#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️14 കനത്ത മഴയിൽ കുതിർന്ന രാത്രി. രോഹന്റെ കാർ നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, കുന്നിൻമുകളിലുള്ള അവന്റെ വസതിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുപ്പ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത്, മറിച്ച് മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടതിന്റെ നടുക്കം കൊണ്ടായിരുന്നു. ഇയാൻ ഡേവിസ് എന്ന നിഴൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വെളിച്ചം മുഴുവൻ കെടുത്തിക്കളയുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ​ വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ കാർ നിർത്തിയ ഉടനെ രോഹൻ ഇറങ്ങി വന്ന് അഞ്ജലിയുടെ വശത്തെ വാതിൽ തുറന്നു. അവൾക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോലും ത്രാണിയില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. രോഹൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവളെ കോരിയെടുത്തു. ​ "രോഹൻ... വേണ്ട... ഞാൻ നടന്നോളാം," അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "ഇല്ല അഞ്ജലി. ഇനി ഒരടി പോലും നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട. എന്റെ കൈകളിൽ നീ സുരക്ഷിതയാണ്," രോഹന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി. ഹാളിലെ സോഫയിൽ അവളെ ഇരുത്തി. വീട്ടുജോലിക്കാർ ആരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രോഹൻ തന്നെ പോയി ഒരു ടവൽ എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ തലതുവർത്തി. പിന്നെ അടുക്കളയിൽ പോയി ചൂട് കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. ​ "ഇത് കുടിക്ക്. ശരീരം ഒന്ന് ചൂടാവട്ടെ," അവൻ കപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കപ്പ് മേടിച്ചു. ഓരോ സിപ്പും കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം കുറഞ്ഞുവരുന്നത് പോലെ തോന്നി. രോഹൻ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല. ​ "ഇനി പറയ് അഞ്ജലി... എല്ലാം വ്യക്തമായി പറയ്. ഇയാൻ ഡേവിസ്... അവനും ഞാനും തമ്മിൽ എന്ത് പകയുണ്ടെന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. ​അഞ്ജലി കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. ​ "മൂന്ന് വർഷം മുൻപ്, ടോക്കിയോയിൽ വെച്ചാണ് ഇയാൻ മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ആദ്യം സംസാരിക്കുന്നത്. അന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബൽ ജപ്പാനിലെ ഒരു വലിയ പ്രൊജക്റ്റിന് വേണ്ടി ബിഡ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇയാന്റെ കമ്പനിയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവസാന നിമിഷം ഇയാന്റെ കമ്പനി സമർപ്പിച്ച പ്ലാനുകളിൽ സുരക്ഷാ വീഴ്ചകളുണ്ടെന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ടീം കണ്ടുപിടിക്കുകയും, അത് അധികാരികളെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടെ ഇയാന്റെ കമ്പനിയെ കരിമ്പട്ടികയിൽ പെടുത്തി. ആ പ്രൊജക്റ്റ് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന് ലഭിച്ചു." ​രോഹൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. "ഓർക്കുന്നുണ്ട്... 'സാക്കുര ടവേഴ്സ്' പ്രൊജക്റ്റ്. അന്ന് ആ തട്ടിപ്പ് പൊളിച്ചടുക്കിയത് ഞാനാണ്. പക്ഷേ ആ കമ്പനിയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ഇയാൻ ഡേവിസ് ആണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. ആ പേര് എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നില്ല." ​"അതെ രോഹൻ. അന്ന് ആ നഷ്ടം വന്നതോടെയാണ് ഇയാന്റെ പതനം തുടങ്ങിയത്. സാമ്പത്തികമായി അവൻ തകർന്നു. അവൻ എന്നെ വഞ്ചിച്ചതും, എന്റെ പണം മോഷ്ടിച്ചതും ആ കടങ്ങൾ വീട്ടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അതെല്ലാം നിങ്ങളോടുള്ള പകയായി അവൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നത് നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും നശിപ്പിക്കാനാണ്. എന്നെ മാനസികമായും, നിങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായും ശാരീരികമായും." ​ രോഹന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി. "അവൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല അഞ്ജലി. അവൻ ടോക്കിയോയിലെ കളികൾ കൊച്ചിയിൽ കളിക്കാൻ നോക്കിയാൽ, അവന് തെറ്റുപറ്റും. ഇത് എന്റെ നഗരമാണ്." ​ പെട്ടെന്ന് രോഹൻ ഫോണെടുത്തു. "അരുൺ, ഉടൻ തന്നെ നമ്മുടെ സെക്യൂരിറ്റി ടീമിനെ അലർട്ട് ചെയ്യ്. എന്റെ വീടിന് ചുറ്റും കാവൽ വേണം. പിന്നെ, അഞ്ജലിയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് അവളുടെ സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്ത് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം. ഇനി അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല." ​ "രോഹൻ... ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയാണോ? ആളുകൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?" അഞ്ജലി ആശങ്കപ്പെട്ടു. ​ "ആളുകളുടെ വായടപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് പ്രധാനം നിന്റെ ജീവനാണ്. നീ എന്റെ കൺവെട്ടത്ത് തന്നെ വേണം. നാളെ മുതൽ നീ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്റെ കൂടെയായിരിക്കും. തിരിച്ചു വരുന്നതും." ​ അന്ന് രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് രോഹന്റെ വീട്ടിലെ ഗസ്റ്റ് റൂം നൽകി. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ജനലിന് പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിലും ഇയാന്റെ മുഖം തെളിയുന്നത് പോലെ. ​ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അഞ്ജലി ഉണരുമ്പോൾ സമയം വൈകിയിരുന്നു. അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വീടിന് ചുറ്റും യൂണിഫോം ധരിച്ച സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ. വീട് ഒരു കോട്ട പോലെ സുരക്ഷിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ​ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ രോഹൻ ലാപ്‌ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. ​ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്. നന്നായി ഉറങ്ങിയോ?" രോഹൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ "കുഴപ്പമില്ല. രോഹൻ, ഇത്രയും സെക്യൂരിറ്റി..." ​"ആവശ്യമാണ് അഞ്ജലി. ഇയാൻ നിസ്സാരക്കാരനല്ല. ഞാൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവനെ പിടികൂടുന്നത് വരെ നമ്മൾ ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ഇപ്പോൾ വാ, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാം. എന്നിട്ട് നമുക്ക് നിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകണം." ​അവർ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രോഹന്റെ കാറിന് മുന്നിലും പിന്നിലുമായി രണ്ട് എസ്‌കോർട്ട് വാഹനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് ഇതൊക്കെ കണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു. ​ "ഇത് തടവറയല്ല, അഞ്ജലി. ഇതൊരു കവചമാണ്. യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് വരെ പടച്ചട്ട അഴിക്കരുത്." ​'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ ജീവനക്കാർ ആകെ ഭയന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ ക്രെയിൻ അപകടവും, പോലീസിന്റെ വരവുമെല്ലാം അവരെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഞ്ജലി എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു ചേർത്തു. ​ "പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതൊരു സാങ്കേതിക തകരാറായിരുന്നു. നമ്മൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്," അവൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​ അവൾ ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി. രോഹൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി സീറ്റിലിരുന്ന് കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. ​അവളുടെ ടേബിളിൽ വെച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു ക്രിസ്റ്റൽ ഫ്ലവർ വാസ്. അതിൽ അന്ന് രാവിലെ വെച്ച പുതിയ പൂക്കൾക്ക് പകരം, കരിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ റോസാപ്പൂക്കൾ ഇരിക്കുന്നു. ​ "ഇതാരാ ഇവിടെ വെച്ചത്?" അഞ്ജലി രാഹുലിനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. ​ "അറിയില്ല മാഡം. രാവിലെ ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റാഫ് വരുമ്പോൾ ഇത് ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു," രാഹുൽ പറഞ്ഞു. ​രോഹൻ ആ പൂക്കൾ കയ്യിലെടുത്തു. അതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് ചുരുളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് നിവർത്തി. ​ 'സുരക്ഷിതരാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ? കോട്ടകൾക്കും വിള്ളലുകളുണ്ടാകും.' ​ രോഹന്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചു. "ഇതിന്റെ അർത്ഥം അവൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു എന്നാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അവന് വേണ്ടി ആരെങ്കിലും ഈ ഓഫീസിനുള്ളിലുണ്ട്." ​അഞ്ജലി ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ജീവനക്കാർ. ഇതിൽ ആരാണ് ഒറ്റുകാരൻ? ​ "രാഹുൽ, സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ എടുക്ക്. ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഇന്ന് രാവിലെ വരെ ആരൊക്കെ ഇവിടെ വന്നു എന്ന് എനിക്ക് കാണണം," രോഹൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​അവർ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി 12 മണി മുതൽ പുലർച്ചെ 4 മണി വരെയുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. ​ "ഹാക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു," രോഹൻ പിറുപിറുത്തു. "ഇയാൻ നമുക്ക് മുന്നിലാണ് കളിക്കുന്നത്." ​പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഒരു വീഡിയോ കോൾ ആണ്. അൺനോൺ നമ്പർ. ​അവൾ രോഹനെ നോക്കി. അവൻ കാൾ എടുക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു നിർമ്മാണത്തിലിരിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകൾവശമാണ്. കാറ്റിൽ മുടി പാറിപ്പറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇയാൻ. ​ "ഹലോ ലവ് ബേർഡ്സ്," ഇയാൻ ചിരിച്ചു. "എന്റെ പൂക്കൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?" ​ "നീ എവിടെയാണ് ഇയാൻ? ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ വാ," രോഹൻ അലറി. ​ "ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ട് രോഹൻ. നീ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന ആ ഓഫീസിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്ക്. ദൂരെ കാണുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടം കണ്ടോ?" ​രോഹനും അഞ്ജലിയും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഏകദേശം 500 മീറ്റർ അകലെ, നിർമ്മാണം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. അത് ഇയാൻ ആയിരുന്നു. അവൻ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നു. ​ "കണ്ടോ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണാം. അഞ്ജലി, നീ ആ ബ്ലൂ സാരിയിൽ അതീവ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്. രോഹൻ, നിന്റെ ആ ദേഷ്യം എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു," ഇയാൻ പരിഹസിച്ചു. ​ "ഞാൻ നിന്നെ അവിടെ വന്ന് കൊല്ലും," രോഹൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാതെ തന്നെ അലറി. അവൻ സെക്യൂരിറ്റിയോട് ആ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് പോകാൻ നിർദ്ദേശം നൽകി. ​ "വേണ്ട രോഹൻ, പോരരുത്," ഇയാൻ പറഞ്ഞു. "നീ അങ്ങോട്ട് വന്നാൽ, ഇപ്പോൾ അഞ്ജലി നിൽക്കുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളകും." ​"എന്ത്?" അഞ്ജലി ഞെട്ടി. ​ "നിങ്ങളുടെ ഓഫീസിന്റെ ബേസ്മെന്റിൽ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ടൈമർ വെച്ച സമ്മാനം. ടിക്... ടിക്... ടിക്..." ​ "ബോംബ്?" രോഹൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ​ "അത്ര വലുതൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ തൂണുകൾ തകർക്കാൻ അത് മതി. നിങ്ങൾക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കൃത്യം 5 മിനിറ്റ് സമയമുണ്ട്. റൺ!" ​ഇയാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ​രോഹൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല. "എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങൂ! വേഗം! ഫയർ അലാറം അടിക്ക്!" അവൻ അലറി. ​ അഞ്ജലിയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവൻ കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി ഓടി. ലിഫ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഓഫീസ് മുഴുവൻ പരിഭ്രാന്തിയിലായി. ജീവനക്കാർ പരക്കം പാഞ്ഞു. ​അവർ താഴെ എത്തി പുറത്തേക്ക് ഓടിയതും, ബേസ്മെന്റിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദം കേട്ടു. കെട്ടിടം ഒന്ന് കുലുങ്ങി. താഴത്തെ നിലയിലെ ചില്ലുകൾ തകർന്നു വീണു. പുകപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു. ​ഭാഗ്യത്തിന് എല്ലാവരും പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. കാര്യമായ പരിക്കുകൾ ആർക്കുമില്ല. പക്ഷേ 'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തകർന്നു. ​ അഞ്ജലി ആ കാഴ്ച കണ്ട് തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു ആ ഓഫീസ്. അത് കൺമുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു. ​രോഹൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "സാരമില്ല അഞ്ജലി. നമുക്ക് ജീവനുണ്ട്. അത് മതി. ഈ കെട്ടിടം നമുക്ക് വീണ്ടും പണിയാം." ​പക്ഷേ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ ദൂരെ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല. ഇയാൻ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു. ​പോലീസും ഫയർഫോഴ്സും സ്ഥലത്തെത്തി. പ്രാഥമിക അന്വേഷണത്തിൽ അത് ചെറിയൊരു സ്ഫോടകവസ്തുവാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ചെയ്തത്. പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്...........ഇയാന് എവിടെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുചെല്ലാം. ​വൈകുന്നേരം, രോഹന്റെ വീട്ടിൽ അവർ തിരിച്ചെത്തി. അഞ്ജലി ആകെ തകർന്നിരുന്നു. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടി നശിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് എവിടേക്കെങ്കിലും പോയാലോ? ഞാൻ പോയാൽ അവൻ നിങ്ങളെ വെറുതെ വിടും," അവൾ കരഞ്ഞു. ​രോഹൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. "അഞ്ജലി, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്ക്. അവൻ തകർത്തത് ഒരു കെട്ടിടം മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ ബന്ധത്തെയല്ല. നീ പോയാൽ... പിന്നെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ ഈ യുദ്ധം ജയിക്കും. എനിക്ക് ഒരു പ്ലാനുണ്ട്." ​"എന്ത് പ്ലാൻ?" ​ "ഇയാന് കളിക്കാൻ ഇഷ്ടം നിഴലുകളിലാണ്. നമ്മൾ അവനെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ച് പുറത്തു ചാടിക്കണം. അതിന് നമ്മൾ ഒരു നാടകം കളിക്കണം." ​"നാടകമോ?" ​ "അതെ. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ ഒരു വാർത്ത വരും. രോഹൻ മേനോനും ആർക്കിടെക്റ്റ് അഞ്ജലിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹ നിശ്ചയം അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കുന്നു. മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇവന്റ് ആയിരിക്കും അത്." ​അഞ്ജലി അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി. "വിവാഹ നിശ്ചയമോ? ഈ സാഹചര്യത്തിലോ?" ​ "അതെ. ഇയാൻ അത് സഹിക്കില്ല. അവൻ അത് മുടക്കാൻ വരും. നേരിട്ട് വരും. അന്ന്... അന്ന് നമ്മൾ അവനെ കുടുക്കും. ഇത് അപകടമാണ്, അറിയാം. പക്ഷേ നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല. നീ തയ്യാറാണോ?" ​രോഹൻ തന്റെ കൈ നീട്ടി. അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഇയാൻ എന്ന പേടിസ്വപ്നത്തെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയില്ല. അവൾ തന്റെ കൈ രോഹന്റെ കൈയ്യിൽ ചേർത്തു വെച്ചു. ​ "ഞാൻ തയ്യാറാണ് രോഹൻ. നമുക്ക് അവനെ നേരിടാം." ​പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു അത്. പ്രണയവും പകയും നേർക്കുനേർ ഏറ്റുമുട്ടുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി അവർ കാത്തിരുന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

