🧟 പ്രേതകഥകൾ!

യക്ഷിക്കാവ് വളവിലെ യക്ഷി (116) സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായി അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആറര മണിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശരത്ചന്ദ്ര പ്രസാദ്: മതി...മതി...ഇനി പോകാം... ഗോൾഡൻ വാലിയിൽ എത്തുമ്പോൾ തന്നെ എട്ട് മണിയാകും... വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ പന്ത്രണ്ട് മണിയും..." ശരത്: "എന്തായാലും dinner കൂടി കഴിച്ചിട്ട് പോയാൽ മതി... വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ഒരു മണിയെങ്കിലുമാകും... പിന്നെ എന്തോന്ന് dinner... വീട്ടിലൊന്നും കാണത്തുമില്ല... പൊന്മുടിയിൽ വന്നത് കറങ്ങാനാ...ഇനി എന്ന് വരാനാ...എന്തായാലും കറങ്ങി കൊതി തീർന്നിട്ട് പോയാൽ മതി... dinner കഴിക്കുമ്പോൾ എട്ട് മണി... കഴിച്ചാലുടൻ ബുളളറ്റോടിക്കുന്നത് എന്തായാലും ബുദ്ധിമുട്ടാണ്...ഹെയർപിൻ വളവുകളാണ്...ഇറക്കമാണ്...അഗാധ ഗർത്തത്തിലേക്ക് മറിഞ്ഞാൽ അസ്ഥി പോലും എണ്ണിയെടുക്കാൻ പററില്ല... ഉറക്കം വന്നാൽ പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട... നമുക്ക് ഓരോ ചായ കൂടി കുടിക്കുമ്പോൾ ഡിന്നറിൻ്റെ സമയമാകും...ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് അല്പം വിശ്രമം... പൊന്മുടി suicide point നിലാവെളിച്ചത്തിൽ കാണണം...രാത്രി കാണാൻ കൊടൈക്കനാൽ suicide point നേക്കാൾ ഭയാനകമാണ്...ശരിക്കും തല കറങ്ങും...കൊടൈക്കനാലിൽ ഇപ്പോൾ ഇരുമ്പ് വേലി കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്... ഇവിടെയാണെങ്കിൾ വേലിയും ഇല്ല ഒരു കുന്തവും ഇല്ല...അടിപ്പൊളിയായിട്ട് കാണാം...അപ്പോൾ ഒമ്പത് മണി... അതോടെ നമുക്ക് മടങ്ങാം..." ശരത്ചന്ദ്ര പ്രസാദ്: "അതെന്താടാ... ഒമ്പത് മണിക്ക് ഒരു ചായ കൂടി ആയാലോ?" ശരത്: "എനിക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല...ചായ എത്ര കിട്ടിയാലും ഞാൻ കുടിക്കും... പിന്നെ ഇങ്ങനത്തെ തണുപ്പ് കൂടി ആയാൽ ചായ എത്ര കിട്ടിയാലും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല..." ശരത്ചന്ദ്ര പ്രസാദ്: "എന്നാൽ ആദ്യം suicide point കാണാൻ പോകാം...എന്നിട്ടാകാം ചായ...അപ്പോ ഒമ്പത് മണിയാകും..." ശരത്: "നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോ... ഞാൻ ഒരു ചായയൊക്കെ കുടിച്ചിട്ട് വന്നോളാം... എനിക്ക് വിശന്നു തുടങ്ങി...ഹൈറേഞ്ചിലൊക്കെ കറങ്ങാൻ വന്നാൽ പെട്ടെന്ന് വിശക്കും..." ശരത്ചന്ദ്ര പ്രസാദ്: "നീ തീററി പണ്ടാരമല്ലേ... നിനക്ക് അല്ലേലും വിശക്കും..." ശരത്: "ഇത് ടൂറല്ലേ സാറേ...ഇപ്പോഴല്ലേ വിശക്കേണ്ടത്..." ശരത് ചന്ദ്രൻ: "എന്തായാലും ഒരു ചായ ആകാം...അങ്ങനത്തെ തണുപ്പല്ലേ...സമയവും പോകും..." അവർ റെസ്റ്റോറൻ്റിലേക്ക് നടന്നു... അകലെ നിന്നും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപവും ശബ്ദവും അവരുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി: "തേൻ നെല്ലിക്ക വേണോ... തേൻ നെല്ലിക്ക...തേനിലിട്ട തേൻ നെല്ലിക്ക..." ആ പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു... (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🍲 ഇന്നത്തെ രുചി #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

താഴ്മലയിലെ രാത്രി-PART 4 ചുറ്റും ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. സമയം 7 മണിയോട് അടുക്കുന്നു. അവർ അപ്പോഴും ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. റോഡിൽ തെരുവ് വിളക്ക് കത്തിയിരുന്നു. രണ്ടു വീടുകളിലും പുറത്തെ ലൈറ്റ് ഓണായി. അന്ന പോയി വീടിനെ ഹാളിലെ ലൈറ്റും പുറത്തെ ലൈറ്റും ഇട്ടു. നല്ല മഴക്കുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ്. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.ചെറിയ ഇടിയുടെ മുഴക്കം... പെട്ടെന്നാണ് ഒരുകാറ്റിനോപ്പം വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ഇടിയും വെട്ടു കറന്റ് പോയത്.. ചുറ്റും കൂരിരുട്ടായി. നജ ഫോണിലെ flash ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി എല്ലാവരും വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി കഥകടച്ചു. ശേഷം മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. Flash ലൈറ്റിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ മുഖാമുഖം നിശബ്ദരായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു. വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി മഴയെയും അവർ സൂക്ഷ്മയോടെ കാതോർത്തു. മുകളിൽ നിന്ന് ചെറുതുള്ളികൾ സ്നേഹയുടെ മുഖത്തോട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങി. വീടിന്റെ പല ഭാഗത്തും ചോർച്ച വന്നു. ഒന്നും ചെയ്യാതെ കറന്റ് വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവർ നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. സമയം 9 ആകുന്നു. മഴ കുറഞ്ഞെങ്കിലും കാറ്റ് നന്നായി വീശിയിരുന്നു. പുറത്ത് ഞാവൽ പഴങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്‌ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. കൂടാതെ നല്ല മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണവും. "എവിടെ നിന്നാണ് മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം. കുറെ നേരമായല്ലോ" നിശബ്ദതയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹ ചോദിച്ചു. "അറിയില്ല. നല്ല മണവുള്ള പൂവാണ്. പാകമായത് ആകും. അതാണ് ഇത്രയും മണം.," നജ പറഞ്ഞു. സമയം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയെങ്കിലും കറന്റ് വരാനുള്ള ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ flash ലൈറ്റ് ന്റെ ബലത്തിൽ ചുറ്റും കൂടി കഞ്ഞി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആരോ വാതിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്‌ദം കേൾക്കുന്നത്. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "ആരാണ് ഈ സമയത്ത്.." വിറയർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അന്ന ചോദിച്ചു. സ്നേഹ മുന്നിലെ ജനലിലൂടെ നോക്കി. പക്ഷെ പുറത്ത് കൂരിരുട്ട് കാരണം ഒന്നും കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീണ്ടും വാതിൽ മുട്ടി.അവർ പരസ്പരം ഭയത്തോടെ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. വീണ്ടും മഴയുടെ ശക്തി പുറത്ത് കൂടി.വീണ്ടും വാതിൽ തുടരെ തുടരെ മുട്ടി. "ആരാണ്?" വിറയർന്ന ശബ്ദത്തോടെ സ്നേഹ ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അതിനു ഉത്തരം ഉണ്ടായില്ല. വീണ്ടും ചോദിച്ചു. പ്രതികരണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.വാതിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയായി മുട്ടാൻ ആരംഭിച്ചു. എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവർ വിയർത്തു.നജ എണീറ്റു നേരെ അടുക്കയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്നും ഒരു കത്തിയും തടിച്ച വിറകുകൊള്ളിയും കയ്യിൽ കരുതി.വിറകുകൊള്ളി അന്നയുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു. അവളുടെ കൈകൾ തളർന്നിരുന്നു. ആ വിറകുകൊള്ളി സ്നേഹ എടുത്തു. അനു പേടിയോടെ പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു നിന്നു. നജ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോയി. ഒപ്പം പിന്നാലെ സ്നേഹയും.നജ വാതിൽ തുറന്നതും പുറത്ത് മഴകൊട്ടിട്ടാ ഒരു നീണ്ട മനുഷ്യൻ. കയ്യിൽ ഒരു ടോർച്ചും. ആ ടോർച്ചിന്റെ പാതി വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം കണ്ടു... "കുരിയക്കോസ്" ഒരു കറുത്ത കോട്ടും, കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ടോർച്ചും പിടിച്ചു പല്ലുകൾ കാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. "പേടിച്ചോ..?" ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനതു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്കു കൂടുതൽ പേടി തോന്നി. നജ കയ്യിലെ കത്തി മുറുകെ പിടിച്ചു. "പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ രണ്ടു മെഴുകുതിരി തരാൻ വന്നതാണ്" അവൻ മാറുകയ്യിൽ പിടിച്ച രണ്ട് മെഴുകുതിരി അവർക്കു നേരെ നീട്ടി. നജ സ്നേഹയെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് അത് വാങ്ങി. അപ്പോഴും അവന്റെ മുഖം ചിരിച്ചായിരുന്നു. "ഇവിടെ ഇങ്ങനെയാ..ഒരു കാറ്റ് മതി കറന്റ്‌ പോകാൻ. പോയാൽ പിന്നെ വരൽ കണക്കാ. ടൗണിൽ നിന്ന് kseb ആളെത്തുമ്പോഴേക്കും രാവിലെ ആകും. നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ മെഴുകുതിരി ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് കരുതിയ ഞാൻ വന്നേ." അവനതു പറയുമ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല. "എന്നാൽ ശെരി. ശുഭ നിദ്ര, സുഖ നിദ്ര," ഒരു ചിരിയോടെ അവനതു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അന്നയെയും, അനുവിനെയും എത്തിനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. നജ വേഗം വാതിലടച്ചു കയ്യിലെ കത്തിയുടെ പിടി വിട്ടു. ആ നിശബ്ദതയിൽ കത്തിയുടെ ശബ്‌ദം ആ വീട് നിറച്ചു. എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചം ആ ഹാളിൽ ഭീതിയുടെ വെളിച്ചം പോലെ ആയി.ചുറ്റും ഇരുന്നുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞുപോയ നിമിഷത്തെ ഓർത്തു അവർ ഭയപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. "നമുക്ക് ഈ വീട് വേണോ,?" നിശബ്ദത മുറിച്ചുകൊണ്ട് അന്ന ചോദിച്ചു. എല്ലാവരുടെ ഉള്ളിലും ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. "നമ്മൾ ഇന്ന് വന്നല്ലേ ഒള്ളു. ഒരുമാസത്തെ പൈസയും കൊടുത്തില്ലേ.തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പേടി ആണ് ഇതൊക്കെ. പതിയെ ശെരിയായിക്കോളും" സ്നേഹ അത് പറയുമ്പോഴും ഭയം കൊണ്ട് അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ക്ലോക്കിൽ 10 മണി ആയെന്ന ശബ്‌ദം മുഴങ്ങി. അവർ ഒരു മുറിയിൽ കിടന്നു. വാതിലുകളും ജനലുകളും പൂട്ടിയെന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു. നാലുപേരും സീലിങ്ങിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു. പുറത്തു പൊടിമഴ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം മുറിയിൽ പടർന്നിരുന്നു. "അതേയ്. എനിക്കൊന്നു ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകണം" അനു പറഞ്ഞു. "നിന്നോട് ചോദിച്ചതല്ലേ പോകാൻ ഉണ്ടോ എന്ന്. ഇനിയിപ്പോ..." മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതുതന്നെ അവർക്ക് പേടിയായി മാറി. "പ്ലീസ്.നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടെ പോകാം.അപ്പൊ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ." അനുവിന്റെ ആ കൊഞ്ചൽ അവൾക് ബാത്‌റൂമിൽ പോകേണ്ടത് urgent ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. അവർ അനുവിന്റെ കൂടെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അടുക്കളയോട് ചേർന്നായിരുന്നു ബാത്രൂം. അനു ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി. അടുക്കളയിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കൂരിരുട്ടിലേക്ക് അവർ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.വെള്ളത്തിനു ദാഹിച്ചെങ്കിലും രാത്രി ബാത്‌റൂമിലേക്ക് വരേണ്ടി വന്നാലോ എന്ന ഭയം അവരെ അതിൽനിന്നു അകറ്റി. അനുവിനെയും കൂട്ടി റൂമിൽ ചെന്ന് വാതിൽ അടച്ചു. ആർക്കും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വീടിനുള്ളിൽ ചോർച്ചയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓടിന് മുകളിലേക്ക് വീഴുന്ന മഴവെള്ളത്തിന്റെ ശബ്‌ദം അവരെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി. നടുവിൽ കിടക്കുന്ന അനുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു സ്നേഹയും അന്നയും ഇരുവശത്തും കിടന്നപ്പോൾ സ്നേഹയെ പിറകിലൂടെ കെട്ടിപിടിച്ചു നജയും സുരക്ഷിത്വം ഉറപ്പാക്കി.മുകളിലൂടെ കട്ടിയുള്ള പുതപ്പ് പുതച്ചു പതിയെ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ നിശബ്ദദയിൽ അനു പതിയെ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.... "ഹരോ രാമ ഹരോ രാമ, രാമ രാമ ഹരോ ഹരോ. ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ" (തുടരും) വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അഭിപ്രായം പറയണേ... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

മരിച്ചുപോയവരുടെ രാജ്യങ്ങൾ (208) സർജൻ: "അയ്യോ...അതൊന്നും വേണ്ട...നിങ്ങൾ പറയുന്ന നഷ്ട പരിഹാരം ഞങ്ങൾ നൽകാം..." അജ്ഞാതൻ: "എന്നാൽ ഒരു കോടി രൂപ തന്നാൽ മതി..." സർജൻ: "കൊളളാം...നല്ല കൂത്ത്...അതും ഒരു കോടി രൂപ... ഒരു കോടി തീരെ കുറഞ്ഞു പോയില്ലേ...ഒരു പതിനായിരം കോടി ആയാലെന്താ കുഴപ്പം... ഇവിടെ പണം കായ്ക്കുന്ന മരമല്ലേ ഉളളത്...പറിച്ചെടുത്തങ്ങ് തന്നാൽ പോരേ?" അജ്ഞാതൻ പോലീസിനോട്: "കേട്ടോ സാർ...സർജൻ്റെ ഡയലോഗ്... ഇവരുടെ പക്കൽ പണം കായ്ക്കുന്ന മരമുണ്ടെന്ന്... പിന്നെന്തിനാ ഇവർ രോഗികളെ ഇങ്ങനെ പിഴിയുന്നത്...എന്തായാലും ഇവരെ വെറുതെ വിടണ്ട... കേസ് കോടതിക്ക് പോട്ടെ... നഷ്ട പരിഹാരം ലഭിക്കുക മാത്രമല്ല ഇവരുടെ ആശുപത്രി പൂട്ടുകയും വേണം... ഞാൻ കൊടുത്ത വൃക്ക വീണ്ടെടുക്കണം...ആ തെളിവും, ഇവർ ഓപ്പറേഷൻ നടത്തിയ ബില്ലടച്ച രസീതും മാത്രം മതി ഇവരുടെ സ്ഥാപനം പൂട്ടാൻ...ഇനി ഇവററകളോട് ഒരു കാരുണ്യവും കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല". സർജൻ: "അയ്യോ വേണ്ട...കേസൊന്നും കൊടുക്കണ്ട...കേസാക്കയും വേണ്ട... നഷ്ട പരിഹാരം അല്പം കുറച്ചാൽ മതി...ഒരു പത്ത് ലക്ഷം പോരേ?" അജ്ഞാതൻ: "എന്നാൽ സർജൻ ജയിലിൽ പോകേണ്ടി വരും..." സർജൻ: "അയ്യോ വേണ്ട...ഒരു ഇരുപത്തഞ്ച് ലക്ഷം തരാം ". അജ്ഞാതൻ: "എന്നാൽ കേസാക്കുന്നില്ല... അവസാന വാക്ക്... രണ്ട് കോടിക്ക് ഉറപ്പിക്കാം..." അയ്യോ വേണ്ട... ഒരു അമ്പത് ലക്ഷം പോരേ? ഈ സംഭവമൊന്നും ആശുപത്രിയുടെ ഓണർ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല...അറിയാതെ എനിക്കൊന്നും പറയാനും പററില്ല..." (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ സന്ധ്യാനാമം- ഒരു ഡെഡ്‌ലി പ്രണയകഥ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കൊല്ലം സ്വദേശിയായ ആദർശിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപം അവൻ ഒരു സിനിമാ പ്രാന്തൻ ആയിരുന്നു എന്നതാണ്. സിനിമയിലെ നായികമാരെ പോലെ മുടി അഴിച്ചിട്ട്, കണ്ണിൽ കരിമഷിയെഴുതി, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ഇരുട്ടത്ത് ഇരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടാൽ അവന് ദുരൂഹത തോന്നില്ല, പകരം റൊമാന്റിക് ആണെന്നേ തോന്നൂ. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു രാത്രി തൃശൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിന്റെ മൂലയ്ക്ക് ഒരു ഇളം പച്ച സാരിയും ഉടുത്ത്, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ഇരുന്ന സന്ധ്യയെ കണ്ടപ്പോൾ "അവൾക്ക് വല്ല മാനസിക പ്രശ്നവുമുണ്ടോ?" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിന് പകരം, "ഇതാണെന്റെ മണവാട്ടി" എന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന ആ വലിയ കനമുള്ള ബാഗിൽ അവളുടെ മരിച്ച പൂർവ്വികരുടെ അസ്ഥികളാണെന്ന് അന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. "ഇതൊന്നു ഞാൻ പിടിക്കട്ടെ?" എന്ന് ചോദിച്ച ആദർശിനോട് "വേണ്ട, ഇതിൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരമാണ്" എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതൊരു തമാശയായിട്ടാണ് അവന് തോന്നിയത്. …… വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് വർഷം തികഞ്ഞു. ആദർശിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവനെ പപ്പടം ആദർശ് എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. കാരണം, സന്ധ്യയുമായുള്ള വിവാഹശേഷം അവൻ വിളറി വെളുത്ത് ഒരു പപ്പടം പോലെ ആയി മാറിയിരുന്നു. "ആദർശേട്ടാ, ഇന്നലെ രാത്രി ആ നായ ഓരിയിടുന്നത് കേട്ടോ?" സന്ധ്യ രാവിലെ ചായയുമായി വന്നു ചോദിച്ചു. "നായ മാത്രമല്ല സന്ധ്യേ, നമ്മുടെ ഫ്രിഡ്ജിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ കരയുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി." ആദർശ് കണ്ണു തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. "അത് ഗ്യാസിന്റെ പ്രശ്നമാവും. ദാ ഈ ചായ കുടിക്കൂ." സന്ധ്യ നൽകുന്ന ആ ചായയ്ക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത രുചിയായിരുന്നു. കട്ടൻ ചായയിൽ ആരോ തുരുമ്പിച്ച ആണി ഇട്ടു തിളപ്പിച്ചത് പോലെ എന്നാലും ആദർശ് അത് സ്നേഹത്തോടെ കുടിച്ചു. അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിൻ ഓരോ ദിവസവും കുറയുന്നത് സന്ധ്യയുടെ പ്രണയം കൊണ്ടുള്ള അനീമിയ ആണെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാത്രി ബെഡ്റൂമിൽ വച്ച് സന്ധ്യ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം. അവിടെ ഒരു പഴയ കാവും വലിയൊരു കരിങ്കൽ പാറയുമുണ്ട്. എന്റെ അപ്പൂപ്പൻ അവിടെ ഒരു വലിയ നിധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ ഒരു ഫാമിലി ഗെറ്റ് ടുഗെതർ നടത്തുന്നുണ്ട് 2 ദിവസം കഴിഞ്ഞു." നിധി എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ആദർശിന്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചു. "ശരി, നമുക്ക് നാളെ തന്നെ പോകാം. പക്ഷേ സന്ധ്യേ... നീ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും ആ വലിയ പാദസരം അണിയുന്നത്? നീ നടക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ വിചാരിക്കുന്നത് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ആന കയറിയെന്നാണ്." സന്ധ്യ ഒന്ന് ഗൂഢമായി ചിരിച്ചു. "ഇത് പാദസരമല്ല ആദർശേട്ടാ... ഇതൊരു ബന്ധനമാണ്." "കൊള്ളാം! വല്ലാത്തൊരു ഡയലോഗ്," ആദർശ് അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. ……. യാത്ര തിരിച്ചു. കാടിന്റെ നടുവിലുള്ള ആ പഴയ തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നേരം പാതിരാത്രിയായിരുന്നു. ബസ്സിറങ്ങി അവർ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. "സന്ധ്യേ, ഈ കാട്ടിൽ വന്യമൃഗങ്ങൾ കാണില്ലേ?" "മൃഗങ്ങളെക്കാൾ പേടിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യരെയാണ് ആദർശേട്ടാ," അവൾ ഒരു തരം വിചിത്രമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവസാനം അവർ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ പാറയുടെ മുന്നിലെത്തി. സന്ധ്യ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. താഴെ നിന്ന് ആദർശ് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നിഴലിന് രണ്ട് കൊമ്പുകൾ ഉള്ളതുപോലെ! "ആദർശേട്ടാ... മുകളിലേക്ക് വരൂ." ആദർശ് വലിഞ്ഞു കയറി മുകളിലെത്തി. അവിടെ നിരനിരയായി കുറെ കല്ലുകൾ നാട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ കല്ലിന് മുന്നിലും ഓരോ തലയോട്ടി! "ഇതെന്താ സന്ധ്യേ പുതിയ തരം ഗാർഡനിംഗ് ആണോ?" അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. സന്ധ്യ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ശാലീനത പോയി. പകരം ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം. "ആദർശേട്ടാ, എന്റെ അച്ഛന്റെ ആത്മാവിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ," അവൾ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ മരിച്ചോ? നീ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!" ആദർശ് അമ്പരന്നു. "അച്ഛൻ മരിച്ചതല്ല... നിന്റെ അച്ഛൻ കൊന്നതാണ്!" സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. അതൊരു സ്പീക്കറിലെ ശബ്ദം പോലെ ഗാംഭീര്യമുള്ളതായി. ആദർശ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. "എന്റെ അച്ഛനോ? പുള്ളിക്ക് ഒരു പാറ്റയെ കൊല്ലാൻ പോലും പേടിയാണ്. അദ്ദേഹം പിഡബ്ല്യുഡിയിൽ ഓവർസിയർ ആയിരുന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട കല്ലും മണ്ണും മോഷ്ടിക്കുമെന്നല്ലാതെ ആരെയും കൊല്ലാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല." "നിന്റെ അച്ഛൻ സജിതൻ തമ്പി പുതിയ കെട്ടിടം പണിയാൻ വന്നപ്പോൾ നശിപ്പിച്ചത് എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാവാണ്! അന്ന് മരിച്ചു വീണത് എന്റെ പൂർവ്വികരാണ്. അന്നത്തെ ആ സങ്കടത്തിൽ ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. പക്ഷേ നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മണ്ടനെ കിട്ടാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി ഒരു ഡെഡ് ബോഡി വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് ജീവിക്കുകയായിരുന്നു!" “ ഓ മൈ ഗോഡ് “ ആദർശ് ഞെട്ടി സന്ധ്യ പതുക്കെ ആ വലിയ കരിങ്കൽ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. അവളുടെ പാദസരം ഇപ്പോൾ ചിലമ്പുന്നത് ഒരു യുദ്ധകാഹളം പോലെയാണ്. മുകളിൽ കുറെ തീജ്വാലകൾ ആളി കത്തുന്നുണ്ട്. അവിടെ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ വട്ടം കൂടി നിന്ന് പാട്ടു പാടുന്നു. "ഇതാണോടി സന്ധ്യേ നിന്റെ ഫാമിലി ഗെറ്റ് ടുഗദർ?" ആദർശ് പേടിച്ചു വിറച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതേടാ! ഇന്ന് നിന്റെ രക്തം കൊണ്ട് ഞാൻ ഈ പാറ കഴുകും നിന്റെ കരൾ തിന്നും. എന്നിട്ട് എനിക്കും എന്റെ അച്ഛനും എന്റെ അപ്പൂപ്പനും ശാന്തി ലഭിക്കും!" സന്ധ്യയുടെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ബൾബ് കത്തുന്നത് പോലെ ചുവന്നു. കാട് മൊത്തം പ്രകാശപൂരിതമായി ആദർശ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "സന്ധ്യേ... ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? നീ എനിക്ക് തന്നിരുന്ന ആ ചായയിൽ നീ നിന്റെ പ്രേതത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ ചേർത്തിരുന്നില്ലേ? അതുകൊണ്ട് എനിക്കൊരു ഗുണമുണ്ടായി. എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ പേടിയും പോയി. പോരാത്തതിന്, നിന്റെ ഈ റിവഞ്ച് പ്ലാൻ കേട്ട് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്." സന്ധ്യ അലറി. "എന്തിന്?" "എന്റെ അച്ഛൻ നിന്റെ കാവ് നശിപ്പിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയുമോ? ആ കാവ് നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ഗവൺമെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലാണ്. അച്ഛൻ കമ്മീഷൻ അടിച്ചെങ്കിലും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് അവിടെ ചികിത്സ കിട്ടുന്നുണ്ട്. നീ എന്നെ കൊന്നാൽ ആ ഹോസ്പിറ്റൽ ഇടിഞ്ഞു വീഴുമോ? ഇല്ല നീ വെറുതെ ഓരോ കല്ലും കരിങ്കൂവളവും നോക്കി സമയം കളയുകയാണ്." സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. "അതൊന്നും എനിക്കറിയണ്ട. എനിക്ക് നിന്റെ കരൾ തിന്നണം!" "കരൾ തിന്നാനോ? അതിന് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി മദ്യപിച്ചു എന്റെ കരൾ നശിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. നോക്ക്," അവൻ ഷർട്ട് ഉയർത്തി കാണിച്ചു. "ഇതിൽ ഫാറ്റി ലിവർ മാത്രമേയുള്ളൂ. നീ ഇത് തിന്നാൽ നിനക്ക് കൊളസ്‌ട്രോൾ കൂടി വീണ്ടും ഒന്ന് കൂടി മരിക്കേണ്ടി വരും." സന്ധ്യ ഒന്ന് പതറി. അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പാട്ട് നിർത്തി അവരെ നോക്കി. "പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി," ആദർശ് തുടർന്നു. "നീ എന്നെ കൊന്നാൽ നിനക്ക് എന്ത് കിട്ടും? ഒരു വിധവയായ പ്രേതം എന്ന ലേബൽ മാത്രം. അതിനേക്കാൾ നല്ലത് നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയി ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഒരു പ്രേത ഭാര്യയും പാവം ഭർത്താവും എന്ന ചാനൽ തുടങ്ങുന്നതല്ലേ? നമുക്ക് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്‌സിനെ കിട്ടും. ഒരു ഹൊറർ വ്ലോഗിംഗ് സബ്സ്ക്രിപ്ഷൻ വഴി പൈസയും കിട്ടും!" സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ ചുവപ്പ് പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. അവൾ അസ്ഥികൂടങ്ങളെ നോക്കി. അവരും തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. "ആദർശേട്ടാ... നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. പ്രതികാരത്തേക്കാൾ ലാഭം ബിസിനസ്സാണ്." സന്ധ്യ പതുക്കെ പഴയ രൂപത്തിലേക്ക് മാറി. പാദസരം വീണ്ടും പഴയ പോലെ ചിലും ചിലും എന്ന് ചിലമ്പി. "വാ ആദർശേട്ടാ, നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം. വഴിയിൽ ഒരു തട്ടുകട കണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് വിശക്കുന്നു." "മനുഷ്യന്റെ ചോര തന്നെ വേണോ?" ആദർശ് പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "വേണ്ട... ഒരു ചിക്കൻ കറി മതി. അതിൽ അല്പം കുരുമുളക് കൂടുതൽ ഇടാൻ പറയണം. പ്രേതങ്ങൾക്ക് എരിവ് കുറച്ചു ഇഷ്ടമാണ്." അവർ കാടിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ ദൂരെ ഒരു നായ ഓരിയിട്ടു. സന്ധ്യ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഒന്ന് മുരണ്ടു. നായ ഉടനെ തന്നെ വാല് ചുരുട്ടി ഓടി. ആദർശ് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, " ഹോ ഭാഗ്യം രക്ഷപ്പെട്ടു !" സന്ധ്യ അവന്റെ കൈ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. എങ്കിലും ആദർശ് സന്തോഷവാനായിരുന്നു. കാരണം, ഒരു സാധാരണ ഭാര്യയെക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും ലാഭം ഒരു പ്രേത ഭാര്യ തന്നെയാണ്—ഷോപ്പിംഗിന് പോകേണ്ട, അധികം ഭക്ഷണം വേണ്ട, രാത്രിയിൽ ലൈറ്റ് ഇടാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണു വഴി വീട് മൊത്തം വെട്ടം കിട്ടും! ……. End

അസ്ഥിക്കൂടങ്ങളുടെ നാട്...(225) "ചെക്ക് സാറിൻ്റെ പേരിൽ ക്രോസ് ചെയ്തതാണ്... സാർ ഇത് നിരസിച്ചാൽ കൈക്കൂലി വാങ്ങിയ തെളിവും ഞങ്ങളുടെ പക്കലുണ്ട്..." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥ്: "എടോ...താൻ എനിക്ക് കൈക്കൂലി തന്ന തെളിവേ നിൻ്റെ പക്കലുളളൂ...അല്ലാതെ ഞാൻ തന്നോട് കൈക്കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ട തെളിവ് തൻ്റെ പക്കലുണ്ടോ? താൻ എനിക്ക് കൈക്കൂലി തന്നതിന് You are under arrest...എടോ...എന്നെ തനിക്ക് മനസിലായില്ല... ഇത് താൻ മനസിലാക്കിയ പോലീസല്ല...I'm Sub Inspector ഗോപിനാഥ്... ഇവരുടെയൊക്കെ മുമ്പിൽ വച്ച് കൈക്കൂലി തന്നതിന് തന്നെ ഞാൻ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയാണ്...നീയൊക്കെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിട്ട് പോയാൽ മതി..." "ചുമ്മാ പേടിപ്പിക്കാതെ സാറേ... മനുഷ്യരോട് കളിക്കുമ്പോലെ ഞങ്ങളോട് കേറി കളിച്ചേക്കല്ലേ സാറേ... ഞങ്ങളുടെ തട്ട് എപ്പോഴും പൊങ്ങിയേ ഇരിക്കൂ... സാറ് ഞങ്ങളോട് കൈക്കൂലി ഒരു കോടി ആവശ്യപ്പെടുന്ന ആഡിയോയും, വീഡിയോയും, സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും, ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളും, മൊബൈലിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളും, സാക്ഷികളും, സാക്ഷി മൊഴികളുമൊക്കെയായിട്ടാണ് സാറേ ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നത്...ഒരു കോടിയാണ്...ഒരു കോടി ... വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് കൂടി തരാം... അല്ലെങ്കിൽ സാറിൻ്റെ തൊപ്പി തെറിക്കും..." (തുടരും) #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🍲 ഇന്നത്തെ രുചി #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

താഴ്മലയിലെ രാത്രി - PART 3 സ്നേഹയും നജയും സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ കടക്കാരൻ കത്തിച്ച തിരി ആളികത്തുകയായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും മറ്റാർക്കും കൊടുക്കാതെ ആ വീട് ഞങ്ങൾക്ക് തന്നത്. മറ്റാരും ഇത് വാങ്ങാൻ വന്നില്ല എന്ന കളവ് ജോസ് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത് എന്തിനാകും. അവർ ആ നടത്തത്തിൽ പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.മനസ്സിനോടായിരുന്നു അവരുടെ സംസാരം. അവർ ആ നീണ്ട വഴികളിലൂടെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. ഇരുവശത്തുമുള്ള വീടുകളിലേക്ക് നോക്കു. ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരുന്ന തുണികൾ അപ്രതിക്ഷമായിരുന്നു. ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത് ഒരു ചെറിയ സൈക്കിൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. അനുവും അന്നയും ഒരു പുസ്തകം നോക്കു ഇരിക്കുന്നതായിരുന്നു അവർ കണ്ടത്. "എന്താണ് രണ്ടാളും കൂടെ പുസ്തകം വായിച്ചു ഇരിക്കുന്നത്." സാധനങ്ങൾ ടാബിളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹ ചോദിച്ചു. "ഈ പുസ്തകങ്ങൾ എല്ലാം ആ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാ " അനു ഒരു കൂട്ടം പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും ആ പെട്ടിയിലെക്കും വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. നജയും സ്നേഹയും ഓരോ പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു നോക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഇതെല്ലാം ക്രിസ്ത്യൻ religion related ബുക്സ് അല്ലെ. ഇതൊരു ക്രിസ്ത്യൻ വീടല്ലേ. അതുകൊണ്ടാകും. " നജ പുസ്തകം നോക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. "അതേയ്. പക്ഷെ എല്ലാം ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകം ആണ്. മാത്രമല്ല പഴക്കമുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ ആണ്. പക്ഷെ ഈ പുസ്തകമാണ് ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചത്." അന്ന The exorcism എന്ന പുസ്തകം അവരെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അന്ന അവർക്കു അതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.ഇത്രയും വിജനമായ, വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ എങ്ങനേ ഈ പുസ്തകം എത്തി എന്നവർ അത്ഭുധത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. അവർ എല്ലാവരും ചുമരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന 3 ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഉച്ചയുറക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു എല്ലാവരും.