ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 2 ആ അപരിചിതന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ ആ പരിസരത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഭദ്ര ആശ്ചര്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി… ഭാരതവർഷത്തിലെ പുണ്യപുരാതനമായ ഒരിടത്തുനിന്നും ലോകനന്മയ്ക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട മഹാദേവന്റെ അംശമായിരുന്നു അവൻ… "നീ ആരാണ്" ഭദ്ര ചോദിച്ചു…. "ഞാൻ രുദ്രൻ… കാലം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഉദയം ചെയ്യുന്നവൻ. നീ ദേവിയുടെ വാളാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ആ വാളിന് കാവലാകുന്ന പരിചയാണ്."... അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. തന്റെ മായാരൂപങ്ങൾ തകർന്നതറിഞ്ഞ ഭൈരവൻ ക്രോധത്താൽ ജ്വലിച്ചു. ഭദ്രയെയും രുദ്രനെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ അവൻ രക്തബലി എന്ന അതിഭീകരമായ ഒരു തന്ത്രം പ്രയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു… ഗ്രാമത്തിലെ നിഷ്കളങ്കരായ പത്തു കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി അവരെ ബലി നൽകി വലിയൊരു അസുരശക്തിയെ ഉണർത്താനായിരുന്നു അവന്റെ നീക്കം…. ധർമ്മപാലന്റെ പടയാളികൾ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഗ്രാമത്തിൽ അഴിഞ്ഞാടി. കുട്ടികളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ഗ്രാമം നടുങ്ങി. ഭദ്രയും രുദ്രനും ഈ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഭൈരവൻ തന്റെ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ കർമ്മങ്ങൾ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു….. കാടിന്റെ അഗാധതയിലുള്ള ഭൈരവന്റെ ഗുഹയ്ക്ക് മുന്നിൽ കാവൽ നിന്നത് ഭയാനകമായ മൃഗരൂപികളായ രാക്ഷസന്മാരായിരുന്നു. ഭദ്ര തന്റെ ഉടവാളുമായി അവർക്കിടയിലേക്ക് ചാടിവീണു. ഓരോ വെട്ടിലും അധർമ്മത്തിന്റെ ശിരസ്സുകൾ അറ്റു വീണു. അതേസമയം ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച രുദ്രനെ തടയാൻ ഭൈരവൻ മന്ത്രശക്തിയാൽ തീർത്ത ഒരു അഗ്നിവലയം തീർത്തു…. "സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യന് ഈ അഗ്നി കടക്കാനാവില്ല" ഭൈരവൻ അട്ടഹസിച്ചു….. രുദ്രൻ ശാന്തനായി തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൻ ഓം നമഃ ശിവായ എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചത്തിൽ ഉരുവിട്ടു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു തേജസ്സ് പടർന്നു…. അഗ്നിജ്വാലകൾ അവന് വഴിയൊരുക്കി മാറി നിന്നു. രുദ്രൻ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ദണ്ഡ് നിലത്ത് കുത്തിയപ്പോൾ ഗുഹ ഒന്നാകെ കുലുങ്ങി. ഭൈരവന്റെ മന്ത്രത്തറ തകർന്നു വീണു….. കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കാൻ ഭദ്രയും രുദ്രനും ചേർന്ന് നടത്തിയ പോരാട്ടം വിജയിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഭൈരവൻ തന്റെ അവസാന അടവ് പുറത്തെടുത്തത്. താൻ ഇത്രയും കാലം പൂജിച്ചുണർത്തിയ കാലഭൈരവ വിഗ്രഹം അവൻ മന്ത്രശക്തിയാൽ ജീവൻ നൽകി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ആ വിഗ്രഹം ഒരു കൂറ്റൻ ശിലാസത്വമായി മാറി അവർക്ക് നേരെ അടുത്തു….. ശിലാസത്വത്തിന്റെ ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും ഭൂമി പിളർന്നു. ഭദ്രയുടെ വാൾ ആ ശിലയിൽ തട്ടി തെറിച്ചു പോയി….. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ

കടമ്പാട്ടിലെ കരിവീരൻ ഭാഗം 9 🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘 ​വിശ്വനാഥൻ കാടുകയറിയിട്ട് മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. ചന്ദ്രശേഖരൻ ജയിലിലായതോടെ കടമ്പാട്ട് തറവാട്ടിൽ പഴയ സമാധാനം തിരിച്ചുവന്നു. കണ്ണൻ ഇപ്പോൾ ആദിത്യന്റെയും മീനാക്ഷിയുടെയും മകനെപ്പോലെ അവിടെ വളരുകയാണ്. എങ്കിലും വിശ്വനാഥന്റെ വേർപാട് എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു…. ​ഒരു രാത്രിയിൽ, കടമ്പാട്ട് ഗ്രാമത്തെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു വാർത്ത പരന്നു. കാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പറ്റം കാട്ടാനകൾ കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു… വിളവുകൾ നശിപ്പിച്ചും വീടുകൾ തകർത്തും ആനക്കൂട്ടം മുന്നേറുകയാണ്. വനംവകുപ്പിന് പോലും അവരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. ആനക്കൂട്ടം നേരെ കടമ്പാട്ട് തറവാടിന് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ നാട്ടുകാർ പരിഭ്രാന്തരായി… ​തറവാടിന്റെ പടിക്കൽ ആനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ചിന്നംവിളി കേട്ടു. ആദിത്യനും കുടുംബവും പുറത്തിറങ്ങി. അക്രമാസക്തരായ ആനകൾക്ക് മുന്നിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ, കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഇടിമുഴക്കം പോലെ മറ്റൊരു ഗർജ്ജനം കേട്ടു…. ​മരങ്ങൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി, നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു കരിമ്പാറ പോലെ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു— വിശ്വനാഥൻ! ​മറ്റ് ആനകളെപ്പോലെയല്ല അവൻ. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വന്യതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കരുത്തായിരുന്നു… വിശ്വനാഥൻ ആ കാട്ടാനക്കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു. അവൻ ഉയർത്തിയ ഒരു ചിന്നംവിളിയിൽ ആ പ്രദേശം ആകെ വിറച്ചു. അവന്റെ അധികാരം അംഗീകരിച്ചെന്നോണം, ആക്രമിച്ച് വന്ന ആനക്കൂട്ടം പതുക്കെ പിന്തിരിഞ്ഞു കാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി…. ​തന്റെ തറവാടിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവൻ വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുന്നു. മീനാക്ഷിയും കണ്ണനും ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ അരികിൽ നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ തുമ്പിക്കൈ താഴ്ത്തി അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. അവൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ആനയല്ല, ആ ഗ്രാമത്തിന്റെയും തറവാടിന്റെയും അദൃശ്യനായ കാവൽക്കാരനാണ്… സമാധാനം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. കാട്ടിലെ വിലപിടിപ്പുള്ള ചന്ദനമരങ്ങളും കൊമ്പന്മാരുടെ ദന്തങ്ങളും ലക്ഷ്യം വെച്ച് ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര വേട്ടസംഘം ആ കാട്ടിലെത്തി... ആധുനിക ആയുധങ്ങളുമായി എത്തിയ അവർക്ക് വിശ്വനാഥൻ ഒരു വലിയ തടസ്സമായിരുന്നു. കാടിന്റെ മുക്കും മൂലയും അറിയുന്ന വിശ്വനാഥൻ അവരുടെ ഓരോ നീക്കവും പരാജയപ്പെടുത്തി… ഒടുവിൽ അവർ ഒരു കെണിയൊരുക്കി. വിശ്വനാഥനെ മയക്കുവെടി വെച്ച് പിടികൂടാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു…. വിവരമറിഞ്ഞ കണ്ണൻ ഓടിച്ചെന്ന് ആദിത്യനെ വിവരം അറിയിച്ചു. പോലീസും വനംവകുപ്പും എത്തുന്നതിന് മുൻപേ വേട്ടക്കാർ വിശ്വനാഥനെ വളഞ്ഞു… ഒരു കൊടും കാടിനുള്ളിൽ വെച്ച് വേട്ടക്കാരും വിശ്വനാഥനും നേർക്കുനേർ വന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് ആധുനിക തോക്കുകൾ, മറുഭാഗത്ത് പ്രകൃതിയുടെ കരുത്തായ ഗജേന്ദ്രൻ. വേട്ടക്കാർ വെടിയുതിർക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അപ്രതീക്ഷിതമായി ആദിത്യനും കണ്ണനും അവിടേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. തങ്ങളുടെ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തിയും അവർ വിശ്വനാഥന് മുന്നിൽ പരിചയായി നിന്നു…. "ഇവനെ തൊടണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഞങ്ങളെ കൊല്ലണം!" കണ്ണന്റെ ആ വാക്കുകൾ വേട്ടക്കാരെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ആ സമയം കൊണ്ട് വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ സ്ഥലത്തെത്തുകയും വേട്ടക്കാരെ പിടികൂടുകയും ചെയ്തു…. അന്ന് വൈകുന്നേരം, അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പിൽ വിശ്വനാഥൻ ആദിത്യനെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അവന്റെ കൊമ്പിൽ തലോടി…. "നീയിവിടെ സുരക്ഷിതനാണ് വിശ്വനാഥാ... ഈ കാട് നിന്റേതാണ്."