#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 85 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ കാശി ഫോൺ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അരികിൽ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ല. അത് വരെയും ശിവ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ടവളും അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പോന്നതിന് ശേഷമുള്ള നാട്ടിലെ സ്ഥിതി വിശേഷങ്ങൾ ഒന്ന് പോലും വിടാതെ ശിവ കാശി പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. അത് വരെയും ആർക്ക് മുന്നിലും തല കുനിക്കാത്ത അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ.. അത് ശിവ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുമ്പോൾ എത്ര വേണ്ടന്ന് വെച്ചിട്ടും കാശിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അത് താൻ കാരണം കൂടി ആണല്ലോ എന്നുള്ളതവന്റെ നോവിന്റെ ആഴം കൂട്ടി. "നീ ഇതൊന്നും ഓർത്തു ടെൻഷനാവണ്ട കാശി. ഇതൊക്കെ ഇതിൽ പറഞ്ഞതാടാ.വെറുതെ കുഞ്ഞാറ്റ കൂടി ടെൻഷനാവും..നിന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടാൽ. ശിവ അത് കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് പോയതും. അവൻ തിരഞ്ഞു ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മുറിയിലുണ്ട്. കിടക്കുകയാണ്.. ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഒള്ളു അവിടെ.. "എന്ത് പറ്റി..." ഒരു വശം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നവൾക്കടുത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയതാവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. അശോകേട്ടന്റെ കാര്യം ശിവ പറയുന്നത് അവളും കേട്ടിരുന്നല്ലോ. ആ മുഖത്തെ സങ്കടം അവനും കണ്ടതാണ്. "ഡീ..." അനക്കമൊന്നും ഇല്ലെന്നറിഞ്ഞതും അവനവളെ പിടിച്ചൊന്നു കുലുക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം.. കാർത്തു അവനെ കണ്ടതും എങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും മുഖം മറച്ചു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കാശി അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. തന്നോട് തോന്നിയ പ്രണയം പോലെ തന്നെ.. അശോകേട്ടനോടും തുളസി ചേച്ചിയോടും അവൾക്കുള്ള അടുപ്പം.. അതിന്റെ ആഴം.. അതവനും അറിയാമല്ലോ. വളരെ വലുതാണതും . മകളുടെ ഏതാഗ്രഹത്തിന് നേരെയും അത് വരെയും നോ പറയാത്തവരാണ്. അതുമല്ലെങ്കിൽ അത് വരെയും അവർ നോ പറയുന്നതൊന്നും ചെയ്യാത്തവളാണ് . കാത്ത് കാത്ത് കിട്ടിയ നിധി പോലെ.. അത്രയും കാര്യമായി അവളെ സ്നേഹിച്ചവരാണ്.. പറയാതെ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞവർ അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിനു നേരെ കണ്ണും മനസ്സും പൂട്ടി അടച്ചപ്പോൾ.. അവൾക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുവനൊപ്പം അവളുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവൾക്കൊരുപാട് നൊന്തു കാണും. പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ അവരെ അവൾക്ക് വെറുക്കാൻ കാരണമല്ലല്ലോ. അവൾക്കവർ പ്രിയപെട്ടവർ അല്ലാതായി മാറുന്നില്ലല്ലോ.. അവരുടെ വേദനയും വിങ്ങലും അവളെയും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ.. കയ്യിലുള്ള ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ചു കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലും അടുക്കള വശത്തെ വാതിലും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് വന്നു. അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് കയറി കിടന്നു.. കാർത്തു.. ഡീ.. " ഇറുകെ അവളുടെ വയറിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പതിയെ ഒന്ന് കൂടി വിളിക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞു കട്ടയിൽ വെച്ചത് പോലെ കാർത്തു ഒന്ന് കുളിർന്നു പോയി. ചാടി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞവളെ അവൻ അവന് നേരെ തിരിച്ചു കിടത്തികൊണ്ടാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണീർ നനവുള്ള ആ മുഖം നിറയെ ഇപ്പോൾ പരിഭ്രമം കൂടിയാണ്. "നമ്മുടെ സ്നേഹം അശോകേട്ടനെ പറഞ്ഞു കൺവീൻസ് ചെയ്യിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ.. ഞാൻ തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം നിന്നെ..' അലിവോടെ അവനവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അരുതാത്ത എന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവളൊന്ന് നടുങ്ങി പോയി. കഴിവിന്റെ പരമാവധി അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടും തോറ്റു പോയൊരു കാര്യം ഒരിക്കൽ കൂടി ചെയ്ത് നോക്കാനാണ് അവൻ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അത് നടക്കില്ലെന്നുള്ളത് അവൾക്കറിയാമല്ലോ. "വേണ്ട.. വേണ്ട കാശിയേട്ട.. അച്ഛൻ നമ്മളെ.. നമ്മളെ പിരിക്കും..എന്നെ.. മഹേഷിന്.. വേണ്ട.. നമ്മുക്ക് പോണ്ട..ഇങ്ങനെ മതി.. ഇവിടെ മതി.." അതൊന്നും ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു കാശിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു. "വേണ്ട... പോകണ്ട.. പോകണ്ട.. പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ കരയുമ്പോ.. അത് കാണുമ്പോ.. അതിന് കാരണം ഞാൻ കൂടിയാണ് എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ.. എനിക്കെന്തോ പോലെ.." മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവനത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ധൃതിയിൽ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഉള്ളിലാളുന്ന വേദനയുടെ കനലുള്ളത് കൊണ്ടാവാം.. അതത്ര നന്നായില്ല. വീണ്ടുമാ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ് ചെയ്തത്. "പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കുറച്ചു സമയമെനിക്ക് ത്താ നീ.. ഇതെല്ലാം ശെരിയാവും. ഞാൻ ശരിയാക്കും. പഴയ പോലെ തന്നെ നിന്റെ കൂടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും.." വാക്തനം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ..കാശി അവളുടെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അവർ മാത്രം പോരല്ലോ എനിക്ക്.. കാശ്യേട്ടനും വേണം.." അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്ന് കിടന്നു കൊണ്ടാ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാൻ ഇനിയെന്നും കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ.." അവൻ വീണ്ടുമാ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞതും അവനൊരു സമാധാനം തോന്നിയിരുന്നു. "അച്ഛന് വാശിയുണ്ടാവും കാശ്യേട്ട.. ദേഷ്യവും ഉണ്ടാവും. അതൊന്നും അത്ര പെട്ടന്ന് മാറില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. അത്രയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ.. അത്രയും വിശ്വാസമായിരുന്നു കാശ്യേട്ടനെ. അത് രണ്ടും നമ്മൾ..." ശ്വാസം വിങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയതും അവന്റെ പിടി വിടുവിച്ചു കൊണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "വേറെ വഴിയില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഡീ.." കാശിയും അവൾക്കൊപ്പം തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അറിയാം.. അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നേൽ ഇപ്പൊ ഞാൻ.. മഹേഷിന്റെ.." അത് മുഴുവനും പറയാൻ പോലും വയ്യെന്നത് പോലെ കാർത്തു അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. "ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അതിന് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലല്ലോ..." കാശി ചിരിയോടെ വീണ്ടുമവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. കാർത്തു അതിനുത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. കാശിയുടെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ ഇരുപ്പ്.. എത്ര കൊതിച്ചു പോയതാണ് ഇങ്ങനൊക്കെ.. ഇത്രയും അരികെ.. ആ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതോർത്തു കൊണ്ട്.. ഏറെ കൊതിപ്പിച്ച ആ ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്.. അവൾക്കനങ്ങാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. കാശിക്കും അകന്നു മാറിയിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവളെ കാശി വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു. എവിടെ പോവാ നീ... ഇന്ന്.. ഇന്ന് നമ്മുടെ.. ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ കൂടിയാണെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളിയെ.." കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. "നീയെനിക്കെന്റെ കാമുകി മാത്രമല്ലെന്റെ പെണ്ണേ ഇപ്പൊ .. ഭാര്യയാണ്.. എന്റെ.. എന്റെ പ്രാണനാണ്. കാർത്തുവിനെ അടിമുടി തളർത്തി കൊണ്ടവന്റെ വാക്കുകൾ. അവളുടെയാ പിടയലറിയുന്ന അവന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി.. അതിന് പോലും അവളെ ഏറെ കൊതിപ്പിക്കുന്നൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. മോഹിപ്പിക്കുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചവും തണുപ്പുമവരെ പരമാവധി പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനലിൽ കൂടി എത്തുന്ന കാറ്റ്.. വേണ്ടന്ന് തന്നെയാണ് കാശിയുടെ മനസ്സിലും. പക്ഷെ ചേർന്നിരിക്കുന്നവളിലെ ചൂടും ഗന്ധവും പിന്നെ ഉള്ളിൽ അവളോട് അല തല്ലുന്ന പ്രണയതിരയും. അവനെ കൊണ്ടത് ചെയ്യിപ്പിക്കയാണ്. അവളെതിർപ്പ് പറയുമെന്നവൻ കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. അവനോഴുക്കിയ സ്നേഹപുഴയിൽ അവളൊരു തിര പോലെ തുള്ളി.. നീ ഓക്കെയല്ലെങ്കിൽ..." കാശി പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപ് കാർത്തു അവനെയൊരു ചുംബനം കൊണ്ട് തടവിലാക്കി. തുടങ്ങിയത് അവളാണെങ്കിലും പിന്നെയത് അവനെറ്റെടുത്തു. അന്നാദ്യമായിരുന്നു കാർത്തു കാശി നാഥന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വീര്യമറിഞ്ഞത്. അവനിൽ അങ്ങനൊരു ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതും. അതവളെ വല്ലാതെ മത്തു പിടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അന്നേരം കൊണ്ട് തന്നെ. അവനിൽ നിന്നും തിരികെയിറങ്ങി പോകാൻ വഴികളേതുമില്ലാത്ത വിധം കാശിയവളെ അവനിൽ തടവിലാക്കി. തമ്മിലറിയാനിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്ത പോലെ അവരടുത്തു.. പരസ്പരം കൊതിച്ചു.. കുതിച്ചും കിതച്ചും അവരാ പ്രണയം തുടരുന്നതിന് അന്നാ മുറിയിലെ തണുപ്പും റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെട്ടവും മാത്രമായിരുന്നു സാക്ഷി.. പിന്നെയാ ജനൽ വിരികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവിടെ വന്നു പോയ കാറ്റും.. 💥💥 ഇരിക്ക് വിഷ്ണു.. " മഹേഷ്‌ ചൂണ്ടി കാണിച്ചയിടത്തേക്ക് വിഷ്ണു ചിരിയോടെ ഇരുന്നു. സ്റ്റീഫനെ മഹേഷ്‌ കൂടെ വിളിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണുവിനെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി കണ്ടാൽ മതി.. അതാവും അതിന്റെ ഭംഗിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ് ചെയ്തത്. അല്ലേലും നാലാളറിയെ കളത്തിലിറങ്ങി കളിക്കേണ്ടി വരുന്നത് അയാളുടെ രീതി അല്ലല്ലോ. അണിയറയിൽ ചതിയുടെ കരുക്കൾ നീക്കിയല്ലേ അയാൾക്ക് ശീലമുള്ളു.. "പറയ്യ് വിഷ്ണു.. നിനക്കെന്താ പറയാൻ.." ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. വന്നവന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് അവനപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ. "മഹേഷ്‌.. നടന്നതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു.. റിയലി സോറി.. അവനെന്റെ അനിയനായി പോയതിൽ എനിക്ക് ദുഃഖമുണ്ട്. എന്നും അവനെ കൊണ്ടെനിക്ക് ദുഃഖംമാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു.. ഇപ്പോഴും അത് അങ്ങനെ തന്നെ.." കാശിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടാവും വിഷ്ണുവിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിയുന്നുണ്ട്. "ഡോണ്ട് വറീ വിഷ്ണു.. എന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് നിനക്കൊരു ടെൻഷന്റെ ആവിശ്യമില്ല.. എന്നെ നാണം കെടുത്തി കൊണ്ട് പോയ നിന്റെയാ പുന്നാര അനിയനുണ്ടല്ലോ.. വേണേൽ നീ ഇനി അവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് കുറച്ചു ടെൻഷനായ്ക്കോ.. കാരണം അവനെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാലുണ്ടല്ലോ.." കാശിയെ കണ്മുന്നിൽ കണ്ടത് പോലൊരു ഭാവമാണപ്പോൾ മഹേഷിന്. വിഷ്ണുവിന്റെ ചുണ്ടിലൂറി കൂടിയ ചിരിക്കപ്പോൾ ഏറെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു. കാശിക്ക് പറ്റിയ എതിരാളി തന്നെയാണ് മഹേഷേന്ന് അവനാ നിമിഷം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. "വിഷ്ണു വന്നതെന്തിനെന്ന് ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." മഹേഷ്‌ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കാശി നാഥൻ വിചാരിക്കാതെ നിനക്കവനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല മഹേഷേ.." ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ. മഹേഷിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ക്ലിയർ ആയില്ല..." അവന്റെ സ്വരവും കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ളത് പോലല്ല. "സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയേണ്ടി വന്നാലും കൂടെ ഉള്ളവരെ അവൻ വിട്ടു കളയില്ല.. അതറിയാമോ നിനക്ക്.." വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം.. മഹേഷ്‌ അറിയാമെന്ന പോലെ തലയാട്ടി. "അങ്ങനെ ഒരുവനെ മരണം കൊണ്ട് പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.. പകരം..." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുകയാണവനും. "അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ആരുടെയെങ്കിലും ജീവൻ വെച്ചു കളിക്ക്.. ഏത് പാതാളത്തിൽ പോയൊളിച്ചാലും അവനിറങ്ങി വരും.. നൂറ് തരം.." ഇരിക്കുന്ന കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ടൊരു വലിയ രഹസ്യം വെളുപ്പെടുത്തി കൊടുത്തത് പോലൊരു സംതൃപ്തിയോടെ വിഷ്ണു മഹേഷിനെ നോക്കി.. തുടരും.. കല്യാണത്തിന് ശേഷമുള്ള ചില കുരുത്തം കെട്ട സീനുകൾ വരുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചുറ്റി പോകുന്നത്. വെട്ടിയും തിരുത്തിയും മാറ്റി എഴുതിയും വല്ലാതെ വലഞ്ഞു പോകും.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു കംഫേർട്ട് തോന്നാഞ്ഞ പിന്നെ അതിടാൻ തോന്നില്ല.. ഇന്നിപ്പോൾ രാവിലെ മുതൽ ഞാനാ കലാപരുപാടി ആയിരുന്നു.. ഇപ്പോഴും ഓക്കെയാണോ എന്ന് ചോദിച്ച എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ ഇതിത്രയൊക്കെയേ എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റൂ 🥴 രണ്ടു മൂന്ന് പാർട്ട് എഴുതേണ്ട ടൈം ഇന്നൊറ്റ പാർട്ട് കൊണ്ടോയി..😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം_31 ✍️ രചന - Aysha akbar മുത്തശ്ശി.... പപ്പടം....... കവിയും ദേവിയും അടുക്കളയിലേക്ക് ഉൾ വലിഞ്ഞപ്പോൾ ആനന്ദിയത് ചോദിച്ചതും ഒരു നേരത്തിനിടം കൊടുക്കാതെ തന്റെ പാത്രത്തിലെ പപ്പടം ആനന്ദിക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു നീലാംബരി.... ആനന്ദി അവളെ മുഖമൊന്നുയർത്തി നോക്കി...... അവളേറെ നിഷ്കളങ്കമായി കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.... ഏറെ ഭംഗി യുള്ള ആ ചിരിക്ക് പകരമായി ആനന്ദി ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന തരത്തിൽ അവളെയൊന്ന് നോക്കി യിരുന്നു....... ആദ്യമായി കാണുന്നതിന്റെ അപരിചിതത്വം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു...... എന്നാൽ നീലാംബരിക്ക് അവളോട് കൂട്ട് കൂടാനുള്ള ആ ഒരു താല്പര്യം അഭിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ അവരെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണും മനസ്സും ഒരു പോലെ അവരിൽ തറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്....... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അഭിയെഴുന്നേറ്റതിനു പിറകെ ആനന്ദിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഒറ്റക്കിരുന്നു കഴിക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയിരുന്നു.... മോളിരുന്നു കഴിച്ചോ..... അമ്മ കൂടെയിരിക്കാം.... അവളുടെ ഭാവം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം ദേവി അതും പറഞ്ഞു അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു..... ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്ന കറികളും കൂട്ടാനുമെല്ലാം കഴിച്ചെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിനൊപ്പം മനസ്സും നിറഞ്ഞിരുന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവളാ മുറിയിലേക് കയറി ക്കിടന്നു...... ചെറിയ മുറിയാണെങ്കിൽ കൂടി സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അവൾ നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ ഒരേ സമയം സന്തോഷവും ആശങ്ക കളും അവളെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു....... നാളെ എന്താവുമെന്ന് ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളതിനെയെല്ലാം മായ്ച്ചു ഇന്നിലെ സന്തോഷത്തിനൊപ്പം തന്നേ തുഴയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു...... അങ്ങനെ കിടന്നവൾ അൽപ നേരമൊന്ന് കണ്ണു ചിമ്മി തുറക്കുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ട് പടർന്നിട്ടുണ്ട്...... എവിടെയൊക്കെയോ കൊതുക് കടിക്കുന്നുണ്ട്.... കയ്യിലിരിക്കുന്ന കൊതുകിനെ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അടിച്ചു..... പിന്നേ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു....... ഉമ്മറത്തെ തുളസി തറയിൽ വിളക്ക് വെച്ചു തിരിയുകയായിരുന്നു കവിയപ്പോൾ..... അവൾ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് വെച്ചോന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു...... ആ നീയെഴുന്നേറ്റോ...... ചായ കുടിച്ചില്ലല്ലോ..... കിടന്നതല്ലേയുള്ളു വെന്ന് കരുതി മനപ്പൂർവം വിളിക്കാതിരുന്നതാ ഞാൻ..... കവിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അവളും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... കവി അകത്തേക്ക് നടന്നതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഒന്നോടി നടന്നു...... അവനിവിടെയില്ലേ എന്ന. അവളുടെ ചോദ്യം എത്തി നിന്നത് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന അവന്റെ ചെരുപ്പിലായിരുന്നു..... പക്ഷെ ആളെ കാണുന്നുമില്ല...... ഇനി വേറെ ഏതെങ്കിലും ചെരിപ്പിട്ട് പോയോ എന്ന് കൂടി സംശയം തോന്നി യവൾക്ക്....... അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആനന്ദി ഒരു പുസ്തക വുമായി ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നത് ..... നീലാംബരിയെ കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ പുസ്തകത്തിൽ വരക്കാൻ തുടങ്ങി...... അവളെ കണ്ടതും നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... അവൾ ആനന്ദിക്ക രികിലായി രുന്നു..... പക്ഷെ ആനന്ദി അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല.... എന്താണ് ഇയാളെ പേര്.... നീലാംബരി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കേട്ട ഭാവം പോലും നടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... അമ്മേ.......ഇതൊന്ന് വരച്ചു താ അമ്മേ...... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി അടുക്കളയിലേക് ആനന്ദി നീട്ടി വിളിച്ചത് പറയുമ്പോൾ എത്ര വരച്ചിട്ടും ശെരിയാവാതെ മായ്ച്ചു മായ്ച്ചു റബ്ബറിന്റെ പൊടിയാകെ ആ പുസ്തകത്തിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നീലാംബരി കണ്ടിരുന്നു......... ഞാൻ വരച്ചു തരട്ടെ...... നീലാംബരി ഏറെ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചതും ആനന്ദി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അറിയുമോ....... അവളൊരു സംശയത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ കൂടി ആ ചോദ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.... നോക്കാം....... ആനന്ദി സംസാരിച്ചതിലുള്ള ആ ഉത്സാഹം മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടാണവൾ മറുപടി പറഞ്ഞത്....... അമ്മയെക്കാൾ നന്നായി വരക്കുമോ........ ആനന്ദി വീണ്ടും ഒരു സംശയത്തോടെ യാണത് ചോദിച്ചത്....... അമ്മ നല്ലോണം വരക്കുമോ... അവൾ വീണ്ടും അത് ചോദിച്ചതും ആനന്ദി യുടെ മുഖമൊന്നു ചുളിഞ്ഞു..... പിന്നേ പതിയെ കൈ കൊണ്ട് നീലാംബരിയെ ഒന്നടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... അവൾ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ തല അല്പം താഴ്ത്തി...... അത്രയൊന്നും കൊള്ളൂല്ല......പിന്നേ അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോ ന്ന് കരുതി ഞാൻ പറയാറില്ല....... ആനന്ദി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ പറച്ചിലിന്റെ ഭാവം കണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൾക്ക് ചിരി വന്നിരുന്നു..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി വരച്ചു തുടങ്ങി....... മഴയത്തു ഒരു കുട്ടി കുട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രം വളരേ എളുപ്പത്തിലും അതിലേറെ ഭംഗി യിൽ നീലാംബരി വരച്ചതും ആനന്ദിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിരുന്നു.... നല്ല ഭംഗി യുണ്ടല്ലോ..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിൽ പിടിച്ചു തുള്ളി ചാടി........ പിന്നേ പെട്ടെന്ന് വന്ന് നീലാംബരിയെ ഒന്ന് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു...... തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുകയാ യിരുന്നവൾ പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിയെ അവളുടെ മുതുകിൽ തൊട്ടു ...... ഞാൻ ആനന്ദി..... അവളിൽ നിന്ന് വിട്ട് മാറി ആനന്ദി കൈ നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്നാ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചിരുന്നു.... നീലാംബരി.... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറഞ്ഞതും ആനന്ദി എന്തോ ഒരു ആലോചനയിലാണ്...... മ്മ്...... അവളൊന്നു ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളി.... ഞാനെന്ത് വിളിക്കും...... ആനന്ദിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ ഇരു വശത്തേക്കും ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു..... നീലു വെന്ന് വിളിച്ചോ..... അവളത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... എങ്കി .. നീലു...... അവളൊരീണത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ തവിട്ട് നിറമുള്ള ആ മിഴികൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങി..... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവൾ താനുമായി ഇണങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിട്ടില്ല .... അതിന്റെ സന്തോഷം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്...... മ്മ്...... അവളും തിരികെ അതേ ഈണത്തോടെ വിളി കേട്ടു..... എനിക്കൊരു തത്തമ്മ യെ വരച്ചു തരാമോ..... അവൾ കൊഞ്ചി കൊണ്ടന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചിത്രങ്ങളെന്നാൽ എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട താണെന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു...... അവൾ മടുപ്പേതും കൂടാതെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പല പല ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....... ആനന്ദി നിറങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു ഓരോന്നിനും നിറം നൽകുന്നുമുണ്ട്..... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് ദേവി വരുന്നത്.... ദേവിയെ കണ്ടതും അവളൊന്നെഴുന്നേറ്റു.... ഇരുന്നോ.... ഇരുന്നോ..... ആഹാ.... ചിത്രം വരക്ക് ഇവളെയും കൂട്ട് പിടിച്ചോ നീ...... ഇന്നെനിക്കും കവിക്കും അല്പം റസ്റ്റ്‌ കിട്ടുമല്ലോ..... ദേവി ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി അവർ ക്ക് നേരെ മുഖം കൊണ്ടൊരു കോക്രി കാണിച്ചു .... നീലാംബരി ഇതെല്ലാം കണ്ടെന്ന വണ്ണം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവരിലൊരാളായി മാറിയിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അഭി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്... വരുമ്പോഴേ കേട്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു നിന്നുള്ള മൂന്ന് പേരുടെയും ചിരി..... അമ്മയോടും ആനന്ദിയോടും ഇഴുകി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന വളെ കാൻകെ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ചുണ്ടിലും എന്തിനോ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു...... ആരോടും അപരിചിതത്വമില്ലാതെ ഇടപഴകാനും സംസാരിക്കാനും അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്..... നീ എഴുന്നേറ്റോ..... അവനെ കണ്ട പാടേ ദേവി ചോദിച്ചതും അവനും അവിടെയുള്ള തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിമരുന്നവൾ തലയൊന്നുയർത്തിയത്... അവനെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു... അതെന്തിനാണെന്ന് മാത്രമറിയില്ലായിരുന്നു.... ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷം അവനെ വീണ്ടും കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തോരു സുഖം തോന്നിയവൾക്ക്.... നല്ലോണം ഉറങ്ങിപ്പോയമ്മേ... കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് വിട്ടുറങ്ങി..... അവനത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊന്നു കോട്ട് വായിട്ട് ആനന്ദി യെയും നീലാംബരി യെയും നോക്കി..... അവന്റെ നോട്ടം ആനന്ദിയിൽ നിന്ന് നീലാംബരിയിലേക്ക് നീങ്ങിയ നിമിഷം തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ തവിട്ട് നിറമിഴികളിൽ ഒന്ന് കുരുങ്ങി പ്പോയവൻ...... പിന്നേ പതിയെ അവൾ വരച്ച ചിത്ര ങ്ങളൊരോന്നായി എടുത്ത് നോക്കി.... എല്ലാം ഈ നീലു വരച്ചതാണഭി..... ആനന്ദി വലിയ കാര്യം പോലെ അത് പറയുമ്പോൾ നീലു വെന്ന ആ വിളിയിൽ അഭിയൊന്നമ്പരന്നിരുന്നു.... ഇത്ര ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആനന്ദി യെയും കയ്യിലെടുത്തോ എന്ന ഭാവത്തോടെ അഭിയവളെ യൊന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിറഞ്ഞൊരു അഭിമാനത്തോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു..... ആഹാ.... കൊള്ളാമല്ലോ.... അഭി ചിത്രങ്ങൾ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... തന്നേ പുകഴ്ത്തി യൊരു വാക്കവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലവൾ... സ്വന്തം മുഖമൊക്കെ നാന്നായി വരച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.... കുരങ്ങന്റെ ചിത്രം ഉയർത്തി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് പറഞ്ഞതും ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി..... കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... കവിളുകൾ വീർത്തു വന്നു.... ഇടം കണ്ണാലെ യുള്ള ആ കൂർത്ത നോട്ടത്തിൽ അവൾ പല വാക്കുകൾ നിർത്തി വെച്ചു.... അമ്മയുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു തന്നേ നിന്നു.... ആ ഭാവ മാണ് തനിക്ക് കാണേണ്ടതെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചൊടി യിലൊരു ചിരി തികട്ടി വന്നു.... അവളുടെ ആ ഭാവ മാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്..... പരിഭവവും പിണക്കവും ഏറെ അടുപ്പമുള്ളോരാൾക്ക് മാത്രം നൽകുന്ന ഭാവമാണല്ലോ ...... അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അവൾ തനിക്കേറെ അടുത്തത് പോലെ സ്വയം തോന്നുന്നതും.... എന്താ.... അഭി...... വെറുതെ..... എന്ത് ഭംഗി യായാണ് ആ കുട്ടി വരച്ചിരിക്കുന്നത്.... ദേവി അവനെ ശാസിചെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമൊന്ന് തിളങ്ങി... നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി അവൾ ചിറി കോട്ടുമ്പോൾ പിടിച്ചു വെച്ച ചിരി അവനിൽ നിന്ന് കൈ വിട്ട് പോയതും അവൻ മുഖം പെട്ടെന്ന് വെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

