#🪔दीपपूजन 🌸 The Weave and the Wealth ***** Disclaimer - I am not a finfluencer, nor am I telling anyone where to invest. This is just a story about what I discovered about myself as a side effect of investment. **** I have a confession. I started seriously investing my money into mutual funds only some six months ago. My husband spoke the language of markets fluently and constantly, investing judiciously for our family goals. Meanwhile, my own discretionary funds languished in bank fixed deposits. Patient, unglamorous, renewing themselves every year like a ritual nobody questions anymore, and earning a pittance. I mostly spent my money on every trip worth taking and every saree worth owning. I do not regret this. A woman who has stood in front of a thousand year old temple, or run her hand along a length of handwoven silk still warm from the loom, has spent her money on something real, something worth preserving. But real is not the same as wise, and I did not know yet that the two could coexist. One day, I read a book on investments. Somewhere in its dry, sensible pages was one line that would not leave me alone afterward. ‘Income is what you earn in return for your time and your talent. Wealth is what your income earns for you once you invest it’. For some reason, that line struck home. I began putting money into mutual funds, the way you plant something in a corner of the garden you are not sure gets enough sun. And then I did what I imagine every first time investor does. I watched. Not anxiously, but the way you glance at a sapling each morning without quite admitting that is what you are doing. The process of watching my investments did something else that I didn’t quite expect. It taught me impulse control. There is a saree I still think about, one of a kind, forty percent off at a year end sale, the kind of discount that whispers to you that this will never happen again, that this is fate wearing a price tag. Earlier, I would have bought it before the thought had finished forming. Now? I still put it in the cart. But I pause at the amount payable, and say to that number, you could be this saree, which will give me a wonderful evening and then hang in a cupboard. Or you could be a unit in a fund, small and unremarkable today, but on the way to become something I cannot yet picture. A saree blooms once and beautifully. A good investment grows slowly and without applause, the way wealth always does, unnoticed until the day you look and it has become a harvest. I am both, the woman who wants that exquisite weave today, and the woman who has learned, a little late but not