രുദ്രാഗ്നി — Episode 7: അച്ഛന്റെ വാൾ
“ഇനി ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുവാണ്.”
രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ പതിച്ചു.
“അച്ഛാ... എന്താണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലെ വാൾ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള അഗ്നി പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തെ വളഞ്ഞു.
അമ്മ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“രാഘവാ, ഇനി അവനോട് സത്യം പറയണം.”
“ഇല്ല,” രാഘവൻ കർശനമായി പറഞ്ഞു. “അവൻ ഒന്നും അറിയരുത്.”
അർജുൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് മാത്രം ഒന്നും അറിയില്ല! എന്തുകൊണ്ട്?”
രാഘവൻ അവനെ നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു.
വേദനയായിരുന്നു.
“കാരണം സത്യം അറിഞ്ഞാൽ നീ എന്നെ വെറുക്കും.”
“അത് ഞാൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ!”
കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ രാഘവൻ വാൾ താഴ്ത്തി.
“അർജുൻ... ഞാൻ നിന്നെ ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചത് രുദ്രാഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു.”
“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ രുദ്രാഗ്നി നിന്നെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.”
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് വീരന്റെ ചിരി കേട്ടത്.
“വളരെ വൈകി, രാഘവാ.”
വീരൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“രുദ്രാഗ്നി ഉണർന്നുകഴിഞ്ഞു. ഇനി അതിനെ തടയാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.”
അർജുൻ അവനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?”
വീരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ശക്തി.”
“എന്തിനാണ്?”
“എന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് കവർന്നെടുത്തത് തിരികെ നേടാൻ.”
അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“നിന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന്?”
വീരൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ. രുദ്രവംശം മാത്രമല്ല ഈ കഥയിലുള്ളത്. വീരവംശവും ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അർജുൻ, വീരന്റെ കുടുംബമാണ് രുദ്രാഗ്നിയുടെ ആദ്യ കാവൽക്കാർ.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“പിന്നെ നമ്മുടെ കുടുംബം?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നമ്മുടെ കുടുംബം അതിന്റെ സംരക്ഷകർ ആയിരുന്നു.”
വീരൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു:
“പക്ഷേ നിന്റെ പൂർവ്വികർ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ വഞ്ചിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ രുദ്രാഗ്നിയെ തിരികെ നേടാൻ വന്നത്.”
അർജുൻ വാളിലേക്ക് നോക്കി.
“അപ്പോൾ ഈ യുദ്ധം ഇത്രയും വർഷമായി തുടരുകയാണോ?”
“അതെ,” വീരൻ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ അതിന്റെ അവസാനം നീ തീരുമാനിക്കും.”
പെട്ടെന്ന് ഭൂമി ശക്തമായി കുലുങ്ങി.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചുമരുകളിൽ വിള്ളലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അഗ്നിവാതിൽ വീണ്ടും തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ പ്രകാശഗോളം പുറത്തുവന്നു.
അത് നേരെ അർജുന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.
രാഘവൻ നിലവിളിച്ചു:
“അർജുൻ! അതിനെ തൊടരുത്!”
പക്ഷേ അർജുൻ ഇതിനകം കൈ നീട്ടിയിരുന്നു.
പ്രകാശം അവന്റെ കൈയിൽ ലയിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി.
പിന്നെ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി.
വീരൻ പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇല്ല... ഇത് സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല.”
അമ്മ അർജുനെ നോക്കി.
“രുദ്രാഗ്നി അവനെ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിച്ചു...”
അർജുൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
അവന് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാം വ്യത്യസ്തമായി കാണാൻ തുടങ്ങി.
അവന്റെ മുന്നിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞു.
അമ്മ അർജുനെ കുഞ്ഞായി പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.
രാഘവൻ ഒരു മലമുകളിൽ നിൽക്കുന്നു.
വീരൻ ഒരു പഴയ ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിൽ.
പിന്നെ...
ഒരു കുഞ്ഞിനെ ആരോ മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നു.
അർജുൻ ഞെട്ടി.
ആ കുഞ്ഞ് താനായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിനെ കൈമാറിയത്...
അവന്റെ അമ്മയോ അച്ഛനോ ആയിരുന്നില്ല.
മറ്റൊരാൾ.
അർജുൻ ആ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
“ആ കുഞ്ഞിനെ ആരാണ് കൊണ്ടുപോയത്?”
അമ്മയുടെ മുഖം വിളറി.
രാഘവൻ തല താഴ്ത്തി.
വീരനും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“എന്നെ എന്റെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തിയത് ആരാണ്?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവസാനം അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അർജുൻ... ആ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ നീ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുപോലെ വെറുക്കും.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അമ്മ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“കാരണം നിന്നെ മറച്ചുവെച്ചത് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്നാണ്.”
അപ്പോഴേക്കും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു അപരിചിത ശബ്ദം മുഴങ്ങി—
“അവനോട് ബാക്കി സത്യം ഞാൻ പറയാം.”
എല്ലാവരും വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ ഒരു അപരിചിതനായ വൃദ്ധൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ കയ്യിൽ...
രുദ്രാഗ്നിയുടെ അതേ ചിഹ്നമുള്ള ഒരു കറുത്ത വടി
തുടരും...
#👨👩👧👦 കുടുംബം #📔 കഥ #കഥ
