്ചു പോയിരുന്നു.... "എന്താടി? ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങ് വന്നേ? " ദയ ചോദിച്ചു... നന്ദുവിന്റെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും ഒക്കെ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.... കെവിനും രുദ്രയും സംശയത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "എടി.. അത് നിന്റെ അമ്മയും ദേവിന്റെ അമ്മയും കൂടി ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നു... റിസപ്ഷനിൽ അവർ നിന്നെ തിരക്കി എന്ന് നേഴ്സ് കാവ്യ എന്നോട് വന്നു പറഞ്ഞു.. അവർ നിന്നെ തിരക്കി നടക്കുവാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ... റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന സ്റ്റാഫ്‌ പറയേം ചെയ്തു നീ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന്..." "ഇയ്യോ.. ദേവേട്ടന് അപകടം പറ്റിയ വിവരം ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലലോ... അറിഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വെച്ചു ഒരു സീൻ ക്രീയേറ്റ് ചെയ്യും...." ദയ ടെൻഷനിൽ പറഞ്ഞു... "അത് മാത്രോ.. എന്നേം നിന്നേം നിന്റെ അമ്മ ശെരിക്കും കുടയാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്.. ഞാൻ നീ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് അന്ന് പറഞ്ഞത് കള്ളം ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ..." "എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുള്ള വരവ് ആയിരിക്കും ഇത്... കാരണം ദത്തേട്ടനും ദക്ഷും വിവരങ്ങൾ ഒക്കെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചിരുന്നു... ദേവിന്റെ അപകടം ഒഴിച്ച്.. അത് അവരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല... നിന്റെ മിസ്സിംഗ്‌ ഒക്കെ ദേവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം... അത് വഴി നിന്റെ അമ്മയും അറിഞ്ഞു കാണും..." കെവിൻ പറഞ്ഞു.. "ഒരു കാര്യം ചെയ്.. നിങ്ങള് രണ്ടാളും എങ്ങോട്ടേലും മാറി നിൽക്ക് തല്ക്കാലം.. അവർ നിങ്ങളെ കാണണ്ട.. ഇത് ഞങ്ങള് ഡീൽ ചെയ്തോളാം... നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ ദേവേട്ടന്റെ അപകടം കൂടി അവർ അറിയും.. തത്കാലം അറിയാതെ ഇരിക്കട്ടെ... ഇവിടെ വെച്ചു ബഹളം വെച്ചാൽ ശെരി ആവില്ല..." കെവിനെയും രുദ്രയെയും നോക്കി ദയ പറഞ്ഞു... അവന്മാർ അത് അനുസരിച്ചു കുറച്ചു ദൂരെ മാറി സൈഡിൽ ആയുള്ള ചെയർസിൽ പോയിരുന്നു... അവന്മാർക്ക് അവിടിരുന്നു അവരെ വ്യക്തമായി കാണാം.. സംസാരം കേൾക്കാൻ പറ്റില്ല... "നീ ടെൻഷൻ ആവല്ലേ.. പറ്റുന്ന അത്രേം പിടിച്ചു നിൽക്കണം... നമ്മള് രണ്ടാളും ഇന്ന് ഇവിടെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് വന്നതാ.. അത് അങ്ങനെ മതി... ഓക്കേ " ദയ നന്ദുനെ നോക്കി പറഞ്ഞിട്ട് ഷാൾ കൊണ്ട് കഴുത്ത് ഒന്ന് തുടച്ചിട്ട് ചെയറിൽ ഇരുന്നു...കൂടെ നന്ദുവും ഇരുന്നു.... "നന്ദു..അമ്മ എങ്ങനെ ചോദിച്ചാലും ഇതേ പറയാവു.. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... അവിടുന്ന് ഡ്യൂട്ടിക്കും വരാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്... കേട്ടല്ലോ..." "ആഹ്ടി..." നന്ദു തലയാട്ടി കൊണ്ട് സൈഡിലേക്ക് തല തിരിച്ചു നോക്കിയതും കണ്ടു അകലെ നിന്ന് നടന്നു വരുന്ന ദയയുടെ അമ്മയെയും ദേവിന്റെ അമ്മയെയും... "എടി വരുന്നുണ്ട്..." "ഹ്മ്മ്..." ടെൻഷൻ കാരണം ആവാം ഒന്ന് മൂളിയത് അല്ലാതെ അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല അങ്ങോട്ട് നോക്കിയതുമില്ല... അവർ രണ്ടാളും നടന്നു ഇവരുടെ മുന്നിലായി വന്നു നിന്നു.. ദയ തല കുനിച്ചു ഇരിപ്പാണ്.. കാണാത്തത് പോലെ.. നന്ദു ടെൻഷൻ മറച്ചു വെച്ചു അവരെ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി... "ആഹ്.. ആന്റി... നിങ്ങള് രണ്ടാളും എന്തെ ഇവിടെ??" ഇപ്പോ ജനിച്ചു വീണ കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ നന്ദു ഒരു പുഞ്ചിരി മുഖത്തു കഷ്ടപ്പെട്ട് വരുത്തി ചോദിച്ചു... "എനിക്ക് ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... ദയ എന്നാണ് പേര്.. ഇവിടുത്തെ ഡോക്ടർ ആണ്... ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ.... അമ്മയും അച്ഛനും ഒക്കെ ജീവനോടെ ഇരിപ്പുണ്ട് ചത്തിട്ടില്ല എന്ന് ഒന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വന്നതാ...." തീർത്തും ഗൗരവത്തോടെ ദയയിൽ തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ചു അവളുടെ അമ്മ അത് പറയുമ്പോ ഉമിനീർ ഇറക്കി പിടയുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ പതിയെ അമ്മയെ നോക്കി.... നന്ദുവിന്റെ മുഖത്ത് അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് വരുത്തിയ ചിരി വന്നത് പോലെ പോയി അവരുടെ ഡയലോഗ് കേട്ടപ്പോൾ... "ആന്റി.. അവൾ എന്റെ കൂടെ..." "നന്ദു നീ നിർത്ത്..." ദയയ്ക്ക് സപ്പോർട്ട് ആയി നന്ദു പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയില്ല അതിന് മുൻപ് അവർ കൈ ഉയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു... "ഒരേ കള്ളം തന്നെ എത്ര തവണ നീ പറയും? അങ്ങനെ എന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു മണ്ടിയാണ് ഞാനെന്ന് കരുതിയോ രണ്ടാളും??" നന്ദുവിനെ നോക്കി അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും ദയയെ നോക്കി... അത്ര നേരം സംഭരിച്ചു വെച്ച ധൈര്യം എല്ലാം ചോർന്നു പോയത് പോലെ ദുർബലയായി ദയ അവളുടെ അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു... ഒന്നും മിണ്ടാതെ.... നന്ദു ഒരു സപ്പോർട്ടിനു എന്നപോലെ ദേവിന്റെ അമ്മയെ നോക്കുമ്പോ അവിടെയും ഗൗരവം... "നീയെന്താ ദയ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്... വയസ്സ് 25 ആയി... വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ട്....കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.. ജോലി ഉണ്ട്.. ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവേണ്ട അത്യാവശ്യം വേണ്ടതെല്ലാം നീ നേടി.. സ്വയം പര്യാപ്തതയായി..എല്ലാം ആയി ഇനി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വേണ്ട അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും അവരെ ബോധിപ്പിക്കേണ്ട എന്നാണോ തീരുമാനം? അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ പറയണം.. അതിനനുസരിച്ചു നിൽക്കാനാ...." ദേഷ്യത്തിൽ ആണവർ അവളോട് അത്രേം പറഞ്ഞത്..... "അ.. അമ്മ പ്ലീസ്.. ഞ്.. ഞാൻ " അവരുടെ വാക്കുകൾ അത്രമേൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാവാം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊരുകി അവ താഴേക്ക് പതിച്ചത്... അത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാവാം അമ്മ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു... അവൾ കരഞ്ഞു... ഏങ്ങി ഏങ്ങി... "മോളെ..." ദേവിന്റെ അമ്മ അവൾ കരയുന്നത് കണ്ടാവാം മുഖത്തെ ഗൗരവം ഒക്കെ മാറ്റി അവളുടെ തോളിൽ വലതു കൈ വെച്ചു... ഇടത് കൈ വെച്ച് അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി... "നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ അമ്മ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നത്... നീ സ്വയം ചിന്തിച്ചാൽ മനസ്സിലാകും നിന്റെ ഭാഗത്തുള്ള തെറ്റ്...." അവർ പറയുന്നത് ഒക്കെ കേട്ട് നിന്നു എന്നല്ലാതെ അവളും നന്ദുവും ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല.... "ദ്.. ദേവ് എവിടെ??" പെട്ടെന്ന് ഓർത്തത് പോലെ അവർ അവളെ നോക്കി ചോദിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറിയിരുന്നു...അവർ മനസ്സിൽ പേറിയിരിക്കുന്ന ദുഃഖവും കുറ്റബോധവും വാത്സല്യവും സ്നേഹവും ആയിരിക്കാം അതിന് കാരണം... പെട്ടെന്ന് എന്ത്‌ മറുപടി പറയണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ ടെൻഷനിൽ നന്ദുവിനെ നോക്കി... അവന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞാൽ രണ്ട് അമ്മമാർക്കും സഹിക്കില്ല.... ഇവിടെ കരഞ്ഞു ബഹളം വെച്ചാൽ ഹാന്റിൽ ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എന്ന് നന്ദുവിന് തോന്നി..... "അത്...." "കെവിന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്... അവർ രണ്ടാളും ഏതോ കേസിന്റെ കാര്യത്തിന് ഓട്ടത്തിൽ ആണ്...." ദയ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയത് ആയിരുന്നു.. നന്ദു പെട്ടെന്ന് വായിൽ വന്നൊരു നുണ പറഞ്ഞു... "അ.. അവൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നോ?" "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഇല്ല.. എന്നെ കെവിൻ വിളിച്ചിരുന്നു... അവന പറഞ്ഞെ..." "കെവിൻ എന്തിനാ നിന്നെ വിളിക്കുന്നെ?" ദയയുടെ അമ്മ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു... "അ... അത് ആന്റി... ആഹ് ദയ ഓക്കേ ആണോന്ന് അറിയാൻ...." "അതിന് അവളെ വിളിച്ചാൽ പോരെ..?" "എന്റെ ഫോൺ മിസ്സായി അമ്മ..." ദയ പറഞ്ഞതും അവർ ഒന്ന് നോക്കിയത് അല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... "മ്മ്... നീ വാ..." ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞു.. ദയ ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവരെ നോക്കി... എങ്ങോട്ട് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ.... "വീട്ടിലേക്ക് പോകാം..." അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ പറഞ്ഞു.. "അമ്മ.. അത് എനിക്ക്..." "കൂടുതൽ ന്യായങ്ങൾ ഒന്നും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട... എന്റെ മകൾ ആണെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ ഇപ്പൊ വരാം... അതല്ല വരില്ല എന്നാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്നെ അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടണം എന്നില്ല... നീയായി നിന്റെ ജീവിതം ആയി" ഒരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞു.. ദയ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ പേടിച്ചു നന്ദുനെ നോക്കി.. നന്ദു കണ്ണ് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ എന്ന് കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു... ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ അവൾ നോക്കിക്കോളാം എന്നൊരു ഉറപ്പ് കൂടി മൗനമായി കൊടുക്കുന്ന ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു അത്... ദയ നിസ്സഹായതയോടെ ചെറുതായി തലയാട്ടി... എന്നിട്ട് ദേവ് ഉള്ള ഐ.സി.യൂലേക്ക് നോക്കി..പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്ന തരത്തിൽ ഒരു പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദന അവൾക്ക് മനസ്സിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു... രാത്രി അവന് കൂട്ടിരിക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ട് അത് നടക്കില്ലല്ലോ എന്നോർത്തുള്ള നിരാശ ആണത്.... "ഞ്.. ഞാൻ വരാം.." മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ ആണവൾ പറഞ്ഞത്.. അത് കേട്ടതും അവളുടെ അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നോട്ടു നടന്നു..ദേവിന്റെ അമ്മയും...പുറകെ നിരാശയോടെ അവളും.. അവർ മൂന്നാളും പോയി കഴിഞ്ഞതും മാറി നിന്ന കെവിനും രുദ്രയും ഓടി നന്ദുവിന്റെ അടുത്തെത്തി..... "അവളെവിടെ പോവാ?" രുദ്ര ആണത് ചോദിച്ചത്... "അമ്മ നല്ല കലിപ്പിലാ.. ഇപ്പൊ കൂടെ ചെന്നില്ലേൽ അമ്മ എന്ന് ഇനി വിളിക്കണ്ട എന്നൊക്കെയാ ഭീഷണി... അതാ അവൾ താല്പര്യം ഇല്ലങ്കിലും പോയത്..." അവർ പോകുന്നത് നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.. "ദേവിനെ തിരക്കിയോ?" "ആഹ്... ദേവിന്റെ അമ്മ ദേവ് എവിടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു ദേവും കെവിനും കൂടി ഒരു കേസിന്റെ കാര്യത്തിന് പോയിരിക്കുകയാണെന്ന്.. ദേവിനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ അവർ കാണണ്ട.. ഒന്ന് ബെറ്റർ ആവട്ടെ...." നന്ദു പറഞ്ഞു.... "അത് എന്തായാലും നന്നായി... പക്ഷെ അവരും അറിയണം.. ഞാൻ ദത്തേട്ടനോട്‌ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാം... പുള്ളിയോട് പറയാം വീട്ടിൽ പറയാൻ... അതാവുമ്പോ ആൾക്ക് അറിയാലോ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാൻ..." കെവിൻ പറഞ്ഞത് അവർ രണ്ടാളും ശെരി വെച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 തുടരും.. 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-54 "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. ദയ മോൾക്ക് എങ്ങനുണ്ട്...?അവൻ.. അവനൊരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചോ അവളെ...?" പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു അത് ചോദിക്കുമ്പോ അവർ ഓർത്തില്ല ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയതും അതെ തുടർന്നു ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്...! "ഏഹ്.. അവൾക്ക് എന്താ? അവളെ ആര് ഉപദ്രവിച്ചു??" മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവർ ചോദിച്ചു.. "ഏഹ്.. അയ്യോ അത്..." അബദ്ധം പറ്റിയത് പോലെ അവർ നിന്നു.. എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ... "പറ ചേച്ചി... അവൾക്ക് എന്താ?" "ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. അത് " "എന്നോട് സത്യം പറയ്.. അവളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് തന്നെ ദിവസം 2,3 ആയി.... എനിക്ക്.. എനിക്കവളെ കാണണം... എന്നോട് സത്യം പറയ്.. അവളെവിടെ ഉണ്ട്??" അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... "അവള്.. അവള് " "പറ എന്റെ മോളെവിടെ ഉണ്ട്??അവള് നന്ദുന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാൻ.. ഞാൻ സമാധാനിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു... അവള്.. എവിടെ?ആര് ഉപദ്രവിച്ചോ എന്ന ചോദിച്ചേ? ദേവോ??" "അയ്യോ അല്ല... ത്.. തേജസ്‌..." അതാരാ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവർ ദേവിന്റെ അമ്മയെ നോക്കി...ഇനിയും മറച്ചു വെക്കേണ്ടത് ഇല്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഇതുവരെ നടന്ന അവർക്ക് അറിയാവുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവരോട് വിശദീകരിച്ചു.... എല്ലാം കേട്ട് തകർന്ന മനസ്സോടെ നിന്ന ദയയുടെ അമ്മയെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കാനേ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു... "എ.. എനിക്ക്.. എനിക്കവളെ കാണണം.." കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അത്ര മാത്രേ അവർക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു... "അവളെവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല..ഇന്നലെ രാത്രി ദത്തനാ പറഞ്ഞെ അവളെ കിട്ടിയെന്ന്... ദേവിന്റെ ഫ്രണ്ട് കെവിൻ ആണ് വിവരം അറിയിച്ചത്... ഇതല്ലാതെ ദേവും ദയയും എവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കോ വീട്ടിൽ ഉള്ളവർക്കോ ഒരു വിവരവും ഇല്ല...." "ദ്.. ദത്തൻ മോനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു ചോദിക്ക്.. അന്വേഷിക്കാൻ.. എനിക്കവളെ കാണണം.. അവൾക്ക് എന്തേലും പരിക്കുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലോ??" "കരയാതെ ഇരിക്കു.. നമുക്ക് പോയി കാണാം എവിടെ ആണെങ്കിലും... ഞ്.. ഞാൻ വരാം കൂടെ.. എനിക്കും കാണണം.. ഞാൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് രണ്ടാളോടും എനിക്ക് മാപ്പ് പറയണം... അവനു.. അവനു ഞാൻ കൊടുക്കാൻ മടിച്ചിരുന്ന എന്റെ സ്നേഹം.. കരുതൽ.. പരിഗണന എല്ലാം... എല്ലാം എനിക്ക് എന്റെ മോന് കൊടുക്കണം...." കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിന്റെ അമ്മയും പറഞ്ഞു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഏകദേശം 9:30 ആകാറായപ്പോൾ otയുടെ ഡോർ തുറന്നു ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... കൂടെ 2 നേഴ്സ്മാരും... അവരെ കണ്ടതും ദയ വേഗം എണീറ്റ് അടുത്തേക്ക് ഓടി... പ്രതീക്ഷയോടെ... രുദ്രയും കെവിനും കൂടെ ചെന്നു... നന്ദു ഡ്യൂട്ടിക്ക് കേറിയിരുന്നു....എങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് വിവരം അറിയാൻ അവൾ കെവിനെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.... "ഡോക്ടർ..എ.. എന്തായി? ദേവേട്ടൻ??" "ദയ... സർജറി 100% സക്സസ്സ് ആയിരുന്നു.. വൈകിട്ട് റൂമിലേക്ക് മാറ്റാം.. അതുവരെ ഒബ്സെർവേഷനിൽ തുടരട്ടെ..ദയയ്ക്ക് അയാളെ വൈകിട്ട് റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം കാണാം... ബോധം അപ്പോഴേക്കെ വരു...." "താങ്ക്യു ഡോക്ടർ... താങ്ക്യു സോ മച്ച് "🥺 നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളെ തുടച്ചു മാറ്റാതെ അത്രയധികം സന്തോഷത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു... ഡോക്ടർ പോയി... പുറകെ നേഴ്സ്മാരും... "ഇപ്പൊ സന്തോഷം ആയോ??" കെവിൻ അവർ രണ്ടാളെയും നോക്കി ചോദിച്ചതും ദയ സന്തോഷത്തോടെ തലയനക്കി... രുദ്രയും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. കാരണം അവൻ ഇത്ര നേരം അനുഭവിച്ച ടെൻഷൻ.. അത് അത്ര വലുതായിരുന്നു... അപ്പോഴാണ് കെവിന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്... നന്ദു ആണ്... അവൻ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.... "ഹലോ കെവിൻ..." "ആഹ് എടോ... സർജറി സക്സസ്സ് ആണ്.. ഇനി ടെൻഷൻ ഒന്നും വേണ്ട... ഈവെനിംഗ് റൂമിലേക്ക് മാറ്റും...." "ദയയോ.. അവള് ഓക്കേ ആണോ??" "അവള് ഓക്കേ ആണ്.. ഇവിടുണ്ട്..." "ആഹ്... ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് വരാം.. ഇപ്പൊ പേഷ്യന്റസ് ഉണ്ട്...." "ആഹ് ബൈ..." അവള് ഫോൺ വെച്ചു.... ദയയുടെ മുഖത്തു ഇപ്പൊ ഒരു പ്രകാശം ഒക്കെ ഉണ്ട്.. ഇത്ര നേരം ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെ അല്ല ആ മുഖം ഇപ്പൊ... "ഇനി പോയി ഫുഡ്‌ കഴിച്ചാലോ... ഇപ്പൊ എല്ലാം ഓക്കേ ആയില്ലേ?" കെവിൻ ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "ആ പോവാം... പക്ഷെ ഞാൻ പറയുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം നിങ്ങള് രണ്ടാളും അനുസരിക്കോ...?" "അതെന്താ ഇനി?" രുദ്ര ആണ് ചോദിച്ചത്... "അത്.. വൈകിട്ട് ദേവേട്ടനെ റൂമിലേക്ക് മാറ്റില്ലേ??" "ആഹ് മാറ്റും. അതിന്?" കെവിൻ സംശയത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "അത്.. നൈറ്റ്‌ ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ഞാൻ ഇരുന്നോളാം... നിങ്ങള് രണ്ടാളും പോയി റെസ്റ്റ് എടുത്തോ... രണ്ടാളും എനിക്കും ദേവേട്ടനും വേണ്ടി കുറെ ആയി കിടന്നു ഓടുവല്ലേ...? ഇനി അല്പം റെസ്റ്റ് ആവാം..." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവന്മാർ രണ്ടും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു... "നിന്റെ ഈ ദേവേട്ടന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ എത്ര വേണേലും ഓടും.. അവൻ എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തോരം ഓടിയവനാ എന്ന് നിനക്ക് അറിയോ?" രുദ്ര അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു... കെവിനും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നു... അവൾക്ക് ദേവിന്റെ കൂടെ ടൈം സ്‌പെന്റ ചെയ്യണമെന്ന് അവനു മനസിലായി... "എടാ രുദ്ര... നമുക്ക് വൈകിട്ട് ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോകാടാ... അവള് അവളുടെ ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ഇരിക്കട്ടെ...." അവളെ നോക്കി ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ആണവൻ പറഞ്ഞത്... അത് കേട്ട് രുദ്രയും ചിരിച്ചു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ആഹ്.. നന്ദു... നിന്റെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞോ?" തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്ന നന്ദുനെ നോക്കി ദയ ചോദിച്ചു... രുദ്രയും കെവിനും കൂടുണ്ട്... ഇതിനിടയിൽ അവർ രണ്ടാളും കെവിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിരുന്നു.... ദേവിന്റെ സർജറിയെയും അവസ്ഥയെയും പറ്റി കെവിൻ ദത്തനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... അവനും മൈഥിലിയ്ക്കും ദക്ഷിനും ഇപ്പോൾ എല്ലാം അറിയാം... ദക്ഷ് മനഃപൂർവം തന്നെ എല്ലാം മാളുവിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചു... അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അറിയില്ലേ എന്ന് കരുതി..... "ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞില്ല... ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ അല്ലായിരുന്നോ.. ഞാൻ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാൻ പോവാരുന്നു..അതിന് മുൻപ് ഇവിടെ വരെ വരാന്ന് കരുതി...." "എന്ന നീ പോയി കഴിച്ചിട്ട് വാ... പേഷ്യന്റ്സ് വന്നാൽ തിരക്ക് ആവുലെ?" "ആഹ്.. നിങ്ങളൊക്കെ കഴിച്ചോ?" മൂന്നാളെയും നോക്കി ചോദിച്ചു... "കഴിച്ചു.." ദയ തന്നെയാണ് എല്ലാത്തിനും മറുപടി പറയുന്നത്.... "ആഹ്... എടി പിന്നെ നിന്റെ ഫോൺ മിസ്സ്‌ ആയി എന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ...?" അടുത്തേക്ക് വന്നു ചോദിച്ചു.. "അതെ.." "ദേ ഇത് വെച്ചോ തൽക്കാലം.. സിം പുതിയത...ഈ കവറിലുണ്ട്... ഫോൺ എന്റെ നേരത്തത്തെ ഫോണ...നീ പുതിയ ഒരെണ്ണം വാങ്ങുന്ന വരെ ആവിശ്യത്തിന് ഇരിക്കട്ടെ...." ഒരു ഫോണും ഒരു ചെറിയ കവറും നീട്ടി നന്ദു പറഞ്ഞു...ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ദയ അത് വാങ്ങി... "ആഹ്.. എന്നാ ഞാൻ പോവാണേ.." പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു.. എന്നിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു ദയയെ നോക്കി... "എന്താടി..." "ഏഹ്.. ഏയ്‌ " വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു രണ്ടടി മുന്നോട്ടു വെച്ചിട്ട് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു അവരുടെ അടുത്തേക്ക് രണ്ടടി വെച്ചു... "ക്.. കെവിൻ.. ഒന്ന് വരോ..." ആ വിളി പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം അവനൊന്ന് ഞെട്ടി നന്ദുനെ നോക്കി.. എന്നിട്ട് ദയയെയും രുദ്രയെയും നോക്കി... അവൻ പതിയെ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റു.. ദയയ്ക്ക് ഏറെക്കുറെ കാര്യം പിടികിട്ടി...അതിന്റെ ഒരു കള്ളച്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിലും വിരിഞ്ഞു... നന്ദു കെവിൻ അവളെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ടൈമിൽ അതിനെ പറ്റി ദയയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു... അത് തന്നെയാവാം കാര്യം എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു... "ചെല്ല്..." ഒരു കള്ളച്ചിരി ചുണ്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു ദയ കെവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.. നന്ദു അവിടെ നിന്ന് നടന്നു അല്പം മാറി നിന്നു... കെവിനും കൂടെ പോയി.... നന്ദുവിനു ആണെങ്കിൽ ആകെ ടെൻഷൻ പോലെ... "എന്താ നന്ദന?" ഗൗരവത്തിൽ ആയിരുന്നു ചോദ്യം.. പക്ഷെ അവനും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അല്പം ടെൻഷൻ തോന്നി അവള് എന്തിനാ വിളിച്ചത് എന്ന് ആലോചിച്ചു.. "ത്.. താങ്ക്‌സ്.." "എന്തിന്?" "അത്.. ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയിരുന്ന ടൈമിൽ എന്നെ.. എന്നെ താങ്ങി നിർത്തിയതിന്... ഞാൻ അനുഭവിച്ച എന്താണെന്ന് എനിക്കെ അറിയൂ... മനസ്സില്ല മനസ്സോടെയാണ് ഞാൻ അവളുടെ അമ്മയോട് നുണ പറഞ്ഞത് അവള് കൂടെ ഉണ്ടെന്ന്... താൻ ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ധൈര്യം ആ സമയത്ത്... ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എല്ലാം കുളമാക്കിയേനെ... ദേവിനോട് ഒരു സമയത്ത് തോന്നിയ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചേനെ..." അവള് പറയുന്നതൊക്കെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ കേട്ട് നിന്നു... "താങ്ക്‌സ് ഒന്നും വേണ്ട.. പുറമേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല എങ്കിലും ഉള്ളു കൊണ്ട് തന്നെ പോലെ അല്ലെങ്കിൽ തന്നെക്കാൾ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചവന അകത്തു കിടക്കുന്നത്... എനിക്ക് അറിയാം അവന്റെ മനസ്സ്.." "ഇപ്പൊ ഞാനും അത് മനസ്സിലാക്കുന്നു... ദേവ് അങ്ങനെ ഒരു വേദന അനുഭവിച്ചില്ല എങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഈ സ്ഥിതി വരില്ലായിരുന്നു.." "അല്ല താൻ ഇത് പറയാൻ ആണോ വിളിച്ചത്?" "ഏഹ്.. അത് അല്ല.. മറ്റൊരു കാര്യം " "പറഞ്ഞോ " "അത്.. അന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?" "എന്ത്‌?" കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ അവൻ അവളെ നോക്കി... "മാര്യേജ് പ്രൊപോസൽസ് വീട്ടിൽ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്..." അവള് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോ ആണ് ദക്ഷിന്റെ തലയിൽ ഉദിച്ച ബുദ്ധിയും അത് പ്രകാരം അവൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും അവനു ഓർമ്മ വന്നത്... "അ...ആഹ്..." അവൻ ചെറുതായൊന്നു പതറി... അവൻ പറഞ്ഞത് കള്ളം ആണെന്ന് അവള് മനസ്സിലാക്കിയോ എന്നവൻ ഭയന്നു... "ഏതെങ്കിലും ശെരി ആയോ?" അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് എന്ത്‌ മറുപടി നൽകും എന്നവൻ ചിന്തിച്ചു...കള്ളം പൊളിഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ അത് പൊളിയാതെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി അവനുണ്ട്... "ഇ.. ഇല്ല... അത് ഈ പ്രശ്നം ഒക്കെയായി.. ഞ്.. ഞാൻ തത്കാലം ഒന്നും നോക്കണ്ട എന്ന് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞു..." പെട്ടെന്ന് വായിൽ വന്നൊരു കുഞ്ഞു നുണ അവൻ പറഞ്ഞു...അത് കേട്ട് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... "എന്റെ വീട്ടിലും ഞാൻ വന്ന പ്രൊപോസൽസ് ഒക്കെ റിജക്റ്റ് ചെയ്തു... ഞാൻ മാര്യേജിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആകെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആയിരുന്നു കെവിൻ.. ഇപ്പോഴേ വേണോ.. അതോ വേണോന്ന് തന്നെ സംശയം ആയിരുന്നു... പക്ഷെ കുറച്ചു നാളുകൾ ആയി എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ ചേഞ്ച്സ്...." "താൻ പറയുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല നന്ദന...." "താൻ... താൻ ഈ തിരക്ക് ഒക്കെ ഒഴിഞ്ഞിട്ട് എന്റെ.. എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു പെണ്ണ് ചോയിക്കോ?" ഇല്ലാത്ത ധൈര്യം സംഭരിച്ചു അവൾ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ചോദിച്ചു..അവള് അത്ര സ്പീഡിൽ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണോ പറഞ്ഞത് ക്ലിയർ ആവാത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവനിൽ ആദ്യം പ്രേത്യേകിച്ചു ഭാവ വ്യത്യാസം ഒന്നും തന്നെ വന്നില്ല.. പിന്നെ അവള് പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് പോലെ പതിയെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു വന്നു... ഇനിയും അവിടെ നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം അവന്റെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത് നിൽക്കാതെ അവള് തിരിഞ്ഞ് നിന്നത്... "ഇപ്പൊ മറുപടി പറയണ്ട... വരുന്നുണ്ടേൽ തലേന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ മതി... ഞാൻ കാത്ത് നിന്നോളം......" അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നകലുമ്പോൾ മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തന്നെ അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു... കാത്തിരിപ്പ് അവസാനിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം ആണോ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കേട്ടതിന്റെ ഞെട്ടൽ ആണോ അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഒരു ചുവട് എടുക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ആശങ്ക ആണോ, എന്താണെന്ന് അവനറിയില്ല....! തുടരും.... 🌜❤️🌛 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-53 "നീ എന്തുവ സെന്റി അടിക്കാൻ നോക്കുന്നെ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ അല്ലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരുന്നേ? ഡ്യൂട്ടിക്ക്.. എന്തായാലും കാണാലോ... പിന്നെന്താ? പിന്നേ ദേവിന്റെ സർജറി ആണ് നിന്റെ പ്രശ്നം എങ്കിൽ... ദേ എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നീ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടോ.. പുള്ളി ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ ഹെൽത്തി ആയിട്ട് സർജറി സക്സസ്സ് ആയി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കും... നിങ്ങളൊരു ന്യൂ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യും...." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു....ആ വാക്കുകൾ എന്തോ ഒരു പ്രേത്യേക തരം കോൺഫിഡൻസ് അവൾക്ക് നൽകി... "സമയം വൈകി.. പോ ചെല്ല്..." ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവനെ നോക്കി നന്ദു പറഞ്ഞതും ദയ അവളെ ഒന്നു കൂടി നോക്കിയിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 കൃത്യം 5:45 ആയപ്പോൾ അവർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി...രണ്ടാളും കൂടി വേഗത്തിൽ ഉള്ളിലേക്കു കയറി ഐ.സി.