too late, to let some things wait and multiply instead. Some days, I choose the weave. Most days, I choose wealth. But I no longer confuse the two, and that, more than any return my fund has given me, is what investing has actually taught me. When I started investing, I did not set out to learn impulse control. I only meant to grow my income into wealth. In the end, it turned out to be the same lesson! #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #😍Marathi Status King

#sareeswag #baluchari आज खूप दिवसानंतर ही बालुचरी साडी नेसायचा योग आला. ही ‘रिव्हायव्हल मोटिफ बालुचरी’ आहे, म्हणजे जुन्या डिझाईन्सबरहुकूम नवीन विणलेली. बंगालची शान असलेल्या बालूचरी साडीचा इतिहास फार मनोरंजक आहे. ह्या साडीला नाव मिळालं ते एका गावाचं, पण ही साडी आज विणली जाते ती भलत्याच गावात. पश्चिम बंगालच्या मुर्शिदाबाद जिल्ह्यातील बालुचर या छोट्या गावात या साडीचा जन्म झाला. अठराव्या शतकाच्या सुरुवातीला बंगालचा पहिला नवाब मुर्शिद कुली खान याने आपली राजधानी ढाक्याहून मुर्शिदाबादला हलवली. त्याच्यासोबत ढाक्यातील कुशल विणकर देखील स्थलांतरित झाले. या विणकरांनी बालुचर गावात आपला संसार मांडला आणि तिथूनच या साडीला बालुचारी हे नाव मिळाले. हे बहुसंख्य विणकर हिंदू होते. या साडीच्या पदरावर काल्का म्हणजे कैरी मोटिफचं विणकाम सहसा केलं जाई तसेच रामायण महाभारतातले प्रसंग, इतर पुराणातले प्रसंग देखील विणले जात असत. नवाबी राज्यात असल्यामुळे या साड्यांच्या पदरावर नवाबी दरबाराचेही चित्रण केले जात असे. घोडागाडीत बसलेले नवाब, हुक्का ओढणारे नवाब, हॅट घातलेले युरोपियन अधिकारी असे डिझाईन्सही ह्या साड्यांच्या पदरावर विणले जात. जसे ह्या साडीच्या पदरावर विणले गेले आहेत. भागीरथी नदीच्या काठावर वसलेले बालुचर गाव नदीच्या वारंवार बदलणाऱ्या प्रवाहामुळे आणि पुढे कधीतरी आलेल्या मोठ्या पुरामुळे जलमय झाले. विणकरांना ते गाव सोडावे लागले आणि हा वारसा बांकुरा जिल्ह्यातील बिष्णुपूर येथे स्थलांतरित झाला. बिष्णुपूर हे हिंदू मल्ल राजवंशाच्या राजधानीचे शहर. या राजांच्या आश्रयाखाली बालुचरी विणकामाला नवे रूप मिळाले. बिष्णुपूरच्या प्रसिद्ध टेराकोटा मंदिरावरील शिल्पकाम विणकरांना प्रेरणा देऊ लागले. दुबराज दास नावाचा प्रसिद्ध विणकर तर साडीच्या पदरावर आपले नाव देखील विणायचा. त्याने विणलेल्या बालुचरी साड्या आजही जगातल्या प्रसिद्ध म्युझियम्स मध्ये ठेवलेल्या आहेत. १९०३ मध्ये त्याचा मृत्यू झाला. ब्रिटिशांनी भारतातला हातमाग व्यवसाय संपवायचे खूप प्रयत्न केले, त्या काळात आर्थिक अडचणींमुळे काही काळ बालुचरी साड्यांचे विणकाम बंदच झाले होते. विसाव्या शतकाच्या पूर्वार्धात सुभो ठाकूर या कलाकाराने ही परपरा पुन्हा जिवंत करण्याचा प्रयत्न केला. घरोघरी जाऊन त्याने जुन्या बालुचरी साड्यांची डिझाईन्स मिळवली आणि बिष्णुपुरच्या अक्षय कुमार दास ह्या विणकराने जाकार्ड यंत्रमागावर हे विणकाम शिकून घेतले आणि बिष्णुपूर पुन्हा एकदा बालुचारी विणकामाचे केंद्र बनले. आज बंगालमध्ये विणल्या जाणाऱ्या बालुचरी साड्या ह्या बिष्णुपूर मध्येच जकार्ड मागांवर विणल्या जातात. आज हे विणकाम भौगोलिक मानांकन म्हणजेच जीआय टॅगने संरक्षित आहे. मला ह्या साडीचा शॉट कलर, म्हणजे दुरंगी शेड आणि पदर फार आवडतो. बालुचरी साडी केवळ वस्त्र नाही तर बंगालची शान आहे. #😍Marathi Status King #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🌞उन्हाळ्यातील त्या आठवण🤗

