#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _93 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അമ്മാ... വിളിയോടെ തന്നെ കാർത്തു തുളസിയെ നോക്കി. കാശി അവൾക്ക് മേലെയുള്ള പിടി അയച്ച നിമിഷം... കാറ്റ് പോലെ കാർത്തു തുളസിക്ക് നേരെ പാഞ്ഞു ചെന്നു. നെഞ്ചുലഞ്ഞു പോകുന്ന ആ രൂപം. അതിന് മുന്നേ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നു അവളാ നിമിഷം ഓർത്തത്. തുളസി അവളെ നോക്കാതെയാണ് നിൽക്കുന്നത്. കാർത്തു പക്ഷേ അവരിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയതുമില്ല. അമ്മേ.. സോറി.. " അവരുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളാ പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ അതി ശക്തമായി തന്നെ തുളസിയുടെ കൈകൾ കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തു പതിഞ്ഞു. കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ഞെട്ടി പോയി. ഒരു വശത്തെക്ക് ചാഞ്ഞു പോയവൾ വീണു പോകും മുന്നേ കാശി അവളുടെ അരികിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി. അടി കൊണ്ട വേദനയപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു. അങ്ങനൊന്നു അവനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പോയി. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്കത് കൊള്ളുമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക്.. എനിക്ക് വേറെ വഴി... " കാർത്തു വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ തന്നെ തുളസിക്ക് മുന്നിൽ കൈ കൂപ്പി. ആഞ്ഞു കിട്ടിയ അടിയേക്കാൾ അവളെ അപ്പോൾ വേദനിപ്പിച്ചത് അമ്മയുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു. "ചേച്ചി... കാശി കാർത്തുവിനൊപ്പം ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് പതിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ.. തുളസി നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ അവനെ നോക്കി. കാർത്തുവിനെ അവരപ്പോഴും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും പരിഗണിച്ചതുമില്ല. "കാശി.. എടാ.. അശോകേട്ടനെ.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ തുളസി വീണ്ടും വിങ്ങി കരഞ്ഞു.. അതിനൊപ്പം കാർത്തുവും. "ഒന്നുല്ല.. ഒന്നുല്ല. ഞാനിങ്ങ് വന്നില്ലേ ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരും.. ഉറപ്പായും കൊണ്ട് വരും.." അമ്മയും മകളും ഒരുപോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. തുളസി കാശിയെ അടിച്ചോടിക്കും എന്ന് കരുതിയവർക്കുള്ള നെറുകയിൽ കിട്ടിയ അടി കൂടിയായിരുന്നു ആ കാഴ്ച്ച. ഇതെന്റെ ഭാര്യയും അവളുടെ അമ്മയും തമ്മിലുള്ള കേസാ.. നിങ്ങൾക്കിതിൽ റോളില്ല.. " അതിൽ അസംതൃപ്തി തോന്നിയ ആരൊക്കെയോ ശബ്ദമുയർത്തി കൊണ്ട് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് വന്നതും രൂക്ഷമായൊരു നോട്ടത്തോടെ കാശി അവരെ തടഞ്ഞു. അതോടെ അവരെല്ലാം അൽപ്പമൊന്നടങ്ങി. "കരയല്ലേ ചേച്ചി.. ഇത്രയും കാലം അശോകേട്ടനെ ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കാതെ കൊണ്ട് നടക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും അതിന് കഴിയും എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ചേച്ചിക്കെന്നേ വിശ്വാസമില്ലേ.." തുളസിയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വരം അങ്ങേയറ്റം മൃദുവാണ്. തുളസി വിശ്വാസമാണെന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ടവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇട നെഞ്ചിലൊരു വെട്ട് കൊണ്ടത് പോലെ കാശിക്കപ്പോൾ വേദനിച്ചു. അവരോട് ചെയ്യാവുന്നതിൽ വെച്ചേറ്റവും വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. വിശ്വാസവഞ്ചന തന്നെയായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ.. അശോകേട്ടൻ കൂടെയില്ലാത്ത തുളസിയുടെ നിസ്സഹായത. താൻ അദ്ദേഹത്തിനെ തിരികെ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുള്ള ആ വിശ്വാസം.. കാർത്തുവിനെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചത് പോലെ തന്നെ കാശി അവരെയും നെഞ്ചിൽ അടക്കി പിടിച്ചു. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ അറിയാനുണ്ട്.." ചുറ്റുമുള്ളവരെ കൂടി നോക്കിയിട്ടാണ് കാശി അങ്ങനൊരു ആവിശ്യം പറഞ്ഞത്. "അകത്തേക്കിരിക്കാം.." തുളസി തന്നെയാണ് അവനിൽ നിന്നകന്ന് ആദ്യം അവരുടെ മുറിക്ക് നേരെ നടന്നതും. അവർക്ക് പിറകെ പിന്നെ ആരെയും നോക്കാതെ കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കാശിയും കയറി ചെന്നു. ചാരിയ വാതിലിനപ്പുറം കേട്ട മുറു മുറുപ്പുകൾ അവൻ കാര്യമാക്കിയതുമില്ല.. "ചേച്ചി.. ഇവിടിരിക്ക്.." കാർത്തുവിനെ വിട്ട് കാശി തുളസിയെ കിടക്കയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. "നീ അടുക്കളയിൽ ചെന്നൊന്ന് നോക്കിക്കേ കാർത്തു.. ചേച്ചി ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല.." കാശി കാർത്തുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "എനിക്കൊന്നും വേണ്ട ഡാ.. മൂപ്പരെ ഒന്ന് കണ്ട് കിട്ടിയ മതി.." പറഞ്ഞതും വീണ്ടുമാ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "അതിനല്ലേ ഈ കാശി നാഥൻ ഇവിടിങ്ങനെ വടി പോലെ നിൽക്കുന്നെ.. ഇന്നത്തെ ദിവസം..എനിക്ക് താ ചേച്ചി.വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ അശോകേട്ടൻ ചേച്ചിയുടെ മുന്നിലുണ്ടാവും. ഇതെന്റെ വാക്കാ..' അവർക്കടുത്തെക്കിരുന്നു കൊണ്ട് അവനാ കൈകൾ പിടിച്ചെടുത്തു അതിലേക്ക് കൈകൾ ചേർത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. നിനക്കറിയാമോ അപ്പോൾ.." ആ ഉറപ്പിലുള്ള വിശ്വാസം. അത് തുളസിയുടെ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. "അറിയോ ന്ന് ചോദിച്ച. ഏറെക്കുറെ ഞാൻ ഊഹിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. കൊണ്ട് പോയ ആളെയും കൊണ്ട് പോയത് എന്തിനാണെന്നും ഒരു ഏകദേശധാരണയുമുണ്ട്.." അവനതേ ചിരിയോടെ തന്നെ പറയുമ്പോൾ പതിയെ തുളസിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. കാർത്തു പക്ഷേ ആശങ്കയോടെ അവനെ നോക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "ഹാ.. നീ നോക്കി നിൽക്കാതെ ചെല്ലെന്റെ പെണ്ണേ.. കഴിക്കാൻ എടുത്തിട്ട് വാ.. നിന്റെ അമ്മ വളരെ വീക്കാണ്.." തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാർത്തുവിനോട് കാശി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. തുളസി അപ്പോഴും വാശി പോലെ അവളെ നോക്കുന്നില്ല. കാർത്തു കവിളൊന്നു തുടച്ചിട്ട് തലയാട്ടി വാതിലിന് നേരെ ചെന്നു. "പിന്നേയ്.. അവിടുള്ളവരു നമ്മള് പോയതിനെ കുറിച്ചും വന്നതിനെ കുറിച്ചും പലതും പറയും. അതും കേട്ട് അവിടെ കണ്ണ് നിറച്ചു നിൽക്കാതെ പെട്ടന്നിങ്ങോട്ട് വന്നേക്ക് ട്ടൊ.." വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങും മുന്നേ അവൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കാർത്തു അതും തലയാട്ടി കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു ഇറങ്ങി പോയതും തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരിക്കുന്ന തുളസിയെ അവനൊന്നു കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "സ്നേഹം തോന്നി പോണതൊക്കെ ഒരു തെറ്റാണോ ചേച്ചി.. അതേ അവളും ചെയ്തൊള്ളൂ.. കാശിനാഥനെ സ്നേഹിച്ചു പോയെന്നൊരു തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷ.. അതവൾക്ക് കൊടുക്കാതെ എനിക്ക് തന്നേക്കൂ.. ആ നെഞ്ചിൽ ഈ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം അത്രക്കുണ്ട്.. ഒട്ടും അവൾക്ക് ചേരാത്ത ഒരാളുമായി നിങ്ങളവളെ ചേർത്ത് വെക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ.. ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പിന്നെ ഇത് മാത്രമായിരുന്നു വഴി.. കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു ഞാനും അവളും.. ഇത് അതിനുള്ള അവസരം പോലും തരാതെ.. പക്ഷേ.. എന്നോളം തന്നെ അവൾ നിങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. നിങ്ങളുടെ വേദന അവളുടേതും കൂടിയാണ്.. നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ അതെനിക്കറിയാം.." കാർത്തുവിന് വേണ്ടി തനിക്കു മുന്നിൽ വാദിക്കുന്നുണ്ടവൻ.. അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച വേദന... അതിനവന് തന്നേക്കണം എന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ട്. അതിലവന്റെ സ്നേഹം തന്നെയാണ് മുന്നോട്ട് നിൽക്കുന്നതും.. ആ അവസ്ഥയിലും തുളസിക്കൊരു ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു. സ്നേഹിച്ചാൽ അവർക്ക് വേണ്ടി ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മനസ്സുള്ള കാശി നാഥനെ അവർക്കറിയാലോ. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണല്ലോ അശോകനെ രക്ഷിക്കാൻ അവനെ കൊണ്ടാവും എന്ന് താൻ വിശ്വസിക്കുന്നതും.. താനും അവളും ഇവിടെ നിന്നും മാറി നിന്നതിനു ശേഷമുള്ള ആ ദിവസങ്ങൾ. അതിനെ കുറിച്ചാണ് പിന്നെ കാശി തുളസിയോട് ചോദിച്ചു നോക്കിയത് മുഴുവനും. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ തന്നെ തുളസി വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ പറഞ്ഞതെല്ലാം അവൻ മനസ്സിൽ രേഖപ്പെടുത്തി എടുക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി.. അതിനിടയിലേക്കാണ് കാർത്തു കഴിക്കാനുള്ള എന്തോ ഒന്നുമായി കയറി വന്നത്. വീണ്ടും കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ആ കണ്ണുകൾ കാണെ കാശി അവളെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും കാർത്തു അവനെ നോക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചു. "എനിക്കൊന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല ഡാ.." തുളസി ദയനീയമായി കാശിയെ നോക്കി. "ഒരുപാടൊന്നും കഴിക്കണ്ട ചേച്ചി.. അശോകേട്ടൻ വരുമ്പോ ആളെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ വേണ്ട ആരോഗ്യത്തിനുള്ള എന്തെങ്കിലും കഴിക്ക്.." കാശി മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവർക്ക് പിന്നെയത് നിരസിക്കാനും തോന്നിയില്ല. !ദേ ഇവളും ഒന്നും കഴിച്ചില്ല.. രണ്ടാളും കൂടി കഴിക്ക്.. ഞാൻ ശിവയെ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ..എന്റെ ഫോൺ അവന്റെ കയ്യിലാ..ഇനിയത് ആവിശ്യം വരും.. " അമ്മയെയും മകളെയും അവിടെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടിട്ട് അവനെഴുന്നേറ്റു. അവനറിയാം ഒന്ന് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അവർക്കിടയിലെ അകലം അൽപ്പം കുറയുമെന്ന്. "പിന്നേയ്.. ഇനിയും അതിനെ അടിക്കല്ലേ കേട്ടോ.. എനിക്ക്.. ഞാൻ.. " എന്തോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അവരോടത് പറയാൻ കഴിയാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നവൻ.. രണ്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.. അവന്റെയാ സ്നേഹം ഓർത്തു കൊണ്ട്.. 