യൂ ലക്ഷ്യം വെച്ചു നടന്നു.... അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ തന്നെ കെവിൻ ഉണ്ട്... "എന്തായി കെവിൻ?" "ഒരു 6 മണി ഒക്കെ ആകുമ്പോൾ otയിലേക്ക് മാറ്റും... നിങ്ങള് രണ്ടാളും ടെൻഷൻ ആവണ്ട..." അവൻ രണ്ടാളെയും നോക്കി പറഞ്ഞു.. ദയ വേദന നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവിടെ ഒരു ചെയറിൽ ഇരുന്നു... നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. ഐ.സി.യൂവിന്റെ ഡോർ തുറന്നു ഒരു ഡോക്ടറും മൂന്നു നാല് നേഴ്സ്മാരും ഇറങ്ങി വന്നു... ഒരു സ്ട്രച്ചറുമായി... അതിൽ ദേവ് കിടപ്പുണ്ട്... കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ബോധമില്ലാതെ.. ചെയറിൽ ഇരുന്ന ദയ അവനെ കണ്ടതും എണീറ്റ് ഓടി അടുത്തേക്ക്... കെവിനും രുദ്രയും അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... ദയയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേക്കും നിറഞ്ഞിരുന്നു... അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... പലതും പറയാതെ പറയുന്ന ഒരു പിടുത്തം ആയിരുന്നു അത്... 🥀🙂 "ഡോക്ടർ..." കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡോക്ടർ വിവേക് വിളിച്ചതും ദയ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി... എന്നിട്ട് ദേവിനേം... ഇടതു കൈ വെച്ചു മുഖത്തെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പിക്കൊണ്ടവൾ അവന്റെ കയ്യിലെ പിടി വിട്ടു.... അവനെ അവർ otയിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് വേദനയോടെ മൂന്നാളും നോക്കി കണ്ടു.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.... 🥺🥀 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ദയ.. നീ എവിടെക്കാ...?" ദേവിനെ otയിലേക്ക് കയറ്റിയ ശേഷം ഒരു അരമണിക്കൂർ അവിടെ ഇരുന്ന ശേഷം പെട്ടെന്നു എണീറ്റ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ ദയയെ നോക്കി കെവിൻ ചോദിച്ചു... "ഞ്.. ഞാനൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ...." അവൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞതും അവന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി... "കൊണ്ടാക്കാം..." കെവിൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എണീക്കാൻ പോയതും... "വേണ്ട... ഞ്.. ഞാൻ നടന്നു പോയിക്കോളാം... എനിക്കൊന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണം..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.. ഹോസ്പിറ്റലിന് പുറത്ത് എത്തി ഗേറ്റും കടന്നവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു... അടുത്ത് തന്നെ 1 കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞു ഒരു അമ്പലം ഉണ്ട്.. കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലം...തിരക്കില്ലാത്ത റോഡിലൂടെ വളരെ പതിയെ അവൾ യാന്ത്രികമായി നടന്നു... സമയം 6:45 ആയിട്ടേ ഉള്ളു... ആ ക്ഷേത്രം വെളുപ്പിനെ 5 മണിയ്ക്ക് തന്നെ തുറക്കും.. ദേവിന്റെ സർജറി കഴിയാൻ എന്തായാലും 9 മണി കഴിയും.... അതുവരെ അവിടെ ചിലവഴിക്കാം എന്നവൾ തീരുമാനിച്ചു.... അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൂടെ പല ഓർമകളും കടന്നു പോകുന്നത് പോലെ... അവനോടൊപ്പം വഴക്കടിച്ചും ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും സ്നേഹിച്ചും ദേഷ്യപ്പെട്ടും ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ.... 🥺❤️ അങ്ങനെ നടന്നു അമ്പലം എത്തിയത് അവളറിഞ്ഞില്ല... അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി ശ്രീക്കോവിലിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ രസീത് എഴുതുന്ന കൗണ്ടറിലേക്ക് പാളി വീണത്..... മുന്നോട്ടു വെച്ച കാലുകൾ ഒരു നിമിഷം ചലനമറ്റ് നിശ്ചലമായി നിന്നു... "ദയ.. മകം..., ദേവ്... വിശാഖം, മാളവിക.. ഉത്രാടം...." കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് മുൻപ് അമ്മയുമായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയപ്പോ അമ്മ രസീത് എഴുതിച്ചത് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു... പിന്നെ ഒട്ടും ചിന്തിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.... രസീത് എഴുതുന്ന ആള് പേന കയ്യിലെടുത്തു അവളെ നോക്കി... പറയു എന്ന ഭാവത്തിൽ... "ദ്.. ദേവ്.. വിശാഖം"🥺❤️ അത് പറയുമ്പോ ശബ്ദം ഇടറുകയും ഇതുവരെ തോന്നാത്ത എന്തൊക്കെയോ തോന്നലുകൾ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്‌തു... അവൻ പൂർണ ആരോഗ്യവാനായി വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞ സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ജീവിതം വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു ഒരിക്കൽ കൂടി കെട്ടിപ്പടുക്കാം എന്നുള്ള തോന്നലാവാം അത്.....! "ദേവ്.. വിശാഖം... പുഷ്പാഞ്ജലി...." രസീത് എഴുതി വാങ്ങി അവൾ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് ഗേറ്റിന് സൈഡിൽ ആയി പൂക്കളും പൂമാലകളും വിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കട കണ്ടത്... അവൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു ഒരു തുളസി ഹാരം വാങ്ങി... ശ്രീകോവിലിലേക്ക് നടന്നു... ഹാരവും രസീതും നടയിൽ സമർപ്പിച്ചു അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു... അവനു വേണ്ടി.. അവന്റെ ആരോഗ്യത്തിനും ആയുസ്സിനും വേണ്ടി..... അങ്ങനെ നിന്നപ്പോൾ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു പോയിരുന്നു... നാമജപത്തിന്റെയും മണിയടി ശബ്ദത്തിന്റെയും ഒച്ച ഉയരവേ തിരിയുടെ ഗന്ധം അവിടമാകെ പരക്കെ അവളും ആ അന്തരീക്ഷത്തിലും പ്രാർത്ഥനയിലും ലയിച്ചു ചേർന്നിരുന്നു... അവന്റെ കൂടെ ഒരേ ഒരു തവണയേ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയിട്ടുള്ളൂ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേന്ന്... പിന്നീടൊരിക്കലും അവസരം ലഭിച്ചിട്ടുമില്ല... അവൻ പൂർണ ആരോഗ്യവാനായി തിരികെ വന്ന് കഴിഞ്ഞു അവന്റെ കൂടെ ഈ നടയിൽ വരാമെന്നു അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു... പ്രദക്ഷിണവും വെച്ചു ബാക്കിയുള്ള നടകളിലും തൊഴുതു പ്രസാദവും വാങ്ങി അവളൊരു ആൽമരത്തിന്റെ അവിടെ  പോയിരുന്നു...ചന്ദനം മോതിര വിരലാലെ തൊട്ടെടുത്തു നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു... കണ്ണുകൾ അടച്ചു നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് അവനു വേണ്ടി മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നുമുണ്ട്.... നെഞ്ചിൽ വെച്ചിരുന്ന കൈ എടുത്തു കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൈകൾ രണ്ടും ഒരുമിച്ചു മുറുക്കി കൂട്ടി പിടിച്ചു അവളിരുന്നു... ചുണ്ടുകൾ ഇപ്പോഴും വിതുമ്പുന്നുണ്ട്..... മനസ്സിൽ അവർ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. പെണ്ണുകാണലിന്റെ അന്ന് അവളോട് വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ പറഞ്ഞവനെ അവൾ ഓർത്തു... പക്ഷെ അന്ന് എന്തോ ഒരു ശക്തി തന്നെ തടഞ്ഞു.. അവന്റെ വാക്കുകളെ എതിർക്കാൻ എന്താണ് തന്നെ അന്ന് പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്നവൾക്ക് അറിയില്ല... പക്ഷെ അവൾ ആ തീരുമാനത്തിൽ അതീവ സന്തോഷവതിയാണ് ഇന്ന്....!🥺 പിന്നീട് എൻഗേജ്മെന്റിന്റെ അന്നും അവനുമായി സംസാരം ഉണ്ടായത് അവളോർത്തു... കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതിനെ പറ്റി തന്നെയാണ്.... അന്നും അവളതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു... പിന്നെ വെഡിങ് ഷോപ്പിംഗിന് പോയപ്പോഴും അവൻ എതിർത്തു എങ്കിലും അവനു സെലക്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടി വന്ന സാരിയും താലിയും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു.... ആ ചിരിയോടെ അവൾ അവളുടെ നെഞ്ചിലൊട്ടി കിടക്കുന്ന താലിയെ കൈകളിലെടുത്തു... അതിലൊരു ഉമ്മയും കൊടുത്തു.... അന്ന് ആദ്യമായി അവനെ താൻ ദേവേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചതും അവനതിനെ എതിർത്തതും എല്ലാം അവളുടെ ഓർമകളിൽ ഓടിയെത്തി... പിന്നീട് തങ്ങളുടെ വിവാഹദിവസം അവളോർത്തു... താലപൊലിയുടെ അകമ്പടിയോടെ നടന്നു വരുന്ന അവളെയും അവൾക്കായി കാത്ത് ചെറിയ താല്പര്യമില്ലായ്മയോടെ ഇരിക്കുന്ന അവനെയും... അവൻ ആ താലി കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു തന്റെ സീമന്തരേഖയെ ചുവപ്പ് അണിയിച്ചത് അവളുടെ മനം നിറച്ചു.... തന്റെ അച്ഛൻ രണ്ടാളുടെ കയ്യും ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത് വെച്ചതും അവൻ ആ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മണ്ഡപത്തിനെ പ്രദക്ഷിണം വെച്ചതും ആ കൈകളിൽ തോന്നിയ സുരക്ഷിതത്വവും അവളോർത്തു..... പിന്നീട് തങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചു ഉണ്ടായ വഴക്കുകളും ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും സ്നേഹനിമിഷങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ പൊരുത്തക്കേടുകളും അവളോർത്തു.... അതിൽ അവളെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ഒന്ന് അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ തന്നെയാണ്... അത്ര പെട്ടെന്നു ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയ മാറ്റം ആയിരുന്നില്ല അത്.. ആദ്യം കണ്ട ദേവിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് ഒരുപാട് മാറിയ ദേവ് ആണ് ഇപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജീവന് വേണ്ടി മല്ലിട്ട് കിടക്കുന്നത്.... പെട്ടെന്ന് എന്തോ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായ പോലെ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.. താൻ വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ പോലെ അല്ല അമ്പലം..തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ആ അമ്പലത്തിൽ ഇപ്പോൾ ആളുകൾ വർധിക്കുന്നു...അവളുടെ ഫോൺ ആ കാട്ടിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു...അവൾ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി...സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഇനി ഏറിയാൽ 1 അല്ലെങ്കിൽ 1½ മണിക്കൂർ കൂടിയേ സർജറി കാണു.... അവൾ വേഗം എണീറ്റ് ഒന്നുകൂടി നടയിലേക്ക് ചെന്നു ഒന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... ചെരുപ്പും ഇട്ട് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവന്റെ ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു.... ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് അവൾ വേഗം നടന്നു.. അവനെ പറ്റിയുള്ള ആദി അവളിൽ നിറഞ്ഞു... ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി വേഗം otയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... പുറത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട് കെവിനും രുദ്രയും.... അവരുടെ അടുത്ത് തന്നെ നന്ദുവും ഇരിക്കുന്നു... ഇവളെപ്പോ വന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ദയ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... ഒരു റെഡ് സാരി ആയിരുന്നു നന്ദുവിന്റെ വേഷം.. മുടി പോണിടൈൽ കെട്ടി ഇട്ടിരുന്നു... "നീയെപ്പോ വന്നു??" "കുറച്ചു നേരമായി.. എനിക്ക് 9:30യ്ക്ക് ഡ്യൂട്ടി ഉണ്ട്.. അത് വരെ ഇവിടെ ഇരിക്കാമെന്ന് കരുതി..." നന്ദു പറഞ്ഞതും ദയ അവളുടെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ വന്നിരുന്നു... അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.... അവളും തിരിച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഇതേ സമയം മറ്റൊരിടത്തു... മഹാദേവ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള ഒരു ക്ഷേത്രം... "ദേവ്... വിശാഖം...ദയ...മകം..." രസീത് എഴുതാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഒരു സ്ത്രീ രസീത് കൗണ്ടറിൽ നിൽക്കുന്നു... അവരുടെ പുറകെ ഒരു ക്യു തന്നെയുണ്ട്... അവർ രസീത് വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആണ് അമ്പലത്തിനു അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടത്... അവരെ കണ്ടതും അവർ വേഗം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ദയയുടെ അമ്മേ..." അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന സ്ത്രീയെ നോക്കി അവർ വിളിച്ചതും അവർ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.... "ആഹ്.. ആരിത് ദേവിന്റെ അമ്മയോ... എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ട്.." ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ ചോദിച്ചു... "ആഹ്.. ഇന്ന് വെളുപ്പിനെ ഒരു ദുസ്വപ്നം കണ്ടു.. പിന്നെ ഉറക്കവും വന്നില്ല.. മനസ്സിൽ ആകെ ഒരു ഭാരം... എന്തോ ആപത്ത് പോലെ.....അതാ ക്ഷേത്രം വരെ വരാമെന്ന് കരുതിയെ..." അത് പറയുമ്പോ അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു അവരുടെ മകൻ ഇപ്പോൾ ജീവന് വേണ്ടി യന്ത്രങ്ങളോട് മല്ലിടുകയായിരുന്നു എന്ന്....! അവർ സ്വന്തം മകനായ ദേവിനെ പറ്റിയാണ് വ്യാകുലപെടുന്നത് എന്ന് പറയാൻ മടിച്ചു.. അത്ര നാൾ അവനോട് കാണിച്ച ദേഷ്യം.. അതിപ്പോ അവർക്ക് തോന്നുന്നത് അവനോടല്ല... തന്നോടും താൻ ഇത്ര നാൾ സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്ത ചേച്ചിയുടെ മകനായ തേജസിനോടും ആണ്... അവരുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ ദയയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അവർ എന്തോ മാനസികസങ്കർഷത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസിലായി... "എന്ത്‌ പറ്റി ചേച്ചി... മുഖം വല്ലാതെ?" "ഏഹ്.. ഏയ്‌ ഒന്നുല്ല.. ദയ മോൾക്ക് എങ്ങനുണ്ട്...?അവൻ.. അവനൊരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചോ അവളെ...?" പെട്ടെന്ന് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു അത് ചോദിക്കുമ്പോ അവർ ഓർത്തില്ല ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയതും അതെ തുടർന്നു ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്...! തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ

ദേവോദയം🧡💛 Part-52 "ഡോക്ടർ.. ഡോക്ടർ ഒന്ന് ചോയിക്കോ? പ്ലീസ്.. എനിക്കൊന്ന് കണ്ട മതി... ഞ്.. ഞാൻ കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിക്കോളാം... ഒരു 5 മിനിറ്റ് അവിടെ അടുത്ത്.. അടുത്തൊന്നു ഇരിക്കാൻ അനുവാദം തന്നാൽ മാത്രം മതി..." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് പോലെ പറയുന്നത് കണ്ടതും വിവേകിനു ആകെ വല്ലാതെ ആയി.. അവനു മാത്രം അല്ല കെവിനും രുദ്രയ്ക്കും... "വെയിറ്റ് " വിവേക് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു മാറി നിന്ന് ആരെയോ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു.. 2 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും അവരുടെ അടുത്ത് എത്തി... "ദയ.. താൻ കയറി കണ്ടോ.. പക്ഷെ 5 മിനിറ്റ് അതിൽ കൂടുതൽ എടുക്കണ്ട.... നാളെ സർജറി കഴിഞ്ഞു റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയാൽ തനിക്ക് അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാലോ..." വിവേക് പറഞ്ഞത് കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ അവൾ രുദ്രയെയും കെവിനെയും നോക്കി.. വിവേക് അവിടുന്ന് നടന്നു പോയി.... "ഞ്.. ഞാൻ... ഞാൻ പോയി കണ്ടിട്ട് വരാം..." കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ വേഗം ഐ.സി.യൂവിന്റെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തു കയറി... അവൻ ബെഡിൽ മലർന്ന് കിടപ്പുണ്ട്... വയറിന്റെ അല്പം താഴെ വരെ വൈറ്റ് നിറത്തിലെ ഷീറ്റ് പുതച്ചിട്ടുണ്ട്... വയറിന്റെ സൈഡിൽ ഉള്ള മുറിവ് കാണാൻ പറ്റും...നെഞ്ചിൽ കുറെ വയറുകളും ഓക്സിജൻ മാസ്കും പല യന്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ട്... അകത്തു യന്ത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ജീവൻ നിലനിർത്തി പോകുന്ന ദേവിനെ കണ്ടതും അവൾ കരഞ്ഞു പോയി.. വാ പൊത്തി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു... കണ്ണുകൾ അടച്ചു മലർന്ന് കിടക്കുന്നവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ വയറിന്റെ സൈഡിലായുള്ള മുറിവിലേക്ക് പാഞ്ഞു... പതിയെ വലതു കയ്യാലേ അതിൽ മെല്ലെ ഒന്ന് തൊട്ടു... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നത് കൊണ്ടാണല്ലോ എന്നോർത്തു.. പക്ഷെ രുദ്രയെ രക്ഷിക്കാൻ ആണ് അവൻ കത്തിയ്ക്ക് ഇടയിലേക്ക് ചെന്നു കയറി കൊടുത്തത് എന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.... "ഞ്... ഞാൻ... എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് ദേവേട്ടാ.. ഞ്.. ഞാൻ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ഏട്ടനോട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... തെറ്റിദ്ധരിച്ചു... കുറ്റപ്പെടുത്തി... അതും കാര്യം അറിയാതെ... ഇപ്പോൾ... ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കാനോ ഈ ക്ഷമാപണം നടത്താനോ ഉള്ള യോഗ്യത പോലും ഇല്ലാത്തവൾ ആണ് ഞാൻ...." ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ വലതു കൈ അവളുടെ രണ്ട് കൈകളിൽ ആയി പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു അവൾ പറഞ്ഞു.... കണ്ണുകൾ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... വീണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മനസ്സിലെ സങ്കടം മുഴുവൻ അവന്റെ അടുത്ത് ഇറക്കി വെച്ചു.. അവനത് കേൾക്കുന്നില്ല എങ്കിലും.... "ഡോക്ടർ... സമയം കഴിഞ്ഞു..." നേഴ്സ് വന്നു പറഞ്ഞതും അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി... കുറച്ചു കൂടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.... വലതു കൈ അവന്റെ കവിളിൽ വെച്ച്... ഇടത് ഉള്ളം കൈയാലേ അവന്റെ വലതു കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു അവൾ.. അവളുടെ മുഖം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചു ആ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി..... ശേഷം തിരിഞ്ഞു നടന്നു ഐ.സി. യൂവിന്റെ പുറത്തേക്ക്.... ഹൃദയം വിങ്ങി പൊട്ടുക ആണെന്ന് പറയാം...! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എന്തായി?കണ്ടോ?" പുറത്തേക്ക് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വരുന്ന ദയയെ നോക്കി കെവിൻ ചോദിച്ചു... "ക്.. കണ്ടു...." "പിന്നെ നീയെന്തിനാ കരയുന്നെ?" രുദ്ര ആണത് ചോദിച്ചത്... "ക്.. കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നില്ല.. ആ കിടപ്പ്..." "നീ കരയാതെ... എല്ലാം ശെരി ആവും... നാളത്തെ സർജറി ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ..." കെവിൻ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു... അവൾ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടു.... "എനിക്കൊരു ഹെല്പ് ചെയ്യോ... എന്റെ ഫോൺ കളഞ്ഞു പോയി.. തേജസിന്റെ കൈയ്യിലോ ആ ഗുണ്ടകളുടെ കൈയ്യിലോ ആവും...