നിന്നിലേക്കായ് : 13 "ഒരുവിധം പയ്യമാരെല്ലാം ബൈക്കിൽ ഒരു പെൺകൊച്ചു കേറിയാൽ പിന്നെ അവർക്കില്ലാത്ത ബ്രേക്ക്‌ പിടിത്തം ഉണ്ടാവില്ല... അപ്പഴല്ലേ പിറകിലിരിക്കുന്ന പെൺപിള്ളേർ അവരുടെ മേലേക്ക് വീഴുള്ളു... അവർക്കങ്ങ് സുഖിക്കാൻ മിക്കവാറും ബോയ്സ് ഇങ്ങനെ തന്നെയാ... " ഓരോന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട്ടുന്ന തിരക്കിലാണവൾ... തലയിലൂടെ ഇട്ടിരിക്കുന്ന തട്ടം മാറിലേക്ക് വിരിച്ചിടുന്നുണ്ടവൾ.... അഷ്മിൽ മിറർ അവളെ കാണുന്ന തരത്തിലാക്കി അതിലാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ... വളരെ പാടുപെട്ടാണ് അവൾ അവനെ തൊടാതെ ഇരിക്കുന്നത്... അവൻ ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു... ന്റെ റബ്ബേ... എന്തൊക്കെ കോപ്രായങ്ങളാ ഈ പെണ്ണ് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെ...!!! ചിരി അടക്കിപിടിച്ചു ഓർക്കുന്നുണ്ടവൻ... ടൗണിലെത്തിയപ്പോൾ ബ്ലോക്കിൽ കുടുങ്ങിപോയതാണവർ... അവൾ ആകെ വെപ്രാളത്തിലാണ്... എന്നും എത്തുന്നതിലേറെ നേരം വൈകി... ഇനിയിപ്പോ ഇവന്റെ കൂടെ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ പോവാനാ...!! നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും എന്ത് കരുതും??!... ഒരുമിച്ചു കറക്കമൊക്കെ ആയെന്ന് കരുതില്ലേ...?!വിശന്നിട്ടാണെൽ കണ്ണ് കാണാൻ വയ്യ... അവൾ നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കിയവണം അവൻ ആ ബ്ലോക്കിനിടയിലൂടെ പതിയെ ബൈക്ക് തിരിച് അടുത്തുള്ള ഒരു ബേക്കറിയിലോട്ട് തിരിച്ചു... വീണു കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ഉപയോഗപെടുത്തിയില്ലേൽ പിന്നെ കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ... "അതേ... എങ്ങോട്ടാ?!" അവൾ ടെൻഷനോടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... "ഫുഡ്‌ എന്തേലും കഴിക്കാം..." അവളാകെ വല്ലാതയായി... അല്ലേലെ ലേറ്റ് ആണ്... ഇനി ഇവന്റെ സൽക്കാരം കഴിഞ്ഞിട്ട് പാതിരാത്രി വീട് കേറാനൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല... "എന്നെ ഇവിടെ ഇറക്കിയെക്ക്.... ഇയാൾക്കു വേണേൽ ഇയാൾ പോയ്‌ കഴിച്ചോ... ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ എടുത്ത് പൊയ്‌ക്കോളാം..." ഹന അവളുടെ എതിർപ്പ് അറിയിച്ചു... അഷ്മിൽ കണ്ണടച്ചൊന്നു നിശ്വസിച്ചു... വന്ന് വന്ന് ഇവളെന്റെ കയ്യിന്ന് വാങ്ങിക്കും... അവൾ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നതും ബൈക്ക് സൈടാക്കി അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച് അവൻ ബേക്കറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... "ഇയാളെന്താ ചെയ്യണേ... ന്റെ കയ്യിന്ന് വിട്ടേ" അവൾ ചെറുതായി കൈ വലിക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ പിടി ഒന്നൂടി മുറുകി... "ഹനാ... വിശക്കുന്നില്ലേ??!" അവളെ ആളുകളില്ലാത്ത ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി ശാന്തമായി അവൻ ചോദിച്ചു... "നിങ്ങക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടേൽ വേണേൽ പോയി കഴിച്ചോ... എനിക്ക് നേരത്തിനും കാലത്തിനും വീട്ടിൽ എത്താനുള്ളതാ..."അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... "വിശക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ??!" അവളുടെ മുഖത്തേക്കുള്ള അവന്റെ തീക്ഷണമായ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി... അഷ്മിൽ നേർമയായൊന്ന് ചിരിച്ചു...അവളിലെ പിടി വിട്ട് അവൻ മുന്നിൽ നടന്നു... "വാ..." ബേക്കറിക്ക് അകത്തേക്ക് അവളെയും കൂട്ടി കയറി... "കോന്തൻ..."അവൾ പിറുപിറുത്തു..അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് അഷ്മിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ നടന്നു.... "കേട്ടില്ല..." ഹന പറഞ്ഞത് കേട്ടെങ്കിലും അവൻ കേൾക്കാത്തെപോലെ അവൾ ഒന്നൂടി താൻ കേൾക്കെ പറയുമോന്നറിയാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.... "ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..." അവനിരുന്നതിന്റെ ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡിലായി മടിച്ചാണേലും അവളിരുന്നു... മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം അഷ്മിൽ ചിരി അടക്കിപിടിച്ചിരുന്നു... വേറെ നിവർത്തിയില്ലാതേ അവളവനോട് കെഞ്ചുന്നുണ്ട്... വിടില്ലെന്നറിയാം എന്നാലും ഒരു ശ്രമം.. .തലയും പിരടിയുമൊക്കെ പൊട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ... അവൾ ടേബിളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വച്ചിരുന്നു....... അഷ്മിലിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ട് അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു... ഹന ആകെ വെപ്രാളംത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ട്... അതിനൊപ്പം പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് അകലാനെന്നോണം... കണ്ണുകളിലേക്കുള്ള അവന്റെ വശ്യതയാർന്ന നോട്ടം ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.... കൈകൾ ബാഗിൽ ഇറുക്കി പിടിച്ചു... തൊണ്ടയിലൂടെ ഉമിനീരിറക്കുന്നത് കണ്ടാവണം അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലേക്കായി... വെയ്റ്റെർ ഓർഡർ എടുക്കാൻ വന്നു... "നിനക്കെന്താ കഴിക്കാൻ വേണ്ടേ?!" ചെറിയൊരു പതർച്ചയോടെ അഷ്മിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. "എന്തായാലും മതി..." വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിലാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്...അഷ്മിൽ വല്ലാതെയായി... തന്റെ സാമീപ്യം...ആ നോട്ടം എല്ലാം അവളെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചോ...?!!ശേ... മോശായി തോന്നി കാണുമോ...?!! "രണ്ട് ഷവർമ, രണ്ട് വാട്ടർലെമൺ മോചിറ്റൊ." അയാൾ ഓർഡർ എടുത്ത് പോയതും ചെയർ നീക്കി അവളുടെ അടുത്തേക്കിരുന്നു. "ആളോട് ഒന്ന് വേഗം കൊണ്ട് വരാൻ പറ...എനിക്ക് പോണം... അല്ലേൽ നീ കഴിച്ചോ... ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ..." ?! അവൾ എഴുന്നേൽക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയതും ഒന്നൂടി അടുത്തേക്കിരുന്ന് അവൾക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ അവളെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്നു... അഷ്മിൽ അവളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... "ഹലോ അഷ്‌മിലാണേ..." അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു... സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അത് ഫായിയാണെന്ന്... ഹന അവൾ കൂടെയുള്ളത് അവനോട് പറയണ്ട എന്ന് അഷ്മിലിനോട് ആഗ്യം കാണിച്ചു പറയാനൊരുങ്ങിയതും അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞു... "ഫായി ഹന എന്റെ കൂടെയുണ്ടെ... ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം... ഉമ്മാനോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്..." "അതുശെരി... പതിയെ കൊണ്ടാക്കിയാൽ മതി... ഉമ്മാനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞ് സെറ്റാക്കികോളാം..." "ശെരി... " എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ വച്ചു നേരെ ഹനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോകിയൊന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു... അവളാണേൽ തലക്ക് കൈ വച്ചിരിപ്പുണ്ട്... "പിന്നെ കാര്യം പറയണ്ടേ... ലേറ്റ് ആവുമ്പോ അവർ ടെൻഷനാവും..." "ഇപ്പോ തല്ക്കാലം എന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... ഇയാൾ ഇപ്പൊ നോക്കാനായിട്ടില്ല... നിക്കാഹ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ഞാൻ ഇനി ഉമ്മാനോട് ചെന്ന് എന്ത് പറയും??!... ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത നിന്റെ കൂടെ... അതും നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല... ഊര് തെണ്ടി നടക്കുവാന്ന് പറയും നാട്ടുകാർ..." അഷ്മിലിനു അവളുടെ വർത്താനം കേട്ട് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നാട്ടുകാർ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ തന്നെയല്ലേ കെട്ടണ്ടത്... അതിന് എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിലോ..?!" അവൻ അവളെ നോക്കി തമാശയോടെ ചിരിച്ചു... അതോടെ അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി...നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നവൾ... ടേബിളിൽ കൈ താങ്ങി ചാഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്... ഏത് നേരത്താണാവോ ഇയാളുടെ കൂടെ കയറിപോരാൻ തോന്നിയെ...!! എപ്പോ വീടെത്താനെ പടച്ചോനെ... അഷ്മിൽ അവളുടെ ഓരോ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയാണ്... അതിനിടക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് വന്നതും ഹന വേഗത്തിൽ കഴിക്കുന്നുണ്ട്... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒറ്റ ചിന്തയെ ഉള്ളു... പെട്ടെന്ന് വീടെത്തണം... അഷ്മിൽ പതിയെ കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക് അവളോട് ഒന്ന് ഓർമ പെടുത്തി... "നീയിങ്ങനെ ആക്രാന്തം കാണിച്ചു കഴിച്ചാലും എന്റെ കഴിഞ്ഞേ നീയിവിടെന്ന് പോവൂ... പിന്നെന്തിനാ ഇത്ര ദൃതി...?!" അതോടെ അവൾക്ക് ദേഷ്യം കൂടി... എങ്ങനെയെങ്കിലും വേഗം കഴിച്ച് ഒരു ഓട്ടോ പിടിച് വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെന്നാണ് അവളുടെ മനസ്സിൽ... കഴിക്കുന്നെനോടൊപ്പം അഷ്മിലിനെ നല്ല വൃത്തിക്ക് പ്രാകുന്നുണ്ടവൾ... അവളുടെ കഴിഞ്ഞതും കൈ കഴുകാനായി അവളെഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ നോക്കിയ അഷ്മിൽ അവളുടെ ഇളം നീല ചുരിദാറിൽ പടർന്നിരിക്കുന്ന ചുവപ്പ് നിറം കണ്ടത്... അവളത് അറിഞ്ഞില്ലെന്നു തോന്നുന്നു...അവൾ വാഷ്റൂമിലേക്ക് കയറിയതും രണ്ടാളുകൾ കൈ കഴുകാൻ അവൾക്ക് പിറകിലായി നടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ കഴിപ്പ് നിർത്തി അവളുടെ പിന്നാലെ വേഗത്തിൽ നടന്നു... കൈ കഴുകുന്ന അവളെ ഓടി ചെന്ന് പിടിച്ച്   അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തി ഒരു വശത്തേക്ക്... അവളത് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ടാവണം അവനെ കണ്ണ് തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ട്... "എന്താ...?!എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പിടിച്ച് വെച്ചേക്കുന്നേ?!" അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ കുറച്ചുറക്കെ ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു... അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... വന്ന രണ്ടാളുകളും കൈ കഴുകി പോയി...വീണ്ടും ആരോ കയറി വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ അവളെ പിടിച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.. അവളോട് എങ്ങനെ പറയണമെന്നോ... ഇനി എന്താ ചെയ്യണ്ടതെന്നോ അവനറിയില്ല...ഡോറിനടുത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്... അവൾ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... ദേഷ്യം കൊണ്ട് മൂക്ക് ചുവന്നിട്ടുണ്ട്... അഷ്മിലിന്റെ മുഖത്തു അവൾക്ക് നിർവചിക്കാനാവാത്തൊരു ഭാവം... "ഇയാൾക്കെന്താ...?!.. ഈ ദേഹത്തു തൊട്ടുള്ള കളിയൊന്നും വേണ്ട.." അഷ്മിൽ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നും സ്പർശിക്കാതെയാണ് തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്... എന്നിട്ടും അവളുടെ ആ അധികപ്രസംഗം കേട്ടിട്ടാവണം അവൻ ശാന്തമായികൊണ്ട് അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.... "ഹന... ടോപിന്റെ പിറകിൽ..." "ഏഹ്ഹ്...?!" അവൾക്ക് മനസ്സിലാവാതെ അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്... "നിനക്ക് പിരിഡ്‌സ് ആയി..." മടിച്ചാണെലും അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ...അവളുടെ കൈ വിട്ടു... വല്ലാത്തൊരു പരവേഷം തോന്നി അവന്... അവൾ ഉടനെ ടോപിന്റെ പിൻഭാഗമെടുത്ത് നോക്കുന്നുണ്ട്... ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.... പടച്ചോനെ... ഈ മാസം നേരത്തെയാണല്ലോ... എന്താ ചെയ്യാ?!... എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിൽ കുടുക്കിയത് റബ്ബേ...!!ഇവന്റെ കൂടെ... എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും... ഒരുനിമിഷമൊന്ന് ആലോചിച്ചു... പിന്നെ ഓർത്തു...കഴുകി നോക്കാം... "ഹന..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... അന്യപുരുഷന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയിൽ... അവൾക്കത് എങ്ങനെ നേരിടണമെന്നറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പേ അഷ്മിൽ അവളെ വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ നോട്ടം കൊടുത്തില്ല... അവനെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറത്തവളെ കാത്ത് നിന്നു... ഇത്രയും നേരം... എത്ര പേരുടെ മുന്നിലൂടെയാണ് നടന്നത്...? ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ...? ആ ചിന്ത മാത്രം മതി അവളുടെ ഹൃദയം വിറയ്ക്കാൻ. സിങ്കിനരികിലുണ്ടായിരുന്ന ലിക്വിഡ് സോപ്പ് കൈയിലെടുത്ത് അവൾ തുണിയിൽ ഉരച്ച് കഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഒരുവട്ടം... രണ്ടുവട്ടം... വീണ്ടും... വീണ്ടും... രക്തക്കറ കുറച്ചൊക്കെ മങ്ങിയെങ്കിലും, ഇളം നിറത്തിലുള്ള തുണിയായതുകൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഭാഗം ഒരു പാടായി വ്യക്തമായി തന്നെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹന ബാത്‌റൂമിൽ ലോഷൻ എടുത്ത് കുറെ കഴുകി നോക്കി... കുറച്ചൊക്കെ പോയെങ്കിലും ലൈറ്റ് കളറിൽ ആയതുകൊണ്ട് ആ നിറം വേറിട്ട്‌ കാണുന്നുണ്ട്...അത് മാത്രമല്ല... വെളുത്ത നിറമുള്ള പാന്റിലും ആകെ പടർന്നിട്ടുണ്ട്... "പടച്ചോനെ... ഇത് പോകുന്നില്ലല്ലോ...എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും..!??". പുറത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുവെക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിലിന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം.... ഞാൻ എന്താ ചെയ്യണ്ടേ...?! അവൾക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടോണ്ട് വരാൻ കഴിയില്ലല്ലോ...?!! അവൾ..... അവൾ കരയുകയാണോ...? ഭയന്നിരിക്കുകയാണോ...? അതോ പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിൽക്കുകയാണോ...? അവളുടെ മാനം കാക്കാൻ സ്വന്തം അസ്വസ്ഥത പോലും മറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു പുറത്തുണ്ടായിരുന്നത്. പുറത്തുനിന്ന അഷ്മിൽ ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വാതിലിനടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു. വളരെ പതുക്കെ, മറ്റാരും കേൾക്കാത്ത വിധം അവൻ വാതിലിൽ മുട്ടി. "ഹന..." അകത്ത് നിന്ന് മറുപടിയില്ല. "ഹന... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ...?" കുറച്ച് നേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം വളരെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. "...ഉണ്ട്." കരച്ചിൽ അടക്കിവെച്ച ശബ്ദം. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... കണ്ണ് കലങ്ങിയിരിക്കുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. ."ഹന...ഞാൻ... ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം... പിന്നെ...നീയിവിടെ തന്നെ നിൽക്കണേ... " അവളോട് പറഞ്ഞവൻ ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി... വല്ലാത്ത വെപ്രാളം തോന്നി അവന്.... "ന്റെ പെണ്ണല്ലേ??!... അതേ...." മനസിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.... തുടരും...... 🤍 ഞാൻ ഇനി ആഴ്ചയിൽ ഒരു പാർട്ട്‌ ഇട്ടാലോന്ന് ആലോചിക്കുന്നു... സ്റ്റോറിയും കൊള്ളില്ല... ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നും ഇല്ല.... 🥺 എന്തോരം ലെങ്ത്തിലാ ഞാൻ പോസ്റ്റുന്നെ.... 🥲 പോട്ടെ... പോട്ടെ... ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു... അഷ്മിലിനെ വേഗം കൊൽക്കത്തക്ക് കയറ്റി വിടണം... അവന്റെ പോക്കത്ര ശെരിയല്ല...😤 എന്നിട്ട് ഹനയെ അൻവറിനു കൊടുക്കണം... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💘 Love Forever #📔 കഥ #💑 Couple Goals 🥰 അതെങ്ങനെയുണ്ടാവും?!!😌❤‍🩹🔥

#📙 നോവൽ കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _84 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "വിഷ്ണുവാണ് മഹേഷ്‌.. കാശിനാഥന്റെ ഏട്ടൻ " ആ ഒരൊറ്റ പരിചയപ്പെടുത്തലോടെ തന്നെ മഹേഷിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഇയാളെന്തിന് തന്നെ വിളിക്കുന്നു എന്നൊരു ചിന്തയാണവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത്. "പറയൂ.." എന്തിനാവും അവനിപ്പോ തന്നെ വിളിച്ചതെന്നുള്ള ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ് മഹേഷ്‌ ആവിശ്യപ്പെടുന്നത്. അവന്റെ മുഖത്തുള്ള അതെ ആശങ്ക തന്നെ ആ വിളിച്ചത് ആരെന്നറിയാതെ അവന്റെ കൂടെ തന്നെയുള്ള സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തുമുണ്ട്. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് മഹേഷിനെ ഒന്ന് കാണണം.. എവിടുണ്ടാവും. ഞാൻ എങ്ങോട്ടാണ് വരേണ്ടത്..?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആവിശ്യമറിഞ്ഞതും ഇനിയൊരു സന്ധി സംഭാഷണമാണോ അവന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് മഹേഷ്‌ സംശയിച്ചു. കാരണം കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞല്ലോ! "ഞാൻ.. ഞാൻ ഇയാളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാം വിഷ്ണു " മഹേഷിന്റെ മറുപടി അങ്ങനായിരുന്നു. "കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടൻ ആണെങ്കിലും അവന് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനല്ല ഞാൻ മഹേഷിനെ കാണാൻ വരുന്നത് " ഇനി തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ മഹേഷ്‌ നോ പറയാനുള്ളൊരു സാധ്യത കൂടി മുന്നിൽ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു പ്രലോഭനം പോലെ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വിഷ്ണു ഒരു മുഴം മുന്നേ എറിഞ്ഞത്. "കാശിനാഥന്റെ ഏട്ടനാ വിളിച്ചത്?" ആ കോൾ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് മഹേഷ്‌ പറയുമ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെയും മുഖം ചുളിഞ്ഞു. വക്കാലത്തു പറയാൻ വല്ലതുമാണോടാ.. " താടി തടവി കൊണ്ട് സ്റ്റീഫൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ മഹേഷ്‌ അല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. "അല്ല..അങ്ങനെ വരാൻ ഒട്ടും സാധ്യതയില്ല. ഏട്ടനും അനിയനും ആണേലും രണ്ടും രണ്ടു കൊമ്പത്താ.." സ്റ്റീഫൻ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ അതെന്ത് കൊണ്ടേന്നറിയണമായിരുന്നു മഹേഷിനും. ഒടുവിൽ ആ ശത്രുതയെ കുറിച്ച് സ്റ്റീഫൻ തന്നെയാണ് അവനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തതും. "അപ്പൊ ഈ വിളി നമ്മൾക്കെന്ത്‌ കൊണ്ടും ഉപകരിക്കും. അല്ലേ സ്റ്റീഫാ.." ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫനെ നോക്കി. "എന്നാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്. മിക്കവാറും കാശിനാഥന് പാര പണിയാൻ തന്നെയാവും ഏട്ടൻ വിളിച്ചത്. അവനെ കഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരവസരവും അവനായിട്ട് വെറുതെ കളയില്ല.." സ്റ്റീഫന് അതിലൊരു സംശയവുമില്ല. "എങ്കിൽ പിന്നെ ചുമ്മാ ചേട്ടൻ വന്നിട്ട് കണ്ടിട്ട് പോട്ടെ ല്ലേ.." മഹേഷ്‌ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യാൻ സ്റ്റീഫനും പറഞ്ഞതോടെ മഹേഷ്‌ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പർ കോളിലിട്ടു. 💥💥 ഈ ജൂസെങ്കിലും കുടിക്ക് അശോകേട്ടാ നിങ്ങള്.. ഇപ്പൊ തന്നെ നിങ്ങൾക്കോട്ടും വയ്യാതായി." തുളസി യാചന പോലെയാണ് പറയുന്നത്. നേരം വെളുത്തിട്ടിന്നേരം വരെയും അയാളൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഉച്ച വരെയും പല വഴിക്കും ഓടി പാഞ്ഞു തളർന്നു കൊണ്ടാണ് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി എത്തിയത്. അപ്പോൾ മുതൽ തുളസി അയാളോട് പറയുന്നുണ്ട് വല്ലതും കഴിക്കാൻ. പക്ഷെ അശോകൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ.. അവരെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി പോയി. വിവാഹത്തിന്റെ പേരിൽ വന്നവരെല്ലാം ഏറെക്കുറെ മടങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു. ഏറ്റവും അടുത്ത ആളുകൾ... അത് പോലൊരു ആപത്തിൽ വിട്ടിട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ലെന്നുറപ്പായവർ മാത്രമാണപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളത്. വിവരങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്.. പറ്റുന്നവരെല്ലാം അവരെ കൊണ്ടാവും പോലെ അന്വേഷണം നടത്തുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ പോയവരുടെ യാതൊരു വിവരവും കിട്ടിയതുമില്ല. മകളുടെ പേരിൽ ഏറ്റ അപമാനം അശോകനെ വല്ലാതെ തകർത്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട്. അവൾക്കൊപ്പം കാശി കൂടി ഉണ്ടെന്നുള്ളത് അശോകനപ്പോഴും വിശ്വാസമാവാത്ത പോലാണ്. അതല്ലങ്കിൽ.. കൂടെ കൂടിയതിൽ അശോകൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തൊരു കാര്യം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കാശി ചെയ്യുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാവും. അത് തന്നെ അയാൾക്കൊരു ഷോക്കാണ്. അതിനൊപ്പം.. കൂടെ നിൽക്കുമെന്ന് കരുതിയ മഹേഷിന്റെ നിസ്സഹകരണവും കുറ്റപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള സംസാരവും. കാശിക്ക് താൻ മനപ്പൂർവം അവസരം കൊടുത്തു എന്നുള്ളതാണ് മഹേഷിന്റെ പ്രധാന ആരോപണം. അതും അയാൾക്ക് നൽകുന്ന ടെൻഷൻ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. അതിനേക്കാൾ... ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ തിരികെ എത്തിക്കാൻ കഴിയും എന്നാ വിശ്വാസം.. ഒറ്റയടിക്ക് അശോകന് ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തിരിച്ചടികളാണ് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്. "അവനെന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുതായിരുന്നു തുളസി...?" ക്ഷീണത്തോടെ അവർ നീട്ടി കൊടുത്ത ജ്യൂസ് വാങ്ങി കുടിച്ചിട്ട് ആ ഗ്ലാസ് തിരികെ കൊടുക്കുമ്പോൾ അയാളിൽ നിന്നും കേട്ട ആ വാക്കുകൾ. തുളസിയുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പക്ഷെ അവർക്കൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മകളുടെ ഇഷ്ടം നടന്നു എന്നുള്ള ആശ്വാസം ഒരു വശത്തുണ്ട്. അതിനപ്പുറം ഇന്ന് വരെയും ഇത്രയും തകർന്ന് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭർത്താവ് അവരെ വല്ലാതെ നോവിക്കുന്നുമുണ്ട്. "കാർത്തു ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചാലും കാശി അവൻ.. അവൻ..അത് തിരുത്തി കൊടുക്കും എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്." അശോകന് അത് മാത്രം അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. അവർ എവിടെങ്കിലും സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കട്ടെ എന്ന് പറയാൻ വന്നത് പിന്നെ വേണ്ടന്ന് കരുതി തുളസി വിഴുങ്ങി. കാരണം എതിരെ ഉള്ള ആളുടെ മനസ്സിൽ ഏത് വിധമാണെന്ന് അവർക്കപ്പോഴും അറിയില്ല. നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിലും കുടുംബക്കാർക്ക് മുന്നിലും നാണം കെട്ടു നിന്നതിന്റെ ദേഷ്യവും സങ്കടവുമൊക്കെ അശോകൻ എണ്ണി എണ്ണി പറയുന്നുണ്ട്. അതിനവസാനം അവനെന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തല്ലോ എന്നും പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ കാശി കൂടെയില്ലാത്ത ഈ പ്രതിസന്ധി അയാളെ ഒരുപാട് ഉലയിച്ചു കളയുന്നുണ്ടെന്ന് തുളസിക്ക് അശോകൻ പറയാതെ തന്നെ മനസ്സിലായി.. അത് സത്യം തന്നെയായിരുന്നു. കാശി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇത് പോലെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ അയാളോറ്റക്കാവില്ലെന്ന് തുളസിക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ജീവൻ കൊടുത്തു കൊണ്ടായാലും അവൻ അശോകനെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമെന്നും അവർക്കറിയാം.. 💐💐 സണ്ണി... സണ്ണി സെബാസ്റ്റ്യൻ.. " തനിക് നേരെ കൈ നീട്ടി നിൽക്കുന്ന ആൾക്ക് നേരെ കാശിയും കൈ നീട്ടി. സണ്ണി.. മിയയുടെ കസിൻ ബ്രദർ. അവർ അവിടെത്തിയിട്ട് വേണ്ട സഹായം ചെയ്ത് ആളെ വിട്ടു എങ്കിലും ഉച്ചയോടെയാണ് സണ്ണിക്ക് അവർ താമസിക്കുന്നയിടത്തേക് എത്താൻ കഴിഞ്ഞത്. ചുറു ചുറുക്കുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം. അത് പോലെ തന്നെ ആ ചിരിക്കും. വളരെ നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സംസാരപ്രിയൻ കൂടിയാണ് സണ്ണിയെന്ന് വളരെ കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി. മിയ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ചെറിയൊരു അറിവ് മാത്രമേ അവന് അവരെ പറ്റിയൊള്ളു. എന്നിട്ടും വളരെ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ സണ്ണി അവരോട് സംസാരിച്ചു. കാർത്തു അത്രയങ്ങോട്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേലും കാശി സണ്ണിയെ ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. "ഇവിടെ നിന്നും നിങ്ങൾ മനഃപൂർവം വിചാരിക്കാതെ നിങ്ങളെ ആർക്കും കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റില്ല. ആ പേടി കളഞ്ഞിട്ട് സന്തോഷമായിരിക് രണ്ടാളും.