कैलासाच्या वाटेवर - भाग 6 कैलास मानससरोवर यात्रेसाठी घरून निघाल्यापासून तब्बल दहाव्या दिवशी आम्ही नेपाळची सीमा ओलांडून प्रत्यक्ष तिबेटमध्ये पाऊल ठेवणार होतो. पण ग्रुपसमोर एक मोठ्ठा प्रश्न उभा राहिला होता, सगळ्या यात्रेकरूंना चीनचा व्हिसा मिळाला होता पण आमच्या टूर ऑपरेटरला मात्र व्हिसा मिळाला नव्हता. तशी तिथे तिबेटमध्ये तिबेटी गाईड, नेपाळी पोर्टर वगैरे सर्व व्यवस्था त्याने करून ठेवली होती, तरीही सर्व ग्रुपला एकत्र ठेवणारा एक गटनायक लागतोच. ती जबाबदारी आता आमच्यातल्याच कुणाला तरी घ्यावी लागणार होती. सर्वांनुमते ती माळ माझ्या नवऱ्याच्या गळ्यात पडली कारण एव्हाना त्याचा शांत स्वभाव, आहे त्या परिस्थितीत डोकं जागेवर ठेवून निर्णय घेणं, कुठल्याही परिस्थितीला योग्य रित्या, न चिडता हॅन्डल करणं आदी गुण सर्वांच्या लक्षात आले होतेच, त्यात माझ्याशी संसार करण्याचा पंचवीस वर्षांचा अनुभव त्याच्या गाठीला असल्यामुळे हा माणूस खरा तर योगीच व्हायचा अशी इतरांची पक्की समजूत झाली होती. त्यानेही मोठ्या मनाने तो रोल स्वीकारला आणि आम्ही पुढच्या यात्रेसाठी रवाना झालो! सिमीकोट ते हिल्सा हा पुढचा प्रवास हेलिकॉप्टरने करायचा होता. प्रत्येक चॉपरमध्ये चार माणसे. सिमीकोटच्या धावपट्टीच्या एका टोकाला उंचावर हेलिपॅड होतं. सिझनमध्ये चार ते पाच कंपन्यांची चॉपर ह्या मार्गावर सतत घिरट्या घालतात. आज सुदैवाने थोडासा पाऊस असला तरी फार वारा नव्हता त्यामुळे चॉपर्सच्या फेऱ्या सुरु होत्या. आमचं चॉपर लँड झालं, आतली माणसे उतरली आणि लगेच आम्ही चार जण आत चढलो. चांगल्या हवामानाच्या वेळा मर्यादित असल्यामुळे चॉपर्स उतरल्यावर पंखाही बंद करत नाहीत, लगेच दुसरे प्रवासी घेऊन रवाना होतात. आम्ही आत बसलो, हेलिकॉप्टरचे पंखे फिरू लागले तेव्हा त्यांचा आवाज आधी खूप घोगरा आणि लिफ्ट ऑफ झाल्यानंतर हळूहळू एका सलग गुणगुणण्यासारखा झाला. सगळ्यांचे चेहरे उत्सुकतेने उजळलेले होते. उड्डाण कर्णाली नदीच्या खोऱ्यातून सुरू झालं तेव्हा दोन्ही बाजुंना उंच देवदार वृक्षांच्या घनदाट रायांनी नटलेले हिरवेगार डोंगर होते. मध्येच एखाद्या पठारावर वसलेलं एखादं छोटंसं गाव, वीस-पंचवीस घरांचं, निळ्या पत्राच्या छपरांची दगडी आणि लाकडी घरे, एकमेकांना चिकटून वसलेली. आजूबाजूला थोडी डोंगरावरची भात खाचरे, बार्ली, बटाट्याच्या शेतांचे तुकडे, हिरवे, पिवळे, तपकिरी, एकमेकांना खेटून असलेले, डोंगरउतारावर एखाद्या गोधडीसारखे पसरलेले. मधूनच दिसणारे नेपाळी मंदिराचे पॅगोडा पद्धतीचे उंच शिखर. चॉपर मधून पाहताना ती गावं इतकी इवलीशी दिसत होती की जणू कुणा लहान मुलाने बनवलेली लेगॉची घरं मांडून ठेवली असावीत. पण अवघ्या काही मिनिटांतच ती सुंदर हिरवाई मागे