എനിക്ക്... എനിക്ക് നന്ദുനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു തരോ?? " കെവിനെ നോക്കിയാണ് അവസാന ചോദ്യം.. അവൻ സമയം നോക്കി... ഇപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രി 3 :00 മണി സമയം... "ഇപ്പൊ വിളിച്ചാൽ അവൾ എടുക്കോ... ഉറക്കം ആയിരിക്കില്ലേ?? " കെവിൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.... "എനിക്ക് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി ഡ്രസ്സ്‌ ചേഞ്ച്‌ ചെയ്യാനാ... അവളുടെ ഹെല്പ് കൂടിയേ തീരു..." "കെവിൻ... നീ അവളെ വിളിച്ചു പറ.. ദയ വരുന്നുണ്ട് എന്ന്... ഞാൻ ഇവളെ കൂട്ടി അങ്ങോട്ട് പോകാം... അവളോട് ഡോർ തുറന്നു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." കെവിനോട് പറഞ്ഞിട്ട് രുദ്ര അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "ഞാൻ പാർക്കിങ്ങിൽ കാണും..." അവൾ തലയാട്ടിയതും രുദ്ര പോയി... അവൾ തല തിരിച്ചു കെവിനെ നോക്കി.... "ഞാൻ പോയി ഫ്രഷ് ആയിട്ട് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടൊക്കെ വരാം... ഒന്നും കഴിച്ചില്ല...." "വരാൻ നിക്കണ്ട... ഞാൻ ഇവിടെ കാണും.. നീ നന്നായി റെസ്റ്റ് എടുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട്.... അതിന് മുൻപ് ഈ മുറിവ് ക്ലീൻ ചെയ്..." "അത് സാരമില്ല.. നന്ദുവിനെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കാം... രുദ്ര ചേട്ടനും മുറിവ് ക്ലീൻ ചെയ്യണ്ടേ...! പിന്നെ റെസ്റ്റ് ഒന്നും എടുക്കാൻ ഞാൻ നിക്കുന്നില്ല... " അവളൊന്ന് ഐ.സി.യൂവിലേക്ക് നോക്കി... "എനിക്ക്... എനിക്ക് അവിടെ ഇരിപ്പൊറക്കില്ല... സർജറി സമയം ഞ്.. ഞാൻ ഇവിടെ വേണം...." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ പോയി ഫ്രഷ് ആയി റെസ്റ്റ് എടുക്ക്.. മോർണിംഗ് ഞാൻ വന്നു കൂട്ടാം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ...." "അത് വേണ്ട.. ചേട്ടനും വാ... മുറിവ് ഡ്രസ്സ് ചെയ്യണം... ഫ്രഷ് ആയി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ഉടനെ ഇറങ്ങാം.. വെളുപ്പിനെ 6 മണിയ്ക്ക് ot യിൽ കയറ്റും ദേവേട്ടനെ... ഇപ്പോൾ തന്നെ 3:45 ആയി...." അവളുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവനും ഇറങ്ങി ബൈക്കിൽ നിന്ന്...അപ്പോൾ തന്നെയാണ് വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പതിയെ തുറന്നു വന്നത്... നന്ദു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പതിയെ ഇറങ്ങി വന്നു.. ദയയെ കണ്ടതും വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി... ദയയും വേഗം അവളെ പോയി കെട്ടിപിടിച്ചു.. അത്ര നേരം അനുഭവിച്ച വേദന കാരണമാവാം രണ്ടാളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു..... രുദ്ര ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് നോക്കി നിന്നു... കുറച്ചു നാൾ ദയയെ ഫോളോ ചെയ്തു നടന്നത് കൊണ്ട് ഇവർ രണ്ടാളും തമ്മിൽ ഉള്ള സൗഹൃദം എത്ര മാത്രമാണെന്ന് അവനും അറിയാം.... പരസ്പരം അടർന്നു മാറിയ നിമിഷം ദയയുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന രുദ്രയിലേക്ക് നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പാറി വീണു... "ഇത്?" അവൾ അവനു നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി സംശയത്തിൽ ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു... "ഇത് ദേവേട്ടന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്..." ആ പേര് കേട്ടപ്പോ നന്ദുവിന്റെ മുഖത്തു എന്തോ നീരസം പ്രകടമായി... അതിന്റെ കാരണം എന്തെന്ന് അറിയാവുന്ന ദയയും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കിയെന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... ദേവ് കാരണം ദയയ്ക്ക് ഒത്തിരി വേദനിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നുള്ളത് തന്നെയാണ് അവളുടെ നീരസത്തിന്റെ കാരണം.... നന്ദു രണ്ടാളെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നു... പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ അടച്ചു.... അവരെയും കൂട്ടി അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി.... "ഞാൻ ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വരാം... നീ ചേട്ടന് കൂടി മുറിവ് ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത് കൊടുക്ക്..." നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ ഡ്രസ്സ് ചെയ്തു എണീറ്റ ദയ നന്ദുവിനോട് ആയി പറഞ്ഞു... "നിക്ക്.. ഞാൻ നിനക്ക് ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തു തരാം.. എന്നിട്ട് ചെയ്യാം...." എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദു ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ദയയെ കൂട്ടി കപ്പ്‌ ബോര്ഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ബെഡിന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു ചുമ്മ ഒരു ബുക്ക്‌ മറിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന രുദ്രയ്ക്ക് നന്ദുവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് മനസ്സിലായത് കൊണ്ടാവാം ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞത്.... അവനറിയാം ദയയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾ എന്ത്‌ മാത്രം സെൽഫിഷ് ആണെന്ന്.....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടി..നീ എന്തിനാ ഇയാളുടെ കൂടെ വന്നേ? ഇയാളെ കണ്ടിട്ട് എനിക്കെന്തോ വശപിശക് പോലെ... അല്ല നീ ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ശെരിക്കും എവിടെ ആയിരുന്നു...? ഇയാൾ ആണോ തട്ടി കൊണ്ട് പോയത്??" "എടി നിർത്തി നിർത്തി ചോദിക്ക്..." "നീ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി താ.." "തട്ടി കൊണ്ട് പോയി എന്ന് നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞെ?" "അത് ആരേലും പറയണോ? നിന്നെ കാണാതെ ആയത് തട്ടി കൊണ്ട് പോയി അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ?" അവളുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിലേക്ക് ചൂണ്ടിയാണവൾ ചോദിച്ചത്.... "ശെരിയാ.. എന്നെ തട്ടി കൊണ്ട് പോയതാ.. പക്ഷെ തേജസ്‌ ആണെന്ന് മാത്രം...." "ഏഹ്.. അയാളോ??"👀 "എന്നെ കൊണ്ടിട്ട കാട്ടിൽ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ നിന്റെ സെയിം എക്സ്പ്രഷൻ തന്നെയായിരുന്നു എനിക്കും... പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരിക്കലും അയാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല... എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം തോന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാലും ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തായി, കൂട്ടുകാരനായി മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ട മുഖം ആയത് കൊണ്ടാവാം വെറുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല..." "അയാൾ എന്തിനാ നിന്നെ?" "അതൊക്കെ ഞാൻ പതിയെ പറയാം... എനിക്ക് വേഗം റെഡി ആയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം...." "അത് വേണ്ട.. വന്നതല്ലേ ഉള്ളു... റസ്റ്റ്‌ എടുത്തിട്ട് ജോലിയ്ക്ക് വന്ന മതി..." "ജോലിയ്ക്കല്ല... ദേവേട്ടൻ അവിടെ ഉണ്ട്... ക്.. കുത്ത് കിട്ടി.. ഐ.സി. യൂവിൽ ആണ്..." "ഏഹ്... എങ്ങനെ കുത്ത് കിട്ടി?" "അത് എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഉള്ള ശ്രമത്തിൽ... ന്.. നാളെ സർജറി ആണ്.. എന്നെ കുറെ വേദനിപ്പിച്ചു എന്ന കാരണം കൊണ്ട് നിനക്ക് ആളോട് എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ഈ സർജറി വിജയിക്കാൻ നീ പ്രാർത്ഥിക്കണം.... എനിക്ക് വേണ്ടി.....!" "നീ എന്തിനാടി എന്നോട് ഇങ്ങനെ ഒക്കേ പറയുന്നേ...? ആ സർജറി നൂറു ശതമാനം വിജയം തന്നെ ആയിരിക്കും... അത് ഒരു ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ പറയാം... പക്ഷെ നിന്റെ ഫ്രണ്ട് ആയി ചിന്തിച്ചാൽ എനിക്ക് അയാളോട് ക്ഷമിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.....നിനക്ക് വേണ്ടി... നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം... അത് പോരെ....." നന്ദുവിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് തലയാട്ടി എന്നല്ലാതെ ദയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... നന്ദു അവൾക്ക് ഒരു കുർത്തി എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് രുദ്രയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ദയ ഫ്രഷ് ആയി ഇറങ്ങുന്ന ഗ്യാപ്പിൽ അവന്റെ മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു കൊടുത്തു... എന്നിട്ട് താഴെ കിച്ചണിലേക്ക് അവർക്ക് രണ്ടാൾക്കും ഫുഡ്‌ എടുക്കാൻ പോയി... സമയം 4:20.. അവൾ ചെന്നു ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ തലേന്നത്തെ എന്തൊക്കെയോ കറിയും ഇരിപ്പുണ്ട്.. ദോശ മാവും ഇരിപ്പുണ്ട്.. പിന്നെ കുറച്ചു ഫ്രൂട്ട്സും.. അവൾ ദോശ മാവ് പുറത്തേക്ക് എടുത്തു.. പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പാത്രവും ഒക്കെ എടുത്തു ദോശ ചുടാൻ തുടങ്ങി... അമ്മയോ അച്ഛനോ ഉണർന്നാൽ പണി കിട്ടാൻ ചാൻസ് ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ശബ്ദം ഉണ്ടാവാതെ അവൾ ഓരോന്നും ചെയ്യാൻ ശ്രെമിക്കുന്നത്... ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയിരുന്നു എന്ന് ദയയുടെ വീട്ടിലോ നന്ദുവിന്റെ വീട്ടിലോ അറിയില്ലായിരുന്നു.... ദയയുടെ വീട്ടുകാരോട് നന്ദു ദയ അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു... നന്ദുവിന്റെ വീട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ ഇതൊന്നും അറിയുന്നുമില്ല.... അവളങ്ങനെ 6 ദോശ ചുട്ടു സ്റ്റവ് ഓഫ്‌ ആക്കി..അവൾ വളരെ വലുതായി പരത്തി തിൻ ആയിട്ടാണ് ദോശ ഉണ്ടാക്കിയത്...ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു കറി നോക്കിയപ്പോൾ സാമ്പാർ ഉണ്ട്... അതെടുത്തു ഒരു പാത്രത്തിലേക്ക് ആവിശ്യത്തിന് കുറച്ചു എടുത്തിട്ട് ബാക്കി തിരികെ വെച്ചു.... എടുത്ത കറി ഒന്ന് ചൂടാക്കുകയും ചെയ്ത്.. പിന്നെ 2 ആപ്പിൾ കൂടി എക്സ്ട്രാ എടുത്തിട്ട് അവൾ അതെല്ലാമായി മുകളിലേക്ക് പോയി.... 2 പ്ലേറ്റ് എടുക്കാനും മറന്നില്ല.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഇത് എന്തൊക്കെയാ നന്ദു...? എല്ലാം കൂടി എന്തിനാ?" കുളിച്ചിറങ്ങി തല തുവർത്തികൊണ്ട് നിന്ന ദയ ഡോർ പതിയെ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന നന്ദുവിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു പോയി... നേവി ബ്ലു & വൈറ്റ് ഒരു കുർത്തി ആണ് ദയയുടെ വേഷം....