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഹണിമൂൺ ആഘോഷിക്കാൻ വന്ന കപ്പിൾസ് ആണെന്ന് കരുതിയാ മതി. അതിന് പറ്റിയ ബെസ്റ്റ് ഏരിയാ ആണിവിടെ.." കണ്ണുറുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണ് സണ്ണി അത് പറയുന്നത്. കാർത്തുവപ്പോൾ കാശിയുടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. കാശ്ശിക്കൊപ്പം സണ്ണി കൂടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. അവളുടെയാ ഭാവം കണ്ടിട്ട്. ആ കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കിടയിൽ ചെറുതല്ലാത്തൊരു സൗഹൃദം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്നു കറങ്ങിയിട്ട് വരാം എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാശിയെയും കാർത്തുവിനെയും കൂട്ടി സണ്ണി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. വനത്തിനുള്ളിലെ നാട്ടു വഴികളുടെ മാസ്മരിക സൗന്ദര്യം കാഴ്ചവെക്കുന്ന ആ വഴികളിൽ കൂടി കാശിയുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാത്തിനെ കുറിച്ചും കാർത്തു മറന്നു പോയത് പോലായിരുന്നു. അടുത്തടുത്തല്ലാത്ത കുറെയേറെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് കുടിലുകൾ. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും ഒറ്റ മുറിയും പിന്നൊരു ബാത്റൂമും വനത്തിലേക്ക് നോട്ടം എത്തുന്നാ വിധം തുറന്നു കിടക്കുന്നൊരു ബാൽക്കണിയും. അതും അത് പോലൊരു ഉൾ വനത്തിൽ അത്യാവശ്യം സൗകര്യങ്ങളോടെ തന്നെ. സണ്ണി അവിടെന്തോ ആയുർവേദ ചികിത്സകൾ കൂടി ചെയുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. മൊത്തത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ അത് അയാളുടെ ഏരിയ ആയിരുന്നു. ഇടക്കിടെ കാണുന്നവർ അയാളോട് പെരുമാറുന്നത് കാണുമ്പോൾ തന്നെ കാശ്ശിക്കും കാര്ത്തുവിനും അത് മനസ്സിലാവും. പുതുതായി വന്ന അതിഥികളെയും അവർ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ പരിഗണിക്കുന്നുണ്ട്. പുറം ലോകവുമായി ബന്ധമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടേലും അത്യാവശ്യം ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളെല്ലാം അവിടുണ്ട്. ഇത്തിരി ദൂരം നടന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സണ്ണിക്കൊപ്പം പോയതെങ്കിലും പിന്നെയവർ തിരികെയാ കുടിലിൽ വന്നു കയറുമ്പോൾ അന്തി മയങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. "മൃഗങ്ങൾ വല്ലതും ഉണ്ടാവോ സണ്ണിച്ചായ എന്ന് കാർത്തു ചോദിക്കുമ്പോൾ സണ്ണി കാര്യമായിട്ട് തന്നെ അവളെ ഒന്നു പേടിപ്പിച്ചു വിട്ടു. കാശി അത് കേട്ട് അടക്കി ചിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് തന്നെ പറ്റിച്ചതാണെന്ന് കാർത്തു അറിഞ്ഞത് തന്നെ.. "ധൈര്യമായിട്ട് കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോ.. ഇവിടൊന്നും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടേൽ എന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചോ ട്ടൊ.. ഞാനിനി രാവിലെ വന്നോളാം.." സണ്ണി യാത്ര പറഞ്ഞു കൊണ്ടിറങ്ങി. രാത്രിയിൽ അവർക്ക് കഴിക്കാൻ വേണ്ടത് കൂടി സണ്ണി കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് പോലെ റാന്തൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് കാശി അതുമായി അകത്തേക്ക് കയറി.. അവന് പിറകെ അവളും.. അന്തി ചുവപ്പിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ പകൽ ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ തണുപ്പവിടെ വന്നിടം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ജീവിതത്തിൽ ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ സ്വർണവെട്ടത്തിൽ കാർത്തു കാശിയെ നോക്കി. അതാ ഹാളിലെ കൊളുത്തിൽ തൂക്കി കൊണ്ടവൻ തിരിയുമ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടാളും ഒരു പോലെ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.. അവിടെ വന്നിട്ടന്നേരം വരെയും അതിനൊരു അനക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്യാവശ്യഘട്ടത്തിൽ മാത്രം ഫോൺ ഉപയോഗിച്ചാൽ മതിയെന്ന് സണ്ണിച്ചായനും പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ.. ആ നിമിഷം രണ്ടു പേർക്കും വല്ലാത്ത ടെൻഷനുണ്ടാക്കിയിരുന്നു ആ ശബ്ദം... തുടരും. ഡെയിലി രണ്ടു പാർട്ടെന്ന് ഇന്നലെ വീമ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് ഇന്നൊരു പാർട്ട് പോലും ഇടാൻ പറ്റാഞ്ഞ നിങ്ങളെന്റെ അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കിക്കേ..😆 അയ്യേ.. അയ്യയ്യേ...🤣 ഒരുമാതിരി രാഷ്ട്രീയക്കാരെ പോലെ.. 😖 പെരും മഴ... ഇന്നലെ മുതൽ.. കറണ്ടില്ല..വെട്ടമില്ല.. വെള്ളമില്ല.. ഒന്നുമില്ല.😬 ന്നാ നല്ല പേടിയും ണ്ട്.. കാരണം ചാലിയാറിന്റെ തീരാത്താണെന്റെ വീട് 🥴 എന്നാലും വാക്ക് പാലിക്കാൻ വേണ്ടി കുത്തി ഇരുന്നു എഴുതി.😍 എത്രത്തോളം നന്നായി ന്ന് എനിക്കറിയില്ല.🫣 ന്തായാലും വാക്ക് പാലിച്ചു ന്നൊരു സന്തോഷം ണ്ടെനിക്ക്..😁 തത്കാലം അത് മതി 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദൃശ്യം 3-യിലെ ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന ട്വിസ്റ്റ് മറ്റൊന്നുമല്ല. അത് ഗീത പ്രഭാകറിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. "എനിക്ക് അവളെ വേണം" The UNTOLD TWIST!! അതെ ഗീതയ്ക്ക് അഞ്ജുവിനോടുള്ള കടുത്ത പ്രണയമാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം. ഗീത "ബൈ👋🏽സെക്ഷ്വൽ" ആണെന്നുള്ളതാണ് ഇതിലെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ട്വിസ്റ്റ്.!! 😳😱 (വട്ടത്തിൽ 🌀 വട്ടത്തിൽ🌀 ഇല്യൂഷൻ കറങ്ങി 🌀 ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്............🌀 ) . . പണ്ട് ഒരു തവണ ബൈക്ക് കേടായ വരുണിനെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുവിടാൻ പോയപ്പോഴാണ് ഗീത, അഞ്ജുവിനെ കാണുന്നത്. അപ്പത്തന്നെ അവർക്ക് ഇഷ്ടമായി. ഓൾറെഡി മോന്റെ കയ്യിലിരിപ്പ് ശരിയല്ലെന്ന് അവർക്കറിയാം. പോരാത്തതിന് ലവൻ ആ പെൺകൊച്ചിന്റെ രഹസ്യ ഫോട്ടോസ് എടുത്ത് അത് ലീക്ക് ചെയ്യും എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, എലിയാണെന്ന് കരുതി പുലിമടയിൽ കേറി തള്ളയുടെയും മോളുടെയും കയ്യീന്നു പണീം വാങ്ങിച്ചു പടവാകുകയും ചെയ്തു. അപ്പൻ ആണെങ്കിൽ ക്ലാസിക് ക്രിമിനലും!! മോനോ ചത്ത്! അവനെ തട്ടിയ അഞ്ജുവിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജയിലിൽ ആക്കി തനിക്ക് അവളെ "എപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാം" എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ഗീതയ്ക്ക് പിന്നെയും മാത്തമാറ്റിക്സ് തെറ്റി!! പണ്ട് നാലാം ക്ലാസ് വരെ ചാക്കോ മാഷ് പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ജോർജുകുട്ടി 'എട്ടി'ൻറെ പണിയാണ് ഗീതയ്ക്ക് കൊടുത്തത്. . . (വട്ടത്തിൽ 🌀 വട്ടത്തിൽ🌀 ഇല്യൂഷൻ കറങ്ങി 🌀 ഫ്ലാഷ് ബാക്കിന്റെ കം ബാക്ക് -2- ദൃശ്യം 3 ..🌀 ) ഇതൊക്കെ മോനോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതാണെന്ന് ട്യൂബ് ലൈറ്റ് ആയ പ്രഭാകറിന്റെ കണ്ണിൽ പൊടിയിട്ട് ഗീത പറ്റിക്കുകയും ചെയ്തു. അഞ്ജുവിന്റെ കല്യാണം എല്ലാം മുടക്കുന്നതിന് പിന്നിലെ തലയും ഗീതയുടെ ആണ്. പോരാത്തതിന് അവിരാ എന്നൊരു തിരുമണ്ടൻ കോണാപ്പിയെ വെച്ചുള്ള പ്ലാനും അവരുടേതാണ്. ആ 'വിര'യെ ബിസിനസ്സിൽ രക്ഷിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെയും കെട്ടിച്ച്, മുങ്ങിപ്പിച്ച്- തന്തപ്പടിയെയും വെറുപ്പിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി ഒരുത്തനും അഞ്ജുവിനെ കെട്ടാൻ വരാൻ മടിക്കും. വേണേൽ അവിരയെ മണ്ണിര തിന്നുന്ന പരുവത്തിലും ആക്കാം. ജോർജുകുട്ടി വെറുതെ വിടുവോ? ഗീതയുടെ പ്ലാൻ ബ്രില്ലിയൻറ് ആയിരുന്നു.!! പക്ഷേ ജോർജുകുട്ടി അവളെ പിന്നേം ഞെട്ടിച്ചു. ഫാമിലിയെ തൊട്ടാൽ പുള്ളി എന്തും ചെയ്യും എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. സ്വന്തം മകളെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി 'അവളെ കൊല്ലാൻ പോലും " അങ്ങേര് മടിക്കില്ല. വേണേൽ ഫാമിലിയെ മൊത്തം കുഴിച്ചു മൂടിയിട്ട്- അവർ ധ്യാനത്തിന് പോയെന്ന് കഥയുണ്ടാക്കി വരെ -ഫാമിലിയെ പോലീസിൽ നിന്നും, ജയിലിൽ പോകുന്നതിൽ നിന്നും അയാൾ രക്ഷിക്കും!! ഒരു നാലാം ക്‌ളാസുകാരന്റെ കാഞ്ഞ ബുദ്ധി! 😤😳😱 ജോർജുകുട്ടി ഇനീം, ദൃശ്യം4, ദൃശ്യം 5-----> ദൃശ്യം999 ഹാർഡിൽസുകൾ ഇങ്ങനെ ചാടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഗീത കിളവി ആകും, അഞ്ജു -ജോർജ്കുട്ടിയുടെ പുരയ്ക്ക് തൂണ് ആവുകയും ചെയ്യും. വേദനയോടെ ഗീത ആ സത്യം മനസിലാക്കി... ...തനിക്ക് ഒരിക്കലും അഞ്ജുവിനെ കിട്ടില്ല!! 😔 ലാസ്റ്റ് ഗീതയുടെ കിളിയും പോയി. ഇനി വയ്യ !! അങ്ങനെ ഗീത ആ സത്യം കെട്ടിയോനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് അവളെ വേണം!!' ("തന്നെ എനിക്ക് വേണ്ടഡോ"- എന്നും അർത്ഥമുണ്ട്)😌😌 So എല്ലാം പറയാതെ വെച്ച ഈ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. The Untold Story of Geetha and Anju. ഹും 😠😏 ആരു പറഞ്ഞു ഇത് സീരിയൽ ആണെന്ന് ? ഇത്രയും പ്രോഗ്രസീവ് & ഇൻക്ലൂസീവ് ആയിട്ടുള്ള സ്ക്രിപ്റ്റ് വേറെയില്ല! Justice for Geetha Prabhakar!! 😤💪🏽 Justice for "GeethaAnju" !!💪🏽😤 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💌 പ്രണയം #😔സങ്കടം #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഏഴ് തലയുള്ള നാഗം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #കാവൽ നാഗം. #സ്വർണ നാഗം #നാഗം

ഒന്നാം ഭാഗം ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mZV7Xzv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം. 2 #aniprasad #followers #everyone #highlights 🎫🎫🎫🎫🎫 പൊന്നുമംഗലത്തെ ശശിധരനും, സൗദാമിനിയമ്മയ്ക്കും മൂന്ന് മക്കളായിരുന്നു.രണ്ട് പെണ്ണും ഒരാണും. മൂത്തവൾ സംഗീത എന്ന ഇരുപത്തിയൊന്നു വയസുകാരി. അടുത്തത് സുധീരൻ.. ഇളയവൾ സവിത. മൂവരിലും സുന്ദരിസംഗീത ആയിരുന്നെങ്കിലും പഠിയ്ക്കാൻ മിടുക്കി സവിതയായിരുന്നു. സംഗീത ഡിഗ്രി പൂർത്തിയാക്കി ബി എഡ് കോഴ്സിന് ചേർന്ന് പഠിയ്ക്കുന്നു. സുധീരന് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്തു ഒരു പട്ടാള ഓഫീസർ ആകണമെന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നു ചെറുപ്പം മുതലേ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് ചേർന്ന് പഠിച്ചതിനൊപ്പം ഡ്രൈവിംഗ് പഠിയ്ക്കാൻ പോയി പതിയെ ലൈസൻസ് എടുക്കാനുള്ള നടപടിയും തുടങ്ങി. ശശിധരനും, ഭാര്യ സൗദാമിനിയ്ക്കും സവിതയെ ഒരു ഡോക്ടറോ, കളക്ടറോ ആക്കാനായിരുന്നു ആഗ്രഹം. സവിത താൻ പഠിയ്ക്കുന്ന സ്കൂളിലും, ക്‌ളാസിലും ഒന്നാമതായി പഠിച്ച് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള കഠിന ശ്രമത്തിലാണ്. തന്നെ കൊണ്ട് എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത ഒരു ചുമടാണ് താനെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ശശിധരന് അറിയാം. എങ്കിലും അയാൾക്കൊരു പ്രതീക്ഷയുള്ളത് സംഗീതയിലാണ്. അവൾ കോഴ്‌സ് പൂർത്തിയാക്കുന്നതോടെ ഏതെങ്കിലും സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ജോലി കിട്ടും എന്നായിരുന്നു അയാളുടെയും ഭാര്യയുടെയും പ്രതീക്ഷ. സംഗീതയ്ക്ക് ജോലി ആയാൽ സവിതയുടെ പഠിപ്പിന് അധികം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല. സുധീരന്റെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും, അവന്റെ ചിലവുകൾക്കുള്ളതും ചെറിയ ചില ട്യൂഷൻ ഒക്കെ നടത്തി അവൻ സാമ്പാദിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സൗദാമിനിയമ്മയുംഭർത്താവിനെ സഹായിയ്ക്കാൻ വീട്ടിലിരുന്ന് തനിയ്ക്കറിയാവുന്ന അല്ലറ ചില്ലറ തയ്യൽ ജോലികളും, കോഴി വളർത്തലും, മുട്ടക്കച്ചവടവും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ശശിധരൻ അന്ന് മഹാദേവൻ തമ്പി യുടെ ഡ്രൈവറായി ജോലി ചെയ്തു വരികയാണ്. തന്റെ രണ്ട് മക്കളിൽ ഒരാളുടെ മരണത്തോടെ മഹാദേവൻ തമ്പി തന്റെ ഹോട്ടൽ ബിസിനസുകൾ ഭൂരിഭാഗവും നിർത്തി വയ്ക്കുകയോ, ബാക്കിയുള്ളവ മറ്റ് അർഹതപ്പെട്ടവർക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയോ ഉണ്ടായി. അതോടെ ശശിധരനും തമ്പി മുതലാളിയുടെ ഡ്രൈവർ സേവനം അവസാനിപ്പിയ്ക്കേണ്ട അവസ്ഥ വന്നു. മഹാദേവൻ തമ്പി പക്‌ഷേ ശശിധരനെ അങ്ങിനെ കയ്യൊഴിയാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളോളം കൂടെ നിന്ന തന്റെ സേവകന് അയാൾ ടാക്സിയായി ഓടിയ്ക്കാൻ നല്ലൊരു കാറും കുറച്ച് പണവും നൽകിയതിനൊപ്പം കെ എസ് ആർ ടി സിയിൽ എം പാനൽ വ്യവസ്ഥയിൽ ഡ്രൈവർ ജോലിയും ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. ഡ്യൂട്ടിയുള്ളപ്പോൾ ശശിധരൻ ഡ്യൂട്ടിയ്ക്കും, ഡ്യൂട്ടി ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ ടാക്സിയുമായി ഓട്ടത്തിനും പോകും. ഭൂമിയിൽ ഒന്ന് കാലുറച്ചു നിൽക്കാമെന്ന് വിശ്വാസം വന്നതോടെയാണ് ശശിധരനും ഭാര്യയും ചേർന്ന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തത്. ആദ്യം തങ്ങളുടെ മേൽക്കൂര തകർന്ന് തുടങ്ങിയ പഴയ വീട് പൊളിച്ചു മാറ്റി പുതിയൊരു വീട് പണിയുക. തമ്പി മുതലാളി തന്ന പണത്തിൽ വീടിന്റെ അടിസ്ഥാനം തീർക്കാം. ബാക്കി പണത്തിന് വസ്തുവിന്റെ ആധാരംഏതെങ്കിലും ബാങ്കിൽ പണയപ്പെടുത്തി പണി തീർക്കാം. പതിനഞ്ചു സെന്റ് വസ്തുവിന് ആരും കണ്ണും പൂട്ടി പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ ലോൺ തരും. പോരാത്തതിന് ആ വസ്തുവിലാണ് പതിനഞ്ചു ലക്ഷത്തോളം രൂപ മുടക്കി വീട് പണി ചെയ്യുന്നത്. വസ്തു പണയപ്പെടുത്തുന്ന ബാങ്കിലെ അടവിന് ടാക്സി ഓടി കിട്ടുന്ന പൈസ മാറ്റി വയ്ക്കാം. മാസത്തിൽ ഒരു നാല് ഡ്യൂട്ടി അധികം ചെയ്‌താൽ പിള്ളേരുടെ പഠിപ്പും, വീട്ടു ചിലവും നടന്ന് പോകും. സൗദാമിനിയമ്മ സമ്പാദിയ്ക്കുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ ചിട്ടിയ്ക്ക് നൽകാം. പല വിധ കണക്ക് കൂട്ടലുകളിലൂടെയും അവർ പഴയ വീട് പൊളിച്ചു പുതിയതിന്റെ നിർമാണം തുടങ്ങി. മഹാദേവൻ തമ്പി നൽകിയ പണം തറ പ്പണി പൂർത്തിയാക്കാൻ പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല. ബാക്കി പണിയ്ക്ക് വസ്തു പണയപ്പെടുത്താൻ പോവുകയാണ് തങ്ങൾ എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ വീടിന്റെ പണി ഏറ്റെടുത്ത കണ്ട്രാക്ക് ഒരു വ്യവസ്ഥ വച്ചു. തങ്ങൾ വീട് പണി മുടക്കമില്ലാതെ തുടരും കോൺക്രീറ്റ് നടത്തുന്നതിന് മുൻപ് തട്ടിന്റെ പണി തുടങ്ങുമ്പോൾ അത് വരെ ചെയ്ത പണിയുടെ കാശ് തീർത്ത്‌ നൽകണം. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ കോൺക്രീറ്റ് നടക്കുമ്പോൾ ബാക്കി തുകയും കിട്ടണം. ഒന്നോ രണ്ടോ മാസത്തിനുള്ളിൽ പണം സംഘടിപ്പിച്ചാൽ മതി എന്നുള്ളതിനാൽശശിധരന് രണ്ടാമതൊന്ന് ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടി വന്നില്ല. വീടിന്റെ പണിയെടുത്ത കരാറുകാരൻ ബേബിച്ചൻ പണി ആരംഭിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ സവിതയാണ് അത് കണ്ടു പിടിയ്ക്കുന്നത്. സംഗീത വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ സദാ സമയവും ഫോണും കാതിൽ വച്ചു പഠിയ്ക്കാനുള്ള ബുക്കും തുറന്ന് വച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. സൗദാമിനിയമ്മ അക്കാര്യം അവളോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഓൺ ലൈനിൽ പഠിയ്ക്കുകയാണെന്ന മകളുടെ മറുപടി കേട്ട് ആ സാധു സ്ത്രീ ഒറ്റയക്ഷരം മറുപടി പറയാതെ പോയി. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം സംഗീത കുളിയ്ക്കാൻ പോയ സമയം അവളുടെ മൊബൈലിലേക്ക് വന്ന കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തിട്ട് സവിത അവളുടെ കോൾ ലിസ്റ്റ് ചെക്ക് ചെയ്യവേ അവൾ അമ്പരന്നു പോയി. എസ് എൽ,എന്ന്സേവ് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്ന ഒരു നമ്പറിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ് ഈ ഫോണിലേക്ക് വിളി വന്നിരിയ്ക്കുന്നതും, സംഗീത തിരിച്ചു വിളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നതും. അതെല്ലാം മണിയ്ക്കൂറു കളോളം സംസാരിച്ചിരുന്നിട്ടും ഉണ്ട്. ചേച്ചി ക്‌ളാസിന് പോകുന്ന സമയത്ത്‌ പോലും എങ്ങിനെ ഇത്ര നേരം ഫോണിൽ സംസാരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് അമ്പരപ്പോടെയാണ് സവിത ഓർത്തത്. കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയ സംഗീത അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അനുജത്തിയുടെ മുൻപിലേക്ക് ചെന്നു. മുഖവുരയേതും കൂടാതെ സംഗീത അവളോട് ചോദിച്ചു:"ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടീ നീ എനിയ്ക്ക് വന്ന കോൾ എടുത്തത്.. " പഠിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന സവിത പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി സംഗീതയെ നോക്കി. "ആരാ ചേച്ചീ ഈ എസ് എൽ.." സവിത, അവൾ തന്നോട് ചോദിച്ച ചോദ്യം പാടേ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എസ് എൽ ആരെന്ന് അറിയാനാണോടീ നീ എനിയ്ക്ക് വന്ന കോൾ എടുത്തത്. എസ് എൽ എന്റെ സ്നേഹിത ബി എഡിന് ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് പഠിയ്ക്കുന്നു. സുലേഖ എന്നാ മുഴുവൻ പേര്..ഇനി നിനക്കെന്താ അറിയേണ്ടത് " "എനിയ്ക്കൊന്നും അറിയേണ്ട.. അറിയേണ്ടവർ ചോദിയ്ക്കുമ്പോ ചേച്ചി മറുപടി പറഞ്ഞാൽ മതി. സുലേഖ പോലും.. ഏത് സുലേഖയാ ഫോണെടുത്താലുടൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് ഉമ്മ തരുന്നത്.. ഈ സുലേഖയ്ക്ക് എന്ന് മുതലാ ആണുങ്ങടെ സ്വരം ഉണ്ടായത്.." സവിത എന്തൊക്കെയോ മനസിലാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞതോടെ സഗീതയ്ക്ക് അവളോട് ദേഷ്യം തോന്നി. "മേലിൽ എന്റെ ഫോണിൽ തൊട്ടു പോകരുത് നീ.. തൊട്ടാൽ നിന്റെ ആ കൈ ഞാൻ തല്ലിയൊടിക്കും. എരണം കെട്ടവളെ" സംഗീത പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. അവരുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടാണ് സൗദാമിനിയമ്മ അവിടേയ്ക്ക്'എന്താടീ ഒരു തർക്കം രണ്ടും കൂടി'എന്നും ചോദിച്ചു വരുന്നത്. "ഒരു തകർക്കവുമില്ല അമ്മേ.." സവിത പറഞ്ഞു. "മകളെ പഠിയ്ക്കാൻ വിട്ട കൂട്ടത്തിൽ അവള് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുമ്പോ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒരൊന്നാന്തരംസമ്മാനം കൂടി കൊണ്ട് വരുന്നുണ്ട്.. നല്ലൊരു മരുമകനെ.. പോരെ അമ്മയ്ക്ക്.." സവിതപറയുന്നത് കേട്ട് സൗദാമിനിയമ്മ അമ്പരന്ന് മകളെ നോക്കി. "അമ്മ നോക്കി ചേച്ചിയെ പേടിപ്പിയ്ക്കുവൊന്നും വേണ്ട. ആദ്യം ആൾ ആരാണെന്നും കാര്യം സത്യമാണോ എന്നും ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു നോക്ക്.." സവിത കൂട്ടിച്ചേർത്തു. "എന്താ മോളേ ഇവളീ പറയുന്നത്. തിലെന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ കുഞ്ഞേ.. അതോ എന്നെ കളിപ്പിയ്ക്കാൻ നോക്കുവാണോ നിങ്ങൾ." സൗദാമിനിയമ്മയ്ക്ക് അതങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പ്രയാസമായി. സംഗീത പക്‌ഷേ അമ്മയോട് ഒന്നും ഒളിയ്ക്കാൻ നിന്നില്ല. മറിച്ചു സനലിന്റെ കാര്യം വീട്ടുകാരെ അറിയിയ്ക്കാൻ ഇതാണ് നല്ല സമയം എന്ന് അവൾ കരുതി. സനലുമായി തനിയ്ക്കുള്ള ഇഷ്ടവും, കോഴ്‌സ് കoബ്ലീറ്റ് ചെയ്‌താലുടൻ സനൽ തന്നെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കാൻ ഇരിയ്ക്കുകയാണെന്ന കാര്യവും അവൾ അവരെ അറിയിച്ചു. "കൊല്ലും ഞാൻ. നിന്നേ ഞങ്ങൾ പഠിയ്ക്കാൻ വിട്ടത് ഇതിനായിരുന്നോടീ... അവള് പോയി കൊണ്ട് വന്നേക്കുന്ന ബന്ധം കണ്ടില്ലേ.. ഒരു ഓട്ടോ ക്കാരൻ പോലും. എന്റെ മുമ്പിൽ തലയുയർത്തി നിന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലേടീ അസത്തെ.." സൗദാമിനിയമ്മ ചീറി. "സനല് താൽക്കാലത്തേയ്ക്ക് ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ. എസ്സൈ പരീക്ഷ പാസായി നിൽക്കുവാ സനൽ. ഏത് നിമിഷവും സനലിനു പോലീസിൽ ജോലി കിട്ടും. വീട്ടിൽ വെറുതെ നിൽക്കേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി സനൽ ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ.." "ആം.. എന്നേയുള്ളൂ.. ചേച്ചി കാത്തിരുന്നോ. എസ്സൈയുടെ ഭാര്യയായി തന്നെ ചേച്ചി ജീവിയ്ക്കും.. വെറും ഉഡായിപ്പായിരിയ്ക്കും ചേച്ചീ അതൊക്കെ. ഓട്ടോ ഓടിയ്ക്കുന്ന എസ്സൈ..." സവിതയുടെ കളിയാക്കിയുള്ള ചിരികൂടി കണ്ടതോടെ അവളിൽ കോപം ആളി. "നീ പോടീ അവിടുന്ന്. അവളൊരു ഉപദേശക്കാരി വന്നിരിയ്ക്കുന്നു.നീ ഇക്കാര്യത്തിൽ ഇടപെട്ടു പോകരുത്. എനിയ്ക്കറിയാം എന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ." "ങാഹാ.. നീ അങ്ങിനെ നിന്റെ കാര്യംമാത്രം നോക്കിയാൽ മതിയോടീ. ഇവടെ കാര്യം പിന്നെ ആര് നോക്കും. നീ എന്ന ഒരൊറ്റയാളുടെ പ്രതീക്ഷയിൽ ഇരിയ്ക്കുവാ നിന്റെ അച്ഛൻ. അതറിയാവോടീ നിനക്ക്.. എന്നിട്ടാ അവള് പോയി ഏതോ ഒരു ഓട്ടോക്കാരനെയും തിരഞ്ഞെടുത്തോണ്ട് വന്നേക്കുന്നത്." "ഇവടെ കാര്യം നോക്കാനല്ലേ അച്ഛനും സുധിയും ഒക്കെയുള്ളത്.. ഇവടെ കാര്യം ഞാനെന്ത് നോക്കാന.. ലോകത്ത്‌ എല്ലാരും പഠിച്ചു വലിയ ഡോക്ടറും, കളക്ടരും ആയിട്ടൊന്നുമല്ല ജീവിയ്ക്കുന്നത്. അമ്മ അവളോട് തലയിൽ താങ്ങാവുന്ന എന്തെങ്കിലും പഠിച്ചൊരു തൊഴില് കണ്ടെത്താൻ പറയ്‌.. എന്റെ കോഴ്‌സ് കഴിഞ്ഞാലുടൻ കല്യാണം നടത്താമെന്ന് ഞാൻ സനലിനു വാക്ക് കൊടുത്തു പോയി. കൂടപ്പിറപ്പിനുവേണ്ടിയല്ല, അച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ വേണ്ടിയിട്ടാണെങ്കിലുംസനലിനു ഞാൻ കൊടുത്ത ആ വാക്ക് മാറ്റാൻ പറ്റില്ല." "ഹെന്റെ ദൈവമേ.. സർവവും നശിച്ചു പോയല്ലോ... നിന്റെ അച്ഛനീ വിവരം അറിയുമ്പോ എന്താ ഉണ്ടാവുക എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടാണോടീ നീ..." സൗദാമിനിയമ്മയ്ക്ക് സങ്കടം അടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. "എന്തുണ്ടാവാനാ. ഞാൻ എനിയ്ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്കൊപ്പം കല്യാണം കഴിച്ചു ജീവിയ്ക്കുന്നതിന് അച്ഛനെന്താ നഷ്ടം.. ഞാനൊരു ഓട്ടോ കാരനെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കുന്നതിന്റെ കുറച്ചിലാ നിങ്ങൾക്കെങ്കിൽ ഞാനും സനലും ഈ നാട്ടിലെങ്ങും നിൽക്കുന്നില്ല പോരെ... കുറെ കഴിയുമ്പോ ഞങ്ങടെ ഔദാര്യം പറ്റാൻ ഒറ്റയെണ്ണം അങ്ങോട്ട് വന്നേക്കരുത്.. പറഞ്ഞേക്കാം." "എടീ പൊന്നു മോളേ നിന്നെ അവൻ ചതിയ്ക്കും. ആരാ. ഏതാ, എങ്ങിനെ ഉള്ളവനാ എന്നൊന്നും അറിയാതെ അവന്റെയൊന്നും കൂടെ നീ ഇറങ്ങിപോകല്ലേ മോളേ.. നിന്റെ ജീവിതമേ പോകും കുഞ്ഞേ."" "എന്റെ ജീവിതം എവിടെയും പോകില്ല. അമ്മ അമ്മേടെ കാര്യം നോക്ക്. സനൽ ആരാ എന്താ ഏതാ എന്നൊക്കെ എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ നിങ്ങൾക്കാർക്കും അറിയില്ലല്ലോ. ഞാനറിഞ്ഞ സനൽ എന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിയ്ക്കുന്നവനാ.. എനിയ്ക്കത് മതി. പോരാത്തതിന് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒറ്റ മോനാ സനൽ.. ഒരു ജോലിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ പോലും സുഖമായി ജീവിയ്ക്കാൻ വേണ്ട സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഉള്ള ആൾ.. ഇതൊക്കെ കളഞ്ഞിട്ട് ഈ നിൽക്കുന്നവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാനീ വീട്ടിൽ കിടന്ന് ചക്രശ്വാസം വലിക്കണോ.. മനസ്സില്ല എനിയ്ക്ക്.. എന്നെ കണ്ടിട്ട് അച്ഛൻ അച്ഛന്റെ മക്കൾക്ക് കൊട്ടാരം കെട്ടാൻ മഞ്ഞ് കൊള്ളേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.. ഇവൾ ആവശ്യത്തിന് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഇനി വീട്ടിൽ നിർത്തി അമ്മ അവളെ കൂടി തയ്യൽ പഠിപ്പിക്ക്. അച്ഛനൊരു താങ്ങാവും അത്." വെട്ടി മുറിയ്ക്കും മട്ടിൽ സംഗീത പറഞ്ഞത് കേട്ട് സൗദാമിനിയമ്മ വാ പൊത്തി. തൽക്കാലം ഒരു വിവരവും അച്ഛനെയോ, സുധീരനെയോ അറിയിയ്ക്കരുതെന്ന് സൗദാമിനിയമ്മ സവിതയോട് ചട്ടം കെട്ടി. കൂടെ കൂടെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു സഗീതയുടെ മനസ്സ് മാറ്റിയെടുക്കാം എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്ലാൻ. എന്നാൽ അവർ പറയുന്നതൊന്നും അംഗീകരിയ്ക്കാനോ ചെവിക്കൊള്ളാനോ സംഗീത തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ജോലിയ്ക്ക് മേൽ ജോലിയും, അതിനിടയിൽ വസ്തു പണയപ്പെടുത്താൻഓടി നടക്കുന്ന പങ്കപ്പാടും ആയതിനാൽ ശശിധരനോട് എന്തെങ്കിലും ഒരു സൂചന പോലും കൊടുക്കാൻ സൗദാമിനിയമ്മ മടിച്ചു. പുതിയ വീടിന്റെ ബെൽറ്റ് വാർത്ത്‌ കഴിഞ്ഞിട്ട് ഉള്ള കെട്ട് നടന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്. അത് തീരുന്നതോടെ തട്ടിന്റെ പണി തുടങ്ങും. ഇപ്പോൾ തന്നെ ആറു ലക്ഷത്തിൽ പരം രൂപയുടെ പണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബേബിച്ചൻ കണ്ട്രാക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തനിയ്ക്കുള്ള ആറു ലക്ഷം രൂപ തരണമെന്ന് ശശി ധരനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനും ഒരു ദിവസം മുൻപേ ബാങ്കിൽ നിന്നും ശശിധരന് പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയുടെ ലോൺ കിട്ടുകയുണ്ടായി. പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയും ശശിധരൻ എടുത്ത്‌ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരികയുണ്ടായി. ബേബിച്ചന് കൊടുത്തിട്ടുള്ളതിന്റെ ബാക്കി വീട്ടിൽ സൂക്ഷിക്കാം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്ലാൻ. ഇനി ഒരു പാട് പൈസ വേണ്ടി വരുന്ന പണികളാണ് കിടക്കുന്നത്. കമ്പി, സിമന്റ്, മെറ്റല്, മണല്.. എന്ന് വേണ്ട തൊടുന്നതിനും പിടിയ്ക്കുന്നതിനും എല്ലാം പണം വേണം. നീണ്ട ഒരു ഒറ്റമുറി വീട്ടിലാണ് അവരെല്ലാം താൽക്കാലിക വാസത്തിന് സ്ഥലം ഒരുക്കിയിരുന്നത്. അച്ഛൻ പൈസ കൊണ്ട് വന്ന് അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കുന്നതും അച്ഛൻ അവിടെയിരുന്നു ബേബിച്ചൻ കോൺട്രാക്റ്ററെ വിളിയ്ക്കുന്നതും സംഗീത കണ്ടു. ദൂരെ എവിടെയോ പോയിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ ബേബിച്ചന് ഒരു ദിവസത്തിന് ശേഷമേ വരാൻ പറ്റൂ എന്നും താൻ വീട്ടിൽ വന്ന് പൈസ വാങ്ങിച്ചോളാം എന്നും ബേബിച്ചൻ അയാളെ അറിയിയ്ക്കുകയും ശശിധരൻ അത് ഭാര്യയോട് പറയുന്നതും സംഗീത വ്യക്തമായി കേട്ടു. രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം ബേബിച്ചൻ വന്നതോടെ ആ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന പൈസയിൽ നിന്ന് ആറ് ലക്ഷം രൂപ എടുത്ത്‌ തരാൻ ശശിധരൻ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു. സൗദാമിനിയമ്മ ചെന്ന് താക്കോൽ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് ഇരുമ്പ് അലമാര തുറന്ന് പൈസ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്ത്‌ നോക്കുമ്പോൾ അവിടം ശൂന്യം. അലമാര മുഴുവൻ പൈസ നോക്കിയ ശേഷം ഒരു വിറയലോടെ സൗദാമിനിയമ്മ ഓടി ഭർത്താവിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു പൈസ നിങ്ങൾ എടുത്തായിരുന്നോ എന്ന് തിരക്കി. ഭാര്യ പറയുന്നത് എന്താണെന്ന് മനസിലാകാത്ത അർത്ഥത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു അയാൾ അവരെ നോക്കി. "അവിടെ പൈസ കാണുന്നില്ലല്ലോ.." അവരെ മാത്രമല്ല അവരുടെ ഒച്ച പോലും വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. (തുടരും) അഭിപ്രായം പറഞ്ഞ ആണ് എനിക്ക് തിരുത്തൽ നടക്കൂ കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mgXA6xQ?