पडली आणि आम्ही वृक्षरेषेच्या वर पोचलो. तिथून पुढे दोन्ही बाजूना फक्त उघडे, राकट कातळ असलेले उंचच उंच टोकदार डोंगर आणि त्यांच्या खांद्यावर क्वचित दिसणारे बर्फाचे पट्टे. इथल्या सृष्टीचा रंगच वेगळा होता, जणू एखाद्या विक्षिप्त चित्रकाराने झटक्यात आपली पॅलेट बदलली होती. हिरव्या रंगाची जागा करड्या मातकट आणि तपकिरी छटांनी घेतली होती. प्रकाशही बदलला होता. इथला प्रकाश अधिक तीक्ष्ण, अधिक पांढराशुभ्र, अधिक उग्र. जणू सूर्यकिरणांना ढगांचा किंवा धुळीचा कुठलाच अडसर उरला नव्हता. हेलिकॉप्टर हवेच्या प्रवाहांना चुकवत, कधी उजवीकडे कधी डावीकडे झुकत, टोकदार शिखरांच्या अगदी कुशीतून वाट काढत उडत होतं. काही क्षण तर असे आले की चॉपरच्या पंख्याची पाती आणि डोंगर यांच्यात जेमतेम काहीच मीटरचं अंतर उरलं असावं असं वाटलं. त्या शिखरांची टोकं इतकी धारदार होती की ती जणू आकाशालाच कापत जात होती. चॉपरच्या खिडकीतून बाहेर पाहताना आजूबाजूच्या कातळाच्या प्रत्येक भेगेत, प्रत्येक सावलीत काहीतरी प्राचीन, काहीतरी आदिम दडलेलं आहे असं सतत वाटत होतं. अशा वेळी मृत्यूचा विचार हमखास मनात येतोच आणि आयुष्य किती क्षणभंगुर आहे याची जाणीवही होते. मी खिडकीला अगदी नाक भिडवून बसले होते, अनिमिषपणे बाहेर बघत. या अक्राळविक्राळ, महाकाय शिखरांसमोर मानवी अस्तित्व किती क्षुल्लक आहे हे जाणवत होतं आणि त्याचबरोबर निसर्गाच्या ह्या रौद्र भीषण रूपावर स्वार होऊन उडणारी मानवी जिद्दही चॉपरच्या रूपात जाणवत होती. ही शिखरं पाहताना माझ्या सारखं मनात येत होतं की हे डोंगर, ही शिखरं हजारो वर्षं इथे अशीच उभी आहेत, वारे, हिमवादळे, भूकंप सोसत. मी आणि माझ्यासारखे लाखो लोक मातीचा एक कण होऊन निसर्गात परत विरून गेल्यानंतरही ही शिखरे इथे अशीच उभी असतील, तितकीच निर्विकार, तितकीच अढळ. पण या जाणिवेत भीती नव्हती, एक प्रकारचा दिलासाच होता. आपण माणसं आपल्या छोट्याश्या आयुष्यात किती धावपळ करतो, पण डोंगर मात्र कशाचीच घाई न करता उभे असतात. हजारो, लाखो वर्षे. हा विचार संपेपर्यंत हिल्सा आलं. चॉपर घिरट्या घेत खाली येऊ लागलं. हिल्सा हे नेपाळचं तिबेट सिमेवरचं शेवटचं गाव, कर्णालीच्या अगदी काठावर वसलेलं. चॉपर्समुळे सतत वाऱ्यावर उडणाऱ्या धुळीत न्हाऊन निघालेलं. खरेतर एक हेलीपॅड, काही साधी दगडी घरं, एक-दोन हॉटेल्स सोडल्यास इथे गांव म्हणण्यासारखे दुसरे काहीही नाही. ना झाडे, ना शेती, ना शाळा, ना मंदिर. हिल्साची मला आठवणारी एकच गोष्ट म्हणजे इथे सतत घुमणारा आवाज, कर्णालीच्या पाण्याचा खळखळाट, आणि चॉपरच्या पंख्यांचा घराघराट ह्या दोन्ही आवाजांचे मिश्रण असलेला तो आवाज होता. नदीच्या एका बाजूला साधेसुधे, जरासे गबाळेच हिल्सा आणि नदीच्या पलीकडे काही अंतरावर चीनची सीमाचौकी उभी होती, काच, काँक्रीट आणि पोलादाची, उन्हात चकाकणारी. जणू कुणीतरी मुद्दामच ठरवून तिथे ते बांधकाम उभं केलं होतं, या बाजूच्या साधेपणाला त्या बाजूच्या झगमगाटाने दिपवून टाकण्यासाठी. कर्णालीच्या दोन्ही तीराना जोडणाऱ्या हलत्या पुलावर उभं राहून मी नदीचे दोन्ही काठ न्याहाळत होते. एका बाजूला दरीत विसावलेलं छोटं नेपाळी गांव तर दुसऱ्या