ഉഗ്ര ശബ്ദത്തോടെ കറങ്ങുന്ന സീലിംഗ് fan ശബ്‌ദം കാരണം പുറത്തടിക്കുന്ന കാളിങ് ബെൽ വളരേ വയ്കിയാണ് സ്നേഹ കേട്ടത്. അവൾ മുൻ ജനലിനുള്ളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പടിയിൽ എന്തോ ഒരു കടലാസ് വെച്ച് അതുനുമുകളിൽ ചെറിയ കല്ലുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വാതിൽ തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കി. കാറ്റുകാരണം ഇലകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടുള്ള ശബ്‌ദം മാത്രമായിരുന്നു അവൾക് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. അവൾ ആ പേപ്പർ എടുത്തു. "ജോസ് ആണ്. കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് നാട്ടിൽ ഉണ്ടാകില്ല. എന്താവശ്യം വന്നാലും ഈ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചാൽ മതി.." എന്നായിരുന്നു ആ പേപ്പറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവൾ അത് കയ്യിൽ കരുതി പെട്ടികളിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ ഇടയിലേക്ക് അത് കയറ്റി. അവൾ അടുക്കയിലേക്ക് പോയി. ചായവേക്കാണ് പൈപ്പ് തുറന്നത് വെള്ളം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ മോട്ടർ സ്വിച്ച് കണ്ടു. പഴയ, സ്വിച്ചുകൾ ഇളകില്ല ആ സ്വിച്ച് അവൾക് on ചെയ്യാൻ പേടി തോന്നി.അവൾ ഒരു ചെറിയ വിറകുകൊള്ളി എടുത്ത് സ്വിച്ച് ഇട്ടു. വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മോട്ടർ ഓൺ ആയി. കിണറിൽനിന്നാണ് വെള്ളം അടിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക് മനസ്സിലായി. അവൾ പൈപ്പ് ഓൺ ചെയ്തു. കടും പച്ച നിറമുള്ള കലങ്ങിയ വെള്ളമായിരുന്നു വന്നത്. ദുർഗന്ധവും ഉണ്ടായിരുന്നു..വെള്ളം ക്ലിയർ ആകുന്നതുവരെ അവൾ വെള്ളം കളഞ്ഞു. ശേഷം വെള്ളം എടുത്തു അടുപ്പത്തു വെച്ച് വിറകു കത്തിച്ചു വെള്ളം തിളക്കാൻ കാത്തിരുന്നു. ആ സമയം അടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ നിന്ന് കുട്ടികളുടെ ശബ്‌ദം കേട്ടു. അവൾ പുറത്തോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ടു കുട്ടികൾ സൈക്കിൾ ആയി വീട്ടു മുറ്റത് കളിക്കുന്നത് കണ്ടു. ആ സമയത്ത് സ്നേഹയുടെ ഉള്ളിലെ ഭീതി കുറഞ്ഞു. കട്ടൻചായയും കുടിച്ചു ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു അന്ന ഒരു സംശയം ചോദിച്ചത്. "ജോസ് നു നമ്മൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കി എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ചെയ്ത ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം ആകുമോ ഇത്." അവർ പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. "ഏയ്. വന്ന അന്നുതന്നെ നമ്മൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കും എന്നൊന്നും അയാൾ ചിന്തിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല. പിന്നെ ആ കടയിലെ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു ഇനി നാളെയെ കട തുറക്കുവൊള്ളൂ,പേരകുട്ടിയുടെ മുടികളച്ചിൽ ആണ്. അപ്പോ ടൗണിൽ പോകുമെന്ന്. അപ്പൊ നമ്മൾ അവിടെ പോയതും സംസാരിച്ചതും ഒന്നും ജോസ് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല. മാത്രമല്ല. എന്ത് സത്യം അറിയാൻ.ആ കടക്കാരൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാകും എന്ന് ഉറപ്പൊന്നുമില്ലല്ലോ" സ്നേഹ പറഞ്ഞു. "സത്യം ആവാനാണ് ചാൻസ് കൂടുതൽ. കാരണം അടുത്താണ് info park.. ആരെക്കിലും തീർച്ചയായും ഈ വീട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പിന്നെ ഓരോരുത്തരുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ. ആർക് കൊടുക്കണം എന്ന്. നമുക്ക് തന്നത് അയാൾക് നമ്മോട് വിശ്വാസം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ആണെങ്കിലോ." നജ പറഞ്ഞപ്പോൾ അൽപനേരം എല്ലാവരും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഗേറ്റ് തുറന്ന് ആ നീണ്ട വഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു കറുത്ത, മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ഒരാൾ വരുന്നത്. കണ്ടാൽ 20 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പൊടി മീശ മാത്രമേ ഒള്ളു. ഒരു ബ്രസീൽ ജയ്‌സി ഇട്ട് ഒരു ട്രാവസറും ഇട്ടായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം. അവർ എണീറ്റുനിന്നു. "ആരാണ് " "അഹ്. ചേച്ചി. എന്റെ പേര് കുരിയാക്കോസ്. ജോസേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാണ്." ഒരു ചിരിയോടെ അവനത് പറഞ്ഞു. "എന്താണ് കാര്യം? " അനു ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങളെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ പറഞ്ഞു. ജോസേട്ടൻ കുറച്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ. അപ്പോ എന്നോടാണ് അതുവരെ നിങ്ങളുടെ കാര്യം നോക്കാൻ പറഞ്ഞത്. എന്റെ നമ്പർ ജോസേട്ടൻ ചേച്ചിമാർക്ക് തന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു" അവർ ജോസ് കടലാസ്സിൽ എഴുതിയ നമ്പർ ഓർത്തു. "ജോസേട്ടൻ എവിടെക്കാ പോയത്? " നജ ചോദിച്ചു. "ജോസേട്ടനും കുടുംബവും കോട്ടയത്താണ് താമസം. അവിടെ റബ്ബർ, കുരുമുളക് കൃഷി എല്ലാമുണ്ട്.പുള്ളി അവിടെത്തന്നെയാണ്. കുറച്ചു ദിവസമായി എന്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു താമസം. ഈ വീട് ആരെക്കെങ്കിലും റെന്റിനു കൊടുത്തിട്ട് വേണം എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു" "നിന്റെ വീട് അടുത്തുതന്നെ ആണോ?" സ്നേഹ ചോദിച്ചു "അതെ ചേച്ചി.ഈ റോഡ് ലെഫ്റ്റിൽ തിരിഞ്ഞാൽ ഒരു പള്ളി ഉണ്ട്. അതിനുപുറകിൽ ആണ് വീട്." അവർ തലയാട്ടി. "എന്നാൽ ശെരി. എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും മടി കൂടാതെ വിളിച്ചോളൂ. പാല് കറക്കാൻ നേരമായി. ശെരിയെന്നാൽ" അവൻ നീണ്ട വഴിയിലൂടെ നടന്നകലുന്നത് അവർ നോക്കു നിന്നു. ഇരുട്ട് പടരാൻ തുടങ്ങി, മഴക്കാർ വന്നു, ഒപ്പം മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുകന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റും. (തുടരും ) #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

താഴ്മലയിലെ രാത്രി-PART 2 "ചേട്ടാ.കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വേണം." സ്നേഹ പറഞ്ഞു. "എന്തൊക്കെയാ വേണ്ടേ?" "ഒരു പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തോ. പച്ചക്കറി പലചരക്ക് എല്ലാം." "അത്യാവശ്യ സാധങ്ങൾ മാത്രം മതിയോ. ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ ടൗണിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ വില ആകും എല്ലാംകൂടെ കൂട്ടിയാൽ. ചുരം കയറി ഇവിടെ വിൽക്കുമ്പോ ആ പൈസ മുതലാക്കൻ അൽപ്പം വില കൂട്ടും." "ശെരി ചേട്ടാ. എന്നാൽ എല്ലാം കുറച്ചു കുറച്ചു ആയി എടുത്തോ. ബാക്കി ടൗണിൽ പോയി വാങ്ങിക്കോളാം." അയാൾ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ചെറിയ കടയായിരുന്നു. എന്നാൽ താഴ്മല ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റ് ആയിരുന്നു ഇത്. ഇവിടെയുള്ള ആളുകൾ ഈ കടയെ ആണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. "ചേട്ടാ. ഇവിടെ അതികം ആളുകളല്ലേ. അതോ ആരും പുറത്തോട്ട് ഇറങ്ങാത്തതാണോ.?" നജ ചോദിച്ചു. "ഇവിടെ ആളുകൾ കുറവാണ് മോളെ.ഈ ഒറ്റപെട്ട സ്ഥലത്ത് ആളുകളതികം വരാറില്ല.ഉള്ളയാളുകൾ എല്ലാം മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെത്തെ എന്നെപ്പോലെ ഉള്ള ഇവിടെ ജനിച്ചു വളർന്ന കുറച്ചാളുകൾ മാത്രമാണ് ഇവിടെ പുറത്തേക്ക് എങ്കിലും ഇറങ്ങുന്നത്.പിന്നെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ഇവിടേക്ക് വരാറുണ്ട്. സംസാരിച്ചിരിക്കൽ ഒന്നുമില്ല. വരും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങും പോകും. അത്ര തന്നെ. പിന്നെ ഇവിടെ വരുന്നവരും ഇവിടെ അടുത്തൊരു INFO PARK ഉണ്ട്. അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. അവർ കുറച്ചുകാലം ഇവിടെ നിൽക്കും ശേഷം പോകും. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കും അവരോട് കമ്പനി ആവാൻ തോന്നാറില്ല. അല്ല.. മക്കളും അങ്ങനെ വന്നവരാണോ.?" "അതേയ്.ഞങ്ങളും അവിടെയാണ് work ചെയ്യുന്നത്." സ്നേഹ പറഞ്ഞു. "ഹാ. നിങ്ങളെ രാവിലേ ജോസ് ന്റെ വീട്ടിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി ജോസ് ന്റെ കുടുംബക്കാർ ആരെങ്കിലും ആവുമെന്ന്." "അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ.?" "ഏയ് ഒന്നുമില്ല.പലരും ആ വീട് ജോസ് നോട്‌ ചോതിച്ചതാ. പക്ഷെ അവൻ കൊടുത്തില്ല. നിങ്ങൾക്കുതന്നപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി അവന്റെ കുടുംബക്കാർ ആകുമെന്ന്." സ്നേഹയും നജയും പരസ്പര സംശയത്തോടെ നോക്കു. "അല്ല ചേട്ടാ.അവിടെ ആരെയും കിട്ടിയില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് വില കുറച്ചു തരുന്നത് എന്നെല്ലാം ആണല്ലോ അയാൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്." സ്നേഹ ചോദിച്ചു. "ഏയ്‌. അവിടെ info തന്നെ work ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ ഒരുപാട് പേര് ആ വീടിനായി വന്നിട്ടുണ്ട്. പറഞ്ഞ വിലയിൽ കൂടുതൽ തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ജോസ് കൊടുത്തില്ല" നജയുടെയും സ്നേഹയുടെയും ഞെറ്റി ചുളിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം സംശയത്തോടെ നോക്കി. (ഈ സമയം വീട്ടിൽ) "ഒന്ന് നല്ലമ്പോലെ അടിക്കെടി. നികത്തിനു വേദനിക്കില്ല." അനുവിന്റെ മടിപിടിച്ച ജോലി കണ്ട് അന്ന പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് അതു പറയാം. മനുഷ്യന് വിശന്നിട്ടു കുടൽമാല തള്ളക്ക് വിളി തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറെ ആയി." അനു വയറിനുമേൽ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. അവർ വൃത്തിയാക്കൽ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയം കോണിക്കൂടിനു താഴെ ഒരു വലിയ പെട്ടി കണ്ടു. അതിനു മുകളിൽ ചിലന്തി വല കെട്ടിയിരുന്നു. ഒരുപാട് നാളായി ആ പെട്ടി തുറന്നിട്ടെന്ന് അന്നയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ആ പെട്ടി തുറക്കാൻ വേണ്ടി ഇരുന്നു. പെട്ടി തുറക്കാൻ നോക്കിയതും പെട്ടിയുടെ താഴെ നിന്ന് കുറച്ചു പല്ലികൾ പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്കായി ഓടി. അന്ന പെട്ടിക്കുചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ട് പതിയെ പെട്ടിയുടെ മുകൾഭാഗം പതിയെ തുറന്നു. നിറയെ പുസ്തകങ്ങളും അതിനു മുകളിലായി വലിയൊരു കുരിശു മാലയും.അന്നയുടെ ആ പ്രവർത്തി കണ്ടു അനുവും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അന്ന ആ വലിയ കുരിശു മാല എടുത്തു. സാധാരണ മലയിൽ നിന്നും വളരെ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു അതിന്. മരംകൊണ്ട് നിർമിച്ച ഒരു മാലയായിരുന്നു. ശേഷം അതിൽനിന്നു ഒരു പുസ്തകം എടുത്തു. "Lord's spy" എന്നായിരുന്നു ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്. അവൾ ഓരോ പേജുകൾ മറിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1914 ൽ villiam hesbur എന്നൊരു എഴുത്തുകാരൻ എഴുതിയ പുസ്തകം ആയിരുന്നു അത്. പേജ് കൾ പലവട്ടം ആരോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന പോലെ കയ്യിലെ ചെറിയ ചളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ പുസ്തകത്തിൽ. "അതേയ്.ഇത്രയും കടുപ്പമുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് ഒക്കെ വായിക്കാൻ മാത്രം വിദ്യാഭ്യാസം ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇവിടെത്തെ ആളുകൾക്ക്" അനു ചോദിച്ചു. "അതുതന്നെയാ ഞാനും ആലോചിക്കുന്നേ. പക്ഷെ നന്നായി വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഏടുകളിലും വിരലടയാളം കൃത്യമായി കാണുന്നുണ്ട്. ഒരുപാട് വട്ടം വായിക്കുമ്പോഴെ ഇങ്ങനെ വരൂ." അവൾ മറ്റൊരു പുസ്തകം എടുത്തു. അതും പഴയൊരു ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകം ആയിരുന്നു. എല്ലാം ക്രിസ്ത്യൻ കഥകളും വിശ്വാസങ്ങളും ആയിരുന്നു.എന്നാൽ വളരെ താഴെയായി ഒരു വലിയ കറുത്ത ചട്ടക്കൂടുള്ള ഒരു പുസ്തകം അന്ന കണ്ടു.തുന്നുകൾ നശിച്ചു തുടങ്ങിയ വളരെ ഭാരമുള്ള ചട്ടകൾ കീറി തുടങ്ങിയ ആ പുസ്തകം അവൾ എടുത്തു. പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് വായിച്ചു. "The Exorcism" അന്നയുടെ മുഖം മാറുന്നതുകണ്ട അനു എന്താണെന്ന് തിരക്കി. "അനു. Exorcism എന്നാൽ പണ്ട് കാലത്ത് ആളുകൾ ചെയ്തിരുന്ന ഒരു മന്ത്രവാതം ആയിരിന്നു.ശരീരത്തിൽ കൂടിയ പിശാചിനെ ഒഴിപ്പിക്കാനുള്ള വിദ്യ ആയിരുന്നു ഇത്." "ഇതുപോലത്തെ ഒരുപാട് മദ്രവാതം പറയുന്ന പുസ്തകം ഉണ്ടെല്ലോ നാട്ടിൽ. ഓരോ ഉടായിപ്പ്." അനു പുച്ഛത്തോടെ തള്ളി. "എടി. സംഭവം ശെരിതന്നെ. എന്നാൽ ഈ പുസ്തകം അത് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകൾ മാത്രമേ വാങ്ങാറുള്ളു. ഒന്ന് കിട്ടാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്, രണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരുപാട് പ്രയാസമാണ്, പിന്നെ ഈ പുസ്തകം ഒറിജിനൽ copy ആണ്. അതായത് 16-17 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ആണ് ഈ Exorcism സജീവമായത്. അന്ന് മന്ത്രവാദികൾ ഉപയോഗിച്ച പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു ഒറിജിനൽ copy ആണിത്. അതായത് ഈ പുസ്തകത്തിന് 500 വർഷങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രായമുണ്ട്." അവർ രണ്ടാളും മൗനത്തോടെ ആ പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. അന്ന ആ കട്ടിയുള്ള ചട്ടക്കൂടു മാറ്റി അടുത്ത പേജ് മരിച്ചു.ആ പേജിൽ കറുത്ത മാഷുകൊണ്ട് വലുതായി ഒരു വാക്ക്യം എഴുതിയിരുന്നു. അവർ അത് വായിച്ചു. "​The devil does not come with horns and tail, but in the voice and form of your dearest. You will have to sacrifice your soul more than prayer to cast him out." (​"പിശാച് വരുന്നത് കൊമ്പും വാലുമായിട്ടല്ല, നിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ശബ്ദത്തിലും രൂപത്തിലുമാണ്. അവനെ പുറത്താക്കാൻ പ്രാർത്ഥനയേക്കാൾ കൂടുതൽ നിനക്ക് നിന്റെ ആത്മാവിനെ ബലി കഴിക്കേണ്ടി വരും.") (തുടരും) അഭിപ്രായം പറയണം ☺️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി വളകൾ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി വയനാട്ടിലെ തണുപ്പിലേക്ക് ഒരു ബ്രാൻഡഡ് ഷൂട്ടിങ്ങിനായാണ് ലൈലഎത്തിയത്. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ മില്യൺ ഫോളോവേഴ്‌സുള്ള ലൈലയ്ക്ക് എപ്പോഴും പുതുമയുള്ളത് എന്തെങ്കിലും വേണം. കൂടെ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളും. കടുത്ത യുക്തിവാദിയായ ഐടി മാനേജർ വേണു, വിചിത്രമായ വസ്തുക്കൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്താൻ ഭ്രമമുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആദർശ്, ലൈലയുടെ നിഴലായി കൂടെയുള്ള സിജി എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങവേ ലക്കിടിയിലെ ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ വെച്ചാണ് ലൈല ആ കട കണ്ടത്. മണ്ണും പായലും പിടിച്ച ഒരു ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ കട. അവിടെ പിച്ചളയിൽ തീർത്ത വിചിത്രമായ ചില ആഭരണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ലൈലയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. വയനാട്ടിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ കരകൗശല കടയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശ്മശാന മൂകതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പലതരം പിച്ചള ആഭരണങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ലൈലയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത് കറുത്ത പിച്ചളയിൽ പച്ചക്കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച ആ വിചിത്രമായ വളകളിലായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ മോഡലിംഗ് ലോകത്ത് തന്റേതായ ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലൈലയ്ക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ പുതിയൊരു തരംഗം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഈ വളകൾ മതിയെന്ന് തോന്നി. കടക്കാരനായ ആ വൃദ്ധൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വളകൾ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. "ഇതിനെ മിന്നൽ കൈവള എന്ന് വിളിക്കും മോളേ... ഇത് വാങ്ങുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഭാരക്കൂടുതൽ തോന്നാം, കാരണം ഇതിന് ലോഹത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, ചില ഓർമ്മകളുടെയും ഭാരമുണ്ട്," എന്ന് അയാൾ പിറുപിറുത്തു. അയാളുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു വിചിത്രമായ മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രമായി കണ്ട് അവൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. "ഇതൊക്കെ വെറും തള്ളാണ് അപ്പൂപ്പാ, ഭാരം കൂടിയാൽ എനിക്ക് നല്ലതല്ലേ, ലുക്ക് കിട്ടുമല്ലോ," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ പണം നൽകി ആ വളകൾ സ്വന്തമാക്കി. കൊച്ചിയിലെ മറൈൻ ഡ്രൈവിലുള്ള ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിലുടനീളം ആ പിച്ചള വളകൾ അവളുടെ ബാഗിനുള്ളിൽ കിടന്ന് അസാധാരണമാംവിധം കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ………. ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയ ആദ്യ രാത്രിയിൽ തന്നെ ലൈല ആ വളകൾ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ അണിഞ്ഞു. അത് ധരിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ സിരകളിലൂടെ ഒരു മരവിപ്പ് പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. "ലൈല, നീ ആ വളകൾ ഒന്ന് ഊരി വെക്കുന്നില്ലേ? നിന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിളറിയിരിക്കുന്നു," എന്ന് സിജി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ലൈല ഒരു മരവിച്ച ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി, "ഇല്ല സിജി, ഇത് കൈയ്യിൽ കിടക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു പവർ തോന്നുന്നുണ്ട്, നീ നോക്കിക്കോ നാളെ എന്റെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഫീഡ് ഇത് കണ്ട് കത്തും." എന്നാൽ ആദർശ് തന്റെ ക്യാമറയുമായി അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ ലെൻസിലൂടെ കണ്ടത് വിചിത്രമായ ഒരു നിഴലായിരുന്നു. "എന്താടാ ആദർശേ, നീ എന്തിനാ ക്യാമറ താഴ്ത്തി വെക്കുന്നത്?" എന്ന് വേണു ചോദിച്ചപ്പോൾ, "ഒന്നുമില്ല വേണുവേട്ടാ, ലെൻസിൽ എന്തോ ഒരു പൊടി പടലം പോലെ, ലൈലയുടെ കയ്യിൽ ആ വളകൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു പുക കാണുന്ന പോലെ തോന്നി," എന്ന് അവൻ അവ്യക്തമായി മറുപടി നൽകി. …….. രണ്ടാം രാത്രി പകുതിയായപ്പോൾ സിജി വെള്ളം കുടിക്കാനായി എഴുന്നേറ്റു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ കർട്ടനുകൾക്കിടയിലൂടെ ചന്ദ്രപ്രകാശം ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാലക്കണിയിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട സിജി അത് ലൈലയാണെന്ന് കരുതി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ലൈല, ഈ പാതിരാത്രി നീ എന്തിനാ അവിടെ നിൽക്കുന്നത്? അകത്തേക്ക് വാ," എന്ന് സിജി വിളിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ രക്തം മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു; ബാൽക്കണിയിൽ ആരുമില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജോഡി കറുത്ത വളകൾ വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നു! സിജി അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ലൈലയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവിടെ ലൈല ഉറക്കത്തിൽ ആരുടെയോ കഴുത്ത് ഞെരിക്കുന്നത് പോലെ കൈകൾ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അരുത്... അത് എന്റെ കൈകളാണ്... അവരെ വിടൂ..." എന്ന് അവൾ ഏതോ പഴയ മലബാർ ഭാഷയിൽ ഉറക്കത്തിൽ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേണുവും ആദർശും ഓടിയെത്തി അവളെ വിളിച്ചുണർത്തി. കണ്ണുതുറന്ന ലൈല അവരെ തിരിച്ചറിയാത്ത വിധം നോക്കി പരുഷമായ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, "നാരായണൻ എവിടെ? എന്റെ നാരായണനെ അവർ എന്ത് ചെയ്തു?" എല്ലാവരുംഅത് കേട്ട് ഞെട്ടി ………. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വേണു തന്റെ യുക്തിവാദം പുറത്തെടുത്തു. "ഇതൊക്കെ വെറും ഭ്രമമാണ് സിജി, ലൈലയ്ക്ക് ആ കടക്കാരൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് തോന്നുന്ന പേടിയാണിത്," എന്ന് അവൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ലൈലയുടെ കയ്യിലിരുന്ന വളയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "ഇതാണോ നിങ്ങളെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്? ഇതൊരു സാധാരണ പിച്ചള വളയല്ലേ?" പെട്ടെന്ന് ലിവിംഗ് റൂമിലെ 65 ഇഞ്ച് സ്മാർട്ട് ടിവി തനിയെ ഓണായി. ശബ്ദമില്ലാത്ത ആ ദൃശ്യങ്ങളിൽ 1920-കളിലെ ഒരു പഴയ തറവാടും അവിടെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈകൾ കോടാലി കൊണ്ട് വെട്ടിമാറ്റുന്ന ദൃശ്യവും തെളിഞ്ഞു. വേണുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു, അവന്റെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. അതേ സമയം തന്നെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് വേണുവിന്റെ അമ്മ ഗീതമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടു. "വേണൂ... ഈ ചന്ദനതിരിയുടെ പുകയ്ക്ക് പച്ച നിറമാണ്... ഈ വിഗ്രഹങ്ങൾ എന്തിനാ ചുവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്?" എന്ന് അവർ അലറി ചോദിച്ചു. ആധുനികമായ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ ശ്മശാനത്തിന്റെ ഗന്ധം പടരാൻ തുടങ്ങി. ആദർശ് ആ സുവനീർ കടക്കാരനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ദുരൂഹമായത്. ട്രൂകോളറിൽ ആ നമ്പറിന് പകരം വരുന്നത് മരിച്ചവരുടെ ഇടംഎന്നായിരുന്നു. ആദർശ് വയനാട്ടിലെ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ച് ആ കടയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം സുഹൃത്ത് അയച്ചു കൊടുത്ത ഫോട്ടോ കണ്ട എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു പോയി. "ആദർശേ, നീ പറഞ്ഞ കട പത്തു വർഷം മുമ്പ് ഒരു ഉരുൾപൊട്ടലിൽ തകർന്നുപോയതാണ്. അന്ന് അവിടെ മരിച്ച ഒരു നർത്തകിയുടെ ശവത്തിനരികിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വളകളാണ് നീ ഈ ഫോട്ടോയിൽ കാണിക്കുന്നത്," എന്ന് സുഹൃത്ത് ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞു. ലൈല ആ വളകൾ ഊരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് മാംസവുമായി ഒട്ടിച്ചേർന്നത് പോലെ മുറുകി. "സിജി, എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു... ഇത് എന്റെ എല്ലുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു..." എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. സിജി സോപ്പ് വെള്ളവും എണ്ണയും ഉപയോഗിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും ഓരോ തവണയും വളകൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുകയാണുണ്ടായത്. …… നാലാം ദിവസം കൊച്ചിയിലെ ആകാശം മഴയില്ലാതെ കറുത്തിരുണ്ടു. ലൈല ഇപ്പോൾ ലൈലയല്ലായിരുന്നു. അവൾ ഫ്ലാറ്റിലെ ആധുനിക ഫർണിച്ചറുകൾ മാറ്റി ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ മാതൃകയിൽ സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെച്ചു. "പണിക്കരെ, നാരായണനെ വിളിക്കൂ... എനിക്ക് നൃത്തം ചെയ്യണം അതിനു ശേഷം നിന്റെ ചോര എനിക്ക് കുടിക്കണം," എന്ന് അവൾ ആദർശിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “ പണിക്കരോ ഏത് പണിക്കർ ഞാൻ ആദർശ് ആണ് നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത് “ ആദർശ് ഞെട്ടി “ അല്ല നീ സജിതൻ പണിക്കർ അല്ലെ നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും “ ആദർശ് അത് കേട്ട് ഞെട്ടി വിറച്ചു അതേ സമയം ഗീതമ്മ തന്റെ പഴയ കുടുംബ ഗ്രന്ഥവുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. "ഇത് സാധാരണ ആഭരണമല്ല മക്കളേ, ഇത് രക്തം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലോഹമാണ്. ചതിയിലൂടെ കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു പെണ്ണിന്റെ ചിതാഭസ്മത്തിൽ മുക്കിയെടുത്ത പിച്ചളയാണിത്. അവളെ കൊന്നവരുടെ വംശം നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു," എന്ന് അവർ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. …….. ഏതാണ്ട് നൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, വയനാട്ടിലെ ഒരു വലിയ തറവാട്ടിലെ ആസ്ഥാന നർത്തകിയായിരുന്നു മാധവി. അവളുടെ നൃത്തം കാണാൻ ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ആ തറവാട്ടിലെ ഇളമുറക്കാരനായ നാരായണൻ നമ്പൂതിരിയുമായി മാധവി പ്രണയത്തിലായി. എന്നാൽ, ഈ ബന്ധം തറവാടിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേരാത്തതാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച കാരണവർ സജിതൻ പണിക്കർ എന്ന തന്റെ കാര്യസ്ഥന്റെ സഹായത്തോടെ മാധവിയെ ചതിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ, നൃത്തം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്ന മാധവിയെ പണിക്കരും കൂട്ടാളികളും ചേർന്ന് തടഞ്ഞുനിർത്തി. നാരായണൻ നൽകിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവൾ അണിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവളുടെ കൈകൾ വെട്ടിമാറ്റി ആ ആഭരണങ്ങൾ കവർന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മാധവി ആ ചുരത്തിലെ കുന്നുകളെ സാക്ഷിയാക്കി ഒരു ശാപം ചൊരിഞ്ഞു "എന്റെ കലയെയും പ്രണയത്തെയും തകർത്ത ഈ കൈകൾ എന്നെന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടും, എന്നെ ചതിച്ചവരുടെ ചോര ഈ മണ്ണിൽ വീഴുന്നതുവരെ ഈ ആത്മാവ് അടങ്ങില്ല." അവളുടെ മൃതദേഹം ഒരു ചിതയിൽ ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പണിക്കർ ആ ആഭരണങ്ങൾ ഉരുക്കി പിച്ചളയുമായി കലർത്തി പുതിയൊരു ജോടി വളകൾ നിർമ്മിച്ചു. തന്റെ വംശത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് അണിയാനായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ആ വളകൾ അണിഞ്ഞ പണിക്കരുടെ മകളും ഭാര്യയും വിചിത്രമായ രീതിയിൽ മരണപ്പെട്ടു. മാധവിയുടെ ചിതാഭസ്മം കലർന്ന ആ ലോഹം അവരെ ഓരോരുത്തരെയായി വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. ഭയന്നുപോയ പണിക്കർ ആ വളകൾ ഒരു മന്ത്രവാദിക്ക് നൽകി. ആ മന്ത്രവാദി അത് ഒരു ചെറിയ കളിമൺ ഭരണിക്കുള്ളിലാക്കി വയനാട്ടിലെ കുന്നിൻചെരിവിൽ കുഴിച്ചുമൂടി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഒരു ഉരുൾപൊട്ടലിൽ ഈ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോവുകയും ആ ഭരണി പുറത്തെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അത് കണ്ടെത്തിയ കടക്കാരൻ അതിലെ വളകൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി തന്റെ കടയിൽ വിൽക്കാൻ വെച്ചു. മാധവിയുടെ ആത്മാവ് ആ വളകളിൽ കുടികൊണ്ടിരുന്നു. തന്നെ ചതിച്ച കാരണവരുടെയും പണിക്കരുടെയും വംശത്തിലുള്ള ആരെങ്കിലും ആ വളകൾ തേടി വരുമെന്ന് അവൾ കാത്തിരുന്നു. ആ വംശത്തിൽ പെട്ട വർ ആണ് വേണുവും ആദർശും ……. അന്നു രാത്രി സിജി കണ്ട കാഴ്ച കൂടുതൽ ഭീകരമായിരുന്നു; ലൈല അടുക്കളയിൽ ഇരുന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബീഫ് പച്ചയായി പിച്ചിച്ചീന്തി തിന്നുകയാണ്, അവളുടെ വളകൾ ഇപ്പോൾ ചോര ചുവന്ന നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ഗീതമ്മ ഒരു വഴി പറഞ്ഞു, "ഈ അശുദ്ധിയെ നേരിടാൻ പുണ്യതീർത്ഥം തന്നെ വേണം." വേണു ഉടനെ തന്റെ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ഗംഗാജലം എടുത്ത് അവളുടെ നേർക്ക് തളിച്ചു. "നിർത്തൂ നാരായണ! എന്നെ തൊടരുത്!" എന്ന് ഗർജ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ലൈല വേണുവിനെ ഹാളിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് ഒരൊറ്റ തള്ളലിന് എറിഞ്ഞു. മുറിയിലെ താപനില മൈനസ് ഡിഗ്രിയിലേക്ക് താഴ്ന്നു, സ്മാർട്ട് ഹോം സിസ്റ്റം തനിയെ ഒരു ശവസംസ്കാര ഗീതം പ്ലേ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഗീതമ്മ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച സ്വർണ്ണ വളകൾ ലൈലയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "മാധവീ... നിന്റെ പക ഇതോടെ തീരട്ടെ... ഈ പെണ്ണിനെ വിട്ടുപോകൂ!" എന്ന് ഗീതമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്വർണ്ണവും പിച്ചളയും തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടത്തിൽ മുറിയിലാകെ ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ഉണ്ടായി വലിയൊരു സ്ഫോടനം നടന്നു. കറുത്ത പുക മാറിയപ്പോൾ ലൈല ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ കൈകളിൽ ആ വളകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം തറയിൽ ഒരു പിടി കറുത്ത ചാരം മാത്രം ശേഷിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് അവർ തിരിച്ചുപോയി, ലൈലയ്ക്ക് നടന്നതൊന്നും ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. "എല്ലാം ഒരു പേക്കിനാവ് പോലെ കഴിഞ്ഞല്ലോ വേണുവേട്ടാ," എന്ന് ലൈല ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും സിജി ഇന്നും രാത്രികളിൽ ഫ്ലാറ്റിലെ ഇടനാഴികളിൽ പിച്ചള വളകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന 'കിളിങ് കിളിങ്' ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ടെന്ന് രഹസ്യമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൈലയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ആ വളകൾ ഇരുന്നിടത്ത് ഇന്നും രണ്ട് നീലിച്ച അടയാളങ്ങളുണ്ട്. "ഈ പാട് എന്താ മായാത്തത് സിജി?" എന്ന് ലൈല ഓരോ പൗർണ്ണമി രാത്രിയിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ സിജി ഭയത്തോടെ മിണ്ടാതിരിക്കും. ……. ഭയാനകമായ സത്യം ഇതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു; ആദർശ് ആ രാത്രി തറയിൽ കണ്ട ആ ചെറിയ പിച്ചളക്കഷ്ണം രഹസ്യമായി അടിച്ചുമാറ്റി തന്റെ ക്യാമറ ബാഗിൽ പൊതിഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു. ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം അവൻ തന്റെ ഡ്രോയർ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്, ആ പിച്ചളക്കഷ്ണം പതുക്കെ വളർന്ന് ഒരു പുതിയ വളയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്. "നീ അടുത്ത ഇരയെ കണ്ടെത്തിയോ?" എന്ന് ആദർശ് ആ വളയെ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മുറിയിലെ കണ്ണാടിയിൽ തലയില്ലാത്ത ഒരു രൂപം അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പഴയ ശാപം പുതിയൊരു കൈത്തണ്ടയ്ക്കായി കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ……. End

ശങ്കരി മുത്തശ്ശിയും ചാത്തനും അവസാന ഭാഗം #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #പ്രേതകഥ #ചാത്തൻ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