🖤🥀Dark Obsession🥀🖤2 പുറത്ത് പേമാരി തിമിർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ആഡംബരത്തിന്റെ നെറുകയിലുള്ള 'വർമ്മ പെന്റ്ഹൗസിലെ' മാസ്റ്റർ ബെഡ്‌റൂമിൽ, എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ മൂളലിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും മാളവികയുടെയും ശ്വാസഗതികളായിരുന്നു. ​ കരാർ പേപ്പറുകൾ ടേബിളിൽ അലക്ഷ്യമായി കിടന്നു. അഞ്ച് കോടി രൂപയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയതിന്റെ രേഖകൾ. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനാലയ്ക്കരികിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപമാനം ഒരു കടൽ പോലെ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "Look at me, Sidharth..." ​ പിന്നിൽ നിന്നും മാളവികയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ കാമുകിയുടെ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യജമാനത്തിയുടെ അധികാരമായിരുന്നു. ​ സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു. മാളവിക അവിടെ നിന്നിരുന്നത് ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയും അതേസമയം ഒരു രാക്ഷസിയെപ്പോലെയുമായിരുന്നു. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള സാരിയിൽ അവൾ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റേത് പോലെ തിളങ്ങി. ​അവൾ പതുക്കെ അവനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടുവെപ്പും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഓരോ പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചു. അവൾ അവന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം—ഒരു കാട്ടുപൂവിന്റെ ലഹരി—അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ​ "നീ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടോ സിദ്ധാർത്ഥ്?" അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ താടിയിലൂടെ മെല്ലെ താഴേക്ക്, അവന്റെ കഴുത്തുവരെ നീങ്ങി. "ഒരു കാലത്ത് 'ആൺകുട്ടി' എന്ന് പറഞ്ഞ് അഹങ്കരിച്ചവനല്ലേ നീ? ഇപ്പോൾ എന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത്?" ​ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് അവനെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ​ "Don't you dare push me away," അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ വെച്ച് ചീറി. "ഈ ശരീരം ഇപ്പോൾ എന്റേതാണ്. ഇതിൽ തൊടാനും, വേദനിപ്പിക്കാനും, സുഖിപ്പിക്കാനും എനിക്ക് മാത്രമേ അവകാശമുള്ളൂ." ​അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു. ഇത് തന്റെ വിധിയാണ്. താൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ് ഇന്ന് തന്നെ പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ വേശ്യയെപ്പോലെ കാണുന്നു. ​അവസാനത്തെ ബട്ടണും അഴിഞ്ഞ് ഷർട്ട് തറയിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉറച്ച, രോമാവൃതമായ നെഞ്ച് അവിടെ അനാവൃതമായി. മാളവികയുടെ വിരലുകൾ ആ നെഞ്ചിലൂടെ ക്രൂരമായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. അവളുടെ നീളൻ നഖങ്ങൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പോറലുകൾ വീഴ്ത്തി. വേദന കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ​ "Open your eyes!" അവൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​അവൻ കണ്ണ് തുറന്നതും അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. അതൊരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല, ഒരു ആക്രമണമായിരുന്നു. അവളുടെ പല്ലുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് അവൾ നാവ് കടത്തി, അവന്റെ ശ്വാസം പോലും അവൾ കവർന്നെടുത്തു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ ഉണർന്നു. വെറുപ്പും, അപമാനവും, അതിലേറെക്കാലത്തെ അടക്കിവെച്ച പ്രണയവും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു വികാരം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ​ അവൾ അവനെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി. കാൽ വഴുതി സിദ്ധാർത്ഥ് ആ വലിയ വെൽവെറ്റ് ബെഡിലേക്ക് മലർന്നു വീണു. ആ നിമിഷം തന്നെ മാളവിക അവന് മുകളിലേക്ക് ഒരു നാഗത്തെപ്പോലെ പടർന്നു കയറി. അവൾ അവന്റെ ഇടുപ്പിന് ഇരുവശത്തുമായി ഇരുന്ന്, അവന്റെ കൈകൾ രണ്ടും തലയ്ക്ക് മുകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു വെച്ചു. ​ "Tonight, I am the King, and you are just my toy," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ​അവളുടെ സാരിയുടെ സ്പർശനവും, അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിയർപ്പിച്ചു. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിൽ അമർന്നു. അവൾ അവനെ കടിച്ചു പറിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ കടിയിലും അവൾ തന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം രേഖപ്പെടുത്തി. ​ "Ahhh... Malavika..." സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു ഞരക്കം പുറത്തു വന്നു. ​ "Yes... Scream my name," അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു. "വേദനിക്കട്ടെ സിദ്ധാർത്ഥ്... നിന്റെ ഈ ശരീരം നോവുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മനസ്സിന് ശാന്തി കിട്ടുന്നുണ്ട്." ​ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈകൾ അമർത്തി, അവനിൽ പൂർണ്ണമായി ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തടയാൻ നോക്കിയില്ല. അവന്റെ ശരീരം അവളെ അനുസരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാളവിക അത് മുതലെടുത്തു. അവൾ അവനെ ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആ രാത്രി നിയന്ത്രിച്ചു. ​ അവളുടെ ചലനങ്ങൾ വന്യമായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അവൾ അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അപമാനത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. പക്ഷേ മാളവിക അത് തുടച്ചില്ല. അവൾ ആ കണ്ണുനീർ നാവുകൊണ്ട് നുണഞ്ഞു. ​ "Salt and defeat... my favorite taste," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ​മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ആ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, സിദ്ധാർത്ഥ് പൂർണ്ണമായും തളർന്നു. അവന്റെ ശരീരം മാളവികയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി. അവസാനം, അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ, ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടത് അവരുടെ അസന്തുലിതമായ ശ്വാസഗതികൾ മാത്രമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിലും കഴുത്തിലും ഉടനീളം മാളവികയുടെ 'Love Bites' ചുവന്നു തുടുത്തു കിടന്നു. താൻ ഇനി വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല, മാളവിക വർമ്മയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്താണെന്ന് ആ പാടുകൾ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ​ ജനലിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. തലേരാത്രിയിലെ ഓർമ്മകൾ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ശരീരം ആകെ വേദനിക്കുന്നു. ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പടയാളിയെപ്പോലെ അവൻ തളർന്നു കിടന്നു. ​ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക പുറത്തേക്ക് വന്നു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. ​തലേരാത്രി കണ്ട ആ വന്യമായ കാമുകി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവിടെ നിന്നിരുന്നത് 'The Iron Lady' - മാളവിക വർമ്മയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു വെള്ള ബാത്ത്‌റോബ് ധരിച്ചിരുന്നു. നനഞ്ഞ മുടി തോളിലൂടെ വീണു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ​അവൾ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന് മുന്നിലിരുന്ന് മേക്കപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൾ ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെ നോക്കി. ​ "എഴുന്നേൽക്ക് സിദ്ധാർത്ഥ്. ഹണിമൂൺ അവസാനിച്ചു. ഇനി യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വരാം." ​അവൾ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന്, തറയിൽ കിടന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ​ "എന്താ ഇത്?" സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു. ​ "നിന്റെ യൂണിഫോം," അവൾ ലിപ്സ്റ്റിക് ഇട്ടുകൊണ്ട് നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് മുതൽ നീ വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിലെ 'ഓഫീസ് ബോയ്' ആണ്. പ്യൂൺ." ​ സിദ്ധാർത്ഥ് ആ കവറിലേക്ക് നോക്കി. കാക്കി നിറത്തിലുള്ള, നിലവാരമില്ലാത്ത ഒരു വസ്ത്രം. ​ "മാളവിക... ഞാൻ ഒരു എം.ബി.എ ഗ്രാജ്വേറ്റ് ആണ്. എനിക്ക്..." ​"Stop!" അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. "നീ ആരായിരുന്നു എന്നത് എനിക്ക് വിഷയമല്ല. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെയാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രം നീ ചെയ്താൽ മതി. വേഗം കുളിച്ച് ആ വേഷം കെട്ടി താഴെ കാറിനടുത്ത് വരണം. 10 മിനിറ്റ്... അതിൽ കൂടുതൽ ഒരു സെക്കൻഡ് വൈകിയാൽ, ബാങ്കിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു ഞാൻ നിന്റെ ലോൺ റദ്ദാക്കും. നിന്റെ അമ്മ..." ​"വേണ്ട!" സിദ്ധാർത്ഥ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ഞാൻ വരാം... ഞാൻ വരാം മാഡം." ​ മാളവികയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വശ്യമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, അവന്റെ കഴുത്തിലെ ചുവന്ന പാടിൽ വിരൽ അമർത്തി. ​ "Good boy. ആ പാടുകൾ മറയ്ക്കാൻ നോക്കണ്ട. എല്ലാവരും കാണട്ടെ... ആരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലാണ് ഈ ശരീരം എന്ന്." ​അവൾ തന്റെ ഹീൽസിന്റെ ശബ്ദം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് ആ യൂണിഫോം നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവന് അറപ്പ് തോന്നി. ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് താൻ ഒരു അടിമയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ​ ​ വർമ്മ ഇൻഡസ്ട്രീസിന്റെ കൂറ്റൻ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് മാളവിക കാറിൽ വന്നിറങ്ങി. സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡുകൾ ഓടിവന്ന് സല്യൂട്ട് ചെയ്തു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന ഡ്രൈവർ ഇറങ്ങി അവൾക്ക് വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. ​പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പോയത് പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആളിലേക്കാണ്. കാക്കി യൂണിഫോം ധരിച്ച, തല കുനിച്ചിരിക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് മേനോൻ. ഒരുകാലത്ത് ഇതേ കാറിൽ മുതലാളിയായി വന്നിറങ്ങേണ്ടിയിരുന്നവൻ. ​ "ഇറങ്ങ്," മാളവികയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ​സിദ്ധാർത്ഥ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവന്റെ കയ്യിൽ മാളവികയുടെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും, ഭാരമേറിയ ഫയലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ "നടക്ക്," അവൾ മുന്നിൽ നടന്നു. ​ഓഫീസ് ലോബിയിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ജീവനക്കാർക്കിടയിലൂടെ തലകുനിച്ച് അവൻ നടന്നു. പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പരിചയക്കാർ... എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി അടക്കം പറഞ്ഞു. ​ "അയ്യേ... അത് സിദ്ധാർത്ഥ് അല്ലേ?" "അവന്റെ അഹങ്കാരം തീർന്നു കിട്ടി." ​ ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ വെച്ച് മാളവിക നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "സിദ്ധാർത്ഥ്..." അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ലോബി നിശബ്ദമായി. ​ "എന്റെ ഷൂ ലേസ് അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അത് കെട്ടിക്കൊടുക്കൂ." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ നോക്കി നിൽക്കെ... ​ "മാളവിക... പ്ലീസ്..." അവൻ കെഞ്ചി. ​ "Do it NOW!" അവൾ അലറി. "അതോ അഞ്ചു കോടി തിരിച്ചു തരാൻ നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി. അവന്റെ അഭിമാനം ആ ഗ്രാനൈറ്റ് തറയിൽ ചിതറിപ്പോയി. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ വിലകൂടിയ ഹീൽസിന്റെ ലേസ് കെട്ടിക്കൊടുത്തു. ​മാളവിക മുകളിൽ നിന്ന് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഇതായിരുന്നു അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്. കിടപ്പറയിലെ ലഹരിയേക്കാൾ അവൾക്ക് വലുത് ഈ കാഴ്ചയായിരുന്നു. തുടരും.........🖤 കഥ ഇഷ്ടമാവുന്നുണ്ടോ......Comment ചെയ്യാമോ please. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️13 ടോക്കിയോയിൽ നിന്നുള്ള ആ കത്ത് അഞ്ജലിയുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന് വിറച്ചു. 'കാത്തിരിക്കുക അഞ്ജലി... മഴ അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.' ആ വരികളിലെ മഷിക്ക് രക്തത്തിന്റെ നിറമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഇയാൻ ഡേവിസ്. മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ പേര്, വീണ്ടും ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. ശാലിനി എന്ന ഭീഷണി ഒഴിഞ്ഞുപോയി എന്ന് ആശ്വസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്, അതിലും വലിയൊരു അപകടം കടൽ കടന്നെത്തുന്നത്. ​ അഞ്ജലി ചുറ്റും നോക്കി. ഇടനാഴിയിൽ ആരുമില്ല. അവൾ വേഗം ഫ്ലാറ്റിനകത്തേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ആ കവർ അവൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. നെഞ്ചിടിപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാൻ അവൾ പാടുപെട്ടു. രോഹനോട് ഇത് പറയണോ? വേണ്ട. ശാലിനിയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം അയാൾ ആകെ തളർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ കിട്ടിയ ഈ സമാധാനം കെടുത്താൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. മാത്രമല്ല, ഇയാൻ എന്നത് തന്റെ മാത്രം ഭൂതകാലമാണ്. അതിനെ തനിച്ച് നേരിടണം. ​അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഗ്യാസ് അടുപ്പ് കത്തിച്ച്, ആ കത്ത് തീനാളത്തിലേക്ക് നീട്ടി. പേപ്പർ കരിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇയാന്റെ വാക്കുകൾ ചാരമായി മാറുന്നത് വരെ അവൾ നോക്കിനിന്നു. "നീ അവസാനിച്ചു ഇയാൻ. ഇനി എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല," അവൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ, മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഭയം ബാക്കിനിന്നു. ​ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, കൊച്ചി നഗരം ഉണർന്നത് തെളിഞ്ഞ വെയിലിലേക്കാണ്. മഴ മാറി നിൽക്കുന്നു. അഞ്ജലി പതിവിലും നേരത്തെ ഓഫീസിലെത്തി. 