**..വജ്രായുധം..** "..ഓള് ഗുണം പിടിക്കൂല്ലാ.. മൂദേവി... ഈ വയറ്റിൽ തന്നെ പിറന്നല്ലോടി നീ... പിറന്ന് മൂനാം നാൾ അപ്പനെ കൊലപുരിക്ക് അയച്ചോളാ മോളെ ഓള്..." കൂട്ടുകാരിയുടെ അമ്മയുടെ ശാപവാക്കുകൾ കേട്ട് മുറ്റത്ത് അന്തിച്ച് നിൽക്കുകയാണ് ലിസി.. അനിതയാവട്ടെ അതിനൊന്നും ചെവികൊടുക്കാതെ ഉച്ചക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് പൊതിഞ്ഞെടുക്കുന്ന തിരക്കിലും.. "..അമ്മയുടെ മോളല്ലെ അവള്... ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാവൊ.." ലിസി തെല്ല് കൗതുകത്തോടെയാണത് ചോദിച്ചത്. "..മോളൊ... അഴിഞ്ഞാട്ടക്കാരിയാ അവള്.. രാവിലെ കെട്ടിയൊരുങ്ങി ഇറങ്ങിക്കോളും... ഹും.. എന്താ ഒരു പത്രാസ്.. മുടിഞ്ഞ് പോകത്തേയൊള്ള്..." അമ്മ ശാപവാക്കുകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ ബാഗും തോളിട്ട് അനിത പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. "..ദേ അമ്മെ ഞാൻ പോവുന്നെ... പുറത്തേക്കൊന്നും ഇറങ്ങിയേക്കല്ലെ.." "..നീയാരാടി എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ.. ഞാനെനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തൊക്കെ പോവും... ചിലപ്പൊ തിരിച്ചുവന്നില്ലാന്നും വരും.. നിനക്കെന്ത് ചേതമാടി.." എന്നിട്ടും ഒട്ടും ഭാവവെറ്റ്യാസമില്ലായിരുന്നു അനിതയുടെ മുഖത്ത്.. "..അമ്മെ.. കുഴമ്പ് ഞാനിന്ന് മറക്കാതെ കൊണ്ടുവരാം പോരെ..." "..ആർക്കുവേണമെടി നിന്റെ കുഴമ്പ്.. ഫ്പാ.... അവളുടെയൊരു കുഴമ്പ്.. പുകലതീർന്നിട്ട് നാളെത്രയായടി... അതുകൂടി വാങ്ങിക്കാതെ ഇന്നുനീ ഇങ്ങുവാ..." "..ഈ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം..." അവൾ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലിസിയോടൊപ്പം റോഡിലേക്കിറങ്ങി.. ലിസിക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു അപ്പോഴും.. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ അനിതയുടെ മുഖത്തേക്ക് പാളി നോക്കി.. അവിടെ അപ്പോഴും പുഞ്ചിരിമാത്രം.. "..നീ പേടിച്ചോടി... ഇതാണ് എന്റെ അമ്മ.." ലിസിയുടെ അമ്പരപ്പ് തിരിച്ചറിഞ്ഞായിരുന്നു അനിതയുടെ ചോദ്യം.. "..എന്നാലും എന്തൊക്കെയാ അമ്മ പറയുന്നെ... എങ്ങനെയാടി നീ..." അനിത വീണ്ടും ചിരിച്ചു.. "..നിനക്കൊന്നും അറിയാഞ്ഞിട്ടാ... അതൊരു വലിയ കഥയാ മോളെ.. കേൾക്കണൊ നിനക്ക്.." ചോദ്യഭാവത്തിൽ ലിസി അനിതയേ നോക്കി "..ലഞ്ച് ബ്രെയ്ക്കിന് പോരെ.. ഇപ്പൊ കഥപറയാൻ നിന്നാലെ ബസ്സങ്ങുപോകും.." പിന്നെ ലിസിയൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.. ഉച്ചക്ക് ആളൊഴിഞ്ഞ മൂലയിലിരുന്ന് ഭക്ഷണപ്പൊതിയഴിച്ച് തേങ്ങാച്ചമ്മന്തി ഒരു നുള്ള് കൂട്ടുകാരിയുടെ പാത്രത്തിലേക്കിട്ടുകൊടുത്തിട്ട് അനിത കഥയുടെ കെട്ടഴിച്ചു.. ഒന്നുമറിയാത്ത പ്രായത്തിൽ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു.. വർഷമൊന്ന് കഴിയുമ്പോഴേക്ക് എന്നെ പ്രസവിച്ചു... പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലെ.. ഞാൻ ജനിച്ച മൂന്നാം നാൾ അപ്പൻ പോയി.. പിന്നെ തനിച്ചായിരുന്നു അമ്മ.. സഹതാപവും സ്നേഹവുമൊക്കെയായി കൂടെ കൂടിയവർക്ക് വേണ്ടത് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അമ്മക്ക് അധികദിവസമൊന്നും വേണ്ടിവന്നില്ല.. ഒരു ദിവസം ഭാര്യ വീട്ടിലില്ലാത്ത നേരത്ത് വീട്ടുജോലിക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി കാർത്തികേയൻ മുതലാളി കയറിപ്പിടിച്ചപ്പൊ അമ്മ ചിരിച്ചു.. പൊട്ടിപ്പൊട്ടി ചിരിച്ചു... കാര്യം തിരിയാതെ വെപ്രാളപ്പെട്ടുപോയ മുതലാളിയെ തട്ടിമാറ്റി റോഡിലേക്കിറങ്ങിയ അമ്മ അകത്തുനടന്നത് വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ നാട്ടുകാരോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു... അതോടെ ഭ്രാന്തിയെന്ന പേര് വീണങ്കിലും അടുത്തുകൂടിയവരൊക്കെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയ മോഹം ഉള്ളിലടക്കി പിൻവാങ്ങി... പിന്നെ അതായിരുന്നു അമ്മയുടെ ആയുധം... രാത്രിയിൽ വാതിലിൽ മുട്ടിയവനേ മാത്രമല്ല വഴിയേ പോകുന്നവർ ഒന്നെത്തിനോക്കിയാൽ പോലും അമ്മ വെറുതെ വിടില്ല.. നാട്ടുകാർ അമ്മയെ പേടിച്ചുതുടങ്ങി... അമ്മ നാട്ടുകാരേയും... എല്ലാവരേയും അമ്മക്ക് സംശയമായിരുന്നു.. ഞാൻ വലുതാകും തോറും അമ്മ കൂടുതൽ കർക്കശക്കാരിയായി.. വാത്സല്ല്യത്തോടെ പോലും ആരുമെന്നെ ഒന്നുനോക്കുന്നതുപോലും അമ്മക്ക് സഹിക്കില്ലെന്നായി.. അങ്ങിനെ പ്രതിരോധനത്തിനായി തുടങ്ങിയ ചീത്തവിളി വയസായതോടെ അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി..." പറഞ്ഞുനിറുത്തുമ്പോഴേക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും നിറഞ്ഞുകാണാത്ത അനിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.. കഥകേട്ട് ശ്വാസമെടുക്കാൻ മറന്നുപോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ലിസി.. ".. ഏയ്... ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ പോരാടി ജീവിച്ച ഒരമ്മയുടെ മോളാണ് നീ... എന്നിട്ട് കരയെ.. അവൾ കൂട്ടുകാരിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങൾ മുഴുവൻ പെയ്തുതീരും വരെ.., #📔 കഥ #📙 നോവൽ