बाजूला ऐश्वर्याचा रुबाब मिरवणारी शाही पण ठोकळेबाज चिनी इमारत. तिच्या दर्शनी काचांवर परावर्तित होणारं ऊन जणू चीनच्या सत्तेचा दिमाख दाखवत होतं. मध्ये फक्त एक नदी वाहत होती, मातकट, राखाडी पाण्याचा वेगवान प्रवाह, कशाचीच पर्वा न करता खळाळत जाणारा. नदीला सीमा कळत नाहीत, पण माणसांनी मात्र त्या नदीच्या दोन्ही काठांवर दोन वेगळी जगं उभी केली आहेत, हे त्या पुलावर उभं राहिल्यावर स्पष्ट दिसत होतं. आता काही वेळातच आम्ही चिनी इमिग्रेशन पार करून तिबेटमध्ये प्रवेश करणार होतो. क्रमशः #कैलाशमानसरोवर #कैलास #kailashmansarovar #KailashYatra #KailasParikrama #Tibet #pilgrimage #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #😍Marathi Status King #👌प्रेरणादायी स्टेट्स

बंटी बबली नें पोस्ट उडवल्या खऱ्या पण टाकल्याच का विचारा..🙆‍♀️🤷‍♀️ त्यांना बंटी 9594503503 बबली 9594504504 @manojjarange बद्दल आक्षेपार्ह विधाने.. @VoiceofHinduuu_ @RaviRana #Bhajap #😏मतलबी दुनिया #🏛️राजकारण #😍Marathi Status King #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🎭Whatsapp status

पंतप्रधान झाले… पण जन्मगावाची माती पुन्हा कपाळी लावता आली नाही...! डॉ. मनमोहन सिंग म्हणजे भारताचे अर्थमंत्री, देशाचे पंतप्रधान आणि जगातील नामवंत अर्थशास्त्रज्ञ... पाकिस्तानातील गाह गावचा एक साधा मुलगा...मनमोहन सिंग यांचा जन्म १९३२ मध्ये तत्कालीन पंजाब प्रांतातील गाह गावात झाला....अगदीच लहान वयात त्यांच्या आईचं छत्र हरपलं....त्यांंचा सांभाळ त्यांच्या आजी आजोबांनी केला...फाळणीच्या वेळी त्यांचे कुटुंब भारतात आले आणि त्यांच्या आयुष्याची दिशा कायमची बदलली..... पुढे ते भारताचे पंतप्रधान झाले. जगभरात त्यांचा सन्मान झाला. पण बालपणीची ती माती, ते घर आणि गावाच्या आठवणी त्यांच्या मनातून कधीच पुसल्या गेल्या नाहीत.... पाकिस्तानचे तत्कालीन पंतप्रधान युसुफ रझा गिलानी यांनी त्यांना गाह गावाला भेट देण्याचे निमंत्रणही दिले होते. मात्र सुरक्षा आणि इतर कारणांमुळे ही भेट प्रत्यक्षात होऊ शकली नाही.... कल्पना करा… ज्या माणसाने आयुष्यात जगातील सर्वोच्च राजकीय पदांपैकी एक पंतप्रधानपद भुषवले, त्याला आपल्या जन्मगावाच्या मातीत पुन्हा एकदा पाऊल ठेवण्याची ,ज्या शाळेत ते चवथी पर्यंत शिकले त्या शाळेला भेट त्यांना खुप इच्छा होती… पण ती इच्छा शेवटपर्यंत अपुर्णच राहिली....🥹 फाळणीने केवळ देशाची सीमा बदलली नाही; तिने असंख्य लोकांच्या आठवणी, घरे आणि मातीशी असलेली नाळही तोडली....💔 मनमोहन सिंग यांचा प्रवास म्हणूनच एका महान अर्थशास्त्रज्ञाचा किंवा पंतप्रधान पदापर्यंतचा प्रवास नाही तर तो आहे एका विस्थापित मुलाचा, संघर्षातुन उभा राहिलेल्या माणसाचा आणि आयुष्यभर आपल्या मातीतल्या आठवणी जपणाऱ्या एका हळव्या मनाच्या व्यक्तीचा प्रवास आहे... माणुस पद,पैसा,प्रतिष्ठा ने कितीही मोठा होऊद्या त्याला आपल्या जन्मभूमीची ओढ असते हेच यातुन दिसुन येते... जिवंतपणी ज्यांच्या वाट्याला पदोपदी टिका , अपमान आला त्या महाण व्यक्तीची कमी आज देशाला पदोपदी जाणवत आहे... अशा या महान नेत्याला विनम्र अभिवादन....👏👏 #मनमोहनसिंग #DrManmohanSingh #मनमोहनसिंगयांच्या_आठवणी #जन्मभूमी #जन्मगाव #गाहगाव #फाळणी #भारत #पाकिस्तान #भारतीयइतिहास #इतिहासातीलपाने #भावनिककिस्सा #प्रेरणादायीप्रवास #मातीतलीनाळ #देशाचापंतप्रधान #मनमोहनसिंगजी #IndianHistory #India #PartitionHistory #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😍Marathi Status King #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

महाराजांना चप्पल फेकून मारण्याची हिम्मत या बाईची कशी झाली असेल. भर रस्त्यावर तेही हडपसरमध्ये सर्वांसमोर ही बाई पायातली चप्पल काढून तीन वेळा महाराजांच्या दिशेने भिरकावते, अश्विनी दगडे या बाईचे नाव आहे. महाराजांनी यांचं असं काय नक्की वाकडं केलं होतं की आज त्यांना महाराजांचा एवढा राग येतोय. नक्कीच या सर्व कारस्थानामागे एखादा मास्टरमाईंड असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. यावर मित्रांनो तुमचे काही विचार असतील तर नक्की कमेंटमध्ये मांडा आणि ही पोस्ट तुमच्या सर्व मित्रांना पाठवा. #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया #😍Marathi Status King #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰

ससाणे नगर येथे छत्रपती शिवाजी महाराज यांची वीटंबना, त्यानंतर महिलांने चौप दिला, नंतर महिला पोलिसांच्या ताब्यात दिले, #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया #😍Marathi Status King

अशोक शंकरराव चव्हाण यांना " भारत रत्न " द्याच !!!! ====================== अख्खा नांदेड जिल्ह्याचा सात- बारा ज्यांच्या नांवावर आहे !!! धर्माबाद जि.नांदेडसह नांदेड जिल्ह्यातील मटका-सट्टा-जुगार-क्लब-लाॅटरी-ड्रग्ज-गांजा-सिएच- फायनान्स मधील आंतरराज्य सराईत गुन्हेगारांचे कैवारी मसीहा नांदेड जिल्ह्यातील अख्खा महसूल-पोलीस प्रशासन लाचार करणारे जागतिक पातळीचे निवडणूक मॅनेजमेंट गुरू नगरपरिषद निवडणूकीत प्रत्येकी रू.4000 विधानपरिषद निवडणूकीत प्रत्येकी रू.2000000 नांदेड जिल्हा मध्यवर्ती बँके निवडणूक प्रत्येकी रू. 600000 फक्त कांहीच्या पाकीटात रू.480000 निघाले !!! अशा व्यक्तीस पंतप्रधान नरेंद्र मोदीसाहेबांनी स्वातंत्र्यदिनी दिल्लीच्या लाल किल्ल्यावरून विशेष घोषणा करावी !!!! म्हणजे नांव " अमर" होईल !!! अशोक शंकरराव चव्हाण यांना " भारत रत्न " द्याच !!!! जय हिंद ! जय महाराष्ट्र !!! #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #😍Marathi Status King #😏मतलबी दुनिया #🏛️राजकारण

चंद्रशेखर बावनकुळे यांच्या प्रकरणावर मी लगेच व्यक्त झालो नव्हतो. कारण बिना काही माहितीच्या आधारे सर्वजण टीका करत आहेत म्हणून टीका करणे योग्य नव्हतं.. कारण त्यांच्यावर आरोप केले आहेत ते चुकीचे पण असू शकतात हा एक समज होता.. परंतु ह्या दोन दिवसांमध्ये एक माझा महाराष्ट्र शासनामध्ये काम करणारा मित्र आहे , त्याच्या माध्यमातून कास्ट व्हॅलिडीटी चेक करणारे जे शासकीय अधिकारी आहेत त्यापैकी एकाचा संपर्क झाला.. किंवा थोडक्यात फ्रेंडली चर्चा .. त्यामधून मला एक जाणवलं चंद्रशेखर बावनकुळे यांच्यावर होणाऱ्या आरोपांमध्ये थोडीफार सत्यता आहे. हे फक्त आरोप नाही तर वास्तविकता आहे. सरकारमधील ओबीसी नेत्यांकडून संबंधित कुणबी नोंदी रद्द करण्याचा पहिला प्रयत्न जर छगन भुजबळने शासनाकडून सुरू केला होता तर ह्या प्रकरणातील शेवटचा प्रयत्न चंद्रशेखर बावनकुळे ह्याने केला आहे, आणि तो ह्यामध्ये पक्का फसला आहे ✍️ बावनकुळे हे फक्त शेवटचे मोहरे शिल्लक होते, ओबीसी नेत्यांमध्ये पंकजाताई मुंडे असो धनंजय मुंडे असो किंवा छगन भुजबळ सध्याची परिस्थिती पाहत आहे आता डायरेक्ट खुलेआम कास्ट व्हॅलिडीटी विभागाला प्रमाणपत्र रद्द करण्याची धमकी देऊ शकत नाहीत, किंवा आदेश देऊ शकत नाहीत व ह्यांच्यावर सुरुवातीपासूनच लक्ष होत, पण चंद्रशेखर बावनकुळे हे नेहमी अलिप्त होते, टारगेटवर किंवा नजरेमध्ये आले नव्हते.. आणि OBC नेता म्हणून एका समाजाचा द्वेष म्हणू किंवा हजारोच्या प्रमाणात कुणबी नदी मधून ओबीसी प्रमाणपत्र मराठा समाजातील अनेकांना भेटत आहे हे न पचलेलं म्हणू, ह्या माध्यमातून त्यांनी कास्ट व्हॅलेडीटी विभागावर वारंवार अगदी सोयीस्करपणे वैयक्तिक प्रयत्न केले आहेत ✍️ बीड मधील माजलगाव मधील प्रकरण फक्त एक उदाहरण आहे, ह्याच्या व्यतिरिक्त बावनकुळे ह्याने ज्यांच्याकडे जुन्या नोंदी आहेत यांचे सुद्धा प्रमाणपत्र रद्द व्हावी यासाठी आतून प्रयत्न केलेला आहे.. आता ह्याची संपूर्ण भांडी उघडीच पडले, तर स्वतः हात वर करून नाव ढाल कास्ट व्हॅलिडीटी विभागावर.. Sc जजमेंटनुसार जात पडताळणीत मंत्र्यांना हस्तक्षेप क रायचा अधिकार नाही इथपासून सुरु झालेला प्रवास चौकशीसाठी पत्र दिलेय इथपर्यंतह आला.. आणि जर हस्तक्षेप करण्याचा अधिकार नाही तर हा पदाचा गैरफायदा घेऊन जिल्हाधिकाऱ्यांना लेटर का देत आहे? ह्यातून एक सिद्ध होतं की चंद्रशेखर बावनकुळे यांनी आपल्या हाताने आपले महाराष्ट्रातील राजकीय इमेज डाऊन केली आहे..✍️ #एकमराठाबांधव Friends 𝑭𝒐𝒍𝒍𝒐𝒘𝒆𝒓𝒔. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया #😍Marathi Status King

पहिल्यांदा गाडी घेणे म्हणजे किती कष्टाचे काम आहे हे मागच्या काही महिन्यापासून अनुभवतोय. सुरुवातीला 7 सीटर गाडीला माझी पहिली पसंती होती कारण फॅमिली मोठी आहे. पण 7 सीटर मध्ये माझ्या बजेट( 15 लाख) मध्ये हवी तशी गाडी भेटेना. हवी तशी म्हणजे 5 स्टार रेटिंग वाली सेफ कार एकही उपलब्ध नाही. Ertiga ची 1 स्टार रेटिंग बघून ती कधीच लिस्ट मधून बाहेर गेलेली. Kia Carens पाहिली पण तिला 3 स्टार रेटिंग पाहून मन नको म्हणलं. मग पाहुणे, मित्र, सहकारी यांनी सल्ले दिले की फॅमिली मधले सगळे 7 लोक एकाच वेळी कुठे फिरणार आहात? सुट्ट्या भेटतात का आपल्याला एवढ्या? त्यापेक्षा 5 सीटर घ्या. 5 सीटर मध्ये भरपूर ऑप्शन आहेत. ऐकावे जनाचे आणि करावे जनाच्या मनाचे हे सूत्र मी अंगिकारत असल्याने मी 5 सीटर पहायला सुरुवात केली. सगळ्यात पहिला नारळ फोडला तो टाटा Nexon समोर. गाडी आवडली पण नंतर समजल की 5 सीटर मध्ये पण कॉम्पॅक्ट suv आणि mid size suv असे प्रकार असतात. म्हणजे यात पण बारक्या आणि मोठ्या गाड्या..!! बसणार तर 5 लोक पण ते पाय पसरून निवांत बसणार की एकमेकांना खेटून दाटीवाटीने बसणार हे तुमचं कॉम्पॅक्ट आणि mid size