#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #😞 വിരഹം #😔വേദന #💔 Heartbroken Couple 😢

ആദരാഞ്ജലികൾ 🥀 #📰ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #🎶 സിനിമാ ഗാനങ്ങൾ #🎶 പാട്ടും പാട്ടുകാരും 🎤

#🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #📳 വൈറൽ സ്റ്റോറീസ് #📰ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് #💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ

#സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ #📰ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് #📳 വൈറൽ സ്റ്റോറീസ് #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്

പ്രണയപ്പക ഭാഗം 3 ആലപ്പുഴ നോർത്ത് പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. മുറിക്കുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ റോഹന്റെ മുഖം. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഐപിഎസ് ഓഫീസർ ആദിത്യൻ നായരും എസ്ഐ മീരയും ശ്രദ്ധയോടെ വീഡിയോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഹൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വലിച്ചു. പിന്നെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ... അനന്യയെ രക്ഷിക്കണം..." മീരയും ആദിത്യനും പരസ്പരം നോക്കി. വീഡിയോ തുടർന്നു. "പത്ത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവത്തിന്റെ സത്യം പുറത്തുവരാൻ പോകുകയാണ്. ഞങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റ് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ വേട്ടയാടുകയാണ്." ആദിത്യൻ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നു. "ആ തെറ്റ് എന്താണ്?" റോഹൻ തുടർന്നു. "അത് അപകടമായിരുന്നു... പക്ഷേ എല്ലാവരും അതിനെ മറച്ചു." അപ്പോഴേക്കും വീഡിയോയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെ. റോഹൻ ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. "അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു..." അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "ഇല്ല... ഇല്ല..." വീഡിയോ കുലുങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം സ്ക്രീൻ കറുത്തു. വീഡിയോ അവസാനിച്ചു. മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത. "സാർ..." മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഇത് വലിയൊരു കേസാണ്." ആദിത്യൻ തല കുലുക്കി. "അതെ." "റോഹൻ പറഞ്ഞ പത്ത് വർഷം പഴക്കമുള്ള സംഭവം?" "അതാണ് ഈ കേസിന്റെ ഹൃദയം." ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "റോഹനും അനന്യയും പഠിച്ച കോളേജിന്റെ വിവരങ്ങൾ വേണം." "ശരി സാർ." "അവരോടൊപ്പം പഠിച്ച എല്ലാവരുടെയും ലിസ്റ്റും." അൽപസമയത്തിനകം വിവരങ്ങൾ എത്തി. 2016-ലെ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥികൾ. റോഹൻ. അനന്യ. ദേവിക. അർജുൻ. മറ്റു ചിലർ. ആദിത്യൻ പേരുകൾ പരിശോധിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഒരു പേരിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി. ആദർശ് മേനോൻ. "ഇവൻ ആരാണ്?" മീര ഫയൽ തുറന്നു. "സാർ, കോളേജിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു." "ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?" മീരയുടെ മുഖം മാറി. "അറിയില്ല." "എന്തുകൊണ്ട്?" "കാരണം..." അവൾ ഫയലിലെ ഒരു റിപ്പോർട്ട് നീട്ടി. "2016 ജൂൺ 18-ന് ഇയാൾ മരിച്ചതായി രേഖയുണ്ട്." ആദിത്യൻ റിപ്പോർട്ട് വായിച്ചു. മരണം – മുങ്ങിമരണം. സ്ഥലം: കോളേജിന് സമീപമുള്ള കായൽ. സംഭവം: അപകടമരണം. സാക്ഷികൾ: റോഹൻ, അനന്യ, അർജുൻ, ദേവിക. ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. "ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല." അതേസമയം. അനന്യയുടെ വീട്. അവൾ ഇപ്പോഴും പഴയ ഡയറി കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. അവൾ ഞെട്ടി. പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആരുമില്ല. വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു കവർ മാത്രം. വിറയുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അത് എടുത്തു. തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ. പഴയ കോളേജ് ഫോട്ടോ. അതിൽ അഞ്ചുപേർ. അനന്യ. റോഹൻ. അർജുൻ. ദേവിക. ആദർശ്. എന്നാൽ... ആദർശിന്റെ മുഖത്ത് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് ഒരു വലിയ ക്രോസ് അടയാളം. ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു വാചകം. "അടുത്തത് ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയാം..." അനന്യയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ താഴെ വീണു. അന്നേ സമയം. കൊച്ചിയിലെ ഒരു നിർമ്മാണ കമ്പനി. അർജുൻ മേനോൻ തന്റെ ഓഫീസിലായിരുന്നു. അവന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി. അപരിചിത നമ്പർ. അവൻ കോൾ എടുത്തു. "ഹലോ?" അപ്പുറത്ത് നിശ്ശബ്ദത. "ആരാണ്?" പിന്നെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം. "റോഹൻ മരിച്ചെന്ന് അറിഞ്ഞോ?" അർജുൻ ഞെട്ടി. "ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?" "പഴയ സുഹൃത്ത്." "എന്താണ് വേണ്ടത്?" "പത്ത് വർഷം മുമ്പ് കായലിൽ മരിച്ചത് ആദർശ് മാത്രമാണെന്ന് കരുതിയോ?" അർജുന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. "നീ... ആരാണ്?" അജ്ഞാതൻ ചിരിച്ചു. "പ്രതികാരം ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല, അർജുൻ." കോൾ കട്ട് ആയി. അർജുൻ കസേരയിലേക്ക് വീണു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊട്ടിയിരുന്നു. അവൻ ഉടൻ ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. അനന്യ. "ഹലോ?" "അനന്യ..." "അർജുൻ?" "അവൻ തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു." അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്നു നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. "ആരാണ്?" ചില നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ആദർശിന്റെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യം അറിയുന്ന ഒരാൾ." അതേസമയം. ആലപ്പുഴ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. ആദിത്യന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി. ഫോറൻസിക് ലാബിൽ നിന്നായിരുന്നു. "സാർ, പുതിയ വിവരം കിട്ടി." "പറയൂ." "റോഹന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ കിട്ടിയ വിരലടയാളങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു." "ഫലം?" "മൂന്ന് പേരുടെ അടയാളങ്ങളുണ്ട്." "ആരുടേത്?" "ഒന്ന് റോഹന്റെത്." "ബാക്കി?" "ഒന്ന് അനന്യയുടെത്." ആദിത്യൻ ഞെട്ടിയില്ല. അത് പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. "മൂന്നാമത്തേത്?" ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ മറുപടി വന്നു. ആ പേര് കേട്ടതും ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കാരണം മൂന്നാമത്തെ വിരലടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നത്... പത്ത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ആദർശ് മേനോന്റെതായിരുന്നു. തുടരും... #episodic #episodic

🌹🥀 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #👬 ചങ്ക് ഇസ്‌തം

കോട്ടയത്തെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു അർജുൻ. നാട്ടുകാർക്ക് അയാൾ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ഒരു പേരിലായിരുന്നു. "പകയൻ അർജുൻ." ആരോടും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ആരെങ്കിലും അർജുനെ കളിയാക്കിയാൽ അത് അയാൾ വർഷങ്ങളോളം മറക്കില്ല. ഒരിക്കൽ അയൽവാസിയുടെ കോഴി അർജുന്റെ മുറ്റത്ത് കയറി മുളക് തിന്നു. "ഇത് നിങ്ങളുടെ കോഴിയാണോ?" എന്ന് അർജുൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അയൽവാസി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കോഴിക്ക് പോലും നിന്റെ വീട്ടിൽ വരാൻ ഇഷ്ടമാണല്ലോ!" അന്ന് പറഞ്ഞ തമാശയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ അർജുൻ ആറുമാസം കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ അയൽവാസിയുടെ ജന്മദിനത്തിൽ ഒരു കോഴിയുടെ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം ചെയ്ത് സമ്മാനമായി കൊടുത്തു. അതായിരുന്നു അർജുൻ. പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഒരേയൊരു പേര് മാത്രമേ പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഗായത്രി. സ്കൂൾ കാലം മുതൽ അർജുനെ ട്രോളിച്ച് നടന്ന പെൺകുട്ടി. പഠനത്തിൽ മിടുക്കി. സംസാരത്തിൽ അതിലും മിടുക്കി. ഒരിക്കൽ സ്കൂളിലെ പ്രസംഗ മത്സരത്തിൽ അർജുൻ സ്റ്റേജിൽ കയറി. ആവേശത്തിൽ പ്രസംഗം തുടങ്ങേണ്ടിടത്ത് ദേശീയഗാനം പാടാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് മുതൽ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ഗായത്രി അവനെ കണ്ടാൽ ചോദിക്കും. "ഇന്ന് പ്രസംഗമോ അതോ പാട്ടോ?" കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ശത്രുത തുടർന്നു. ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് ഇട്ടാൽ കളിയാക്കും. വാട്സ്ആപ്പിൽ സ്റ്റാറ്റസ് ഇട്ടാൽ കളിയാക്കും. ഒരു ദിവസം അർജുൻ തന്റെ പുതിയ ബൈക്കിന്റെ ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്തു. ഗായത്രിയുടെ കമന്റ്. "ബൈക്ക് പുതിയതാണ്. ഡ്രൈവർ പഴയതുതന്നെ." അതിനടിയിൽ നൂറിലധികം ലൈക്കുകൾ. അന്ന് രാത്രി അർജുൻ ഉറങ്ങിയില്ല. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി വലിയൊരു പ്രതികാരപദ്ധതി മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടു. അടുത്ത ദിവസം ചായക്കടയിൽ ഇരുന്ന് സുഹൃത്ത് രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഗായത്രിയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യും." "എങ്ങനെ?" "വിവാഹം കഴിക്കും." രാഹുൽ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചായ മൂക്കിലൂടെ പുറത്തുവന്നു. "എന്ത്?" "വിവാഹം." "പ്രതികാരത്തിനോ?" "അതെ." "ഇതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ പ്രതികാരം ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല." "ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് എന്നെ സഹിക്കേണ്ടി വരും. അതാണ് പ്രതികാരം." "അവസാനം നിന്നെയാകും അവൾ സഹിക്കേണ്ടി വരിക." "അതാണ് എന്റെ പ്ലാൻ." രാഹുൽ അന്ന് മുതൽ അർജുനെ ഗൗരവമായി എടുക്കുന്നത് നിർത്തി. പക്ഷേ വിധിക്ക് വേറെ പ്ലാനായിരുന്നു. കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു വിവാഹാലോചന വന്നു. പെൺകുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ കണ്ട അർജുൻ ഞെട്ടി. ഗായത്രി! അർജുൻ കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ദൈവം എന്റെ സൈഡിലാണ്!" വീട്ടുകാർക്ക് സന്തോഷം. പെണ്ണുകാണൽ നിശ്ചയിച്ചു. ഗായത്രിയുടെ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഇരിക്കുമ്പോൾ ഇരുവരും ആദ്യമായി വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം നേർക്കുനേർ കണ്ടു. ഗായത്രി പുഞ്ചിരിച്ചു. "സുഖമാണോ?" "അതെ." "ഇന്നും പ്രസംഗം തുടങ്ങുമ്പോൾ ദേശീയഗാനം പാടാറുണ്ടോ?" അർജുന്റെ മുഖം വീണു. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇവൾ മാറിയിട്ടില്ല. ചായ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ഗായത്രി ചോദിച്ചു. "പഞ്ചസാര എത്ര സ്പൂൺ?" "രണ്ട്." "അത് പഴയത് തന്നെയാണല്ലോ. മാറിയിട്ടില്ല." അർജുൻ ഉള്ളിൽ തിളച്ചു. പക്ഷേ പുറത്തു ചിരിച്ചു. കാരണം പ്രതികാരം അടുത്തെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഗായത്രി വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. അർജുനും സമ്മതിച്ചു. വിവാഹം നടന്നു. നാട്ടുകാർ സന്തോഷം. വീട്ടുകാർ സന്തോഷം. പക്ഷേ സത്യം അറിയുന്നത് ഇരുവർക്കും മാത്രം. ഒരാൾ പ്രതികാരത്തിനായി വിവാഹം കഴിച്ചു. മറ്റേയാൾക്ക് അതറിയില്ലെന്ന് അയാൾ കരുതി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ രാത്രി. മുറിയിൽ കയറിയ അർജുൻ ഗൗരവത്തോടെ ഇരുന്നു. ഇന്ന് സത്യം പറയണം. "ഗായത്രി, ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." "പറയൂ." "ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചതല്ല." "അതറിയാം." അർജുൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "എന്ത്?" "പ്രതികാരത്തിനാണെന്ന് അറിയാം." അർജുൻ കസേരയിൽ നിന്ന് പകുതി എഴുന്നേറ്റു. "എങ്ങനെ?" "നീ ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ ഇന്നുവരെ ഒരേ മുഖഭാവമാണ്. പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ വരുന്നവന്റെ മുഖം." അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു. ഗായത്രി വെള്ളം കുടിച്ചു. ശേഷം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "സത്യത്തിൽ ഞാനും പ്രതികാരത്തിനാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത്." "എന്ത്?!" "അതെ." "എന്നോട്?" "അതെ." "എന്തിന്?" "ഓർമ്മയുണ്ടോ? എട്ടാം ക്ലാസിൽ നീ എന്നെ ബ്ലാക്ക്ബോർഡിൽ കാർട്ടൂൺ വരച്ച് കളിയാക്കിയ കാര്യം?" അർജുൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു. അത് ഇരുപത് സെക്കൻഡ് നീണ്ട ഒരു സംഭവം. പക്ഷേ ഗായത്രി അത് പത്ത് വർഷമായി ഓർത്തിരിക്കുന്നു. "അപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പ്രതികാരത്തിനായി വിവാഹം കഴിച്ചതാണോ?" "അതെ." ഒരു മിനിറ്റ് മൗനം. ശേഷം ഇരുവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കാരണം ലോകത്ത് ഇത്ര വിചിത്രമായ വിവാഹം വേറെ ഉണ്ടാകില്ല. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ ആദ്യ പ്രതികാരം നടപ്പാക്കി. ഗായത്രിയുടെ ചായയിൽ പഞ്ചസാര ഇടാതെ കൊടുത്തു. ഗായത്രി ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചു. "നല്ല ചായ." അർജുൻ ചിരിച്ചു. "പഞ്ചസാര ഇല്ല." "എനിക്കറിയാം." "എന്ത്?" "കാരണം ഞാൻ നിന്റെ കപ്പിലാണ് പഞ്ചസാര ഇടാതിരുന്നത്." അർജുൻ സ്വന്തം ചായ കുടിച്ചു. കയ്പ്പ് മാത്രം. ഗായത്രി കൈയടിച്ചു. "ഒന്നാം റൗണ്ട് സമനില." അന്ന് മുതൽ വീട്ടിൽ വിചിത്രമായ യുദ്ധം തുടങ്ങി. റിമോട്ട് ഒളിപ്പിക്കൽ. ചാർജർ മാറ്റിവയ്ക്കൽ. ഭക്ഷണത്തിൽ ഉപ്പ് കൂട്ടൽ. അലാറം രാത്രി രണ്ടുമണിക്ക് സെറ്റ് ചെയ്യൽ. ഒരു ദിവസം അർജുൻ വലിയ പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. ഗായത്രിയുടെ ജന്മദിനത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അവളുടെ പഴയ സ്കൂൾ ഫോട്ടോ പ്രൊജക്ടറിൽ കാണിക്കണം. വൈകുന്നേരം ബന്ധുക്കൾ ഒത്തുകൂടി. പ്രൊജക്ടർ ഓണാക്കി. സ്ക്രീനിൽ ഫോട്ടോ തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് ഗായത്രിയുടെതല്ല. അർജുന്റെ ഏഴാം ക്ലാസ് ഫോട്ടോ. അതും സ്കൂൾ നാടകത്തിൽ പെൺവേഷം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത്. മുറി മുഴുവൻ പൊട്ടിച്ചിരി. അർജുൻ ഞെട്ടി. "ഇത് എങ്ങനെ?" ഗായത്രി റിമോട്ട് ഉയർത്തിക്കാട്ടി. "പ്രതികാരത്തിന് തയ്യാറായി ജീവിക്കുന്ന ആളാണ് ഞാൻ." അന്ന് രാത്രി അർജുൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. "ഇങ്ങനെ പോയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഞാൻ തോൽക്കും." ഗായത്രി ചിരിച്ചു. "ഞാനും അതുതന്നെയാണ് ആലോചിച്ചത്." "എന്ത്?" "നിന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് ഞാൻ തന്നെ ക്ഷീണിച്ചു." അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. ശേഷം ചോദിച്ചു. "അപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യാം?" ഗായത്രി കൈ നീട്ടി. "യുദ്ധവിരാമം?" അർജുൻ കൈകൊടുത്തു. "യുദ്ധവിരാമം." അപ്പോഴേക്കും ഇരുവരുടെയും അമ്മമാർ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. "എന്താ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൈകൊടുത്ത് നിൽക്കുന്നത്?" ഗായത്രി ചിരിച്ചു. "അമ്മേ, സമാധാന ഉടമ്പടി ഒപ്പിടുകയായിരുന്നു." "എന്ത് ഉടമ്പടി?" അർജുൻ പറഞ്ഞു. "ഇനി മുതൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കളിയാക്കും... പക്ഷേ പ്രതികാരം ചെയ്യില്ല." അമ്മമാർ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ പുറത്തുപോയി. അവർ പോയതും ഗായത്രി അർജുനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "എന്നാലും ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?" "എന്ത്?" "നീ ഇന്നും ആ സ്കൂൾ ഫോട്ടോയിലെ പോലെ തന്നെയാണ്." അർജുൻ ചിരിച്ചു. "നീ ഇന്നും പഴയതുപോലെ സംസാരിച്ചാൽ റേഡിയോ പോലും രാജിവെക്കും." രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പ്രതികാരത്തിനായി തുടങ്ങിയ വിവാഹം ഒടുവിൽ ഒരു കാര്യം പഠിപ്പിച്ചു. ചില ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലും നല്ലത് അവരെ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കുന്നതാണ്. കാരണം പിന്നീട് അവർ ദിവസവും നിങ്ങളെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും! 😄 #🥰 ചങ്ക് കൂട്ടുകാർ #👬 ചങ്ക് ഇസ്‌തം #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

🌹🌹🥀🥀 #🌹 ആദരാഞ്ജലികൾ 🙏 പ്രിയ നടൻ സലിംകുമാർ അന്തരിച്ചു 😪

ആലപ്പുഴ നോർത്ത് പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. രാവിലെ പതിനൊന്ന് മണി. ഐപിഎസ് ഓഫീസർ ആദിത്യൻ നായർ തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ വീണ്ടും തുറന്നു. റോഹൻ കൃഷ്ണയുടെ കോൾ റെക്കോർഡുകൾ. കൊലപാതകത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് നടത്തിയ അവസാന ഫോൺ കോൾ. അനന്യ സുരേഷ്. ആ പേര് ഇപ്പോൾ അന്വേഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറിയിരുന്നു. "മീര." "യെസ് സാർ." "അവളുടെ അഡ്രസ് കിട്ടിയോ?" "കിട്ടി സാർ. ചേർത്തലയിൽ ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചറാണ്." "പോകാം." ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം. ചേർത്തലയിലെ ഒരു ചെറിയ വീട്. പോലീസ് ജീപ്പ് വീടിന് മുന്നിൽ നിർത്തി. വാതിലിൽ മുട്ടി. അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്നു. മുപ്പതോളം വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു യുവതി. മുഖത്ത് ഉറക്കക്കുറവിന്റെ ക്ഷീണം. കണ്ണുകളിൽ ഭയം. അവൾ അനന്യയായിരുന്നു. "മിസ് അനന്യ?" "അതെ." "ഞാൻ ഐപിഎസ് ഓഫീസർ ആദിത്യൻ നായർ." അനന്യയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. അവൾക്ക് പോലീസ് വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതുപോലെ തോന്നി. "അകത്തേക്ക് വരൂ." വീട്ടിനുള്ളിൽ. ആദിത്യനും മീരയും ഇരുന്നു. അനന്യയുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "റോഹൻ കൃഷ്ണയെ അറിയാമോ?" ആദിത്യൻ നേരിട്ട് ചോദിച്ചു. അനന്യ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "അറിയാം." "എങ്ങനെ?" "കോളേജിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാണ്." "അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നോ?" "അതെ." "അവസാനം എപ്പോഴാണ് സംസാരിച്ചത്?" അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി." മീരയും ആദിത്യനും പരസ്പരം നോക്കി. "എന്താണ് സംസാരിച്ചത്?" "അദ്ദേഹം എന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു." "എവിടെ?" "പഴയ വാട്ടർ ടാങ്കിന് സമീപം." ആദിത്യന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി. "അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അവിടെ പോയോ?" "ഇല്ല." "എന്തുകൊണ്ട്?" "അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു." "ഭയം?" "അതെ." "എന്തിനുള്ള ഭയം?" അനന്യ മിണ്ടിയില്ല. ആദിത്യൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവളെ നിരീക്ഷിച്ചു. വർഷങ്ങളുടെ അന്വേഷണ പരിചയം അവനോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. അനന്യ എന്തോ മറയ്ക്കുന്നു. "മിസ് അനന്യ." "അതെ." "നിങ്ങൾ മുഴുവൻ സത്യം പറയുന്നില്ല." അവൾ ഞെട്ടി. "ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണ്." "അല്ല." അനന്യയുടെ മുഖം കൂടുതൽ വിളറി. "റോഹൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നിങ്ങളെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചു." "അതെ." "അവൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു." മറുപടി ഇല്ല. "ആ കാര്യം നിങ്ങൾക്കറിയാം." അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല." അപ്പോഴാണ് ആദിത്യന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്. ഫോറൻസിക് വിഭാഗത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. "ഹലോ." "സാർ, പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് കിട്ടി." "പറയൂ." "റോഹൻ മരിച്ചത് രാത്രി ഒമ്പതിനും പത്തിനും ഇടയിലാണ്." "മറ്റെന്തെങ്കിലും?" "സംഘട്ടനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളുണ്ട്." "അർത്ഥം?" "കൊലയാളിയെ റോഹൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു." ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. "ഉറപ്പാണോ?" "അതെ സാർ." "നന്ദി." കോൾ അവസാനിച്ചു. ആദിത്യൻ അനന്യയെ നോക്കി. "റോഹൻ തന്റെ കൊലയാളിയെ അറിഞ്ഞിരുന്നു." അനന്യ ഞെട്ടി. "എന്ത്?" "അതെ." "അത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?" "അത് ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തും." അവൻ എഴുന്നേറ്റു. "പക്ഷേ നിങ്ങൾ നഗരം വിട്ടുപോകരുത്." പോലീസ് പോയതിന് ശേഷം. അനന്യ വാതിൽ അടച്ചു. അവൾ നേരെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അലമാര തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ പഴയ ഒരു ഡയറി. കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അത് തുറന്നു. ആദ്യ പേജിൽ ഒരു ഫോട്ടോ. നാല് പേർ. അനന്യ. റോഹൻ. ഒരു യുവാവ്. ഒരു യുവതി. ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്: "സൗഹൃദം എന്നെന്നേക്കും." തീയതി: ജൂൺ 12, 2016 അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "ഇല്ല..." അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. "അത് വീണ്ടും തിരികെ വരാൻ പാടില്ല." അതേസമയം. നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്. ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീട്. ഇരുണ്ട മുറി. ഭിത്തിയിൽ നിരവധി ഫോട്ടോകൾ. അനന്യയുടെ ഫോട്ടോ. റോഹന്റെ ഫോട്ടോ. പിന്നെ മറ്റൊരു യുവാവിന്റെ ഫോട്ടോ. അവന്റെ മുഖത്ത് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് ഒരു വട്ടം വരച്ചിരുന്നു. ആ മുറിയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുഖം ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു. അത് റോഹന്റെതായിരുന്നു. പിന്നെ ലൈറ്റർ കത്തിച്ച് ഫോട്ടോ കത്തിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. "ഒരാൾ കഴിഞ്ഞു." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഇനി രണ്ടുപേർ കൂടി." അതേസമയം. പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. മീര വേഗത്തിൽ ഓഫീസിലേക്ക് കയറി വന്നു. "സാർ!" "എന്താ?" "റോഹന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുതിയ തെളിവ് കിട്ടി." "എന്താണ്?" മീര ഒരു ചെറിയ പെൻഡ്രൈവ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഇത് അദ്ദേഹം ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചതായിരുന്നു." ആദിത്യൻ അത് കൈയിലെടുത്തു. "ഇതിൽ എന്താണ്?" "അറിയില്ല സാർ." "കമ്പ്യൂട്ടറിൽ തുറക്കൂ." പെൻഡ്രൈവ് കണക്ട് ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ ഫയൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തീയതി: രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ്. ആദിത്യൻ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മുഖം കണ്ട് മീരയും ആദിത്യനും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി. അത് റോഹനായിരുന്നു. ഭയന്ന മുഖത്തോടെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി അവൻ പറയുകയായിരുന്നു: "എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ... അനന്യയെ രക്ഷിക്കണം..." വീഡിയോ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല... തുടരും... #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ "പ്രണയപ്പക", എന്ന രചന പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, https://pratilipi.app.link/oxhcqiOyI3b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🥰 ചങ്ക് കൂട്ടുകാർ