'നവഗ്രഹ'യുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പൂർവാധികം ശക്തിയോടെ നടക്കുന്നു. ശാലിനി സൃഷ്ടിച്ച തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങിയതോടെ സപ്ലയർമാർ സാധനങ്ങൾ എത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ​ രാഹുൽ അഞ്ജലിയുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് വന്നു. "മാഡം, സൈറ്റിലെ എട്ടാം നിലയുടെ സ്ലാബ് വർക്ക് ഇന്ന് തുടങ്ങുകയാണ്. രോഹൻ സാർ വരുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു." ​ "ശരി രാഹുൽ. സേഫ്റ്റി മെഷേഴ്സ് എല്ലാം കൃത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണം. ഒരു ചെറിയ പിഴവ് പോലും ഉണ്ടാകരുത്," അഞ്ജലി നിർദ്ദേശം നൽകി. ​ ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് മണിയോടെ രോഹന്റെ കാർ സൈറ്റിലെത്തി. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ രോഹന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പ്രസരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ ഗൗരവക്കാരനായ സി.ഇ.ഒ അല്ല, മറിച്ച് പ്രണയം കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്ന ഒരു കാമുകൻ. അവൻ നേരെ അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ​ "ഹലോ ആർക്കിടെക്റ്റ്," അവൻ ചിരിച്ചു. "ഇന്നലെ രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങിയോ?" ​ അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഉറങ്ങി രോഹൻ. എല്ലാം ശരിയായല്ലോ എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ." ​ "ശാലിനിയുടെ വക്കീൽ ഇന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. അവൾ ഒത്തുതീർപ്പിന് തയ്യാറാണ്. ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിടാൻ സമ്മതിച്ചു. അഞ്ജലി, ഇനി നമുക്ക് മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങളില്ല," രോഹൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ​അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. ഇയാന്റെ ഭീഷണിയെക്കുറിച്ച് അവൾ മറച്ചുവെക്കുകയാണല്ലോ. പക്ഷേ, രോഹന്റെ ഈ സന്തോഷം കാണുമ്പോൾ അത് നശിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. ​ "നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം, വർക്ക് കാണണ്ടേ?" അവൾ വിഷയം മാറ്റി. ​അവർ ലിഫ്റ്റിൽ എട്ടാം നിലയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ പണികൾ തകൃതിയായി നടക്കുന്നു. കായലിന്റെ മനോഹരമായ കാഴ്ച അവിടെ നിന്ന് കാണാമായിരുന്നു. കാറ്റ് ശക്തിയായി വീശുന്നുണ്ട്. അഞ്ജലി പ്ലാനുകൾ രോഹന് വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. ​ "ഇവിടെയാണ് ആ സ്കൈ-വാക്ക് വരുന്നത്. ഗ്ലാസ് ബ്രിഡ്ജ്. കായലിന് മുകളിലൂടെ നടക്കുന്നത് പോലുള്ള അനുഭവം," അഞ്ജലി കൈകൊണ്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ​രോഹൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അഞ്ജലി, ഈ പ്രൊജക്റ്റ് കഴിയുമ്പോൾ... ഈ ഗ്ലാസ് ബ്രിഡ്ജിൽ വെച്ച് എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്." ​"എന്ത് കാര്യം?" അവൾ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. ​ "അത് അപ്പോൾ പറയാം. ഇപ്പോൾ ചോദിച്ചാൽ നീ ചിലപ്പോൾ നോ പറയും," അവൻ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. ​ആ നിമിഷം, സൈറ്റിലെ ക്രെയിനിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന വലിയൊരു ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് അവരുടെ തൊട്ടുമുകളിലൂടെ ആടിനീങ്ങി. ക്രെയിൻ ഓപ്പറേറ്റർക്ക് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അത് വല്ലാതെ ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "മാറൂ........!" രാഹുൽ അലറിവിളിച്ചു. ​രോഹൻ പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലിയെ തള്ളിമാറ്റി. സെക്കൻഡുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ആ ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് അവർ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വന്നിടിച്ചു. കോൺക്രീറ്റ് പൊടി പറന്നുയർന്നു. അഞ്ജലി നിലത്തേക്ക് വീണു. രോഹൻ അവളുടെ മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. ​എല്ലാവരും ഓടിക്കൂടി. "സാർ! മാഡം! കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?" തൊഴിലാളികൾ പരിഭ്രാന്തരായി. ​രോഹൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അഞ്ജലിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ കൈമുട്ടിൽ ചെറിയൊരു പോറൽ വീണിരുന്നു. ​ "അഞ്ജലി, നിനക്ക് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?" രോഹന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ഇല്ല... ഞാൻ ഓക്കെയാണ്," അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൾ ആ ക്രെയിനിലേക്ക് നോക്കി. ഓപ്പറേറ്റർ പരിഭ്രാന്തനായി നിൽക്കുന്നു. ​രോഹൻ ദേഷ്യത്തോടെ സൂപ്പർവൈസറുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "എന്താണിവിടെ നടക്കുന്നത്? ഇത്രയും അശ്രദ്ധമായിട്ടാണോ മെഷീനുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്? ആ ഓപ്പറേറ്ററെ ഇപ്പോൾ തന്നെ പിരിച്ചുവിടണം!" ​ "സാർ, മെഷീൻ പെട്ടെന്ന് ജാം ആയതാണ്. ഹൈഡ്രോളിക് സിസ്റ്റം ഫെയിലിയർ..." സൂപ്പർവൈസർ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​അഞ്ജലി ആ ഇരുമ്പ് പൈപ്പിലേക്ക് നോക്കി. അത് യാദൃശ്ചികമായി വീണതാണോ? അതോ... ​അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇയാന്റെ കത്തിലെ വരികൾ തെളിഞ്ഞു. 'മഴ അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.' ​അഞ്ജലി രോഹന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "രോഹൻ, ദേഷ്യപ്പെടേണ്ട. അത് മെഷീൻ തകരാറാണ്. ആർക്കും പരിക്കില്ലല്ലോ. നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം." ​അവർ താഴെ എത്തിയപ്പോൾ രോഹൻ അഞ്ജലിയുടെ മുറിവ് വൃത്തിയാക്കി. അവന്റെ കരുതലിൽ അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ​ "രോഹൻ, സൂക്ഷിക്കണം," അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി. ​ "എന്തിന്? ഇതൊരു ചെറിയ അപകടമല്ലേ അഞ്ജലി. കൺസ്ട്രക്ഷൻ സൈറ്റിൽ ഇതൊക്കെ പതിവാണ്," അവൻ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു. ​എന്നാൽ അഞ്ജലിക്ക് അത് നിസ്സാരമായി തോന്നിയില്ല. അവൾ ഓഫീസിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം, ആ ക്രെയിൻ ഓപ്പറേറ്ററെക്കുറിച്ച് രാഹുലിനോട് അന്വേഷിച്ചു. ​ "മാഡം, അയാൾ പുതിയ ആളാണ്. രണ്ട് ദിവസം മുൻപാണ് ജോയിൻ ചെയ്തത്. പേര് തോമസ്. പക്ഷേ..." രാഹുൽ മടിച്ചു. ​ "പക്ഷേ എന്ത്?" ​ "അയാൾക്ക് ആരോ ഇടയ്ക്കിടെ ഫോൺ ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷിലാണ് സംസാരം. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു." ​ അഞ്ജലിയുടെ സംശയം ബലപ്പെട്ടു. ഇയാൻ ഡേവിസ് കൊച്ചിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവൻ നേരിട്ട് വരുന്നില്ല, പകരം നിഴലുകളിലൂടെ ആക്രമിക്കുന്നു. ​അന്ന് രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ജനലിന് പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. പ്രൈവറ്റ് നമ്പർ. ​അവൾ ഫോൺ എടുത്തു. മറുതലയ്ക്കൽ മൗനം. ​ "ഹലോ?" ​ "സർപ്രൈസ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ, മൈ ഡിയർ അഞ്ജലി?" ആ ശബ്ദം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ വിളിച്ചിരുന്ന അതേ ശബ്ദം. ഇയാൻ. ​അഞ്ജലിയുടെ രക്തം തണുത്തുറഞ്ഞു. "ഇയാൻ... നീ എവിടെയാണ്?" ​ "ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്. നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് ആ പൈപ്പ് നിന്റെ തലയിൽ വീഴേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ പുതിയ കാമുകൻ, ആ ഹീറോ രോഹൻ മേനോൻ, നിന്നെ രക്ഷിച്ചു. വെരി ബാഡ്." ​"നീ എന്തിനാണിങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? നിനക്ക് എന്നോട് പകയുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് തീർക്കുക. രോഹനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കരുത്," അഞ്ജലി അലറി. ​ഇയാൻ ചിരിച്ചു. വന്യമായ ചിരി. "അഞ്ജലി, നിനക്ക് കാര്യങ്ങൾ ഇനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. എനിക്ക് നിന്നോട് മാത്രമല്ല പക. രോഹൻ മേനോനോടും എനിക്ക് കണക്കുകൾ തീർക്കാനുണ്ട്. മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബൽ എന്റെ ഒരു പഴയ പ്രൊജക്റ്റ് തകർത്തിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് രണ്ട് പക്ഷികളെ ഒരൊറ്റ കല്ലുകൊണ്ട് കൊല്ലാൻ അവസരം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒന്ന് എന്റെ പഴയ കാമുകി, രണ്ട് എന്റെ ബിസിനസ് ശത്രു." ​ "നീ വിചാരിക്കുന്നത് നടക്കില്ല ഇയാൻ. ഞാൻ പോലീസിൽ പറയും." ​ "പോലീസിൽ പറഞ്ഞാൽ, അടുത്ത തവണ വീഴുന്നത് ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് ആയിരിക്കില്ല. രോഹന്റെ കാറിന്റെ ബ്രേക്ക് ആയിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ ആയിരിക്കും. ഓർക്കുക, നിഴലുകൾക്ക് കണ്ണുകളുണ്ട്." ​ഫോൺ കട്ടായി. ​ അഞ്ജലി ഭയന്ന് വിറച്ചു. ഇയാൻ വെറുമൊരു വഞ്ചകൻ മാത്രമല്ല, അപകടകാരിയായ ഒരു ക്രിമിനൽ കൂടിയാണ്. രോഹന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്. താൻ കാരണം രോഹന് ഒന്നും സംഭവിക്കരുത്. ​ അവൾ ഉടൻ തന്നെ വസ്ത്രം മാറി കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തു. സമയം രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ രോഹനെ കാണണം. എല്ലാം തുറന്നു പറയണം. ഇനി ഒളിച്ചുവെക്കുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്. ​അവൾ കാറുമായി പുറത്തിറങ്ങി. റോഡിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. വൈപ്പർ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുന്നിലെ കാഴ്ച വ്യക്തമല്ല. രോഹന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കാർ ചീറിപ്പാഞ്ഞു. ​പകുതി ദൂരം എത്തിയപ്പോൾ, പിന്നിൽ ഒരു ബൈക്ക് തന്നെ പിന്തുടരുന്നത് അഞ്ജലി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഹെൽമറ്റ് വെച്ച ഒരാൾ. മഴയത്ത് അയാൾ വേഗത്തിൽ കാറിനടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ​അഞ്ജലി കാറിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. ബൈക്കുകാരനും വേഗത കൂട്ടി. അതൊരു സാധാരണ യാത്രക്കാരനല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇയാന്റെ ആളായിരിക്കുമോ? ​ഒരു വളവിൽ വെച്ച് ബൈക്ക് കാറിന് കുറുകെ ചാടാൻ ശ്രമിച്ചു. അഞ്ജലി വെട്ടിച്ചു മാറ്റി. കാർ റോഡരികിലെ ഒരു പോസ്റ്റിൽ ഉരസി നിന്നു. ബൈക്കുകാരൻ നിർത്താതെ പോയി. ​അഞ്ജലി സ്റ്റിയറിംഗിൽ തല വെച്ച് കിതച്ചു. ഇത് വെറുമൊരു ഭീഷണിയല്ല. മരണം തൊട്ടുപിന്നിലുണ്ട്. ​അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ രോഹനെ വിളിച്ചു. ​ "അഞ്ജലി? ഈ സമയത്ത് എന്ത് പറ്റി?" രോഹൻ ഫോൺ എടുത്തു. ​ "രോഹൻ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ... അവൻ ഇവിടെയുണ്ട്..." അവൾ കരഞ്ഞുപോയി. ​"ആര്? നീ എവിടെയാണ്?" രോഹന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രമം. ​ "ഞാൻ റോഡിലാണ്. നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇയാൻ... ഇയാൻ കൊച്ചിയിലുണ്ട് രോഹൻ. ഇന്നത്തെ അപകടം അവൻ ചെയ്യിച്ചതാണ്. അവൻ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞു..." ​ "നീ അവിടെ തന്നെ ഇരിക്ക്. കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങരുത്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം. ലൊക്കേഷൻ അയക്കൂ," രോഹൻ അലറി. ​പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ രോഹന്റെ കാർ പാഞ്ഞു വന്നു. അവൻ മഴയത്ത് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി വന്നു. അഞ്ജലി കാറിൽ ഇരുന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ഡോർ തുറന്ന് അവളെ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടു, നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ​ "ഒന്നുമില്ല... ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ," അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​ "രോഹൻ, ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ ഇത് നേരത്തെ പറയണമായിരുന്നു. അവൻ അപകടകാരിയാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതം..." ​ രോഹൻ അവളുടെ വായ പൊത്തി. "അഞ്ജലി, നിനക്ക് ഞാനില്ലേ? ഇയാൻ ഡേവിസ് അല്ല, സാക്ഷാൽ ചെകുത്താൻ വന്നാലും നിന്നെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. അവൻ യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചെങ്കിൽ, നമുക്ക് യുദ്ധം ചെയ്യാം. പക്ഷേ ഇനി നീ തനിച്ചല്ല. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണ്." ​മഴ അവർക്ക് മുകളിൽ കോരിച്ചൊരിഞ്ഞു. ആ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിൽ, രണ്ട് കാറുകളുടെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച്, ഭയത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ​ പക്ഷേ, ദൂരെ ഇരുളിൽ നിന്ന് ഇതൊക്കെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇയാൻ ഡേവിസ്. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. ​"തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ, രോഹൻ. നിന്റെ പ്രണയം തന്നെയായിരിക്കും നിന്റെ ദൗർബല്യം," അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

🖤🥀Dark Obsession🥀🖤1 കൊച്ചിയിലെ ആഡംബരത്തിന്റെ അവസാന വാക്കായ 'വർമ്മ എംപയർ' എന്ന പെന്റ് ഹൗസ്. അമ്പതാം നിലയിലെ ആ മുറിയുടെ ഗ്ലാസ് ഭിത്തികൾക്ക് പുറത്ത് അറബിക്കടൽ കലിതുള്ളി നിൽക്കുകയാണ്. മഴ ഗ്ലാസ്സുകളിൽ ആഞ്ഞു തല്ലുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. അകത്ത്‌ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരുതരം മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പായിരുന്നു. ​ മാളവിക വർമ്മ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കറുത്ത വെൽവെറ്റ് കസേരയിൽ ചാരിയിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന ക്രിസ്റ്റൽ ഗ്ലാസ്സിലെ ഐസ് ക്യൂബുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. അവളുടെ നോട്ടം ആ മുറിയുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മേലായിരുന്നു. ​ മഴയിൽ കുതിർന്ന് നിൽക്കുന്ന അവൻ. ഒരിക്കൽ ഈ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് തറവാടുകളിലൊന്നായ 'മേനോൻ വില്ല'യിലെ രാജകുമാരനായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. ഇന്ന് അവൻ വെറുമൊരു വില്പനച്ചരക്ക് മാത്രമാണ്. ​ "Do you know why I like the rain, Sidharth?" മാളവികയുടെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. അതിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ നോട്ടം തറയിലെ മാർബിൾ വിരിപ്പിലായിരുന്നു. ​ "Because it washes away everything... especially the dirt," അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അവനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടും അളന്നു മുറിച്ചതുപോലെ. അവളുടെ ഹൈഹീൽസ് തറയിൽ തട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ ശബ്ദം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ചങ്കിൽ ആഞ്ഞു തറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ഉയരം കുറവാണെങ്കിലും, അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന് മുന്നിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു കുഞ്ഞായി തോന്നിപ്പിച്ചു. അവൾ തന്റെ തണുത്ത വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ താടി ഉയർത്തി. ​ "Look at me when I speak to you!" അവൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി. ആ കണ്ണുകളിൽ അപമാനവും വേദനയും തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "That's better," അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "നാല് വർഷം മുൻപ്... ഇതേ കൊച്ചിയിലെ ഒരു ക്ലബ്ബിൽ വെച്ച് ഞാൻ നിന്നെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തപ്പോൾ നീ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ പരിഹസിച്ചു. 'മാളവിക വർമ്മയ്ക്ക് പണം കൊടുത്ത് എന്തും വാങ്ങാം എന്ന അഹങ്കാരമാണെന്ന്' നീ അന്ന് പറഞ്ഞു. ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് നിശബ്ദനായി നിന്നു. ​ "നിന്റെ അച്ഛൻ ഇന്ന് ജയിലിലാണ്. നിന്റെ വീട് ലേലത്തിലാണ്. നിന്റെ അനിയത്തിയുടെ പഠനം പാതിവഴിയിൽ നിൽക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ശരിയാക്കാൻ അഞ്ച് കോടി രൂപ വേണം. And only I can give you that." ​അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ നനഞ്ഞ ബട്ടണുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. ​ "I bought your debt, Sidharth. Which means... I bought you. For the next six months, you are my property. My toy. My slave." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷെ അവളുടെ വാക്കുകൾ അവനെ തളർത്തി. ​ "Don't even try, Sidharth. പുറത്ത് ആ ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിന്റെ അമ്മയെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വിടാൻ കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ, നാളെ നിന്റെ കുടുംബം തെരുവിലായിരിക്കും. Is your ego bigger than your mother's life?" ​ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൻ പല്ലുകൾ കടുപ്പിച്ചു. "What do you want from me, Malavika?" ​ മാളവിക അവനെ വന്യമായി ഒന്ന് നോക്കി. "Everything. I want to break you. I want to see you crawl. പകൽ നീ എന്റെ ഓഫീസിൽ ഒരു ലോ-ക്ലാസ് അസിസ്റ്റന്റ് ആയിരിക്കും. രാത്രി... രാത്രി നീ ഈ മുറിയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടത് ചെയ്തു തരുന്ന ഒരു മെഷീൻ മാത്രമായിരിക്കും." ​ അവൾ ടേബിളിലിരുന്ന ഒരു ബോണ്ട് പേപ്പർ അവന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. ​ "Sign it. Sign your life away to me." ​ സിദ്ധാർത്ഥ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പേപ്പറിൽ ഒപ്പിട്ടു. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും കറുത്ത അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ​ഒപ്പിട്ടു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ മാളവിക ആ പേപ്പർ തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി. എന്നിട്ട് അവനെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളി. ​ "Strip!" അവൾ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഇപ്പോൾ...?" ​ "Did I stutter? I said strip. അഞ്ച് കോടി രൂപയ്ക്ക് ഞാൻ വാങ്ങിയ സാധനം എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണണം. I want to see every inch of what I own." ​ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു. അവന്റെ ആത്മാഭിമാനം ഓരോ ബട്ടണിനൊപ്പവും നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു. ഷർട്ട് മാറ്റി അവൻ നിൽക്കുമ്പോൾ മാളവിക അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴ്ന്നു. ​ "You have a beautiful body, Sidharth. It's a pity it belongs to a loser like you." ​ അവൾ അവന്റെ ബെൽറ്റിൽ പിടിമുറുക്കി. "Don't stop. I haven't seen enough yet. ഇന്ന് രാത്രി നീ ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നില്ല. I have a lot of pent-up stress, and you... you are going to take it all." ​ അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അതൊരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല. ഒരു വേട്ടക്കാരി തന്റെ ഇരയെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപുള്ള അവസാനത്തെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു അത്. ​ "Welcome to your nightmare, Sidharth Menon. And trust me, I'm going to make you enjoy every second of it." ​ മാളവിക മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. പുറത്തെ ഇടിമുഴക്കത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ആ മുറിയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒരു ബിസിനസ്സ് മാഗ്നറ്റിന്റെ ക്രൂരമായ വിനോദങ്ങൾക്ക് ആ രാത്രിയിൽ തുടക്കമായി. തുടരും............🖤 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

എപ്പോഴും കാണണം 💕💕......... #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #😥 വിരഹം കവിതകൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ

പൈതലിനോടാണ്...........🥹 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #📋 കവിതകള്‍ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️10 രോഹൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കാർമേഘം പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി തൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കല്ല് പോലെ കൊണ്ടുനടന്ന ആ രഹസ്യം ഒരാളോട് പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയ ആശ്വാസം ചെറുതല്ല. പക്ഷേ, ആ വ്യക്തി രോഹൻ മേനോൻ ആയതാണ് അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. ഗൗരവക്കാരനും അധികാരസ്വഭാവമുള്ളവനുമായ ആ ബിസിനസ്സുകാരനിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു മനുഷ്യസ്നേഹി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ​ കാർ ഓടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു തന്നെയിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുള്ള റോഡുകൾ പോലും അവൾക്ക് ഇന്ന് മനോഹരമായി തോന്നി. 'നിങ്ങൾ ഒരു യോദ്ധാവാണ്, അഞ്ജലി.' രോഹൻ്റെ ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ടോക്കിയോയിൽ വെച്ച് ഇയാൻ തകർത്തത് അവളുടെ ഹൃദയം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം കൂടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ഒരു അന്യനാട്ടുകാരനായ ക്ലയിൻ്റ് അത് അവൾക്ക് തിരിച്ചു നൽകിയിരിക്കുന്നു. ​അവൾ നേരെ ഓഫീസിലേക്കാണ് പോയത്. അവിടെ പ്രിയ അവളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "അഞ്ജലീ! നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ നിന്നെ എത്ര തവണ വിളിച്ചു!" പ്രിയ ഓടിവന്നു. "രോഹൻ മേനോൻ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയോ? നിൻ്റെ മുഖമെന്താ ഇങ്ങനെ?" ​ അഞ്ജലി പ്രിയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല പ്രിയാ. എല്ലാം ശരിയായി. പ്രൊജക്റ്റ് നമുക്ക് തന്നെ കിട്ടി. മാത്രമല്ല, അയാൾ... അയാൾ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാണ്." ​ പ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "രോഹൻ മേനോനോ? നല്ല മനുഷ്യനോ? നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? രാവിലെ നീ യുദ്ധത്തിന് പോകുന്നതുപോലെയാണ് പോയത്." ​ അഞ്ജലി സോഫയിൽ ഇരുന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഇയാനെക്കുറിച്ചും താൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമങ്ങളെക്കുറിച്ചും രോഹനോട് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ​ "നീ അത് അയാളോട് പറഞ്ഞോ?" പ്രിയ ചോദിച്ചു. "അത് വലിയൊരു കാര്യമാണ് അഞ്ജലീ. നീ ആരോടും പറയാത്ത ആ സത്യം അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചു. അയാൾ അത് ദുരുപയോഗം ചെയ്യില്ലെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?" ​ "ഉറപ്പാണ് പ്രിയാ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ആത്മാർത്ഥതയാണ്. അയാൾക്ക് വേണ്ടത് എൻ്റെ മുറിവുകളല്ല, എൻ്റെ കഴിവിനെയാണ്." ​അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ജോലിത്തിരക്കിൻ്റേതായിരുന്നു. 