സമയം 4:50... "എടി.. കൂടുതൽ ഒന്നുല്ല... 6 ദോശയും കുറച്ചു സാമ്പാറും... പിന്നെ എക്സ്ട്രാ രണ്ട് ആപ്പിൾ കൂടി എടുത്തു എന്നെ ഉള്ളു..." "ആ എക്സ്ട്രാ ആണ് കുഴപ്പം... അത് അനാവശ്യം ആയിരുന്നു..." "ഓഹ്.. നീ തിന്നണ്ട അത്.. ഞാൻ തിന്നോളാം പോരെ...." നന്ദു എല്ലാം ടേബിളിന്റെ മുകളിലേക്ക് നിരത്തി വെച്ചിട്ട് 2 പ്ലേറ്റും നിരത്തി വെച്ചു... 3 ദോശ വീതം രണ്ടിലും ഇട്ടു...പുറത്തു തന്നെ സാമ്പാറും ഒഴിച്ച്... ഒരു പ്ലേറ്റ് ദയയ്ക്കും ഒരെണ്ണം രുദ്രയ്ക്കും നൽകി.... "നിങ്ങള് കഴിക്ക്.. ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം.." പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അവൾ ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.... "നീ ഇതെവിടെ പോവ..?" "ഇപ്പോ വരാടി...." അവൾ ഡോറും ചാരി വേഗം സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി താഴെ എത്തി... കിച്ചണിൽ ചെന്നു ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു അതിൽ നിന്ന് പാലെടുത്തു... വേഗം തന്നെ പാത്രം എടുത്തു വെള്ളം വെച്ചു.. പാല് തിളപ്പിച്ചു... അതിലേക്ക് വേഗം തന്നെ തെയില ഇട്ടു... എല്ലാം പറ്റാവുന്ന അത്ര വേഗത്തിൽ ആക്കാൻ അവൾ ശ്രെമിച്ചു... അമ്മ ഉണർന്ന് വന്നാൽ എല്ലാം തീരും എന്നവൾക്ക് അറിയാം.... അങ്ങനെ ചായ ഇട്ടിട്ട് അത് മൂന്നു കപ്പിൽ ആയി പകർന്നു അവൾ മുകളിലേക്ക് പോയി... ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വരുന്നവളെ കണ്ട് ദയയും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കി... "നന്ദു.. നീ എന്ത്‌ പണിയ കാണിക്കുന്നേ? ആന്റി ഉണർന്നാലോ കിച്ചണിൽ നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ട്..." "അങ്ങനെ ഒന്നുല്ല... അതൊക്കെ ഞാൻ ഡീൽ ചെയ്തോളാം.... നീ ഇത് കുടി..." ഒരു കപ്പ്‌ ദയയ്ക്കും ഒരെണ്ണം രുദ്രയ്ക്കും നൽകി ഒരെണ്ണം അവളും എടുത്തു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 സമയം 5:10 ആയി...6 മണിയ്ക്ക് മുന്നേ അവർക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുകയും വേണം നന്ദുവിന്റെ അമ്മ എണീറ്റ് വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ നിന്ന് ഓടുകയും വേണം... നന്ദു പതിയെ രണ്ടാളെയും കൂട്ടി വീടിന്റെ മെയിൻ വാതിലിന് മുന്നിൽ എത്തി... പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നു... പുറത്തു ഇറങ്ങി അവളും ദയയും ഒന്ന് പരസ്പരം നോക്കി... രുദ്ര പുറത്ത് ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... ബൈക്ക് എടുക്കാൻ.... "പോട്ടെടി..." മനസ്സിൽ പൊന്തി വന്ന സങ്കടത്തിൽ ആണ് ദയ അത് ചോദിച്ചത്... "നീ എന്തുവ സെന്റി അടിക്കാൻ നോക്കുന്നെ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ അല്ലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരുന്നേ? ഡ്യൂട്ടിക്ക്.. എന്തായാലും കാണാലോ... പിന്നെന്താ? പിന്നേ ദേവിന്റെ സർജറി ആണ് നിന്റെ പ്രശ്നം എങ്കിൽ... ദേ എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നീ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടോ.. പുള്ളി ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ ഹെൽത്തി ആയിട്ട് സർജറി സക്സസ്സ് ആയി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കും... നിങ്ങളൊരു ന്യൂ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യും...." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.... തുടരും... 🌜❤️🌛 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-51 "അപ്പോൾ ഇതൊക്കെയാണ് 3 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്നത്..... ഇനി അതോർത്തു ജീവിതത്തിൽ ആവിശ്യം ഇല്ലാത്ത ഭാരമൊന്നും വരുത്തി വെക്കരുത്... കേട്ടോ " മുന്നിൽ എല്ലാം കേട്ട് കണ്ണും മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന ദയയെ നോക്കി രുദ്ര പറഞ്ഞു... "പല്ലവി അങ്ങനെ ആണോ മരിച്ചത്??" "അതെ... ഞാൻ അന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടു ഓടി എങ്കിലും കാടല്ലേ? വഴി പോലും അറിയാതെ എങ്ങോട്ടെന്നും പറഞ്ഞു പോവാനാ... അവൾക്ക് അത്ര ആയുസ്സെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു...." വേദന നിറഞ്ഞിരുന്നു അവന്റെ സ്വരത്തിൽ.. "പല്ലവി സൂയിസൈഡ് ചെയ്തതല്ലേ? പിന്നെ നിങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാ ദേവേട്ടനാ കൊന്നത് എന്ന് പറയുന്നത്??" "ഒരു തരത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ അതല്ലേ സത്യം? ഞാൻ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതല്ല... അവൾക്ക് അവൻ ഒറ്റ ഒരുത്തനോടുള്ള സ്നേഹം..... അത് മാത്രം ആണ് അവളെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്... " "ഒരാളോട് പ്രണയം തോന്നുന്നത് തെറ്റാണോ?" "അത് തെറ്റല്ല.. പക്ഷെ അവർ ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന മണ്ടൻ തീരുമാനങ്ങൾ തെറ്റാ..ഈ പ്രണയം എന്ന് പറയുന്ന സാധനം ശെരിക്കും ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പാർട്ട്‌ മാത്ര.. അല്ലാതെ ജീവിതമേ അതാ എന്ന് പറയുന്നത് ശുദ്ധ മണ്ടത്തരം ആണ്..." "സ്വന്തം അനിയത്തി അല്ലെ പല്ലവി? അവൾക്ക് ബുദ്ധി ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടത് താനല്ലേ? അപ്പോൾ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ കൂടെ കാണില്ലാരുന്നോ??" "ഒരിക്കലും ഇല്ല... ഇതൊക്കെ സ്വയം ഉണ്ടാവേണ്ട തിരിച്ചറിവുകൾ ആണ്... ആരും സ്പൂൺ ഫീഡ് ചെയ്ത് കൊടുത്താൽ അത് ഉണ്ടാവില്ല..... പിന്നെ മനുഷ്യന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ എന്താണോ തോന്നുന്നേ.. അവർ അതനുസരിച്ചു അല്ലെ പ്രവർത്തിക്കു? അപ്പൊ അവളെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല...." "അല്ല ഈ തേജസ്‌ ചേട്ടനും ദേവേട്ടനും ഇത്ര കമ്പനി ആയിട്ട് ആ അവസാന നിമിഷം എങ്ങനെയാ ഈ പൊട്ടിത്തെറികൾ ഉണ്ടായത്??" "തെറ്റിദ്ധാരണ...പല്ലവി പറഞ്ഞ കാര്യം തേജസ്‌ മറ്റൊരു അർത്ഥത്തിൽ ആണ് എടുത്തത്.... ദേവും അവളും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിൽ ആണെന്നും ദേവ് അവനെ അറിഞ്ഞോണ്ട് ചതിക്കുകയാണെന്നും അവൻ ആ നിമിഷം തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോയി... ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിവ് വന്നിട്ടുണ്ടാകാം...." "ച്... ചേട്ടന് അവർ രണ്ടാളോടും ദേഷ്യം ഉണ്ടോ??" "ഉണ്ടെങ്കിൽ" നടത്തം നിർത്തി അവളെ ഒന്ന് നോക്കിയാണ് ചോദ്യം.... "ദേവേട്ടൻ പാവ...."😌 അവളുടെ ആ പറച്ചിൽ കേട്ട് സത്യം പറഞ്ഞ രുദ്രയ്ക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്.... "നീ അങ്ങനല്ലേ പറയു..." അത് പറയുമ്പോ ചെറിയൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ മിന്നി മാഞ്ഞു.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവന്റെ പല്ലവി മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന് അവനോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാ അവനു ആ നിമിഷം തോന്നിയത്.... "അപ്പൊ കാളിന്ദിയോ??" പെട്ടെന്ന് ഓർമ വന്നത് പോലെ അവൾ ചോദിച്ചു... അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരുതരം നിരാശ ആയിരുന്നു ആ സമയം വന്നത്... "കാളിന്ദി... അവളൊരു നോവ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും.... പരസ്പരം ഇഷ്ടമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടാൾക്കും പരസ്പരം പറയാതെ തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു.... എന്നിട്ടും തമാശ കളിച്ചു നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് നല്ലൊരു പ്രണയകാലവും ജീവിതവും ആണ്... പല്ലവിയുടെ മരണാനന്തര ചടങ്ങിൽ ആണവളെ ഞാൻ അവസാനമായി കാണുന്നത്...." അവന്റെ ഓർമകൾ ആ ദിവസത്തേക്ക് പോയി മറഞ്ഞു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ചുറ്റും പൊട്ടികരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.... അമ്മയെ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നു അവനറിയില്ല... കരഞ്ഞു തളർന്നു ഇരിക്കുകയാണ് അമ്മ... അവൻ ചെയറിൽ തലയ്ക്കു കൈ കൊടുത്തിരുന്നു.... ദേവ് അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു എങ്കിലും അവൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറി... തേജസിനെ പിന്നെ കണ്ടതെ ഇല്ല... അടക്കി പിടിക്കാൻ കുറെ ശ്രെമിച്ചു എങ്കിലും അവനും കരഞ്ഞു പോയി... പല്ലവിയുടെ കണ്ണൊന്നു നിറയുന്നത്, അവളെ ഒരു സൂചി കുത്തി പോലും നോവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോ വിഷമിക്കുന്ന അവളുടെ ഏട്ടൻ... അവളുടെ കാര്യം വരുമ്പോ മാത്രം തളരുന്നവൻ.... കരച്ചിൽ പിടിച്ചു വെക്കാൻ അവൻ ശ്രെമിക്കുമ്പോ ആണ് തോളിൽ ഒരു കരസ്പർശം അറിഞ്ഞത്... അവൻ കരച്ചിൽ അടക്കി തല തിരിച്ചു നോക്കി... കാളിന്ദി.... അവളോട് എന്ത്‌ പറയണമെന്നോ ചോദിക്കണമെന്നോ അവനറിയില്ലാരുന്നു ആ നിമിഷം... കാളിന്ദിയും നോക്കി കാണുകയാണ് അവനിലേ മാറ്റത്തെ.. എപ്പോ കണ്ടാലും വഴക്ക് ഇടുന്നവൻ അല്ല ഇപ്പോ മുന്നിൽ ഉള്ളത്.. പരിഹാരം ഇല്ലാത്ത ദുഃഖവും പേറി നടക്കുന്നവൻ ആണ്.... "ച്.. ചേട്ടാ...." അവൾ ആദ്യമായി ആണവനെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്... ചെറിയൊരു ഞെട്ടൽ അവനിൽ പ്രകടമായി... "ഞ്.. ഞാൻ എന്ത്‌ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കും.. എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല... പക്ഷെ ധൈര്യം കൈ വിടരുത്... അറിയാലോ.. അമ്മയ്ക്ക് ചേട്ടനെ ഉള്ളു... പല്ലവിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിങ്ങള് രണ്ടാളും ഹാപ്പി ആയി ഇരിക്കുന്നത് കാണാനാ....." "ഞ്.. ഞങ്ങളുടെ ധൈര്യമേ അവള... അവളില്ലാത്ത ലൈഫിൽ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഹാപ്പി ആവാനാടോ?" രുദ്ര അതവളോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു... അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.... അവൾ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു കൈയിൽ പിടിച്ചു... മുറുകെ.. ധൈര്യം കൊടുക്കുന്ന പോലെ... "ഞ്.. ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്... ഞാൻ തന്റെ തോളിൽ തല വെച്ചു കിടന്നോട്ടെ....?" നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് എതിർക്കാൻ തോന്നിയില്ല... അവളുടെ മൗനാനുവാദം കിട്ടിയതും അവൻ പതിയെ തല ചരിച്ചു അവളുടെ തോളിലേക്ക് ചാരി തല വെച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ മറ്റു സംസാരം ഒന്നും ഉണ്ടായതും ഇല്ല അതിന് ശേഷം കണ്ടിട്ടുമില്ല....." "ഇപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടാണോ??" "ആണോന്നോ... അവളെ ഓർക്കാത്ത ദിവസമില്ല... മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു പോയതാ... മറക്കാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിൽ...." നഷ്ടബോധം നിറഞ്ഞിരുന്നു അവന്റെ സ്വരത്തിൽ.... "ആള് കല്യാണം കഴിച്ചോ?" "അറിയില്ല..." "അന്വേഷിച്ചു നോക്കാനെ എന്താ?" "എന്തിനു? ഞാൻ ചെന്ന് ചോദിച്ച എനിക്ക് എന്തായാലും കൈ പിടിച്ചു തരാനൊന്നും പോകുന്നില്ല... ഞാനെ ഇപ്പൊ ഒരു അനാഥനാ... അനാഥൻ!!" "ആര് പറഞ്ഞു അങ്ങനെ? നമുക്ക് ഒന്ന് ശ്രമിക്കാം... ഇപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ട്.. അനിയത്തി ഉണ്ട്... വേറെയും അനിയത്തിമാരും അനിയന്മാരും ഉണ്ട്... അച്ഛൻ ഉണ്ട് അമ്മ ഉണ്ട്...." ഇതൊക്കെ അവൾ പറഞ്ഞത് ദേവിനെയും അവളെയും അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും അച്ഛനമ്മമാരെയും മാളുവിനെയും നന്ദുവിനെയും മൈഥിലിയെയും ദത്തനെയും ദക്ഷിനെയും കെവിനെയും ഉദ്ദേശിച്ചാണ്.... അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു അവൻ... "ചിരിക്കണ്ട... ചേട്ടൻ അറിഞ്ഞോ ചേട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചിന്റെ കൊച്ചച്ഛൻ ആണ്..." "ഏഹ്..." അവൻ ഞെട്ടലോടെ നേരെ നോക്കിയത് അവളുടെ വയറിലേക്ക് ആണ്... "അയ്യോ എന്റെ അല്ല.. ദത്തേട്ടന്റെയും മൈഥിലി ചേച്ചിയുടെയും മോള്... വാമിക... വാമി എന്ന എല്ലാരും വിളിക്കുന്നെ" "ആഹ്.. അതെനിക്ക് അറിയാം..." "എങ്ങനെ?" "ഞാൻ അവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്... പല ദിവസങ്ങളിൽ പല രാത്രികളിൽ.." "ശെരിക്കും...." "ആഹ്ടോ... പല തവണ താനും ദേവും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടി വെളിയിൽ ഇറങ്ങി കളിപ്പിക്കല്ലേ? ഞാൻ അതൊക്കെ കാണാറുണ്ട്....." അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ചു അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു... വഴി തെറ്റാതെ ഇരിക്കാൻ അവൻ അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോഴേ ഓരോ തുണി പല മരക്കൊമ്പിലും കെട്ടി വെച്ചിരുന്നു...അല്ലാതെയും എന്തൊക്കെയോ അടയാളം ഉണ്ട് അവിടിവിടെയായി... നടന്നു നടന്നു ഒടുവിൽ റോഡ് എത്താറായി.. അവർ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു നിന്ന് നോക്കിയാൽ റോഡ് കാണാം.... "ദേ അവിടെ ഒരു ബുള്ളറ്റ് ...." റോഡിൽ കയറുന്നതിനു തൊട്ട് മുമ്പുള്ള ഒരു ഭാഗത്തായി സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ബുള്ളറ്റിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ദയ പറഞ്ഞു... "വാ" അവൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു...പുറകെ അവളും.... "ഇവിടെങ്ങും ആരെയും കാണുന്നില്ലാലോ?" ചുറ്റും നോക്കിയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്... "ആരെ നോക്കുവാ??" "അല്ല ഈ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഓണർ ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോന്ന്? ഹെല്പ് ചോയ്ക്കാലോ...." "എന്ന ആ ഹെല്പ് എന്നോട് ചോയിക്ക്...." പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നൊരു കീ എടുത്തു വലതു കൈയിലെ ചൂണ്ടു വിരലിൽ ഇട്ട് കറക്കി കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി അവൻ..... "ഏഹ്.. ചേട്ടന്റെ ആണോ ഇത്?" "ആണെങ്കിൽ..." "എന്ന വാ.. എന്തോ നോക്കി നിൽക്കുവാ.. എന്നെ പെട്ടെന്ന് ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് എത്തിക്ക്...." "കയറ്...." അവൻ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി പറഞ്ഞു... അവളും പുറകിൽ കയറി..... വേഗത്തിൽ ആ ബുള്ളറ്റ് അവിടെ നിന്നും ചലിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 2 2½ മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ആ ബുള്ളറ്റ് ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി.. ദയ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ ആണത്.... അവൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.. അവൻ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് പോയി.. അവൻ വന്നിട്ട് കയറിയാൽ മതിയെന്ന് പ്രേത്യേകം പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് അവൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു... 2 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തിരികെ വന്നു.. രണ്ടാളും കൂടി അകത്തേക്ക് കയറി... നേരെ റിസപ്ഷനിലേക്ക് പോയി... "ദേവ്?" രുദ്ര അവിടെ നിന്ന സ്റ്റാഫിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "1 മിനിറ്റ്..." അവർ ചെക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.. "കുറച്ചു മുൻപ് കുത്ത് കിട്ടി വന്ന ഒരു പേഷ്യന്റ് അല്ലെ??" "അതെ" ദയ ആണെങ്കിൽ ഇപ്പൊ കരയുമെന്ന പോലെയാണ് മുഖം.. അത് കണ്ടാവാം രുദ്ര അവന്റെ ഇടത് കൈ അവളുടെ തോളിൽ വെച്ചു പതിയെ തട്ടി കൊടുത്തത് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്ന പോലെ... ഇത്ര നേരം ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു ശ്വാസം മുട്ടലും ടെൻഷനും അവൾക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുതൽ ഫീൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി... "2nd ഫ്ലോർ... ഐ.സി.യൂവിൽ ആണ്..." അത് കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി ദയ വേഗത്തിൽ ലിഫ്റ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... പുറകെ രുദ്രയും... 2nd ഫ്ലോറിൽ എത്തി നേരെ ഐ.സി.യൂവിന്റെ നേരെ ഓടി അവൾ... മുന്നിൽ തന്നെ ഒരു ചെയറിൽ കെവിൻ ഇരിപ്പുണ്ട്... അവനെ കണ്ട് രണ്ടാളും അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി...അവരെ കണ്ട് കെവിൻ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റു... "ദയ... നീ.. ഓക്കേ അല്ലെ??" "എനിക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല.. ദേ.. ദേവേട്ടൻ..എവിടെ??" "ഐ.സി.യൂവിൽ ആണ്... ബോധം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.." "ഡോക്ടർ എന്ത്‌ പറഞ്ഞു?" "നല്ല ആഴമുള്ള മുറിവാ..ബ്ലഡും ഒത്തിരി പോയി..ഒരു സർജറി വേണമെന്ന്... നാളെ മിക്കവാറും ഉണ്ടാവും..." കെവിൻ പറഞ്ഞിട്ട് നേരെ നോക്കുന്നത് അവിടെ നിൽക്കുന്ന രുദ്രയെ ആണ്.... അവനും ദേവിനെ ഓർത്തു ടെൻഷൻ ഉണ്ടെന്ന് മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം... "നിങ്ങള് രണ്ടാളും പോയി ഈ മുറിവൊക്കെ ഒന്ന് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്... ബ്ലീഡിങ് ഉണ്ട്...." രണ്ടാളെയും നോക്കിയാണ് രുദ്ര പറഞ്ഞത്.. ദയയുടെ നെറ്റിയിൽ ഇന്നലെ വീണതിന്റെ മുറിവുണ്ട്.. ഇപ്പോൾ ബ്ലഡ്‌ വരുന്നില്ല എങ്കിലും ബ്ലഡ്‌ പൊടിഞ്ഞു ഇരിപ്പുണ്ട് അവിടെ... രുദ്രയുടെ ശരീരത്തിലും അത്യാവശ്യം മുറിവുകൾ ഉണ്ട്... "വേണ്ട.. എനിക്ക് ആദ്യം ദേവേട്ടനെ കാണണം.. എന്നിട്ടേ ഉള്ളു വേറെ എന്തും..." ദയ വാശി പോലെ പറഞ്ഞു.. കെവിനും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കി... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് ഡോക്ടർ വന്നത്... ഡോ. വിവേക്... നന്ദുവിന്റെയും ദയയുടെയും ഫ്രണ്ട് കൂടി ആണ്... "ആഹ്.. ഡോക്ടർ... എവിടെ ആയിരുന്നു? ലീവ് ആയിരുന്നോ?ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്തോ കണ്ടതല്ലേ??" ദയയെ നോക്കി വിവേക് ചോദിച്ചു.. "ആഹ്... അത്... വിവേക്.. എനിക്ക് ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യണം.!" ദയ റിക്വസ്റ്റ് പോലെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.. "എന്താ പ്രോബ്ലം?" "എ.. എന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണ് അകത്തു കിടക്കുന്ന ഈ ദേവ്... എനിക്ക്.. എനിക്ക് ആളെ ഒന്ന് കയറി കാണാനുള്ള പെർമിഷൻ.. പെർമിഷൻ തരോ??" കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്.. അവന്റെ സിറ്റുവേഷൻ കുറച്ചു ക്രൂഷ്യൽ ആണെന്ന് കെവിന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി... ഒരു ഡോക്ടർ ആണെങ്കിൽ കൂടി സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ തളർന്നു പോയ പോലെ... "അത് തന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആയിരുന്നോ?ദയ... സോറി.. നാളെ സർജറി കഴിഞ്ഞിട്ട് കാണാനേ നിർവാഹം ഉള്ളു...സീനിയർ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ പോലെ എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയു.." "ഡോക്ടർ.. ഡോക്ടർ ഒന്ന് ചോയിക്കോ? പ്ലീസ്.. എനിക്കൊന്ന് കണ്ട മതി... ഞ്.. ഞാൻ കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിക്കോളാം... ഒരു 5 മിനിറ്റ് അവിടെ അടുത്ത്.. അടുത്തൊന്നു ഇരിക്കാൻ അനുവാദം തന്നാൽ മാത്രം മതി..." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് പോലെ പറയുന്നത് കണ്ടതും വിവേകിനു ആകെ വല്ലാതെ ആയി.. അവനു മാത്രം അല്ല കെവിനും രുദ്രയ്ക്കും... തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