ठरवत.. नेक्सॉन मध्ये पाठीमागच दिसणारा कॅमेरा असतो का असा मुर्खासारखा प्रश्न केल्याने अजून दुसरा प्रश्न नको विचारायला म्हणून हळूच गुगल वर nexon कोणत्या प्रकारची गाडी आहे हे सर्च केलं तर समजल की ती कॉम्पॅक्ट suv आहे.. झालं एवढ कारण होत nexon पासून पळून जायला.. Nexon च्या शेजारी थाटात एक रणगाड्या सारखी गाडी होती तिची चौकशी केल्यावर समजल की या रणगाड्याचे नाव टाटा सफारी आहे. आणि हा रणगाडा 21 लाखात येतो. किंमत बघून त्याला पण टाटा केलं. त्याच्या शेजारी Harrier ऊभी होती. तिची किंमत पण 18 लाखांच्या आसपास होती. 5 सीटर असून हिचे एवढे काय नखरे आहे म्हणत तिला पण नकार दिला. शेवटी टाटा Sierra दिसली, आवडली आणि प्रेमात पण पडलो. BH पासिंग सहित ती 15 लाखांच्या आत पण येत होती. खूप प्रयत्नानंतर एक पोरगी पटल्याचा अनुभव आला. खुशीत ही गोष्ट मित्राला सांगितली जो कार expert आहे तर तो म्हणाला अरे भाई तीच मायलेज खूप कमी आहे. सिटी मध्ये 7 ते 8 आणि हायवे वर 12-14 एवढच आहे. तू गाडी घेतोय की खिशाला कात्री लावतोय.. त्यापेक्षा CNG or EV बघ बचत होईल थोडीफार.. मग मी ChatGPT वर माझी महिन्याची running आणि वापर सांगितला तर ChatGPT म्हणाल शहाणा असशील तर sierra घेऊ नको. CNG नाहीतर EV बघ. नुसता पेट्रोल घेशील तर महिन्याला 8 ते 10 हजार फक्त इंधन खर्च + मेंटेनस+ emi हे सगळ खिशाला परवडेल का? त्याला न लाजता नाही परवडणार असा रिप्लाय केला. आणि परत CNG+ petrol किंवा EV कार शोधू लागलो. ऑफिस मध्ये मुद्दाम एकाला म्हणालो EV गाड्या घेतल्या पाहिजेत पेट्रोल चे किती लफडे आहेत. यावर तो सेत्त म्हणत EV ला शिव्या देऊ लागला. चार्जर 50- 60 हजार चे येतो, चार्जिंग स्टेशन नाहीत, बॅटरी खराब होते असे बरेच निगेटिव्ह पॉईंट सांगितल्यावर मी पुन्हा ChatGPT कडे धाव घेत हा माणूस खरा बोलतोय का असे विचारल्यावर दुतोंडी ChatGPT ने EV ची बुराई करायला सुरवात केली. आता EV हा ऑप्शन पण गेलेला. आता राहिला CNG+ Petrol with 5 STAR रेटिंग आणि अशी गाडी भारतात तरी मला दिसली नाही. जर्मन गाड्या असो की कोरियाची kia असो की आपला महिंद्रा असो सगळ्यांना चांगल्या गाड्या पेट्रोल वर पळवायच्या आहेत. CNG द्यायला यांना काय रोग येतो म्हणत मी महिंद्रा शोरुम मध्ये गेलो. तिथं 3XO ही फिचर्स ने भरलेली आणि एकदम मजबूत असलेली कार फायनल करणारच होतो तर सेल्स पर्सन म्हणाला सर तुमचं बजेट 15 लाख आहे ना तर एक काम करा. 15 लाखात 7XO चे बेस मॉडेल घ्या. 15 लाखात 7 सीटर होऊन जाईल. आता हा नवीन भुंगा डोक्यात शिरल्याने परत 2 दिवसांपासून बेस मॉडेल चे फायदे तोटे यूट्यूब आणि इन्स्टाग्रामवर वर पाहत आहे. मोबाईल ओपन केला की गाड्या. झोपलो तरी गाड्या. आता डोक एवढ हँग झालं आहे की मला जिकडे तिकडे गाड्या दिसत आहेत. या 2 -3 महिन्यात गाड्यांचा एवढा अभ्यास झालाय की मी एखाद यूट्यूब चॅनेल सुरू करू शकतो... माझ्या डोक्याचा अजून भुगा करायचा असेल तर तुम्ही पण कमेंट्स मध्ये चांगली 7 सीटर सुचवू शकता...🥲👍🏻 Tata Motors Mahindra Scorpio Kia India ŠKODA #🎭Whatsapp status #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy