प्रिय सुनेत्रा वहिनी आपण खूप कमी वेळा भेटलोय. पण जेव्हा कधी भेटलोय अगदी मनापासून. दादांची आणि माझी असंख्य वेळा भेट झाली पण मी दादांसोबत एकदाही आवर्जून फोटो काढला नाही. चांगल्या लोकांसोबत आपण फोटो काढायला हवेत ते आपण का काढत नाहीत याबद्दल पहिल्यांदाच पश्चाताप वाटतेय. 28 तारखेला दादांच्या बाबत जे काही झालं ते अकल्पित होतं. शत्रूवरही अशी वाईट वेळ येऊ नये ती आपल्यावर येऊन ठेपली. अहिल्यादेवी होळकर वैद्यकीय महाविद्यालयाच्या अतिदक्षता विभागातल्या एका खाटेवर दादांचे निष्प्राण कलेवर निपचित पडले होते. पार्थ दादा ( आता तोच आमच्यासाठी दादा) प्रत्येकाला आत न येण्याची विनवणी करत होते मात्र गर्दीला आवर घालणं अशक्य होतं. मी फार घायकुतीला येऊन पार्थ दादाला विनंती केली. आणि ते मला दादा आहेत त्या खाटेपर्यंत घेऊन गेले. आत तुम्ही उभ्या होतात. शांत.. सुन्न... बधिर... त्यानंतर बाजूच्याच खोलीत उदयनराजे, जयंत पाटील, प्रफुल पटेल या सगळ्यांच्या समवेत बसलेले पवार साहेब दिसले. मी वाकून नमस्कार केला. बाहेर पडले आणि पुन्हा आपण बसलेल्या बाजूच्या खोलीत येऊन थांबले. तब्बल अडीच तास त्या खोलीत तुम्हाला प्रत्येक माणूस येऊन भेटत होता. विठ्ठल मणियार काका, उदयनराजे, असंख्य आमदार, दादांचे स्वीय सहाय्यक ढिकले, दादांचे अंगरक्षक... सगळ्यात शेवटी माजी पोलीस महासंचालक रश्मी शुक्ला अन त्यानंतर राज्याचे मुख्यमंत्री उपमुख्यमंत्री... कुणाशीच भेटताना तुमच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले नाहीत. तुम्ही तितक्याच शांत.. स्थितप्रज्ञ बसून होतात. तुम्हाला न्याहाळत असताना नियती इतका मोठा अन्याय कसा करू शकते असं वाटून वारंवार हुंदके दाटून येत होते. पण तुमच्यासमोर रडायचं नाही असं द टावल्यामुळे गपगुमान आवंढा गिळून होते. अन मग तुम्हीच आपुलकीच्या ओलाव्याने हाक मारली. मी जवळ जवळ झे पावले. तुमच्या मांडीवर डोकं ठेवून रडले. या दुःखातून तुम्ही कशा सावराल असा विचार करत होते. ....पण 29ला दादांचा अंत्यविधी होता होता दादांच्या राजकीय वारसदाराची चर्चा सुरू झाली. काय आश्चर्य आहे, दादा सारख्या अत्यंत कर्तृत्वान निर्णय क्षमता असणाऱ्या आणि प्रचंड दूरदृष्टीच्या कामाचा आवाका असणाऱ्या माणसाची उणीव कुणीही भरून काढू शकणार नाही असं म्हणणारे भलेभले मातब्बर नेते दादाची उणीव भरून काढण्यासाठी वायुवेगाने कामाला लागले...!! माझ्यासारख्या सामान्य माणसासाठी हे सगळं आकलनाच्या पलीकडचं आहे. म्हटलं तर हे अमानवी आणि प्रचंड क्रूर आहे. चिता अजून धड शांतही झाली नाही. मृत्यूला उणेपुरे ४८ तास उलटले नाहीत तोच राजकीय समीकरणांची जुळवाजुळव हे माणसाच्या नश्वरतेचे आणि त्याच्या क्षणभंगुरतेचे प्रमाण आहे. वहिनी, समाज माध्यमांवर काही लोक आपल्याकडे बघून "Brutus you too" अशा पद्धतीच्या प्रतिक्रिया व्यक्त करताना दिसत आहेत. बाजूने आणि विरोधात लिहिलेली मते मतांतरे वाचणे आणि हळहळणे याच्यापलीकडे सामान्य माणसाच्या हातात तसेही फार काही नाही. पण वहिनी मला मात्र वेगळं वाटतंय. खरंतर अखंड महाराष्ट्राच्या पहिल्या महिला उपमुख्यमंत्री होण्याचा मान आपल्याला मिळत आहे. याचा आनंद नक्कीच आहे. पण या आनंदाला कर्तृत्ववान दादा गमावलेल्या दुःखाची झालर आहे. वहिनी, खरंतर तुमचा उपमुख्यमंत्री म्हणून होत असलेला आजचा शपथविधी हा भावनिक दृष्टिकोनातून चूक वाटत असला तरी दादांनी स्वकर्तृत्वाने जे अफाट साम्राज्य उभं केलं त्यावर कुठल्याही गिधाडांची वक्रदृष्टी पडू नये म्हणून तुम्हाला पाऊल उचलणे गरजेचेच आहे...! मल्हारराव होळकरांचे पुत्र खंडेराव होळकर यांच्या मृत्यूनंतर पती निधनाचे दुःख करण्यापेक्षा माळवा प्रांताचे शासक म्हणून उभे राहणे महानायीका अहिल्यादेवी होळकरांच्या साठी क्रमप्राप्त होते. माळव्याचे आतले आणि बाहेरचे शत्रू कोण आहेत आणि ते कोणत्या स्तराला जाऊन क्षती पोहोचू शकतात याची कल्पना अहिल्यादेवींना फार चांगल्या पद्धतीने होती. त्यामुळे सांप्रत प्रथा–परंपरांना फाटा देत त्या धीराने कंबर कसून उभ्या राहिल्या आणि आपल्या सासऱ्याने आणि पतीने उभे केलेले साम्राज्य वाचवण्यासाठी प्राणपणाने लढल्या. वहिनी, तुम्हाला आज हा निर्णय घ्यावा लागतोय. वरवर तो क्रूर वाटतोय. मात्र त्याची कारण लक्षात येत आहेत. दहा दिवस थांबलो असतो तर काय फरक पडला असता.. ? असं दादावर प्रेम करणाऱ्या प्रत्येक कार्यकर्त्याला वाटत आहे. ..पण फरक पडला असता..! कदाचित दादांचा राजकीय वारसदार कोण ही चर्चा सुरू झाली नसती तर अजूनही दादांचा अपघात घातपात कसा आहे? यावर लोक खल करत राहिले असते...! कदाचित माध्यमांनी पुढचे तीन-चार दिवस दादांच्या जुन्या मुलाखती.. दादांनी कुणाला कशी कशी मदत केली याचे किस्से.. दादांच्या सहवासातील काही महत्त्वाच्या लोकांच्या मुलाखती... दादांनी उभे केलेले उद्योग.. MIDC .. औद्योगिक क्षेत्रातील नवनवीन प्रयोग....बारामती नंतर पिंपरी चिंचवड मध्ये निर्माण केलेले रस्ते वाहतूक व्यवस्था... त्यांनी मांडलेले अर्थसंकल्प यावर माध्यमांनी चर्चा केली असती...! अशा चर्चेतून कदाचित दादांचं कर्तृत्व अजून अधिक उजळून उफाळून वर आला असत. कदाचित त्याचा फायदा एका फार मोठ्या काळासाठी दादांच्या पुढच्या पिढीला झाला असता... ! पण हे भाजपाला सहन झालं असतं का? दादा म्हणजे कालातीत नेतृत्व. ते नेतृत्व आणि नेतृत्वाची अफाट दूरदृष्टी ही नुसती अधोरेखित झाले नसती तर असा अफाट दूरदृष्टीचा नेता अचानक कसा काय गेला की कोणी घालवला याबद्दल लोकांनी अधिक चौकस पणे प्रश्न विचारले असते कदाचित काही व्यक्ती संस्था अडचणीतही आल्या असत्या...! कोणी सांगावं अजून चार-आठ दिवस थांबले असते तर कदाचित दोन राष्ट्रवादी एकत्रही आले असत्या..!! या सगळ्यांना जर फाटा द्यायचा असेल तर दादांचा राजकीय वारसदार कोण ही चर्चा तात्काळ घडवून आणणं गरजेचं होतं...! आणि त्यासाठी तितकी दबावाची परिस्थिती सुद्धा निर्माण करणे गरजेचे होतं. अर्थात अशी परिस्थिती निर्माण करण्यासाठी प्रफुल पटेल सुनील तटकरे यांच्यासारखे माणसं तयारच होती म्हणा... वहिनी अत्यंत आव्हानात्मक परिस्थितीमध्ये उपमुख्यमंत्री होत आहात. विरोधी पक्षातील महिला राजकारणी म्हणून नाही तर ज्या आपुलकीने आपल्याला वहिनी म्हणून संबोधत आहे त्या नात्याने विनंती करावीशी वाटतेय, "वहिनी सावध असा. पटेल , तटकरे यासारख्या प्रवृत्ती कदाचित आपल्याला "गुंगी गुडिया" समजून मनमानी करायचा प्रयत्न करतील पण आपण दादांच्या तालमीत तयार झाला आहात. याचा ठसा उमटवण्याची नियतीने आपल्याला संधी दिली आहे. संधी मिळाली तर महिला सुद्धा उत्तम राज्यकर्ता होऊ शकते. आपण त्यास पात्र आहात. आपल्याला मिळालेली संधी ही निव्वळ अनुकंपा तत्वावरची संधी नाही तर खऱ्या अर्थाने आपल्या नेतृत्वगुणांना न्याय देणारी संधी आहे हे सिद्ध करण्याची हीच ती वेळ. आम्ही दादांचे विरोधक. पण दादांनी विरोधकांबद्दल कधी कपटबुद्धी बाळगली नाही. टीका केली तरी त्याचा कडवटपणा मनात साठवला नाही. पण म्हणून कुणाचं निष्कारण लांगुलचलनही केलं नाही. दादांनी झारीतले शुक्राचार्य ओळखले होते. वहिनी ते आपल्याला सुद्धा माहीत असतील. आपण त्यांचा योग्य तो बंदोबस्त कराल अशी अपेक्षा आहे. वहिनी विरोधक म्हणून प्रश्न विचारायला आम्ही कायम आघाडीवर असू. पण महिला म्हणून जर कोणी नाकेबंदी करण्याचा प्रयत्न केला तर मात्र भगिनीभाव जपत आपल्या सोबत असु. राजकारणातली ही सेकंड इनिंग यशस्वी ठरो या शुभेच्छा सह..!! #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔 #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰

मोदीची आई वारली डिसेंबर 2022 ला.... त्याच दिवशी मोदींनी व्हिडिओ कॉन्फरन्सिंगद्वारे वंदे भारत एक्सप्रेस ट्रेनचं उद्घाटन केलं.... जेंव्हा इतर भाऊ मोदींच्या आईचं पिंडदान करत होतं तेंव्हा मोदी कर्नाटकात विधानसभा निवडणुकीसाठी रॅली करत होते... आणि बिहार निवडणुका लागल्या तेंव्हा बिहारात जाऊन 17 सप्टेंबरला गयाला पिंडदान करत होते.... हिंदू धर्मात मुलाला सव्वा महिना सुतक असतं... डोक्यावरले केस मिशा या आईसाठी मुलगा काढून टाकतो...हिंदू हिंदू सनातन.. संस्कृती परंपरा वगैरे प्रपोगंडा करणाऱ्या झंडू लोकांनी मोदींवर सुतक न पाळल्याचा आक्षेप घेतला का?? हा नीचपणाचं आहे. सुनेत्रा वहिनींना माहेरून आर्य समाजी वारसा आहे... त्यांचे वडीलही आर्यसमाजी होते. अजित दादा स्वतः कर्मकांडात स्वतःला गुंतवून घेत नव्हते... कर्माला देव मानणारे... त्यामुळे सुनेत्रा वहिनींनी घेतलेला निर्णयावर मी आक्षेप घेणार नाही... माझा त्यांच्या निर्णयाला पाठिंबा आहे. (पटेल तटकरे मुंडे भुजबळ हा मुद्दा वेगळा आहे) पण पहाटे घेतलेली शपथ... त्यासाठी रातोरात दिल्लीत घेतलेली कॅबिनेट मिटिंग... त्यानंतर राष्ट्रपतींची सही घेऊन हटवलेली राष्ट्रपती राजवट... इकडे केलेला मिरची होम... भल्या पहाटे लोकं तोंडांत टूथपेस्ट ब्रश घेऊन हगायला जातात.. त्यावेळी उरकलेला शपथविधी....वगैरे गोष्टी या पहाता भाजपचं सत्तेसाठीचं डेस्परेशन त्यांना नीच ठरवतंचं... ज्यांना असं वाटतंय की सुनेत्रा वहिनींनी लगेचंच शपथविधीची घाई करायला नको त्यांनी मोदीला प्रश्न विचारला होता का याचाही धांडोळा घ्यावा. तुमची संवेदनशीलता सिलेक्टिव असेल तर मग तिची किंमत शून्य असते. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔

#📲व्हायरल व्हिडिओ #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔

चौकशीची नौटंकी करून घातपात झा कला जाणार हे नक्की ! त्यांचा मोठा अडथळा होता तो आता त्यांनी दूर केला आहे. #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #📲व्हायरल व्हिडिओ

मातेचे दु:ख मातेलाच ठावे ‘घाईत येतोस आणि परत जातोस... आता कधी येशील?’ - मधुकर भावे अजितदादा गेले... सर्वांनाच एक दिवस जायचे आहे... पण, दादांना आलेले मरण असे यायला नको होते... हृदयविकाराच्या तीव्र झटक्याने अनेकजण अचानक जातात... आमचे डॉ. गोवर्धनलाल पाराशर चहा पिता-पिता असेच अचानक गेले. दादांचे जाणे हे अचानक नाही... अत्यंतू क्रूर अशा काळाने त्यांच्यावर झडप घातली. दादांच्या मृत्यूचा धक्का इतका तीव्र होता की, अख्खा महाराष्ट्र हादरून गेला... सर्वांची एकच भावना होती की, ‘अरेरे’... असे मरण नको यायला होते...’ शिवाय अगदी बारामतीच्या वेशीजवळ येऊन दादा अचानक गेले... बारामतीच्या त्या धावपतट्टीवर दादांचे विमान आतापर्यंत इतक्यावेळा उतरले अाहे की, दादांना तो हवाई मार्ग पाठ झाला होता... दादा ‘पायलट’ असते तर त्यांनी काळोखातही ते विमान उतरवले असते... इतकी ती धावपट्टी दादांना माहिती होती... यापूर्वी विमान अपघातात माधवराव शिंदे असेच गेले... तो झटकाही मोठा होता. पण, त्यांचे छोटे विमान वादळात सापडले होते... तेही प्रचाराकरिताच जात होते. त्या घटनेलाही आता १५ वर्षे झाली. आंध्र प्रदेशचे मुख्यमंत्री राजशेखर रेड्डी यांचे हेलिकॉप्टर तर बेपत्ता होऊन जंगलात कोसळले. त्यांचाही मृत्यू भयानक होता. लष्करप्रमुख बिपिन रावत हे विमान अपघातातच गेले. पण दादांनी बारामतीच्या वेशीला जणू हात लावलेला होता... अगदी मिनीटात- दोन मिनिटात त्यांचे विमान उतरले असते तर त्यांच्यासाठी गाड्या सज्ज होत्या... ते निवडणूक प्रचाराला िनघाले होते... एका दिवसात प्रचार आटोपून संध्याकाळी मुंबईला परतणार होते... पण... नियती िकती क्रूर आहे... शरद पवारसाहेबांनी राष्ट्रवादी काँग्रेसची स्थापना केल्यानंतर सकाळी ८ वाजता राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या कार्यालयात पोहचून पक्षासाठी राबलेले दादा होते. वयाच्या अवघ्या ३२ व्यावर्षी ते लोकसभेत खासदार म्हणून पोहोचले. पवारसाहेब हे १९९१ साली महाराष्ट्रात मुख्यमंत्री म्हणून आले. अजितदादांना त्यांनी लोकसभेच्या पोट निवडणुकीत पहिल्यांदा खासदार केले. दादा आमदार नंतर झाले... दादांनी सुरुवात संसदीय राजकारणापासून केली आणि मग ते विधानमंडळात आले. पण राबणाऱ्या नेत्यांमध्ये दादांऐवढा राबणारा नेता दुर्मिळ... झपाटल्यासारखे ते काम करायचे... पवारसाहेबांद्दल त्यांना परम अादर होता. पवारसाहेब ज्या व्यासपीठावर असायचे त्या व्यासपीठावर भाषण करायलाही दादा संकोच करायचे. प्रशासनावर त्यांचा वचक, धाक, दरारा होता... कारण त्यांना ‘फाईल’ समजत होती. प्रशासनातील अध्िाकारीमंडळी त्यांना ‘चकवे’ देवू शकत नव्हती. त्यांचा अभ्यासही होता... निरिक्षणही चांगले होते.... विचासणरणी सकारात्मक होती. ‘न होणारे काम नियमात बसवून कसे करून घ्यायचे’, याची एक खूबी त्यांना माहिती होती. त्यामुळे दादांनी एकदा ‘हो’ म्हटले की, काम होणारच... ही सामान्य माणसाला खात्री होती. त्यातूचन दादांचे नेतृत्त्व लोकाभिमूख होत गेले... त्यांची भाषा, त्यांची भाषणे व्यवहारी होती. ती कार्यकर्त्यांच्या मनाला थेट भिडायची... प्रशासनाला त्यांची भिती नव्हती.. त्यांचा दरारा असायचा... ‘भिती’ शब्दाचा अर्थ वेगळा आहे... ‘दरारा’शब्दाचा अर्थ वेगळा आहे... महाराष्ट्रात वसंतराव पाटील हे ‘वसंतदादा’ झाले... ते ‘दादा’ घरातले वाटायचे... पण हे दादा एक वेगळे रसायन होते. बाळासाहेब देसाई यांच्यानंतर गेल्या ६५ वर्षांत प्रशासनाला दरारा वाटणाऱ्या नेत्याचे नाव कोणी विचारले तर त्याचे नाव ‘अजितदादा’ हेच आहे. शरद पवारसाहेबांचा आवाका दादांपेक्षा खूप मोठा.... त्यांच्याविषयीचा प्रशासनाला पूर्ण आदर... पण दादांचे व्यक्तिमत्त्व वेगळे घडले. अशा या दादांचा मृत्यू इतका भीषण झाला की, तो चटका कालपासून अस्वस्थ करून गेलाय... तडक उठून बारामतीला जावे, असे सतत वाटायचे... पण ज्या गर्दीचे पूर्वी आकर्षण वाटायचे... त्या गर्दीत आता उभे राहण्याची किंवा फार चालण्याची ताकद राहिलेले नाही. निसर्ग नियमाने अशी हतबलता येते.... महाराष्ट्रातील गेल्या ६५ वर्षांतील तीन पिढ्यांचे मी राजकारण पाहतोय.... महाराष्ट्रातील असा एकही प्रसंग नाही.... ज्याचा मी साक्षीदार नाही... यशवंतराव, भाऊसाहेब हिरे, मालोजीराव निंबाळकर ही पिढी पाहिली.... वसंतदादा, शंकरराव चव्हाण, राजारामबापू, बाळासाहेब देसाई, मधुकरराव चौधरी, प्रतिभाताई पाटील, यशवंतराव मोहिते, हे कर्तबगार मंत्री पाहिले... नंतरच्या पिढीत शरद पवारांची पिढी आहे.... आणि मग विलासराव- अजितदादा ही पिढी आहे... विलासराव आणि आर. आर. आबा हे ही अकाली गेले... पण, त्यांच्या भीषण दुखण्याने समाजाची एक मानसिकता तयार झाली होती... सर्वांच्या प्रार्थना सुरू होत्या... पण त्या सफल झाल्या नाहीत... माधवराव शिंदे, गोपिनाथ मुंडे, अजितदादा यांचा मृत्यू असा नाही... विनोबांनी मृत्यूला ‘महोत्सव’ म्हटले... पण दादांचा मृत्यू हा ‘महोत्सव’ म्हणता येणार नाही.. हा ‘दु:खोत्सव’च आहे. पवारसाहेबांचे दु:ख तर कल्पनेच्या पलिकडचे आहे. माशाचे अश्रू पाण्यात दिसत नाहीत... पण त्याला दु:ख होत नसेल, असे थोडेच आहे....? गेल्या ६६ वर्षांत पवारसाहेबावरील अनेक राजकीय घटना अशा आहेत की, सह्याद्रीचा हा कडा असा अविचल रािहलेला आहे. त्यांच्या तोडीचा नेता होणेच नाही.. पवारसाहेब पहिल्यांदा ज्या दिवशी मुख्यमंत्री झाले.. ती तारीख १८ जुलै १९७८ आहे. शपथ घेतल्यानंतर त्यांनी त्यांच्या मातेला म्हणजे त्यांच्या आवडत्या ‘बाईला’... (सर्व पवारबंधू आपल्या आईला बाईच म्हणायचे) एक पत्र लिहिले...शरद पवारसाहेबांच्या राजकारणातील पहिल्या गुरू म्हणजे मातोश्री शारदाबाई याच होत्या. यशवंतराव चव्हाण हे पवारसाहेबांच्या घरी गेले आणि त्यांनी शारदाबाईंना सांगितले की, ‘तुमचा मुलगा राजकारणासाठी आमच्या ओटीत टाका...’ आणि शारदाबाईंनी ‘हो’ म्हटले... पवारसाहेबांना घडवण्यात मातोश्री शारदाबाईंचा मोठा वाटा... अजितदादांना घडवण्यात पवारसाहेबांचा मोठा वाटा... शरद पवारसाहेब पहिल्यांदा मुख्यमंत्री झाल्यावर आप्ाल्या आईला लिहिलेल्या पत्रात त्यांनी एकच वाक्य लिहिले... ‘बाई, आज मी मुख्यमंत्रीपदाची शपथ घेतली... नामवंत लोक समोर हाेते... पण, मला तू समोर हवी होतीस... आणि तू समोर नव्हतीस...’ त्यावेळी पवारसाहेबांच्या डोळ्यांतून अश्रू ओघळले होते... त्यानंतर काळ झपाट्याने पुढे गेला आिण ५० वर्षांनी दादांच्या अकाली मृत्यूसंबंधांत आपल्या भावना व्यक्त करताना पवारसाहेबांच्या डोळ्यांतून अश्रू ओघळले... ते पाहात असताना महाराष्ट्रातील लाखो कार्यकर्त्यांच्या भावना काय झाल्या असतील ते घरात बसून जाणवत होते. सह्याद्री गद्गगद झाल्याचे जाणवले. आणि हे दु:ख ते कसे सहन करतील, यामुळेही महाराष्ट्र अस्वस्थ आहे. गेली १२ वर्षे पवारसाहेब सत्तेत नाहीत... पण ते हिंमतीने त्यांच्या विचारांवर उभे आहेत... त्यांच्या इच्छाशक्तीने ते लढत आहेत... त्यांच्या बरोबरचे... जवळचे... रक्ताचे सोडून गेले तरी, त्यांनी त्यांच्याबद्दल एकही वावगा शब्द उच्चारला नाही... आणि दादांनीही कुटुंबात मिसळताना कसलाही वेगळेपणा जाणवू दिला नाही... त्यामुळे राजकारणातील ‘वाद’ किंवा ‘भांडण’ हे किती शुल्लक काळासाठी असते, हे महाराष्ट्र पाहतो आहे... सगळे काही विसरून गेल्यासारखे आहे... राजकारण होत राहिल... पण, या अशा कुटुंबाच्या ऐक्याच्या भावना आणि अश्रू हे किती सामर्थ्यवान आहेत... हाही इतिहास लिहिला जात आहे... दादा, तुमचे अचानक जाणे असे सर्वांची मने चिरून गेलेले आहे... तुमची कामाची तडफ, तुमची जिद्द, तुमचा उत्साह, चुकांची कबुली देण्याची तुमची उदारता... आणि पवारसाहेबांशी मतभेद झाले तरी त्यांच्याबद्दलचा आदर हे सगळे महाराष्ट्र मनोमन जाणतो आहे... तुमचे मतभेद झाले पण मनभेद झाले नव्हते... तसे म्हटले तर यशवंतराव चव्हाण आणि वसंतदादा यांचे भांडण झाले नव्हते का? टोकाचे भांडण झाले होते... जगात हे दोन असे नेते आहेत की, ज्यांचे ‘भांडण मिटवण्याकरिता जाहिर सभा’ झाली आिण ते भांडण मिटले. (२२ मे १९८२ औदुंबर) अजितदादा गेले... त्यांच्या जाण्याने उद्याचे राजकारण कसे होईल, हे आज सांगता येणार नाही... ते कसे व्हावे, हे सांगण्याची आज वेळही नाही... समाजमाध्यमांनी एकीकडे दादांच्या अपघाताची दृष्ये दाखवताना ‘राष्ट्रवादीचे काय होईल....’ ‘पवारसाहेबांचे काय होईल...’ अशा बालीश आणि अप्रस्तूत प्रश्नांची चर्चा घडवून आणली... आणि हमरी-तुमरीने मते मांडली गेली... अरे, प्रसंग काय.... विषय काय... तुम्ही विमान अपघाताची चित्र एकीकडे दाखवता आहात... आणि तुमच्या चॅनलवर चर्चा काय करत आहात....? आग लागो त्या समाजमाध्यमांना... इतका संताप येऊन गेला... मीही ६५ वर्षे पत्रकारितेत काढली आणि आजही निवृत्त झालो नाही... माझ्या लेखणीचे वय आजही ३० वर्षांचेच आहे. आणि माझ्या शब्दांचे वयही तेवढेच आहे. लेखणी आणि वय ८६ वर्षांचे झालेले नाही. पण ते सगळे ऐकत, पाहात असताना पत्रकारितेची किळस आली. आजच्या राजकारणाच्या बाजाराची चर्चा करताना कोणत्या दिवशी करावी, याचे भान शहाण्या संपादकांना नसावे.... राजकारणाचा अध:पात झालाच आहे... आमची पत्रकारिताही आम्ही मातीत घातल्यासारखी झालीय... आपल्याच पत्रकारितेची लाज वाटावी, असे कालच्या दिवशी ती चर्चा ऐकताना वाटले... शेवटी टी.व्ही. बंद करून टाकला.. शांतचित्ताने दादांबद्दल अनेक आठवणी येत राहिल्या. १२ डिसेंबर २०१० रोजी शरद पवारसाहेब ७० वर्षांचे झाले तेव्हा त्यांच्यावर ‘एकमेव’ असा एक ग्रंथ तयार केला... सुनील तटकरे यांनी त्यासाठी पुढाकार घेतला होता... त्यासाठी बारामतीला गेलो... किरण गुजर यांनी पवारसाहेबांचे सगळे प्रकल्प दाखवले... ‘मती गुंग करणारी बारामती’ हा विस्तृत लेख त्यातूनच तयार झाला. झटकन मनात आले की, दादांच्या आईंनाही भेटावे... विद्या प्रतिष्ठानचे विश्वस्त किरण गुजर आणि मी दादांच्या घरी गेलो... श्रीमती आशाताई अनंतराव पवार म्हणजेच दादांच्या आई. काट्याच्या वाडीला त्या असतात... अजित पवार यांनी आपल्या जुन्या घराच्या जागेवरच नवीन घर बांधले त्या घरामध्ये आशाताई राहतात... त्यांनी शरद पवारसाहेबांबद्दल सांगितले की, ‘ते माझे धाकटे दीर... त्यांच्यामुळेच सगळे पवार कुटुंबीय दिवाळीत बारामतीला चार दिवस आम्ही एकत्र राहतो... सगळ्या कुटुंबीयांना एकत्र आणणारी प्रत्येक दिवाळी अशी आनंदाची असते... पण निघायची वेळ आली की, हूरहूर लागते... मग मी पुन्हा घरी एकटी... पण, मनाला मी समजावले आहे... घराण्यातील सर्वांनीच आपला वेळ समाजासाठी दिलेला आहे... आणि माझा मुलगा अजित तरी काय.... त्यानेही राजकारणाला वाहून घेतलेय... काट्याच्या वाडीला आला तरी पाच-पंचवीस कार्यकर्त्यांना घेऊनच येतो... घाईघाईतच येतो... मी आपली त्याची वाट बघत असते.... निघायची वेळ आली की, कार्यकर्त्यांना सांगतो, ‘अरे, आईला पाच मिनीटे तरी भेटायला जाऊ द्याल की नाही....?’ मग स्वयंपाक घरात येतो... बसतो... ‘काही खा’ म्हटले तर ‘नको-नको’ म्हणतो... ‘जातो -जातो’ म्हणतो... आणि पाठमोरा होऊन बाहेर पडतो.... तो पाठमोरा झाला की, मी आपली पाठमोरी त्याच्याकडे पाहात राहाते... ‘समाजाकरिता काम करतो आहेस ना... कर बाबा... घाईत येऊन जातोस... आता कधी येशील? असे विचारते... माझे तुला आशीर्वाद आहेत...’ असे म्हणते... आमची सुनबाई सुनेत्रा. ती मात्र येते आणि तिने बघता बघता गाव बदलून टाकले... पण दादाचे काही येणे फारसे होत नाही... माझं जाणे होत नाही... तो आला की लगेच निघाला... मग त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे मी अशी पाहात राहते... ‘आता पुन्हा कधी येशील रे....’ मनाशीच म्हणत राहते... आज त्या दिवसाची मुलाखत आठवली... आता आशाताई दारात उभ्या राहून ‘त्यांचा लाडका अजित कधी येईल,’ त्याची वाट पाहात असतील का?... त्या मातेचे दु:ख काय असेल... पवारसाहेबांचे दु:ख आणि अजितदादांच्या मातेचे दु:ख महाराष्ट्राला समजू शकेल का? राजकारण गेले चुलीत... असं म्हणण्याची वेळ आली आहे. देवा, तू असशील तर असे मरण कोणत्याही राजकीय नेत्याला येऊ देऊ नकोस... आणि त्याच्या आईला वाट पहायला लावू नकोस.... आज आणखी काय म्हणता येईल... दादा, तुमच्या अंत्यसंस्काराच्या वेळी फार चालण्याची शक्ती नसल्यामुळे त्या गर्दीत यायला मनाची तयारी झाली नाही.. मनाने तिथेच आहे... तुमची-माझी शेवटची भेट ही जांबोरी मैदानावर तुम्ही माझा सत्कार करूनच झालेली आहे... जावेद अख्तर आणि मी.... आज तुम्ही नाहीत.... तुम्ही परत येणार नाहीत, हे माहिती आहे... त्यामुळेच विनोबांनी मृत्यूला ‘महोत्सव’ म्हटले तरी तुमचा हा मृत्यू महाराष्ट्रासाठी ‘दु:खोत्सव’च आहे... दादा, भावपूर्ण श्रद्धांजली... पवारसाहेब, तुमच्यासोबत नेहमीच राहिलोय... या दु:खात तुमच्या सोबत आहे. #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔 #🙏अजितदादांच्या अंत्यविधीला सुरवात!😭 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰

#🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏अजितदादांच्या अंत्यविधीला सुरवात!😭 #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰

*“मी गेल्यावर…”* – माणसाच्या जाण्यानंतर जागं होणारं समाजमन ✍️*सुनीलराव जवंजाळ पाटील* *“आज आहोत, उद्या नाही…”* हे वाक्य आपण नेहमी म्हणतो.व पण ते खरं आहे याची जाणीव, माणूस गेल्यावरच का होते? *माणूस जिवंत असताना त्याच्यावर आरोप, संशय, टीका, बदनामी, राजकारण…* आणि तो गेल्यावर अचानक त्याच माणसाचं कर्तृत्व, त्याची थोरवी, त्याचा संघर्ष आठवू लागतो. *तेव्हाच त्या गझलेच्या ओळी आठवतात—* महत्त्व माझं त्यांना कळलं, मी गेल्यावर… माझ्यावरचे कलंक हटले, मी गेल्यावर! *जिवंत असताना न्याय नाही, मृत्यूनंतर गौरव* हा केवळ एका व्यक्तीचा प्रश्न नाही. हा आपल्या समाजाच्या मानसिकतेचा आरसा आहे. *जिवंत असताना—* “हा भ्रष्ट आहे” “हा गुंड आहे” “हा लुटारू आहे” “हा सत्तेचा गैरवापर करतो” *आणि मरणानंतर—* “हा कर्तृत्ववान नेता होता” “हा प्रशासनावर पकड असलेला होता” “हा सामान्य माणसासाठी झगडणारा होता” माणूस मेल्यावरच का निष्कलंक होतो? *अजित दादा : जिवंत असताना संशय, गेल्यावर अश्रू* अजित दादा पवार हा फक्त एक राजकारणी नव्हता. तो भल्या पहाटे उठून कामाला लागणारा, फाईली, निर्णय, प्रशासन यावर जबरदस्त पकड असलेला नेता होता. त्यांच्यावर टीका झाली. संशय निर्माण झाले. राजकीय कटकारस्थानं झाली. त्यांच्या प्रत्येक निर्णयामागे हेतू शोधला गेला. पण आज, ते अपघातात अचानक गेले… आणि महाराष्ट्र स्तब्ध झाला. *आज तेच लोक म्हणत आहेत— “असा नेता पुन्हा होणार नाही.”* मग प्रश्न पडतो— हे सगळं ते जिवंत असताना का नाही? *इतिहासाची पुनरावृत्ती : संशय, अपघात, आणि न थांबणारी मालिका* राजेश पायलट, माधवराव शिंदे, राजशेखर रेड्डी, बिपीन रावत, गोपीनाथ मुंडे, विनायक मेटे, विलासराव देशमुख… नावे बदलतात, *पण संशयाची सावली कायम राहते.* चौकशी अपुरी राहते, प्रश्न अनुत्तरित राहतात, आणि समाज हळूहळू *या सगळ्याला “नियती” म्हणून स्वीकारतो.* पण ही नियती नसते— ही आपली बेफिकिरी असते. *“मी गेल्यावर…” – ही ओळ का टोचते?* कारण ती खरी आहे. *जिवंत असताना—* अब्रूची धिंड काढली जाते शब्दांनी मारलं जातं चारित्र्यावर प्रश्नचिन्ह लावलं जातं *आणि मरणानंतर—* खांद्यावर उचललं जातं डोळ्यांत अश्रू येतात शब्द अचानक पवित्र होतात *जो-तो मजला पायाखाली तुडवायाचा…* *खांद्यावरती मला उचलले, मी गेल्यावर!* ही ओळ कविता नाही, ती समाजावरचा आरोप आहे. *आज आहोत, उद्या नाही – हे तत्वज्ञान नाही, हे वास्तव आहे* आपण समजतो— “नंतर बघू”, “वेळ आहे”, “आता नाही”. *पण आयुष्य कुठलीही नोटीस देत नाही.* आज जो आपल्यात आहे, तो उद्या केवळ फोटो, आठवण, आणि भाषणातली ओळ राहतो. *म्हणूनच— माणसाला जिवंत असतानाच समजून घ्या*, त्याच्या चुका दाखवा, पण त्याचं माणूसपण नाकारू नका. *शेवटचा प्रश्न…* आपण अजून किती *“मी गेल्यावर” अशा गझला लिहिणार?* किती नेत्यांना, किती माणसांना, किती कर्तृत्वाला *मरणानंतरच न्याय देणार?* अजित दादांना आज श्रद्धांजली देताना, फक्त अश्रू नाही— *थोडी आत्मपरीक्षणाची हिंमतही हवी.* कारण खरा आदर फुलांमध्ये नसतो, तो जिवंत असताना दिलेल्या समजूतदारपणात असतो. 🙏🌼 *अजित दादा पवार यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली.* 🌼🙏 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏अजितदादांच्या अंत्यविधीला सुरवात!😭 #🙏अजित पवार अनंतात विलीन💔

अजितदादांच्या निधनानंतर त्यांच्या प्रशासकीय कौशल्याच्या अनेक गोष्टी समोर येत आहेत. त्यापैकीच एक म्हणजे साताऱ्यातील एका शाळा उद्घाटनाचा हा डोळे उघडणारा प्रसंग! एका शाळेच्या खोल्यांच्या उद्घाटनाचा कार्यक्रम अचानक ठरला. दादा घाईत होते, पण स्थानिक आग्रहास्तव ते तिथे पोहोचले. हातात कात्री घेतली, फीत कापणार इतक्यात दादांनी फितीच्या आत वाकून पाहिलं आणि रिबीन न कापताच ते तसेच वाकून आत गेले! बाहेरून रंगरंगोटी, फटाके आणि रांगोळ्या होत्या, पण दादांच्या तीक्ष्ण नजरेने आतलं सत्य पकडलं खोल्यांना आतून गिलावाच (Plaster) केलेला नव्हता! दादांनी त्याच क्षणी ठेकेदाराला 'ब्लॅकलिस्ट'मध्ये टाकण्याचे आदेश दिले आणि स्थानिक आमदाराचीही कानउघडणी केली. "असल्या अर्धवट कामासाठी मला थांबवलंस काय?" असा जरबयुक्त सवाल त्यांनी केला. ज्या कामासाठी एक मिनिट नव्हता, तिथे दादांनी दर्जा तपासण्यासाठी १० मिनिटं घालवली. काम पूर्ण झाल्याशिवाय उद्घाटन नाही, असा ठाम पवित्रा घेत दादांनी कात्री ताटात आपटली आणि ते निघून गेले. अब्जावधींच्या कामाची उद्घाटनं करणाऱ्या या नेत्याला एका छोट्या शाळेच्या खोलीत गिलावा झालाय की नाही, हा 'बारकावा' दिसत होता. हीच त्यांची कामाप्रती असलेली निष्ठा होती. अशा 'बिनचूक' लोकनेत्याला महाराष्ट्र कधीच विसरू शकणार नाही. 🫡💔 #AjitPawar #AjitDada #WorkEthics #story #Baramati #Satara #MaharashtraPolitics #Inspiration #Governance #MarathiPost #अजितदादा #प्रशासकीयशिस्त #बारकावा #महाराष्ट्र #🙏लाडक्या दादांच्या अंत्यदर्शनसाठी जनसागर उसळला💔 #💔महाराष्ट्र सुन्न! राज्यावर शोककळा😭 #🎥अजित पवारांच्या विमान अपघाताचा सीसीटीव्ही समोर #🙏भावपुर्ण श्रद्धांजली अजित दादा पवार 💐 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