... വിശ്വനാഥൻ പതുക്കെ കാടിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി. ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ മറയുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു: മനുഷ്യനും മൃഗവും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന് ഭാഷയോ ചങ്ങലകളോ ആവശ്യമില്ല. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ

ഭദ്രകാളീപഥം ഭാഗം 1 അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന കരിമല താഴ്‌വരയിലെ ഒരു ചെറിയ കുടിൽ. അവിടെയായിരുന്നു ഭദ്ര താമസിച്ചിരുന്നത്. ദാരിദ്ര്യം അവളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ നിഴലായിരുന്നെങ്കിലും ഭദ്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു… ഗ്രാമത്തിലെ ദുഷ്ടനായ ജന്മി ധർമ്മപാലൻ നടത്തുന്ന അക്രമങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ ആ ഗ്രാമത്തിൽ അവൾക്ക് മാത്രമേ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…. ഒരു അമാവാസി രാത്രിയിൽ, കാട്ടിലെ പുരാതനമായ കാളിക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഭദ്രയ്ക്ക് ഒരു ദർശനമുണ്ടായി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ദേവിയുടെ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ വീണു…. "മകളേ… നീ ഭയപ്പെടേണ്ട. അനീതിയുടെ ഇരുട്ട് പടരുമ്പോൾ വെളിച്ചമാകാൻ ഞാൻ നിനക്ക് കരുത്ത് നൽകുന്നു.".... അശരീരി മുഴങ്ങിയതും കാളീദേവിയുടെ ഉടവാളിൽ നിന്നും ഒരു ദിവ്യപ്രഭ ഭദ്രയുടെ ആത്മാവിലേക്ക് പടർന്നു. ഭയമില്ലാത്ത, അമാനുഷിക വേഗതയുള്ള ഒരു പോരാളിയായി ഭദ്ര അന്ന് പുനർജനിച്ചു…. ധർമ്മപാലൻ വെറുമൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല. അയാൾക്ക് താന്ത്രിക വിദ്യകൾ വശമുള്ള ഭൈരവൻ എന്ന ദുർമന്ത്രവാദിയുടെ സഹായമുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികളുടെ ഭൂമി തട്ടിയെടുക്കാനും അവരെ അടിമകളാക്കാനും ധർമ്മപാലൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭദ്ര തന്റെ പുതിയ കരുത്തുമായി അവർക്ക് മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു…. ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു സൈന്യത്തോട് പോരാടിയ ഭദ്രയെ കണ്ട് ഗ്രാമവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഭൈരവൻ തന്റെ ആഭിചാര ക്രിയകളിലൂടെ ഭദ്രയെ തളയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇരുണ്ട ശക്തികൾ ഭദ്രയെ വളഞ്ഞ നിമിഷം... ആകാശത്ത് മിന്നൽ പിണരുകൾ പടർന്നു…. ഭദ്രയുടെ പോരാട്ടം പാരമ്യത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ഭൈരവൻ അയച്ച ഭയാനകമായ മായാരൂപങ്ങൾ അവളെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ അടുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെയൊരു ശംഖനാദം മുഴങ്ങിയത്…. ചുട്ടുപഴുത്ത കനലിലൂടെ നടന്നു വരുന്നതുപോലെ ഒരു യുവാവ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭസ്മം പൂശിയ ശരീരവും, കഴുത്തിൽ രുദ്രാക്ഷ മാലകളും, തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളുമുള്ള ആ അപരിചിതൻ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന വടി നിലത്തടിച്ചതും ഒരു വൻ സ്ഫോടനത്തോടെ മായാരൂപങ്ങൾ ചാരമായി മാറി….. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ശാന്തതയും എന്നാൽ ഉള്ളിൽ പ്രളയാഗ്നിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഭദ്രയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "നീ തനിച്ചല്ല ദേവീഭക്തേ... കൈലാസനാഥന്റെ അംശമായ ഞാൻ നിന്റെ പോരാട്ടത്തിന് തുണയായുണ്ടാകും". അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു…. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി.. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ

രുദ്രദൃഷ്ടി ഭാഗം 16 സമയത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾ നിശ്ചലമായ ആ നിമിഷം പ്രപഞ്ചം ഒരു വലിയ ശ്മശാനമായി മാറിയതുപോലെ തോന്നി. ഗംഗയിലെ തിരമാലകൾ വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു, കാറ്റ് വീശുന്നത് നിർത്തി. ഇന്ദ്രജിത്തും രുദ്രാവതിയും മാത്രം ആ നിശ്ചലതയിൽ ബോധവാന്മാരായി നിന്നു…. മരവിച്ച അന്തരീക്ഷത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഭയങ്കരമായ ഒരു മണിനാദം മുഴങ്ങി. ആകാശത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു വലിയ കറുത്ത വിള്ളൽ രൂപപ്പെട്ടു. അതിൽ നിന്ന് പുകപോലെ ഒരു രൂപം പുറത്തുവന്നു. അതായിരുന്നു കാലപുരുഷൻ.. .. സമയത്തിന്റെ അളവുകാരനും വിധി നടപ്പിലാക്കുന്നവനും… "ഇന്ദ്രജിത്ത്... നീ കാലത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചു. മരിക്കേണ്ടവരെ നീ രക്ഷിച്ചു, അവസാനിക്കേണ്ട ശക്തികളെ നീ നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. നിനക്ക് ലഭിച്ച അമാനുഷിക ശക്തികൾ നീ ധർമ്മത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചുവെങ്കിലും അത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു" കാലപുരുഷന്റെ ശബ്ദം ദിക്കുകളെ വിറപ്പിച്ചു…. കാലപുരുഷൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള കാലദണ്ഡം നിലത്ത് കുത്തി. "ഇന്ന് നിന്റെ സമയം അവസാനിക്കുന്നു. നിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചുകിട്ടിയത് നിനക്ക് നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോട് യാത്ര പറയാൻ വേണ്ടിയാണ്. ഒന്നുകിൽ നിന്റെ ശക്തികൾ തിരികെ നൽകി നീ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മരിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ മരണത്തോടെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സമയത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ ലയിക്കും"... രുദ്രാവതി തകർന്നുപോയി. എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും തോൽപ്പിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, സ്വന്തം യജമാനനായ കാലം തന്നെ ശത്രുവായി വന്നിരിക്കുന്നു. "ഇല്ല.. ഇത് അനീതിയാണ്. ലോകത്തെ രക്ഷിച്ചവന് മരണം പ്രതിഫലമായി നൽകരുത്" അവൾ കാലപുരുഷന് മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി….. കാലപുരുഷൻ ചിരിച്ചു. അവൻ ഇന്ദ്രജിത്തിന് ചുറ്റും അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും ദൃശ്യങ്ങളായി കാണിച്ചു. പക്ഷേ ആ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് ചെയ്ത നന്മകൾക്ക് പകരം, ആ നന്മകൾ കാരണം ഉണ്ടായ വിപരീത ഫലങ്ങളാണ് കണ്ടത്… അവൻ രക്ഷിച്ച ഒരാൾ പിന്നീട് ഒരു കൊലയാളിയായി മാറുന്നതും അവൻ തകർത്ത അസുരന്റെ രക്തത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ രോഗങ്ങൾ ഉണ്ടായതും അവൻ കണ്ടു…. "നീ ചെയ്ത ഓരോ നന്മയ്ക്കും ഒരു കറുത്ത വശമുണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത്. നീ കാണുന്നത് നിന്റെ പാപങ്ങളാണ്"... ആ രൂപങ്ങൾ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നെന്നപോലെ പുറത്തുവന്ന് ഇന്ദ്രജിത്തിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. അവയെ സ്പർശിക്കാൻ അവന്റെ ശൂലത്തിന് കഴിയുന്നില്ല. കാരണം അവ ആയുധങ്ങളല്ല, സത്യത്തിന്റെ കറുത്ത രൂപങ്ങളായിരുന്നു… ഭൈരവി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിഗൂഢമായ ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു… "ഇന്ദ്രജിത്ത് ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളൂ. കാലപുരുഷൻ കാലഭൈരവന്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്. വിധി മാറ്റാൻ വിധാതാവിനെക്കൊണ്ടേ കഴിയൂ. നീ നിന്റെ രുദ്രദൃഷ്ടി സ്വയം പിഴുതെടുത്ത് കാലപുരുഷന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കണം"... ഇന്ദ്രജിത്ത് സ്തംഭിച്ചുപോയി. ആ കണ്ണ് നൽകിയാൽ അവൻ വെറുമൊരു അന്ധനായി മാറും. അത് നൽകിയില്ലെങ്കിൽ ലോകം നശിക്കും…. ഇന്ദ്രജിത്ത് രുദ്രാവതിയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം തുടിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു…. "എന്റെ കാഴ്ച നീയാണ് രുദ്രാവതീ... നിന്റെ മുഖം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉള്ളടത്തോളം കാലം എനിക്ക് പുറത്തുള്ള കാഴ്ചയുടെ ആവശ്യമില്ല."... ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ വിരലുകൾ തന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉള്ള രുദ്രദൃഷ്ടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ചോര ഒലിക്കുന്ന ആ അമാനുഷിക കണ്ണ് അവൻ സ്വയം പറിച്ചെടുത്തു... അസഹനീയമായ വേദനയിൽ അവൻ നിലവിളിച്ചു. ഹിമാലയം മുഴുവൻ ആ നിലവിളിയിൽ വിറച്ചു. അവൻ ആ കണ്ണ് കാലപുരുഷന് മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി….. "ഇതാ... നിന്റെ ശക്തി നിനക്ക് തന്നെ.. എന്റെ ലോകത്തെ വിട്ടയക്കൂ".. ഇന്ദ്രജിത്ത് രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് താഴെ വീണു. പക്ഷേ പ്രപഞ്ചം നശിച്ചില്ല. കാലപുരുഷന്റെ ഭീകരരൂപം മാറി.. അവിടെ സാക്ഷാൽ കാലഭൈരവൻ തന്റെ ചതുർഭുജങ്ങളോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു…. കാലഭൈരവൻ്റെ കൈകളിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് നൽകിയ ആ രക്തരൂക്ഷിതമായ കണ്ണ് ഒരു പവിത്രമായ രത്നമായി മാറി…. "മകനേ... നീ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത ത്യാഗം സമയത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും തിരുത്തി എഴുതിയിരിക്കുന്നു. നീ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭക്തൻ മാത്രമല്ല നീ മഹാകാലന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു"... തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ

കടമ്പാട്ടിലെ കരിവീരൻ ഭാഗം 8 🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘 കടമ്പാട്ട് തറവാട്ടിൽ ആദിത്യനും മീനാക്ഷിയും വിശ്വനാഥനും സമാധാനമായി കഴിയുമ്പോഴാണ്, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു അതിഥി അവിടെയെത്തുന്നത്.. ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, ഏകദേശം പത്തു വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു ആൺകുട്ടിയുമായി ഒരു വൃദ്ധൻ തറവാട്ട് മുറ്റത്തെത്തി. ആ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിശ്വനാഥനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ആ വൃദ്ധൻ മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ആനപ്പന്തിയിൽ വിശ്വനാഥനെ (ഗജേന്ദ്രനെ) നോക്കിയിരുന്ന മുഖ്യപാപ്പാൻ ശങ്കരൻ ആശാൻ ആയിരുന്നു… "ആദിത്യാ... ഇവൻ കണ്ണൻ. വിശ്വനാഥനെ പഴയ തറവാട്ടിൽ നോക്കിയിരുന്ന പാപ്പാൻ വേലുവിന്റെ മകനാണ്," ശങ്കരൻ ആശാൻ ആദിത്യനോട് പറഞ്ഞു…. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ചന്ദ്രശേഖരൻ വിശ്വനാഥനെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചപ്പോൾ അത് തടയാൻ ശ്രമിച്ചവനായിരുന്നു വേലു. ആ ശ്രമത്തിനിടയിൽ ആന ഇടയുകയും, ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ആളുകൾ വരുത്തിയ പിഴവ് കാരണം വേലു ആനയുടെ കാലിനടിയിൽ പെട്ട് മരിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ന് വിശ്വനാഥൻ കൊലയാളി ആനയായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു… താൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന പാപ്പാന്റെ മരണം വിശ്വനാഥന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മുറിവായി അവശേഷിച്ചിരുന്നു. വിശ്വനാഥൻ ആ കുട്ടിയെ കണ്ടതും വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവൻ ചിന്നം വിളിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നോട്ട് മാറി. ആ പഴയ ദുരന്തം അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു…. കണ്ണൻ പതുക്കെ ആനയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "അച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, നിനക്ക് ദേഷ്യമല്ല സ്നേഹമാണെന്ന്..." കണ്ണൻ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥൻ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തി ആ കുട്ടിയെ തള്ളാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും, ആ കുട്ടിയുടെ സ്പർശനം ഏറ്റതും അവൻ നിശ്ചലനായി. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാപ്പാൻ വേലുവിന്റെ അതേ മണം, അതേ സ്പർശനം. വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് കണ്ണനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു…. ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന മീനാക്ഷിയുടെയും ആദിത്യന്റെയും ഉള്ളുലഞ്ഞു. ആനപ്പകയല്ല, ആനയുടെ ഉള്ളിലെ 'അപരാധബോധം' ആണ് അവിടെ അലിഞ്ഞുപോയത്… ഇതേസമയം, നാടുവിട്ടുപോയ ചന്ദ്രശേഖരൻ മറ്റൊരു തന്ത്രവുമായി തിരിച്ചെത്തി. ആദിത്യൻ ആനയെ മോഷ്ടിച്ചു എന്ന കേസ് അയാൾ വീണ്ടും കുത്തിപ്പൊക്കി. ഇത്തവണ അയാൾക്കൊപ്പം അധികാരമുള്ള ചില ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരുമുണ്ടായിരുന്നു… വിശ്വനാഥനെ 'കൊലയാളി ആന' എന്ന് മുദ്രകുത്തി വെടിവെച്ചു കൊല്ലാനായിരുന്നു അവരുടെ രഹസ്യ നീക്കം… തറവാടിന് ചുറ്റും വനംവകുപ്പും പോലീസും തമ്പടിച്ചു. "ഈ ആന അപകടകാരിയാണ്, ഇതിനെ ഇവിടെ നിർത്താൻ അനുവദിക്കില്ല," അവർ ഉത്തരവിട്ടു…. ആദിത്യൻ വിശ്വനാഥനെ രക്ഷിക്കാൻ ഉറച്ചുനിന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ ആദിത്യന് കൂട്ടിനായി ചെറിയ കണ്ണനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ആളുകൾ ആനയെ പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ ചുറ്റും പടക്കം പൊട്ടിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു…. പെട്ടെന്ന്, ആദിത്യനും കണ്ണനും ചേർന്ന് വിശ്വനാഥന്റെ ചങ്ങലകൾ പൂർണ്ണമായും അഴിച്ചുമാറ്റി… "നീ സ്വതന്ത്രനാണ് വിശ്വനാഥാ... നിന്നെ കൊല്ലാൻ ഞങ്ങൾ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. നീ നിന്റെ കാട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളൂ!" ആദിത്യൻ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥൻ ആദ്യം മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും, ആദിത്യന്റെയും കണ്ണന്റെയും സുരക്ഷയ്ക്കായി അവൻ കാട്ടിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു. തോക്കുമായി പിന്നാലെ വന്നവർക്ക് അവനെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ചന്ദ്രശേഖരന്റെ അഴിമതികളും വേലു പാപ്പാന്റെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യങ്ങളും പുറത്തുവന്നു. ആദിത്യൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു….. കടമ്പാട്ട് തറവാട്ടിലെ മുറ്റത്ത് ഇപ്പോൾ വിശ്വനാഥനില്ല. പക്ഷേ, കാടിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ഇന്നും ആദിത്യനും മീനാക്ഷിയും കണ്ണനും പോകാറുണ്ട്. അവിടെ ഒരു വിളിപ്പാട് അകലെ, വന്യതയുടെ മറവിൽ നിന്ന് വിശ്വനാഥൻ പുറത്തുവരും….. അവൻ ഇപ്പോൾ ഒരു തടവുകാരനല്ല, കാടിന്റെ രാജാവാണ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി അവൻ എന്നും കാവലുണ്ടാകും…. സ്നേഹം ചങ്ങലകളെക്കാൾ ശക്തമാണെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് കടമ്പാട്ട് തറവാട്ടിലെ ആ ഇതിഹാസം അവിടെ പൂർണ്ണമായി…. ✍️ സന്തോഷ്‌ ശശി #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ

നാഗമുദ്ര ഭാഗം 23 🪱🪱🪱🪱🪱🪱🪱🪱🪱 അഷ്ടനാഗ കോട്ടയിലെ എട്ടാമത്തെയും അവസാനത്തെയും വാതിലായ ആത്മവാതിലിനു മുന്നിൽ ഇഷാനി നിന്നു….. ശൂന്യൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ വാതിലിനെ കറുത്ത പുക കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരുന്നു…. "ഇഷാനി നീ നിന്റെ നാഗമുദ്രയിലെ ശക്തി ഈ വാതിലിൽ അർപ്പിച്ചാൽ, നാഗലോകവുമായുള്ള നിന്റെ ബന്ധം എന്നെന്നേക്കുമായി മുറിഞ്ഞുപോയേക്കാം. നീ വെറുമൊരു മനുഷ്യസ്ത്രീയായി മാറും" മണികണ്ഠന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആധി നിറഞ്ഞുനിന്നു….. ഇഷാനി ശാന്തമായി തന്റെ വലതുകൈ ആത്മവാതിലിൽ വെച്ചു…. "മണികണ്ഠാ അധികാരം കൊണ്ടല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് ലോകം നിലനിൽക്കേണ്ടത്. എന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടാലും നാഗക്കാവിലെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാകും." അവളുടെ നെറ്റിയിലെയും കഴുത്തിലെയും നാഗമുദ്രകൾ ജ്വലിച്ചു. ഇഷാനിയുടെ ഉള്ളിലെ സ്വർണ്ണപ്രഭ മുഴുവൻ ആ വാതിലിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. കറുത്ത പുകപടലങ്ങൾ ആ പ്രകാശത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ഒരു വലിയ മണിമുഴക്കത്തോടെ എട്ടാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു….. വാതിലുകൾ എട്ടും തുറന്നതോടെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ പ്രപഞ്ചനാടി സജീവമായി…. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എട്ടു ദിക്കുകളിൽ നിന്നും ദിവ്യമായ ഊർജ്ജം ഒഴുകിയെത്തി. ശൂന്യൻ എന്ന ഇരുണ്ട ശക്തിക്ക് ആ പ്രകാശത്തെ താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പ്രകാശത്തിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു… ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലെ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും പുകമഞ്ഞുപോലെ നീങ്ങി. മനുഷ്യർ പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യാനും സ്നേഹിക്കാനും തുടങ്ങി… വാതിൽ പൂർണ്ണമായി തുറന്നതോടെ ഇഷാനിയുടെ ശരീരത്തിലെ സ്വർണ്ണവർണ്ണം അപ്രത്യക്ഷമായി. അവളുടെ നാഗമുദ്ര പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായി നിലത്തേക്ക് വീണു…. മണികണ്ഠൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ താങ്ങി. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പാമ്പുകളുടെ ഭാഷ കേൾക്കാനോ അമാനുഷിക ശക്തികൾ പ്രയോഗിക്കാനോ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു സമാധാനം നിറഞ്ഞുനിന്നു…. ഭൂമിയിൽ മണിമംഗലം നാഗക്കാവിൽ പദ്മയും വിക്രമും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. കിണറ്റിലെ നീലവെളിച്ചം മാറി സാധാരണ ജലം തെളിഞ്ഞു. ഇഷാനിയും മണികണ്ഠനും പുറത്തുവന്നു….. പദ്മ ഇഷാനിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "മോളേ, നീ നിന്റെ പരീക്ഷ ജയിച്ചു. നാഗങ്ങൾ ഇനി നിന്റെ ദേഹത്തല്ല നിന്റെ നിഴലായി നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും.".... മണികണ്ഠൻ ഭൂമിയിൽ ഇഷാനിയുടെ സംരക്ഷകനായി തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഇഷാനിയോടൊപ്പം മണിമംഗലം തറവാടിന്റെ കാവൽക്കാരനായി. നാഗലോകത്തെ റാണി അനന്ത പാതാളത്തിൽ നിന്നും അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു…. ആധുനിക ശാസ്ത്രവും പുരാതന വിശ്വാസവും കൈകോർത്ത മണിമംഗലം, ലോകത്തിന് സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രകൃതിസംരക്ഷണത്തിന്റെയും വലിയൊരു പാഠമായി മാറി. തുടരും…. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

#♥ പ്രണയം നിന്നോട് #💞 നിനക്കായ് #💌 പ്രണയം #💑 സ്നേഹം #💃 Reels വീഡിയോസ്