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 സുഭാഷിണി ഒരു സഹായത്തിനായി കേണു കൊണ്ട് നാട്ടുകാരേ നോക്കിയെങ്കിലും അവർക്കെല്ലാം അങ്ങോട്ട് അടുക്കാൻ ഭയമുള്ളത് പോലെ ആയിരുന്നു. പത്തോ, പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു ആക്ടിവാ അങ്ങോട്ട് ഇരമ്പി വന്നു നിന്നശേഷം അതിൽ ഇരുന്ന പെൺകുട്ടി ചാടിയിറങ്ങി സുഭാഷിണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ബീനയായിരുന്നു അത്. അവളെ കണ്ടതോടെ സുഭാഷിണി പൊട്ടിച്ചിതറി. "ഇത് നോക്ക് മോളേ രണ്ട് തെമ്മാടികൾ വന്നു കാണിച്ച് വച്ചിട്ട് പോയ തന്തയില്ലായ്മ... ദൈവം പോലും പൊറുക്കൂല്ലല്ലോ ആ ചെറ്റകളോട്." കണ്ണീർ ഉതിർന്നില്ലെങ്കിലും സുഭാഷിണി മുണ്ടിന്റെ കോന്തല കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇവിടിട്ട് അവന്മാർ ഈ ശോഭകേട് ചെയ്യുമ്പോ ഈ നാട്ടുകാര് മുഴുവൻ നോക്കി നിന്നതല്ലാതെ ഒറ്റ ഒരെണ്ണം ഒരെതിർ വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ല.. നാട്ടുകാരാണ് പോലും, നാട്ടുകാര്.. മനുഷ്യ പ്പറ്റില്ലാത്ത ചെകുത്താന്മാര്. ഥ്ഭൂ..." സുഭാഷിണി കൂടി നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി കാറി തുപ്പി. സനലിന്റെ രൂപം അത്രനേരം നോക്കി നിന്നതോടെ ബീനയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ആരെയും ശ്രദ്ധിയ്ക്കാതെ ഭിത്തിയിൽ ചാരി കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സനലിന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. അതിന് ശേഷം വളഞ്ഞു പിന്നോട്ടിരിയ്ക്കുന്ന അവന്റെ ഇടതു കയ്യുടെ തോളിൽ അവൾ തൊട്ടു നോക്കി. താൻ ഉണങ്ങി വരണ്ടുപോയ ഒരു തടിക്കഷണത്തിൽ തൊട്ടതു പോലെയാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. സനൽ ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുറന്നതും ബീന പെട്ടന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. "വേദനയുണ്ടോ സനലേ.." അവൾ ചുരീദാറിന്റെ ഷാളിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്തെ ചോരമയം ഒപ്പി മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അതവിടെ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച നിലയിലായി ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "അമ്മേ.. ഇത്തിരി വെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ട് വാ." ബീന സുഭാഷിണിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. സുഭാഷിണി വെള്ളമെടുക്കാനായി അകത്തേയ്ക്കോടി. "സനലേ.." ബീന വിളിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചോരമയം പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ജീവിതത്തിൽ സനൽ എന്തൊക്കെ മറന്നു പോയാലും ഇത് മാത്രം മറന്നേക്കരുത്.. ഇത് തന്നവനെയും, ഇതിന് കാരണക്കാരി ആയവളെയും.. അവർ ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലെങ്കിൽ അവരെ തേടിപ്പിടിച്ചു സനൽ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണം. എന്നിട്ട് സനലിന് തന്നത് പലിശയും കൂട്ട് പലിശയും ചേർത്ത് തിരികെ കൊടുത്തേക്കണം." അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ ബീന പറയുമ്പോൾ സനലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വന്യമായ ഒരു തിളക്കം പടർന്നു. സുഭാഷിണി ഒരു കപ്പിൽ വെള്ളം കൊണ്ട് വന്നു ബീനയ്ക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ അവൾ അവരെ നോക്കി ചോദിച്ചു : "നല്ല മൂർച്ച വരുത്തിയ വെട്ടിരുമ്പ് ഇവിടെ ഇരിപ്പില്ലായിരുന്നോ അമ്മേ.അതെടുത്ത്‌ രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും ഇവിടെ വെട്ടിക്കൂട്ടി ഇടാൻ വയ്യാരുന്നോ അമ്മയ്ക്ക്. കേസും വഴക്കുമൊക്കെ പിന്നല്ലയോ വരുന്നത്.. അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കുമാരുന്നല്ലോ." "എന്റെ മോളേ എന്തെങ്കിലുമൊന്നു എന്റെ കയ്യിൽ തടയണ്ടേ.. ഒരു വടിയെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനാ കാലന്റെ തല തല്ലി പൊളിച്ചിവിടെ ഇട്ടേനെ.. അവനെന്നെ അടിച്ച അടിയ്ക്ക് ഞാൻ കരുതിയത് എന്റെ തല കഴുത്തിന് മീതെ നിന്ന് അടർന്ന് തെറിച്ചു പോയെന്നാ.." അവർ മഹാദേവൻ തമ്പിയുടെ അടിയേറ്റ തന്റെ കവിൾ മെല്ലെ തടവി. "എവിടുന്നോ വന്ന ഒരുത്തൻ ഈ കോളനിയിൽ വന്ന് ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീയെ തല്ലുന്നത് കയ്യും കെട്ടി നോക്കി നിന്നവീരശൂര പരാക്രമികള്.. നാണമില്ലേടാ നിനക്കൊക്കെ മൂക്കിന് താഴെ കുറെ കാക്കപ്പൂടയും വച്ച് നടക്കാൻ.. ആ ഷർട്ട് അഴിച്ചു കളഞ്ഞേച്ചും നീയൊക്കെ പോയി ഓരോ സാരി വാങ്ങിച്ചു ചുറ്റിക്കൊണ്ട് നടക്കിനെടാ.." ബീന അവിടിരുന്നു ഷാളിന്റെ തുമ്പ് വെള്ളത്തിൽ മുക്കി സനലിന്റെ മുഖം തുടച്ചുകൊണ്ട് നാട്ടുകാരേ മുഴുവൻ വെല്ലുവിളി യ്ക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. "നീയിവിടെ നിന്ന് കൂടുതൽ പാടുവൊന്നും വേണ്ട.." അത് വരെ എല്ലാം കേട്ടു നിന്ന രമണി പറഞ്ഞു. "ആരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശത്രു മറ്റൊരു പെണ്ണ് തന്നെ ആണെന്ന്.. അതെത്രയോ ശരിയാണെന്ന് നീ ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലാക്കി തന്നു. എന്ന് നീ ആ പാവം സംഗീതപ്പെണ്ണിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് കയ്യിട്ട് വാരി തിന്നാൻ തുടങ്ങിയോ അന്ന് തുടങ്ങിയതാ അതിന്റെ ഈ കണ്ണീരും നിലവിളിയും. നീ മൂന്നെണ്ണവും കൂടി കൊല്ലാ ക്കൊല ചെയ്തു ചെയ്ത് അതിനെ അവസാനം ഇല്ലാതാക്കാൻ പോയതിന്റെ ശിക്ഷയാടീ നിന്റെ മുമ്പിൽ ഈ കാണുന്നതൊക്കെ... നിനക്ക് ആ പെങ്കൊച്ചിന്റെ കണ്ണ് കെട്ടാൻ ചിലപ്പോൾ കഴിഞ്ഞേക്കും. പക്‌ഷേ മുകളിലിരുന്നു കാണുന്നവനെ കണ്ണിൽ പൊടിയിടാനുള്ള മന്ത്രം നിനക്ക് വശത്താക്കണമെങ്കിൽ നീ അഞ്ചോ പത്തോ ജന്മം വേറേ എടുക്കണമെടീ.. കണ്ടവടെ ഭർത്താവിനെ തപ്പിയിറങ്ങി ഒരു കുടുംബം മുച്ചൂടും മുടിപ്പിച്ചിട്ട് അവള് വന്നിരുന്നു നാട്ടുകാരേ പ്രാകുന്ന കണ്ടില്ലേ.. ചില്ലറ ഉളുപ്പൊന്നും അല്ലല്ലോടീ നിനക്കുള്ളത്..." രമണി തന്റെ വായിൽ തോന്നിയത് മുഴുവൻ അവിടെ നിന്ന്പറയാനാണ് പോകുന്നതെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ സുഭാഷിണി ഇടപെട്ടു. "മതിയെടീ തേവിടിച്ചികളെ നീയൊക്കെ നിന്ന് എന്റെ ബീനമോടെ തോളിൽ കയറിയത്. എന്റെ സനലിനെ രക്ഷിയ്ക്കാൻ വരാത്ത ഒറ്റയെണ്ണം എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് വാ തുറന്നു പോകരുത്.. നിനക്കൊക്കെ ആ തമ്പി മുതലാളി എന്ന് പറയുന്ന തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവനെ പേടിയായിരിയ്ക്കും. എന്നാൽ എന്റെ ബീനമോൾക്ക് അങ്ങിനെ അല്ലെടീ.. ഒരുത്തനെയും പേടിയ്ക്കേണ്ട കാര്യം എന്റെ മോൾക്കില്ല. ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോണം എല്ലാ അവളുമാരും എന്റെ അടിച്ചതിനകത്ത്‌ നിന്നും. അല്ലെങ്കിൽ സുഭാഷിണി ചൂലെടുക്കും. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട." സുഭാഷിണി പറയുന്നത് കേട്ട് അവിടെ നിന്നവരെല്ലാം തമ്മിൽ തമ്മിൽ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം പിരിഞ്ഞ് പോയി. "ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും ആ സ്ത്രീയുടെ അഹങ്കാരത്തിന് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയ്ക്കേ.." രമണിയുടെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് അവിടെ അടുത്തത് എന്താണ് നടക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് നിന്ന മല്ലിക പറഞ്ഞു. "അഹങ്കാരം കുറയാനോ.. ആർക്ക്.. സുഭാഷിണിയ്ക്കോ... നടന്നത് തന്നെ.. അത് ഈ ജന്മം നടക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾക്കാർക്കെങ്കിലും തോന്നുന്നുണ്ടോ.." റംലത്ത്‌ താടിയ്ക്ക് കൈ വച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവർ നോക്കി നിൽക്കേ അവിടേയ്ക്ക് ഒരു ഓട്ടോ റിക്ഷ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ഡ്രൈവറും, ബീനയും ചേർന്ന് സനലിനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു ഓട്ടോയിൽ കൊണ്ട് കയറ്റുന്നു. സുഭാഷിണി അകത്ത്‌ നിന്നും ഒരുബാഗുമായി വന്ന് ഓട്ടോയിൽ കയറി ഇരിയ്ക്കുന്നു. ബീന ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന് തന്റെ ആക്ടിവാ റോഡിൽ നിന്ന് മാറ്റി സനലിന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വയ്ക്കുന്നു, അനന്തരം അവൾ തിരികെ ചെന്ന് ഓട്ടോയിൽ കയറുന്നു. എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കേ ഓട്ടോ അവിടെയിട്ട് തന്നെ തിരിച്ചു ഡ്രൈവർ വടക്കു ദിശയിലേക്ക് ഓടിച്ചു പോയി. സനലിനെയും കൊണ്ട് അവർ ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കായിരിയ്ക്കും പോയിട്ടുള്ളതെന്ന് അവരെല്ലാം ഊഹിച്ചു. ♦️ അഞ്ച് മണിയ്ക്ക് ഡ്യൂട്ടി തീർന്ന് പഞ്ചിങ് കഴിഞ്ഞു സവിതഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ അവൾക്കൊപ്പം പെരുംകുളത്തുള്ള കൂട്ടുകാരി സുമയും ഉണ്ടായിരുന്നു. സുമ ഗേറ്റിന് അടുത്തേക്ക് പോകവേ സവിത തന്റെ ആക്ടിവ എടുത്തുകൊണ്ട് വരാനായി ഹോസ്പിറ്റൽ സ്റ്റാഫുകളുടെ വാഹനങ്ങൾ പാർക്ക് ചെയ്തിട്ടുള്ള പാർക്കിങ് ഏരിയയിലേക്ക് ചെന്നു. പാർക്കിങ് ഏരിയയ്ക്ക് മുൻപിലെ പടർന്നു വിശാലമായ കണിക്കൊന്നയുടെ തണലിൽ രാജീവ് കാത്ത്‌ നിൽക്കുന്നത് അപ്പോഴാണ് അവൾ കാണുന്നത്. തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പെട്ടന്ന് അവിടെ അവനെ കണ്ടതോടെ സവിതയുടെ ഹൃദയം തുടിച്ചുയർന്നു. അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു അവൻ തന്നെ കാത്ത്‌ നിൽക്കുകയാണെന്ന്. സവിത നേരെ രാജീവിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "സാറേ.. സാറിവിടെ നിന്ന് കിനാ കാണുകയാണോ..." അവൾ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ചിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ അവളെ കണ്ടത് തന്നെ.. "തീർന്നോ ഡ്യൂട്ടി.." അവൻ ചോദിച്ചു. "ടൈം ഈസ്‌ ഓവർ.." സവിത പറഞ്ഞു. "ഇതാര് പറഞ്ഞു തന്നു നിനക്ക്. നിന്റെ പഞ്ചിങ് മെഷീൻ ആണോ.." അവൻ കുസൃതിയോടെ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ചിരിയ്ക്കുമ്പോൾ അടഞ്ഞു പോകുന്ന കണ്ണുകളായിരുന്നു രാജീവിന്റെ പ്രത്യേകത. "പോ അവിടുന്ന്. കളിയാക്കാതെ... അതെപ്പോഴും ഞങ്ങടെ ലാപ് ടോപ്പിൽ കേൾക്കുന്നതാ.. അതിരിയ്ക്കട്ടെ. രാജീവ് എന്താ ഇവിടെ.. ഇത് പതിവില്ലാത്തതാണല്ലോ.." "നിന്നെ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാൻ വേറെന്താ വഴി.. നിന്റെ വീട്ടിൽ വരട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ പൂവറ്റൂർ ഭാഗത്തേക്കേ വന്നുപോകരുതെന്നാ കല്പ്പന.. എന്നാൽ വഴിയിലെവിടെങ്കിലും വച്ചൊന്നു കാണാമെന്ന് വച്ച് നേരത്തെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ അന്ന് നീ പള്ളിയ്ക്കൽ വഴി പോകാതെ എം സി റോഡ് വഴി കടന്നുകളയും.. അവസാന വഴിയായിട്ട് ഇതേ ഞാൻ കണ്ടുള്ളൂ.." അവന്റെ വാക്കുകളിൽ തന്നോടെന്തോ ഒരുപരിഭവം ഉള്ളത് പോലെ സവിതയ്ക്ക് തോന്നി. "സോറി രാജീവ്.. രാജീവ് കരുതും പോലെ ഞാൻ രാജീവിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറി പോകുന്നതൊന്നുമല്ല..." "ആണ്.. നീ തർക്കിയ്ക്കാൻ നിൽക്കല്ലേ സവിതേ. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു തരില്ല.എനിയ്ക്കറിയാവുന്നതല്ലേ നിന്നെ.." "ശരി.. സമ്മതിച്ചു.. ഞാൻ രാജീവിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി പോയാലും എവിടെങ്കിലുമൊക്കെ വച്ച് രാജീവ് എന്നെ കാണാറുണ്ടല്ലോ. പിന്നെന്താ.." അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് കുസൃതിയോടെ നോക്കി. "പിന്നൊന്നുമില്ല.. നോക്കിയ്ക്കോ ഒരു ദിവസം നീയെന്നെ കാണാതാവും. അന്ന് നീ എന്നെ തിരക്കി അങ്ങ് വരും.. നിലമേലേക്ക്." "പിന്നേ.. ഞാനങ്ങോട്ട് വരാനൊന്നും പോകുന്നില്ല.." "ഇല്ലേ... നീ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ലേ..നിന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിന്നെ അവരുടെ മകന്റെ ഭാര്യയായി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാലും നീ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ലേ..." അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും, ആ പിടയുന്ന കണ്ണുകളിലേക്കും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. "രാജീവ്, ആൾക്കാരൊക്കെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നു. അവിടെ നിൽക്കുന്ന മിക്കവർക്കും എന്നെ പരിചയമുള്ളതാ." അവൾ ഇടം വലം നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതിനെന്താ. ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കുന്ന ആൾക്കാരോടല്ല ചോദിച്ചത്. നിന്നോടാ... നിന്റെ മറുപടിയാ എനിയ്ക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്. ആൾക്കാരോടൊക്കെ പോകാൻ പറയ്‌." "രാജീവ്.. സുമ അവിടെ എന്നെ കാത്ത്‌ നിൽക്കും. ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ." "സുമ അവിടെ നിന്നോളും. അവളെ ആരും പിടിച്ച് കൊണ്ട് പോകില്ല. കുറച്ച് സമയം നിന്നെ കാണാതാകുമ്പോ അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നോളും. ഇവിടെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ വന്നാൽ ഞാൻ ഓടിച്ചു വിട്ടോളാം.." "ചതിച്ചേക്കല്ലേ രാജീവേ.. അവളെന്റെ കൂട്ടുകാരി മാത്രമല്ല, ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ കാശ് ലോണെടുക്കുന്ന ബാങ്ക് കൂടെയാ.." "ഓഹോ. അപ്പോൾ നിനക്ക് ലോണിന്റെ ഏർപ്പാടുമുണ്ട് അല്ലേ. എന്നിട്ട് ഇതേവരെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ലോണെടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ നീ.." "രാജീവിന്റെ ബാങ്ക് ഇന്റർ നാഷണൽ ലെവൽ ബാങ്കല്ലേ... ഇത് വെറും കുഞ്ഞ് ബാങ്ക്.. നൂറോ, ഇരുന്നൂറോ കൂടിപ്പോയാൽ അഞ്ഞൂറോ ഒക്കെ കടം തരുന്ന ബാങ്ക്.." "ഒരു ലക്ഷവും അഞ്ച് ലക്ഷവുമൊന്നും എടുക്കാനില്ലെങ്കിലും എന്റെ ബാങ്കിലും കാണുമെടീ അത്രയൊക്കെ.." "എന്നാലിനി ഞാൻ രാജീവിനോട് ചോദിച്ചോളാം. എന്താ.. തരുവല്ലോ.. ഉറപ്പാണേ.. പിന്നെ കാലുമാറിക്കളയരുത്.." "ഇല്ലെടീ.. എന്റെ വാക്കല്ലേ. നിന്റെ ഒറ്റ കാര്യത്തിലും ഈ ജന്മത്ത്‌ ഞാൻ വാക്ക് മാറില്ല. പോരെ.." അവളുടെ മനസ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ മുഖത്ത് നിന്നും അവന് വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. "ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ രാജീവ്." അവൾ അനുവാദം ചോദിച്ചു. "ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഞാനിവിടെ നിന്നും പോവാ.. കടയ്ക്കൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക്.. നാളെ ജോയിൻ ചെയ്യണം.." "ട്രാൻസ്ഫർ ആണോ രാജീവിന്." സവിതയുടെ മുഖം മങ്ങി. "ഊം.. ഇവിടെ എഴുകോണിൽ രണ്ട് വർഷം തികഞ്ഞു." "വീടിന് അടുത്തല്ലേ.. അപ്പോൾ യാത്ര കുറയും അല്ലേ.." "അടുത്തല്ല.. എന്നാൽ അധികം ദൂരമില്ല.. നീ വരുന്നോ.. ഞാൻ കൊണ്ട് പോട്ടെ നിന്നെ.." അവൻ അവളുടെ ഓരോ ചലനവും നോക്കി നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. പ്രകാശ പൂരിതമായ ഒരു നക്ഷത്രം അവളുടെ കണ്ണിൽ പൊടുന്നനെ മിന്നി പൊലിഞ്ഞു പോയത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. "എത്ര ദൂരേയ്ക്ക് പോയാലും ഞാൻ വരാമെടീ.. നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം വരാം. കേട്ടോ.. നീ,എന്നെയും കൂടി കൊണ്ട് പോ രാജീവേ എന്ന് പറയും വരെ നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ ഓടിയോടി വരാം. പോരെ.." അവൾ ശിരസ്സ് ഇളക്കിയിട്ട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് കോടിപ്പോയി. നെഞ്ചോരം ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടതെന്തോ ആരോ വാങ്ങി ദൂരേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞൊരു പ്രതീതി തോന്നി സവിതയ്ക്ക്. അവൻ തൊട്ടരികെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ആഴ്ചയിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും കണ്ടില്ലെങ്കിലും ഒരു വിശ്വാസം മനസിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം വരുമ്പോൾ ഒന്ന് വിളിച്ചാൽ ഓടിയെത്താൻ വെമ്പുന്ന ഒരു മനസ്സ് തൊട്ടരികിൽ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന്. അതാണ്‌ തന്നിൽ നിന്നും കയ്യെത്തും ദൂരേയ്ക്ക് അകന്നു പോകുന്നത്.. "സവിതേ.." അവൻ വിളിച്ചു. മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ അവനെ നോക്കി. "വിളിയ്ക്കണേ രാജീവ്.. എന്നുമൊന്നും വേണ്ട. വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും.സമയം കിട്ടുമ്പോ മതി.. എനിയ്ക്ക് രാജീവിന്റെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ അറിയണ്ടേ. അതിനാ." "നീയും വിളിയ്ക്കണം ഇടയ്ക്ക്.. വിളിയ്ക്കാമെന്നൊക്കെ നീ ഇപ്പോൾ പറയും. പക്‌ഷേ എന്റെ നമ്പർ ഫോണിലുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക പോലും നീ ചെയ്യില്ല.." "ഇനി ഞാൻ വിളിച്ചോളാം..." അവളുടെ ഒച്ച ഇടറിയത് പോലെ അവന് തോന്നി. "ശരി പോട്ടേടീ.. നിന്നെ കാണാൻ വന്നത് യാത്ര പറയാനാ. ഇത് ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ പോരെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നി. അതാനേരിട്ട് നിന്നെ കാണാൻ വന്നത്. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും പറയാൻ മടിയ്ക്കരുത്. നീ ഒരാവശ്യവും പറയില്ലെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം. എന്നാലും പറയുവാ." അവൻ ഒരു തവണ കൂടി അവളോട് യാത്ര പറഞ്ഞ ശേഷം തിരികെ നടന്നു തന്റെ ബൈക്ക് വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. രാജീവ് ബൈക്ക് സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നിറക്കിയ ശേഷം ഹെൽമെറ്റ് എടുത്തു ശിരസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിട്ട് അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സവിതയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ട് അവന്റെ നിഴൽ ഓളം വെട്ടും പോലെ തോന്നി. തന്റെ മനസ്സിൽ രാജീവിന് ഇത്രയും ഇടമുണ്ടായിരുന്നെന്നും, അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ എപ്പോഴൊക്കെ താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ അപ്പോളെല്ലാം തന്റെ മനസ്സ് അവനെ പതിന്മടങ്ങു സ്നേഹിയ്ക്കുകയായിരുന്നെന്നും ഇപ്പോഴാണ് സവിത തിരിച്ചറിയുന്നത്.. അവൾ കൺപീലികൾ വെട്ടിച്ച ശേഷം ഒന്ന് കൂടി അവന്റെ രൂപം കാണാനായി നോക്കിയെങ്കിലും അതിനും മുമ്പേ അവൻ ബഹുദൂരം അകലേയ്ക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. ♦️ വൈകുന്നേരം കിട്ടിയ മത്തി വെട്ടിക്കഴുകിയ ശേഷം അതിന്റെ വെള്ളം കൊണ്ട് വന്നു ഇറുകെ പൂത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന റോസ ചെടികളുടെ ചുവട്ടിൽ ഒഴിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സൗദാമിനിയമ്മ മുറ്റത്തിന് താഴെ ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടത്. ഉച്ച കഴിഞ്ഞു തമ്പി മുതലാളി വന്നു ശശിധരനെയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്ക് പോയിട്ട് ഇപ്പോഴാണ് തിരികെ വരുന്നത്. സൗദാമിനിയമ്മ അലുമിനിയം ചീനിച്ചട്ടിയും കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു. റോഡിൽ നിന്നുള്ള പടികൾ കയറി ആദ്യം വന്നത് ശശി ധരനാണ്. അയാളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് മൂന്നോ നാലോ വയസ് പ്രായമുള്ള മെല്ലിച്ച ഒരു കുട്ടി. അതിനെ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടതായി അവർക്ക് ഓർമ കിട്ടിയില്ല. ശശിധരന് പിന്നാലേ ഏതോ ഒരു പെണ്ണ്. അതിനും പിന്നിൽ മഹാദേവൻ തമ്പി. മുറ്റത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന സൗദാമിനിയമ്മ തങ്ങളെയെല്ലാം മാറി മാറി നോക്കുന്നത് കണ്ട് ശശിധരൻ അപ്പുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അവിടെ തന്നെ നിന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിന് പിന്നിൽ നിഴൽ പോലെ നിൽക്കുന്ന ആമെല്ലിച്ച പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം താനെവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്തു കൊണ്ട് സൗദാമിനിയമ്മ അവരുടെ അടുത്തേയ്‌ക്ക് ചെന്നു. സൗദാമിനിയമ്മയുടെ പ്രതികരണം എന്തെന്ന് അറിയാനായി ശശിധരൻ മകൾക്ക് മുമ്പിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറി നിന്നു. "എന്റെ പൊന്നു മോളേ " എന്നൊരു നിലവിളിയാണ് അവർ ആദ്യം കേട്ടത്. അതിന്റെ കൂടെ സൗദാമിനിയമ്മയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ചീനിച്ചട്ടി നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്ന ഒച്ചയും. "എന്ത് പറ്റിയതാ തമ്പുരാനേ എന്റെ കുഞ്ഞിന്..." സൗദാമിനിയമ്മ ഓടി വന്ന് അവളുടെ മുഖത്തും നെറ്റിയിലെ മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തിരുന്നതിലും കൈകൊണ്ട് പരതി. സംഗീത ഇരു കണ്ണുകളും ചേർത്തടച്ചു. അവളുടെ കൺ പോളകൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു അരുവി രൂപം കൊണ്ടിരുന്നു. 'എന്റെ ദൈവമേ 'എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് സൗദാമിനിയമ്മ മകളുടെ മുഖം വാരിയെടുത്ത്‌ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി.. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

#❤️ പ്രണയം സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💃 Reels വീഡിയോസ് #സ്റ്റോറി

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 13 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ നിന്നിരുന്നു. ടിൻഷീറ്റിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് തുറന്ന ജനലിലൂടെ പതിയെ മുറിയിലേക്ക് വീശിയെത്തി. വൃന്ദ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. അരികിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ അപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി നടന്ന കാര്യം ഓർമ്മ വന്നതോടെ... അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ശരത്ചന്ദ്രനെ ഒരുനിമിഷം നോക്കിനിന്ന ശേഷം... പതിയെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. --- അടുക്കളയിൽ... ശാരദയും അഞ്ജലിയും പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. "എഴുന്നേറ്റോ മോളേ?" "ഹാ അമ്മേ..." "ഈ ചായ മോന് കൊണ്ടുകൊടുത്തേക്കേ." ശാരദ ചായ വൃന്ദയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. ട്രേ വാങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതും... അഞ്ജലി അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റോ?" "മ്മ്..." "ഹും... കണ്ടിട്ട് വലിയ ക്ഷീണമൊന്നും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ." വൃന്ദ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എന്ത് ക്ഷീണം?" അഞ്ജലി കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "അത്... നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ?" ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടാണ് അഞ്ജലി ഉദ്ദേശിച്ചതെന്താണെന്ന് വൃന്ദയ്ക്ക് മനസ്സിലായത്. മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. കുറച്ചുനേരം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ചേച്ചി... ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ... അങ്ങനെയൊന്നും..." അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. "ശരിക്കും?" വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരത്തേട്ടന്... കുറച്ച് സമയം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു." അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ വൃന്ദയുടെ തോളിൽ പതിയെ കൈവച്ചു. "അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല." "പക്ഷേ വൃന്ദേ..." "ഭാര്യയായിട്ട് നീയും കുറച്ചൊക്കെ മുന്നോട്ട് വരണം." "ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം കാത്തിരുന്നാൽ മാത്രം പോരാ." "ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കണം." "അദ്ദേഹം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഒരു ചായ കൊടുത്തും ..." "കഴിച്ചോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചും..." "ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നീ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിക്കൂ..." "അങ്ങനെ പതിയെ..." "സാറിന്റെ മനസ്സ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നോളും." വൃന്ദ ആലോചനയോടെ തലയാട്ടി. "ശരി ചേച്ചി..." മ്മ്മ്.. ചെല്ല് ചായ ആറും. --- മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഫോൺ നോക്കുകയായിരുന്നു. "ചായ..." വൃന്ദ കപ്പ് നീട്ടി. "താങ്ക്സ്." അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിയോടെ അത് വാങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ശാരദയുടെ വിളി വന്നു. "മോളേ... ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വാ." --- പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്... "അമ്മേ... ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങട്ടെ." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. "ഇടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ വരണം മോനെ." "തീർച്ചയായും." ശാരദ വൃന്ദയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കണം കേട്ടോ ." "മ്മ്..." --- കാറിന്റെ അടുത്ത്... ശരത്ചന്ദ്രൻ ശാരദയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയം നോക്കി വിഷ്ണു വൃന്ദയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "വൃന്ദ..." "മ്മ്... ചേട്ടാ?" "നീ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർത്തുവെച്ചോളൂ." "സാറ് ആരുടെ വാക്കിനാണോ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വില കൊടുക്കുന്നത്..." "ആ ആൾ നീ ആയിരിക്കണം." വൃന്ദ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ചേട്ടാ...?" വിഷ്ണു ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അത് എങ്ങനെയെന്ന് ആവും." "സ്നേഹിച്ചാൽ മതി." "പതിയെ... പതിയെ..." "സാറിന് നിന്നെ കൂടാതെ ഒരു കാര്യവും തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിക്കണം." "അതാണ് ഒരു ഭാര്യയുടെ മിടുക്ക്." വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരി... ചേട്ടാ." "എന്നാ... പൊയ്ക്കോ." "സാർ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്." അപ്പോഴേക്കും ശരത്ചന്ദ്രൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കാത്തിരുന്നു. "വൃന്ദ..." "വരുന്നു ശരത്തേട്ടാ." വൃന്ദ കാറിൽ കയറി. കാർ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ... വിഷ്ണുവും അഞ്ജലിയും നോക്കി നിന്നു. വിഷ്ണു ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "പതിയെ മതി..." "ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ തന്നെ നടന്നോളും." അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. (തുടരും...) 🖤 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