#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ BLOODBATH ALI ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. ഇടുക്കിയിലെ ഹൈറേഞ്ച് താഴ്‌വരകളിൽ പുകമഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കഥകൾ വെറും കെട്ടുകഥകളാണെന്നായിരുന്നു സജിത്തും കൂട്ടുകാരും കരുതിയിരുന്നത്. സാഹസികത രക്തത്തിൽ ലഹരിയായി മാറിയ ആ ആറംഗ സംഘത്തിന് ഭയം എന്നത് കേട്ടുകേൾവി മാത്രമായിരുന്നു. സജിത്ത്, ബിജു, ആദർശ്, വേണു, നിസാർ, സുരേഷ് ഇവർ മലനിരകൾക്കിടയിലെ ആ നിഗൂഢമായ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് കാലുകുത്തുമ്പോൾ, കാലം അവിടെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുകയാണെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് പ്ലാന്റർമാർ ഈ ബംഗ്ലാവ് പണിയുന്നതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ, ആ മണ്ണ് ആഭിചാരങ്ങൾക്കും ബലികർമ്മങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഒരു പ്രാചീന ശ്മശാനഭൂമിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവരിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ ആ പഴയ തേക്ക് വാതിലുകൾ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തു കയറിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ തളംകെട്ടി നിന്നത് ചീഞ്ഞഴുകിയ മാംസത്തിന്റെയോ അതോ വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞു കിടന്ന മുറികളിലെ വായുവിന്റെയോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമായിരുന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ ഭിത്തികളിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന പഴയ ചിത്രങ്ങളിലെ കണ്ണുകൾ തങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നതായി വേണുവിന് തോന്നി. ഓരോ മുറിയിലും അസാധാരണമായ നിശബ്ദത. സുരേഷ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയ ടോർച്ച് തെളിച്ചു. മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്കുള്ള മരപ്പടികൾ ഓരോന്നായി ചവിട്ടുമ്പോൾ അവ ദീനമായി നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സജിത്ത് താഴെ ഇരുന്നു ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കാറ്റില്ലാത്ത ആ മുറിയിൽ തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി തനിയെ അണഞ്ഞുപോയി. ആ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ജീവനുള്ള ഒന്നിനും നിലനിൽപ്പില്ലെന്ന പ്രകൃതിയുടെ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു അത്. ……. പെട്ടെന്നാണ് മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാരമേറിയ വസ്തു തറയിലൂടെ വലിച്ചിഴക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയോ അതോ മരക്കട്ടിലോ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഭയാനകമായ ശബ്ദം. സുരേഷ് ടോർച്ചുമായി മുകളിലേക്ക് ഓടി. മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും സുരേഷിന്റെ വെട്ടം അവിടെ കണ്ടില്ല. താഴെ നിന്നവർ വിളിച്ചു ചോദിച്ചെങ്കിലും മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നേർത്ത തേങ്ങൽ കേട്ടു. അത് സുരേഷിന്റേതാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. ഓടിച്ചെന്ന അവർ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. സുരേഷിനെ ഒരു വലിയ മരക്കട്ടിലിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിരുന്നു. സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അയാളുടെ നാവ് വേരോടെ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. രക്തം അവന്റെ വായയിൽ നിന്ന് കുമിളകളായി പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ കോണിലെ നിഴലിൽ നിന്ന് ഒരു വികൃത രൂപം പുറത്തേക്ക് വന്നു അത് അലി ആയിരുന്നു. …….. 1940-കളിൽ ഇടുക്കിയിലെ ഹൈറേഞ്ച് തോട്ടങ്ങൾ ഭരിച്ചിരുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് പ്ലാന്ററായിരുന്ന എഡ്വേർഡ് വിൽസൺ ആയിരുന്നു. ക്രൂരതയ്ക്കും തന്നിഷ്ടത്തിനും പേരു കേട്ട വിൽസന്റെ വിശ്വസ്തനായ കുതിരക്കാരനായിരുന്നു അലി. മെലിഞ്ഞ ശരീരം, പക്ഷേ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ. കാടിന്റെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും അലിക്ക് മനഃപാഠമായിരുന്നു. കുതിരകളെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അലി, മനുഷ്യരോട് അധികം സംസാരിക്കാത്ത പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ കുതിരലായമായിരുന്നു അലിയുടെ ലോകം. വിൽസന്റെ തോട്ടത്തിലെ കണക്കുകളിൽ നടന്ന വലിയൊരു അഴിമതി മറച്ചുവെക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒരു ബലിയാടിനെ ആവശ്യമായിരുന്നു. വിശ്വസ്തനായ അലിയെ അയാൾ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. എന്നാൽ അലി കുറ്റം സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഇതിൽ പ്രകോപിതനായ വിൽസൺ, ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലുള്ള ഇരുണ്ട അറയിൽ വെച്ച് അലിയെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. അടിയേറ്റ് തളർന്ന അലിയെ അവർ ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. പക്ഷേ, ആ ബംഗ്ലാവ് നിൽക്കുന്ന മണ്ണ് വിൽസൺ കരുതിയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ആദിമ ഗോത്രങ്ങൾ ആഭിചാരങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു ബലിക്കല്ലിന് മുകളിലായിരുന്നു ആ ബംഗ്ലാവ് പണിതത്. മരണത്തോട് മല്ലിടുമ്പോൾ, തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീണ രക്തം മണ്ണിലൂടെ ആ കല്ലിലെ വിള്ളലുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. തന്റെ ജീവൻ അപഹരിച്ചവരോടുള്ള പക അലിയുടെ ഉള്ളിൽ ജ്വലിച്ചു നിന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ ആ ഇരുണ്ട ശക്തികളോട് ഒരു കരാറിലേർപ്പെട്ടു. "എന്റെ ഒഴുകിപ്പോയ ഓരോ തുള്ളി ചോരയ്ക്കും പകരം എനിക്ക് നൂറിരട്ടി ചോര വേണം. എന്റെ യൗവനം തിരിച്ചുകിട്ടണം." അലി ആ രാത്രി അവിടെ മരിച്ചു. പക്ഷേ, ബംഗ്ലാവിന്റെ അടിത്തറയിൽ അയാളുടെ ആത്മാവ് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. വിൽസണും കുടുംബവും അധികകാലം ആ ബംഗ്ലാവിൽ താമസിച്ചില്ല. ഒരു രാത്രിയിൽ അവർ അപ്രത്യക്ഷരായി. അവരുടെ നിലവിളി പോലും ആരും കേട്ടില്ല. പിറ്റേന്ന് ബംഗ്ലാവിൽ കണ്ടത് ചുമരിലാകെ പടർന്ന രക്തക്കറകൾ മാത്രമായിരുന്നു. അലിക്ക് സാധാരണ പ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ വെറും ആത്മാവായി നിലനിൽക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അയാൾക്ക് തന്റെ ശരീരം വേണമായിരുന്നു. ……. വിളറിയ ചർമ്മവും, നീളമുള്ള നഖങ്ങളും, എണ്ണമയമുള്ള കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച അലിയുടെ കയ്യിൽ മിനുസപ്പെടുത്തിയ ഒരു നീളൻ കത്തി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അലിക്ക് പ്രതികാരമായിരുന്നില്ല ലഹരി. അയാൾക്ക് ഓരോ മനുഷ്യശരീരവും ഓരോ രക്തപ്പാത്രങ്ങളായിരുന്നു. സജിത്തിനെയും കൂട്ടുകാരെയും നോക്കി അയാൾ വന്യമായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തിന്റെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വേണു തന്റെ ക്യാമറയിൽ ഈ ദൃശ്യം പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തനിയെ വിണ്ടുകീറി. നിസാർ ജനലിലൂടെ ചാടി രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ജനൽ ചില്ലുകൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളായി മാറി അയാളെ തടഞ്ഞു. രക്ഷപെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും ആ ബംഗ്ലാവ് തന്നെ കൊട്ടിയടച്ചു. ……. അലിയുടെ വേട്ട ആരംഭിച്ചു. ബിജുവിനെ അയാൾ തന്റെ മഴു കൊണ്ട് നേരിട്ടു. ബിജുവിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ അലി അത് സാവധാനം കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. സജിത്തും ആദർശും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് ഓടിയെങ്കിലും ബംഗ്ലാവിന്റെ ഗോവണിപ്പടികൾ അനന്തമായി നീളുന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. അവർ ഓടുന്നത് ഒരേ ഇടനാഴിയിലൂടെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു. അലി അവരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. ബംഗ്ലാവിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ വലിയൊരു രഹസ്യ അറയുണ്ടായിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം ഒരിക്കലും കടക്കാത്ത, മരണത്തിന്റെ മണമുള്ള ഇടം. അവിടെ മനോഹരമായി കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൽത്തൊട്ടി അലി ഒരുക്കിയിരുന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ട ഓരോരുത്തരെയും അയാൾ അവിടെ എത്തിച്ചു. ബിജുവിനെയും നിസാറിനെയും വേണുവിനെയും സുരേഷിനെയും അയാൾ ആ കൽത്തൊട്ടിക്ക് മുകളിൽ തലകീഴായി തൂക്കിയിട്ടു. അവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി രക്തവും ആ കൽത്തൊട്ടിയിലേക്ക് കൃത്യമായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. സജിത്ത് ബോധം മറഞ്ഞു വീഴുന്നതിന് മുൻപ് കണ്ട അവസാന കാഴ്ച, അലി ഓരോരുത്തരുടെയും ഞരമ്പുകൾ വളരെ സാവധാനം മുറിച്ചു രക്തം ശേഖരിക്കുന്നതായിരുന്നു. അയാൾക്ക് തിടുക്കമില്ലായിരുന്നു. ആ രക്തം ഓരോ തുള്ളിയായി നിറയുന്നത് നോക്കി അയാൾ അവിടെ ഇരുന്നു. കൽത്തൊട്ടി നിറയെ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ചൂടുരക്തം തളംകെട്ടി നിന്നു. അലി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പതുക്കെ അഴിച്ചു മാറ്റി. അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള വിചിത്രമായ വിള്ളലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു—യൗവനം വറ്റിയ ഒരു മൃതദേഹത്തിന്റെ വിള്ളലുകൾ. അയാൾ ആ രക്തക്കുളത്തിലേക്ക് മെല്ലെ ഇറങ്ങി. ചൂടുരക്തം അയാളുടെ ചർമ്മത്തെ പൊള്ളിച്ചെങ്കിലും വിള്ളലുകൾ ഓരോന്നായി അടഞ്ഞു തുടങ്ങി. രക്തത്തിൽ മുങ്ങി നിവർന്ന അലിയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ചുവന്ന മാണിക്യങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഇരയുടെയും ജീവൻ ആ രക്തത്തിലൂടെ അലിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതോടെ അയാൾ കൂടുതൽ ചെറുപ്പമായതുപോലെ തോന്നി. അയാൾ രക്തം കോരി സ്വന്തം തലയിലൂടെ ഒഴിച്ചു. അയാളുടെ നഖങ്ങൾക്കും മുടിക്കും പുതിയൊരു തിളക്കം ലഭിച്ചു. അതൊരു ശാരീരികമായ ലഹരി മാത്രമല്ല, ഒരു ആത്മീയമായ ഉന്മാദമായിരുന്നു അലിക്ക്. ആദർശ് മാത്രം ആ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അലി അടുത്തു വന്നു ആദർശിന്റെ മുഖത്ത് രക്തം പുരണ്ട കൈകൾ കൊണ്ട് തലോടി. ആദർശ് കരയാൻ പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. തന്നെ ആരെങ്കിലും രക്ഷിക്കുമെന്ന് അവൻ ഒരു നിമിഷം പ്രത്യാശിച്ചു. എന്നാൽ അലിക്ക് സാക്ഷികളെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ഈ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ നടന്ന ക്രൂരതകൾ പുറംലോകം അറിയാൻ പാടില്ല. അലി പതുക്കെ ആദർശിന്റെ അടുത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞു . "നീയും എന്നെപ്പോലെയാകും..." എന്ന് അയാൾ മന്ത്രിച്ചോ എന്ന് ആദർശ് സംശയിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം, മിനുസപ്പെടുത്തിയ ആ കത്തി ആദർശിന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആദർശും ആ കൽത്തൊട്ടിക്ക് മുകളിലത്തെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയായി മാറി. രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമത്തിൽ അലി ആ രക്തക്കുളത്തിൽ തന്നെ കിടന്നു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, പക്ഷേ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം മാത്രം ബാക്കിയായി. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ ശവശരീരങ്ങളോ അലിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൽത്തൊട്ടി ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ മുറിയിലാകെ ഉണങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെ പാടുകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. സജിത്തും ആദർശും അടങ്ങുന്ന ആ ആറംഗ സംഘം വന്ന ജീപ്പ് ബംഗ്ലാവിനു മുന്നിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ഇന്നും അവിടെയുണ്ട്. അലി ആ രക്തത്തിലൂടെ പുതിയൊരു ജന്മം എടുത്തു എങ്ങോട്ടോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അയാൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു അപരിചിതനായി നടക്കുന്നുണ്ടാകാം. മലനിരകളിൽ ഇന്നും ആ പഴയ ഗന്ധം വായുവിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവിടെ എവിടെയോ അലി തന്റെ അടുത്ത രക്തസ്നാനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ വാതിലുകൾ ഇന്നും പകുതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു—പുതിയ ഇരകളെ സ്വാഗതം ചെയ്യാനെന്നപോലെ. ……. ഓരോ പത്തു വർഷം കൂടുമ്പോഴും ആ ബംഗ്ലാവിൽ എത്തുന്നവരുടെ രക്തം ശേഖരിച്ച്, ആ കൽത്തൊട്ടിയിൽ നിറച്ച് അയാൾ സ്നാനം ചെയ്യും. ഓരോ രക്തസ്നാനവും അയാൾക്ക് നൽകുന്നത് പുതിയൊരു ആയുസ്സും കരുത്തുമാണ്. അലിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായമില്ല. അയാളുടെ ശരീരത്തിലെ വെളുത്ത വിള്ളലുകൾ അയാൾ അനുഭവിച്ച ക്രൂരതയുടെ അടയാളങ്ങളാണ്. ആ വിള്ളലുകൾ മായാൻ അയാൾക്ക് ചൂടുരക്തം അത്യാവശ്യമാണ്. കുതിരക്കാരന്റെ ചടുലതയും, ചതിക്കപ്പെട്ടവന്റെ പകയും, രക്തം നൽകുന്ന ഭ്രാന്തമായ ആവേശവും അലിയെ ഒരു അപരാജിതനായ വേട്ടക്കാരനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. …… End