'നവഗ്രഹ' എന്ന കമ്പനിയുടെ പേരിൽ രോഹൻ മേനോൻ്റെ 150 കോടിയുടെ പ്രൊജക്റ്റ് ഔദ്യോഗികമായി ഒപ്പിട്ടു. അതോടെ അഞ്ജലിയുടെ ഓഫീസിൽ ആളുകൾ കൂടിത്തുടങ്ങി. പത്രങ്ങളിലും ചാനലുകളിലും 'മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിൻ്റെ പുതിയ ആർക്കിടെക്റ്റ്' എന്ന പേരിൽ അഞ്ജലിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ വന്നു. ​ ഈ പ്രൊജക്റ്റിൻ്റെ ഭാഗമായി ഒരു പുതിയ ടീമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി തൻ്റെ ഓഫീസിലേക്ക് അസിസ്റ്റൻ്റ് ആർക്കിടെക്റ്റുകളെയും സിവിൽ എഞ്ചിനീയർമാരെയും ഇൻ്റർവ്യൂ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ് രാഹുൽ എന്ന യുവാവ് അവളുടെ ടീമിലേക്ക് എത്തുന്നത്. ബുദ്ധിയുള്ള, എന്നാൽ നിശബ്ദനായ ഒരു ആർക്കിടെക്റ്റായിരുന്നു അവൻ. രാഹുലിനെ കാണുമ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് തൻ്റെ പഴയ കാലം ഓർമ്മ വരും. ​ ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, സൈറ്റിൽ കോൺക്രീറ്റിംഗിൻ്റെ ആദ്യ ഘട്ടം നടക്കുകയായിരുന്നു. കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു. ​പെട്ടെന്നാണ് രോഹൻ്റെ കറുത്ത ലംബോർഗിനി സൈറ്റിലേക്ക് വന്നത്. അയാൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ​ "മഴ പെയ്യാൻ പോകുകയാണ്, അഞ്ജലി. നിങ്ങൾ ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണോ?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. ​ "വർക്ക് തീർക്കാതെ പോകാൻ കഴിയില്ല, രോഹൻ. ഈ കോൺക്രീറ്റിംഗ് പൂർത്തിയാക്കണം," അവൾ പ്ലാനിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ​ "നിങ്ങൾ ഒരുപാട് ജോലി ചെയ്യുന്നു. കുറച്ച് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്." രോഹൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഞാൻ ഇന്ന് വന്നത് മറ്റൊരു കാര്യത്തിനാണ്. നമുക്ക് നാളെ വയനാട് വരെ ഒന്ന് പോകണം." ​അഞ്ജലി ഞെട്ടി. "വയനാടോ? എന്തിന്?" ​ "എൻ്റെ മറ്റൊരു പ്രൊജക്റ്റ് അവിടെ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. ഒരു ഇക്കോ-റിസോർട്ട്. അതിൻ്റെ ലൊക്കേഷൻ കാണാൻ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സഹായം വേണം. വരാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ?" ​ അഞ്ജലി ഒന്ന് മടിച്ചു. "പക്ഷേ ഇവിടെ പണികൾ നടക്കുകയാണല്ലോ." ​"ഇവിടെ രാഹുലും ടീമും ഉണ്ടല്ലോ. ഞാൻ ഇതിനകം അയാളോട് സംസാരിച്ചു. നാളെ ഞായറാഴ്ചയാണ്. നമുക്ക് രാവിലെ പോയി വൈകുന്നേരം വരാം. അതൊരു ജോലിയല്ല, ഒരു യാത്രയായി കാണൂ." ​ രോഹൻ്റെ ആ ക്ഷണം നിരസിക്കാൻ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നിയില്ല. വയനാടൻ മലനിരകളും മഞ്ഞും അവളുടെ മനസ്സിനെ എപ്പോഴും ആകർഷിച്ചിരുന്നു. മാത്രമല്ല, രോഹനോടൊപ്പം ഒരു യാത്ര പോകുന്നത് തൻ്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ തുറക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്നും അവൾ കരുതി. ​ "ശരി, ഞാൻ വരാം," അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ രോഹൻ അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. രോഹൻ തന്നെയായിരുന്നു കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത്. ഡ്രൈവർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ യാത്ര അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില അനുഭവങ്ങളിലേക്കുള്ള തുടക്കമായിരുന്നു. ​വയനാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. ബിസിനസ് മാത്രമല്ല, സിനിമകളും സംഗീതവും ഭക്ഷണവും എല്ലാം സംഭാഷണ വിഷയമായി. രോഹൻ്റെ സംസാരത്തിൽ പഴയ ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരുതരം കുട്ടിക്കളിയും തമാശകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ "നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇത്ര ഗൗരവത്തിലാണോ ഇരിക്കാറുള്ളത്, രോഹൻ?" അവൾ ചോദിച്ചു. ​ "ബിസിനസ് ലോകത്ത് ഗൗരവം വേണം, അഞ്ജലി. ഇല്ലെങ്കിൽ ആളുകൾ നമ്മളെ വിഴുങ്ങും. പക്ഷേ, പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ്. തികച്ചും സാധാരണക്കാരൻ." ​ 'പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം' എന്ന വാക്ക് അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം അനുഭൂതി നിറച്ചു. അവൾ രോഹനെ നോക്കി. രാവിലെത്തെ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. ​വയനാട്ടിലെ ലൊക്കേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അവർ നടന്നു. കാടിൻ്റെ ഗന്ധവും മഞ്ഞിൻ്റെ തണുപ്പും അഞ്ജലിയെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചു. ​ "ഇവിടെയാണ് ഞാൻ ആ റിസോർട്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്," രോഹൻ ഒരു കുന്നിൻ ചെരിവ് കാണിച്ചു പറഞ്ഞു. "മഴയോളം പ്രണയിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ഇവിടുത്തെ സൗന്ദര്യം ഡിസൈൻ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ." ​ അഞ്ജലി ആ കാഴ്ചയിൽ മുഴുകി നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് കാറ്റോടു കൂടിയ കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്. അവർക്ക് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ തടിവീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറേണ്ടി വന്നു. ​മഴ കനത്തതോടെ അന്തരീക്ഷം തണുത്തുറഞ്ഞു. ആ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ അവർ തനിച്ചായി. മഴയുടെ ശബ്ദം മേൽക്കൂരയിൽ താളം പിടിക്കുന്നു. ​ "നിങ്ങൾക്ക് തണുക്കുന്നുണ്ടോ?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. അവൻ തൻ്റെ ജാക്കറ്റ് ഊരി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​ "വേണ്ട, എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ കൈകൾ തണുത്ത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​രോഹൻ നിർബന്ധിച്ച് ആ ജാക്കറ്റ് അവൾക്ക് ചുറ്റും പുതപ്പിച്ചു. അവളോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, "അഞ്ജലീ, ജീവിതം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് മഴ പെയ്യും. ആ മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ ഒരു കവചം തേടും. പക്ഷേ ചില സമയത്ത്, ആ മഴയെ ആസ്വദിക്കാനാണ് നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടത്." ​അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതിയെ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരുതരം സംരക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി ഇത്തവണ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ, വയനാടൻ മലനിരകളുടെ ഏകാന്തതയിൽ, അവൾ രോഹൻ്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ​ടോക്കിയോയിലെ വഞ്ചനയും ഇയാൻ്റെ മുഖവും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു. പകരം, മഴയോളം ആഴമുള്ള ഒരു പ്രണയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുളപൊട്ടിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഈ പ്രണയം എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമായിരിക്കും? രോഹൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ ഇനിയെന്തൊക്കെയാണ്? ​യാത്ര കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ, അവരുടെ മൗനത്തിൽ പോലും ഒരായിരം വാക്കുകൾ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെത്തുമ്പോൾ രാത്രി പത്തു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "നന്ദി, രോഹൻ. ഈ യാത്രയ്ക്ക്," അഞ്ജലി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. ​ "ഇത് വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്, അഞ്ജലി. നമുക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട്," രോഹൻ മന്ദഹസിച്ചു. ​അഞ്ജലി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ, രോഹൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ​ "പറയൂ," രോഹൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "സാർ, അവൾ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഹോട്ടലിൽ അവളുണ്ട്." മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു പുരുഷൻ്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. ​രോഹൻ്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. "ആരാണ്?" അവൻ ചോദിച്ചു. ​ "ശാലിനി... ശാലിനി മേനോൻ." ​ രോഹൻ്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഇരുൾ പടർന്നു. അഞ്ജലിയോടുള്ള ആ പ്രണയ നിമിഷങ്ങളെ തകർക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി ആ പേര് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി നിന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