#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ അവസാന ട്രിപ്പ്‌ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം ) …………………………………. അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ആദർശ് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. നഗരം ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു, പക്ഷേ ആ സ്റ്റാൻഡിന് ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ കാറ്റിൽ എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. വാച്ചിലെ സെക്കൻഡ് സൂചിയുടെ ചലനം പോലും തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനൊപ്പം താളമിടുന്നത് അവൻ ഭീതിയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു മൂളൽ കേട്ടു തുടങ്ങിയത്. അത് മനുഷ്യന്റെ പാട്ടാണോ അതോ കാറ്റിന്റെ വിളിയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന്, ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എപ്പോഴാണ് അയാൾ അവിടെ വന്നതെന്നു പോലും ആദർശ് അറിഞ്ഞില്ല. "ഭയം ഒരു നിഴൽ പോലെയാണ് ആദർശേ, നീ അതിനെ നോക്കും തോറും അത് വളർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും." സംസാരിച്ചത് സജിത്ത് ആയിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു അസ്വാഭാവികമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആദർശ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾക്ക് തന്റെ പേര് എങ്ങനെ അറിയാം? "നമ്മൾ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?" ആദർശ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. “ ഞാൻ സജിത്ത്,കാണാൻ വഴിയില്ല “ സജിത്ത് മറുപടി നൽകുന്നതിന് പകരം ഇരുളടഞ്ഞ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ഒരു പഴയ കറുത്ത അംബാസഡർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ആകാതെ കിടക്കുന്നു. അതിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറിന് പുറത്ത് ഒരാൾ നിശ്ചലനായി നിൽക്കുന്നു. ഉയരമുള്ള ശരീരം, മുഖം പകുതിയും നിഴലിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "അത് ബിജു ജോൺ," സജിത്ത് എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അയാൾക്ക് വഴി തെറ്റാറില്ല. പക്ഷേ അയാൾ കൊണ്ടുപോകുന്ന ഇടങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവയാകില്ല. വരുന്നുണ്ടോ?" ബസ് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് മറ്റൊരു വഴിയില്ലാത്തതിനാൽ ആദർശ് അവരോടൊപ്പം കാറിൽ കയറി. ബിജു ജോൺ തന്റെ കറുത്ത ഗ്ലൗസ് ധരിച്ച കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഉള്ളിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമായി. കണ്ണാടിയിലൂടെ ബിജു ജോണിന്റെ കണ്ണുകൾ ആദർശ് കണ്ടു.അവയിൽ ജീവന്റെ ലക്ഷണങ്ങളില്ലായിരുന്നു. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ വിജനമായ ഒരു കവലയിൽ വച്ച് വണ്ടി നിന്നു. അവിടെ വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് നിസാർആയിരുന്നു. അയാൾ വണ്ടിയിൽ കയറി ആദർശിന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്നു. നിസാറിന്റെ ശരീരം ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. "ഇത് അവസാനത്തെ ട്രിപ്പാണ്," നിസാർ വിറയലോടെ മന്ത്രിച്ചു. "ആദർശേ, നീ ഇതിൽ വരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ബിജു ജോൺ വാക്ക് പാലിക്കുന്ന ആളാണ്. പത്തു വർഷം മുൻപ് ഈ രാത്രിയിൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ യാത്ര അയാൾ ഇന്ന് പൂർത്തിയാക്കും." "എന്ത് യാത്ര?" ആദർശ് അലറി. പെട്ടെന്ന് കാറിനുള്ളിലെ റേഡിയോ തനിയെ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് പഴയൊരു വാർത്താ ബുള്ളറ്റിൻ കേട്ടു " ടാക്സി കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. സജിത്ത്, നിസാർ ബിജു ജോൺ എന്നിവർ സംഭവസ്ഥലത്ത് തന്നെ മരിച്ചു..." വാർത്ത അവസാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ബിജു ജോൺ വണ്ടി ഒരു വലിയ കൊക്കയുടെ അരികിലേക്ക് വെട്ടിച്ചു. ആദർശ് പേടിച്ച് കണ്ണുകൾ ചിമ്മി. പക്ഷേ ശബ്ദമൊന്നും കേട്ടില്ല. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അവൻ ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ അതേ ബെഞ്ചിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൻ ഓടി റോഡിലെത്തി. അവിടെ പഴയൊരു നോട്ടീസ് ബോർഡിൽ ഒരു പത്രക്കട്ടിംഗ് ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിൽ ബിജു ജോണിന്റെയും സജിത്തിന്റെയും നിസാറിന്റെയും ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ രക്തം തണുത്തുറഞ്ഞു പോയത് താഴെ കണ്ട മറ്റൊരു വാർത്ത വായിച്ചപ്പോഴാണ്: "ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ആദർശ് എന്ന് പേരുള്ള യുവാവിനെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി." താൻ ഒരു പ്രേതമായി മാറിയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആദർശ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, ദൂരെ ആ പഴയ കറുത്ത കാർ വരുന്നത് കണ്ടു. ബിജു ജോൺ വണ്ടി നിർത്തി വാതിൽ തുറന്നു. "കയറൂ ആദർശേ, നമുക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട്.” ആ പഴയ അംബാസഡറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് ആദർശ് മരവിച്ച മനസ്സോടെ കയറി. വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ പരിചിതമായ നഗരവീഥികൾ പതിയെ മാറാൻ തുടങ്ങി. റോഡിന്റെ ഇരുവശവുമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ അസാധാരണമാംവിധം നീളം വെക്കുന്നതുപോലെയും, മരങ്ങൾ ചില്ലകൾ താഴ്ത്തി വണ്ടിയെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയും അവന് തോന്നി. ഉള്ളിലെ തണുപ്പ് ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനമല്ല, മറിച്ച് മരണത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു. "നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?" ആദർശ് ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം കാറിനുള്ളിലെ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു. ഡ്രൈവർ സീറ്റിലിരുന്ന ബിജു ജോൺ മറുപടി നൽകിയില്ല. അയാളുടെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഉറച്ചുതന്നെ ഇരുന്നു. എന്നാൽ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന സജിത്ത് പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസമായിരുന്നോ സഹതാപമായിരുന്നോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഭൂമിയിലെ ദൂരങ്ങളല്ല ആദർശേ നമ്മൾ പിന്നിടുന്നത്," സജിത്ത് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ഓർമ്മകൾക്കും നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഇടയിലുള്ള ദൂരമാണ്. നീ അവസാനം കണ്ട ആ പത്രവാർത്ത വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്." പെട്ടെന്ന് കാർ ഒരു പഴയ പാലത്തിന് മുകളിൽ നിന്നു. പാലത്തിന് താഴെ ഒഴുകുന്നത് വെള്ളമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കറുത്ത പുക പടരുന്ന ഒരു ഗർത്തമായിരുന്നു. അവിടെ വിബിൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ പുസ്തകമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഓരോ വണ്ടിയെയും പരിശോധിച്ചു വിടുന്നു. ബിജു ജോൺ വണ്ടി നിർത്തി. വിബിൻ വണ്ടിക്കരികിലെത്തി ആദർശിനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "പുതിയ അതിഥിയാണല്ലേ?" വിബിൻ ചോദിച്ചു. അയാൾ തന്റെ പുസ്തകം തുറന്ന് ആദർശിന്റെ പേര് തിരഞ്ഞു. "ആദർശ്.... പക്ഷേ നിന്റെ ലിസ്റ്റിൽ ഒരു തിരുത്തുണ്ട്. നിനക്ക് ഇനിയും ചിലത് പൂർത്തിയാക്കാനുണ്ട്." "എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണം," ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. “തിരിച്ചു പോകാനോ ഹ ഹ ഹ” വിബിൻ പൊട്ടി ചിരിച്ചു "തിരിച്ചുപോക്ക് അസാധ്യമാണ്," തൊട്ടടുത്തിരുന്ന നിസാർ മന്ത്രിച്ചു. നിസാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ രക്തം കലർന്ന നീർത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പത്തു വർഷം മുൻപ് ഈ പാലം കടക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചതാണ്. അന്ന് ബിജുവിന് വണ്ടി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നീ കൂടെയുണ്ട്. നിന്റെ ആയുസ്സിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം ഈ വണ്ടിയുടെ ഇന്ധനമാണ്." പെട്ടെന്ന് കാറിനുള്ളിലെ റേഡിയോയിൽ നിന്ന് പാട്ടുകൾക്ക് പകരം വിലാപങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. ആദർശ് കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ നാമങ്ങൾ അവന് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ താൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖമായിരുന്നു. വണ്ടി പാലം കടന്ന് ഒരു വലിയ കാടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ വഴിയരികിൽ വേണു എന്നൊരാൾ റാന്തൽ വിളക്കുമായി നിൽക്കുന്നു. അയാൾ വണ്ടിക്ക് കൈ കാണിച്ചു. ബിജു ജോൺ വണ്ടി നിർത്തിയില്ല, പകരം വേഗത കൂട്ടി. വേണുവിന്റെ അട്ടഹാസം കാടിനെ നടുക്കി. അയാൾ വണ്ടിയുടെ പിന്നാലെ ഓടാൻ തുടങ്ങി. അമാനുഷികമായ വേഗതയിൽ അയാൾ വണ്ടിക്കൊപ്പം എത്തിയതും കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തന്റെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാന്തിക്കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. "എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്... എന്നെയും കൊണ്ടുപോകൂ" ആദർശ് ഭയത്താൽ സീറ്റിലേക്ക് ചുരുണ്ടു. ബിജു ജോൺ ആദ്യമായി സംസാരിച്ചു "ഭയപ്പെടേണ്ട. അയാൾക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഈ യാത്രയിൽ ആർക്കൊക്കെ സീറ്റ് നൽകണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നീയാണ്." "ഞാനോ?" ആദർശ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "അതെ," സജിത്ത് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ബന്ധങ്ങളും, നീ ചെയ്ത തെറ്റുകളുമാണ് ഈ യാത്രയിലെ ഓരോ സ്റ്റോപ്പുകളും. ഓരോ കിലോമീറ്റർ കൂടുമ്പോഴും നീ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഓർമ്മകളെ ഉപേക്ഷിക്കണം. പൂർണ്ണമായും ശൂന്യമാകുമ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താൻ കഴിയൂ." യാത്ര തുടരുകയാണ്. വണ്ടി ഇപ്പോൾ ഒരു പഴയ തറവാടിന് മുന്നിൽ നിന്നു. അവിടെ നിഴൽ രൂപത്തിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. അത് ആദർശിന്റെ തന്നെ രൂപമായിരുന്നു. തന്റെ ഭൂതകാലത്തെ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ അവന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല. ബിജു ജോൺ സൈഡ് മിററിലൂടെ ആദർശിനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണുചിമ്മി. "ഇറങ്ങൂ ആദർശേ," ബിജു പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ആദ്യത്തെ കണക്കുതീർക്കൽ ഇവിടെയാണ്." കാറിന്റെ വാതിൽ തനിയെ തുറന്നു. പുറത്ത് മരിച്ചവരുടെ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നോ, ഈ യാത്ര എപ്പോൾ അവസാനിക്കുമെന്നോ അറിയാതെ ആദർശ് ആ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ ബിജു ജോണിന്റെ അംബാസഡർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ അടുത്ത കഷ്ണം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ. ……… End