💥💥 വാതിൽ പാതി തുറന്നു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഭവ്യ ഉറക്കത്തിലാണ്. അവനൊരു നിമിഷം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി. കൈ നീട്ടി ആ കവിളിൽ തൊട്ട് നോക്കുമ്പോൾ അപ്പോഴും നല്ല പനിയുണ്ട്. അതിന്റെ ഞരക്കത്തോടെ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്നവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരിക്ക് ക്രൂരതയേറി.. കയ്യിൽ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത രണ്ടു മൂന്ന് ഗുളികകൾ ടേബിളിൽ വെച്ച് കൊണ്ടവൻ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു. അവശതയോടെ തന്നെ ഭവ്യ കണ്ണുകൾ തുറന്നു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "എഴുന്നേൽക്.. നല്ല പനിയുണ്ട് നിനക്ക്.. മരുന്നൊന്നും കഴിക്കാതെ ഇങ്ങനെ മൂടി പുതച്ചു കിടന്നാൽ പനി മാറില്ല.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. "പതിയെ.. എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു.." ഭവ്യ ഞരക്കത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. "അതൊക്കെ ഈ ഗുളിക കഴിക്കുന്നതോടെ മാറിക്കോളും.. പിന്നെന്റെ മോൾക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങാലോ.." വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ ഭവ്യക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീണ്ടു. അതിൽ അവൻ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത ഗുളികയുമുണ്ട്. പാതി ബോധത്തിലാണ് അവൾ. എങ്ങനെയെങ്കിലും അതൊന്ന് കുടിച്ച് തീർത്താൽ കിടന്നുറങ്ങാമല്ലോ എന്നുള്ളതാണ് ആ മനസ്സിൽ. വിഷ്ണു തന്നെയാണ് വെള്ളവും എടുത്തു നീട്ടിയത്. അവശതയോടെ.. പതിയെ ആ ഗുളികകളിൽ ഓരോന്നും എടുത്തു കുടിക്കുന്നവളെ നോക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. വല്ലാതെ... തുടരും. പനി പോയി.. പണി വരുന്നുണ്ടോ അവറാച്ചോ 😳 ലവൻ എന്നെ നന്നാവാൻ സമ്മയിക്കൂല.. 😬 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... . 🔻 ഭാഗം _35 ✍️ രചന - Aysha akbar ആ ഇതാരാ സ്നേഹ മോളോ.... വാ കയറ്...... ബെല്ലടിച്ചു ഉമ്മറത്തു നിൽക്കുന്ന സ്‌നേഹയെ കണ്ടതും ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ ദേവി അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... ഉടുത്തിരുന്ന സാരിയുടെ അറ്റം കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ അകത്തേക്ക് കയറി....... ആനന്ദി ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞില്ലേ..... കയറും വഴി സ്നേഹ അത് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണുകൾ ആരെയോ തിരയും പോലെ....... ദേവീക്കതറിയാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു..... ഇല്ലാ..... അവള് കുളിക്കുന്നെ യുള്ളൂ..... മോളിരിക്ക്.... ഞാൻ ചായ എടുക്കാം..... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി നടന്നു...... അപ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരിയും സംസാരവും അവൾ കേൾക്കുന്നത്..... അവൾ പതിയെ തലയൊന്നങ്ങോട്ടെത്തിച്ചു നോക്കി.... ആനന്ദിയാണ്..... അവളുടെ മുടി കെട്ടി കൊടുക്കുന്ന ആ പെൺ കുട്ടിയെ ഇതിന് മുൻപ് താൻ കണ്ടിട്ടേയില്ല.... അവൾ അവരെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നു... അവർ വളരേ നല്ല കൂട്ടുകാരെ പ്പോലെ ചിരിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ട്...... ആനന്ദി കഴിഞ്ഞില്ലേ... നമുക്ക് പോകണ്ടേ..... സ്നേഹ അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ അവർക്കടുത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു ..... ടീച്ചറെന്താ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.... ഞാനങ്ങോട്ടു വരുമായിരുന്നില്ലേ.... അതെന്താ ആനന്ദി.... എനിക്കിങ് വന്ന് കൂടെ... ആനന്ദി അവളെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ യാണ്‌ മറുപടി കൊടുത്തത്... അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീലാംബരിയിൽ തന്നേ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് ആനന്ദി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു..... ഇതാരാ ആനന്ദി..... അത് അഭിയുടെ കൂടെ വന്ന ചേച്ചിയാ.... നീലാംബരി.... സ്നേഹയുടെ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന വണ്ണം നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആനന്ദി പെട്ടെന്ന് തന്നേ മറുപടി കൊടുത്തത്തും അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി പ്പോയി...... അത് നീലാംബരിയും വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് കയ്യിലൊരു ചായ കപ്പുമായി അഭിയങ്ങോട്ട്ട് വരുന്നത്...... അഭിയെ കണ്ടതും മറ്റെല്ലാം മറന്നെന്ന വണ്ണം സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.... വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഭാരം അവളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു...... ആ... ആരാ സ്നേഹയോ..... എന്തൊക്കെയുണ്ട്..... തികച്ചും ഔദ്യോഗികകമായുള്ള അവന്റെയാ ചോദ്യത്തിൽ ശെരിക്കും സ്നേഹയോന്ന് തറഞ്ഞു പോയത് പോലെ.... ആരെന്ന് മനസ്സിലാവാത്തത് കൊണ്ട് തന്നേ നീലാംബരി അവരെ രണ്ട് പേരെയും നോക്കി നിന്നു.... അഭിയെ കാണുമ്പോൾ സ്നേഹയിൽ മിഞ്ഞി മറയുന്ന ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ അവളൂഹിച്ചെടുത്തിരുന്നു ..... നീ ചായ കുടിച്ചോ..... അഭി വീണ്ടും തികച്ചും അകന്നൊരു തരം ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹ അവനെയൊന്ന് നോക്കി...... എനിക്ക് ചായ യൊന്നും വേണ്ടാ..... എനിക്ക് നിന്നോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം...... സ്നേഹ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ അവനെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം ചുണ്ടോട് ചേർക്കാൻ തുടങ്ങിയ ചായ കപ്പൊന്ന് നിശ്ചലമാക്കിയവൻ ....... വാ.... പുറത്തേക്ക് നിൽക്കാം...... അവൻ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ നീലാംബരിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു...... ഞാൻ പറഞ്ഞ സ്നേഹ ടീച്ചർ അതാണ്‌..... അവർ പോകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കെ ആനന്ദി യത് പറയുമ്പോൾ പറയാതെ തന്നേ മനസ്സിലായെന്ന വണ്ണം അവളവരെ നോക്കി നിന്നു..... മുറ്റത്തെ പൂവരഷിന് താഴെ നിന്ന് അവർ രണ്ട് പേരും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കത്തുന്നത് നീലാംബരിയുടെ ഉള്ളായിരുന്നു...... എന്തിനെന്നറിയാത്തൊരു വിങ്ങൽ അവളെ കടന്ന് പിടിച്ചു..... അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ വരും പോലെ.... ആനന്ദി അകത്തേക്ക് നടന്നപ്പോഴും അവളവരെ നോക്കി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ് ...... അപ്പോഴാണ് സ്നേഹക്കുള്ള ചായ യുമായി ദേവി യങ്ങോട്ട് വരുന്നത്..... ചുറ്റുമുള്ളതിലേക്കൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെയെന്ന വണ്ണം അഭിയേയും സ്നേഹയെയും നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ അവരൊന്നും നോക്കി.. എപ്പോഴും പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖം ഇരുണ്ടു കൂടിയിട്ടുണ്ട്..... കരച്ചിൽ വന്നത് പോലെ ആ കവിളുകൾ വീർത്തിട്ടുണ്ട്...... ദേവിയുടെ ചുണ്ടിലെന്തിനോ ഒരിളം ചിരി പടർന്നു...... അവര് കുഞ്ഞു നാല് മുതലുള്ള കൂട്ടാണ്..... കുറെ കഴിഞ്ഞ് കാണുകയല്ലേ.... ദേവി നീലാംബാരക്കടുത്ത് നിന്ന് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോ ഴാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്...... എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണുന്ന അവൾക്കപ്പോളേറെ ചിരിക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നി....... ദേവി നീലാംബരിയെയും അഭി ക്കടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്നേഹയെ യും ഒന്ന് നോക്കി...... അവനിപ്പോ കളക്ടറാണ്.... ഏത് കൊമ്പത്തെ ആലോചന വേണമെങ്കിലും അവനു കിട്ടും..... പക്ഷെ ഒന്നിനും അവൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന സ്നേഹയെ വീണ്ടും അവനിലേക്ക് ചേർത്ത് വെക്കണമെന്ന് താൻ കരുതിയിരുന്നു..... എന്നാൽ അവന്റെ കൂടെ വന്ന ആ ഒരുവളാണ് തന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റി മറിച്ചത്.... ഒന്നുമില്ലാത്ത ആരുമില്ലാത്ത അവളുടെ കൂടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തെളിയുന്നത് താൻ കാണുന്നുണ്ട്.... അവനു വേണ്ടി ഒരു പക്ഷെ ദൈവം അയച്ചതാവാം അവളെ.... അവന് അവളെ പോലൊരു പെണ്ണ് തന്നെയാണ് വേണ്ടതെന്ന് ഇപ്പൊ തനിക്കറിയാം ..... അവന്റെ മനസ്സ് കൂടി അതിനു പാകപ്പെടണെ ഈശ്വരാ എന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ തനിക്കിപ്പോഴുള്ളു....... അവർ നെഞ്ചിലൊന്ന് കൈ വെച്ചു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സ്നേഹ.... പ്ലീസ്...... എനിക്ക്...എനിക്ക് നിന്നോടൊരു ദേഷ്യവുമില്ല....... എന്ന് വെച്ചു എനിക്ക് വേണ്ടി നീ കാത്തിരിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല.... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വിവാഹം ഇനിയുണ്ടാകില്ല...... അഭി തീർത്തു പറഞ്ഞതും സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.... പിന്നെ.....നമ്മളൊരിക്കലും പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല സ്നേഹാ..... നമ്മൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നത് കറ കളഞ്ഞ സൗഹൃദ മായിരുന്നു.... അതിനിപ്പോഴും ഒരു മാറ്റവുമില്ല...... നീയെനിക്കാ പഴയ സ്നേഹ തന്നെയാണ്..... അഭി അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി...... ഈയൊരു മറുപടി ക്ക് വേണ്ടി വേണ്ടിയാണോ താനിത്ര വർഷം കാത്തിരുന്നതെന്ന വണ്ണം അവളുടെ നെഞ്ച് കനത്തു....... അഭി അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി പറയുന്നതും സമാധാനിപ്പിക്കുന്നതുമെല്ലാം ദൂരെ നിന്നൊരുവൾ കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് വിതുമ്പി പോയിരുന്നു..... ടീച്ചറെ കഴിഞ്ഞു.....പോകാം.... ആനന്ദി പുറത്തേക്ക് വന്നു വിളിച്ചതും കണ്ണുകൾ രണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു സ്നേഹ അവളോടൊപ്പം നടന്നിരുന്നു........ അഭി ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ കനപ്പിച്ചു തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ യാണ്‌ കാണുന്നത് .... ഒരു നിമിഷം അവനവളെയൊന്ന് നോക്കി.... ഇത് വരെയുള്ള ഭാവമല്ല ഇപ്പോഴവളിൽ...... ആ മുഖത്ത് പരിഭവത്തെക്കാളേറെ ദുഖമുണ്ട്....... സ്നേഹയോട് താൻ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടത് കൊണ്ടാണെന്ന് എന്തിനോ അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു....... പക്ഷേ അതിനെന്തിന് അവൾ സങ്കപ്പെടണം... അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം മനസ്സ് ചോദിക്കുമ്പോൾ കൂടി ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് രണ്ട് പേർക്കും വന്നൊരു മനസ്സിന്റെ അടുപ്പം അവൻ പാടേ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചിരുന്നു.. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും കഴിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് തളം കെട്ടിയിരുന്ന ഭാരത്തിലേക്കായിരുന്നു അഭിയുടെ കണ്ണുകളത്രയും....... എന്തിനെന്നറിയാത്ത വിധം അതവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കി... ആ മുഖം കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും കുസൃതി യോടെയുള്ള ചിരിയുമെല്ലാം കാണാതിരുന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധി മുട്ട്.... അതേയ്..... സ്നേഹ എന്റെ കുഞ് നാളു മുതലുള്ള കൂട്ടുകാരി യാണ്‌.... ഒരു പോയിന്റിൽ വീട്ടുകാര് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചു... സുഹൃത്തെന്നതിലുപരി അവൾക്കെന്നെ പൂർണമായും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നത് വ്യക്‌തമായപ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു...... വരാന്തയിലെ തിണ്ണയിൽ കാലു പുറത്തേക്കിട്ട് കൊണ്ടിരുന്നവൾക്കടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു അഭിയത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് നീങ്ങി...... പറഞ്ഞ വാക്കുകളെക്കാൾ അവൻ തന്നോടത് പറഞ്ഞു എന്ന ആനന്ദം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവന്റെ കണ്ണുകളെ അവൾ കുരുക്കി വെച്ചു.... ഒരു നിമിഷം അവനും ആ മിഴികളിൽ കുരുങ്ങി പോയിരുന്നു....... തന്റെ പോലും അനുവാദമില്ലാതെ അവൾ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇടിച് കയറുന്നതറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൻ മിഴികൾ പെട്ടെന്നവളിൽ നിന്ന് വെട്ടിച്ചിരുന്നു......... അവനവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ പേരറിയാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത പിടി മുറുക്കി.... അതിനും ഒരു പ്രത്യേക സുഗമുണ്ടായിരുന്നു.... അതേ സമയം നോവും.... ഇനിയൊരാളെ ഉൾകൊള്ളാൻ സ്ഥലമില്ലെന്ന വണ്ണം ഞെരുക്കി പ്പിടിച്ച ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നവളകത്തേക്ക് കയറും പോലെ.... ഇത് വരെ താൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിട്ട് പോയ പെൺകുട്ടികളിൽ നിന്നവൾക്ക് എന്ത്‌ പ്രത്യേകത യാണുള്ളത്.... താനവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്നത് മാത്രമല്ലേ..... അതിന് കാരണമെന്നോണം ഏതോ ഒരു കോണിൽ നീലാംബര പ്പൂക്കൾ ചൂടിയൊരുത്തി മറഞ്ഞിരുന്നു പുഞ്ചിരിക്കും പോലെ.... ആ നീല സാരിയും സാഹചര്യങ്ങളും വൈശാലി യെ തനിക്ക് മുമ്പിൽ വരച്ചു വെച്ചത് കൊണ്ടാണ് നീലാംബരിയെ ശ്രദ്ധിച്ചതെങ്കിൽ കൂടി ഇടിച്ചു കയറിയുള്ള അവളുടെ പെരുമാറ്റവും മുഖം കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും കണ്ണുകളിൽ നിറച്ചു വെച്ച കുസൃതി യും തനിക്കെത്ര പെട്ടെന്നാണ് പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറിയത്..... എപ്പോഴോ അവളിൽ വൈശാലി യെ താൻ തിരയുമ്പോഴും ഇരു ധ്രുവങ്ങളെ പോൽ അവർ വിദൂരത്തായിരുന്നു..... പോകെ പോകെ വൈശാലി യുമായി അവൾക്കൊരു സാമ്യത യില്ലെന്ന് പൂർണമായറിഞ്ഞിട്ടും അവളിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം പറിച്ചെടുക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല....... ചുറ്റുമുള്ളവരെ അത്രത്തോളം സന്തോഷത്തിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികത അവളുടേ കൈകളിലുള്ളത് പോലെ...... ദിവസം തോറും അവളാ വീടിന്റെ വെളിച്ചമാകുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നത് തൊട്ട് കിടക്കും വരെയും അവളുടെ നിറഞ്ഞ ചിരിയും സംസാരങ്ങളും ആ വീടിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്..... അമ്മയോടൊപ്പം സംസാരിച്ചു കവിയേട്ടത്തിയുടെ കൂടെ അടുക്കള ജോലിയിൽ സഹായിച്ചു ആനന്ദി ക്ക് നല്ലൊരു സുഹൃത്തായും അവളാ വീട്ടിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു... ആനന്ദി ക്ക് തന്നൊടുള്ളതിനേക്കാൾ അടുപ്പം അവളോടുള്ളത് പോലെ....... ആനന്ദി യുടെ കൈ പിടിച്ചു താൻ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴൊക്കെയും നീലു വിനെ കൂടി കൂട്ടാം അഭി എന്ന് പറയുന്നിടത്തോളം ഒരു സൗഹൃദമുണ്ടവർക്കിടയിൽ........ അത് കേട്ടിട്ടേന്ന വണ്ണം വിടരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ തന്നെയും കീഴ്പ്പെടുത്താൻ കഴിവുള്ളത് തന്നെയാണ്.... അവർ രണ്ട് പേരുടെയും കൂടെ അങ്ങനെ ഇളം കാറ്റേറ്റ് നടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരാനന്ദമുണ്ട്.... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ കൂടെ വേണമെന്ന തരത്തിലൊരു സന്തോഷമുണ്ട് മധുരമുള്ള മിട്ടായി രണ്ട് പേർക്കും വാങ്ങി കൊടുക്കുമ്പോൾ ആനന്ദി യെക്കാൾ സന്തോഷം അവൾക്കാണ്.... ഇതൊന്നും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളുടെ സന്തോഷത്തിൽ മാത്രം ഒതുക്കാൻ കഴിയില്ല തനിക്കതിനെ..... . തന്നേ കാണുമ്പോൾ മാത്രം വിടരുന്ന ഒരു തിളക്കമുണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളിൽ..... അത് കേവലം രക്ഷിച്ചവനോടുള്ള ഒരു നന്ദി യല്ല.... അവളുടെ ഉള്ള് കനക്കും തോറും അവനത് മനപ്പൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചിരുന്നു...... ആരിലും കുരുങ്ങാത്ത മനസ്സ് അവളിൽ കുരുങ്ങിയതിന്റെ ചെറിയൊരു പ്രയാസം ഉണ്ടെന്നത് തന്നെയായിരുന്നു ശെരി.... അമ്മേ..... ഞാൻ നാളെ തിരിച്ചു പോകും..... ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്നു കൊണ്ട് അഭിയത് പറഞ്ഞതും അഭിക്കുള്ള വെള്ളവുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്ന നീലാംബാരി ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി പോയിരുന്നു......... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

അപരിചിത പാർട്ട്‌-1 #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് അന്ന് ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സ് നിറയെ പറയാൻ കഴിയാത്ത വേദനകളായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒന്ന് ഓടിയൊളിക്കാൻ തോന്നിയ നിമിഷം... എങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെ അവൾ ഒരു ബസിൽ കയറി. ജനാലക്കരികിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒഴുകിയത് മഴയല്ല... വർഷങ്ങളായി അടക്കിപ്പിടിച്ച കണ്ണീരായിരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്ത സീറ്റിൽ ഒരു യുവാവ് വന്ന് ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തും ഒരു പുഞ്ചിരിയില്ലായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി... അറിയാതെ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. അവനും ഒന്ന് തിരിച്ചു നോക്കി. അൽപനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ദേവപ്രിയ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "എല്ലാവരും ചുറ്റും ഉണ്ടായിട്ടും... ഒരിക്കലെങ്കിലും പൂർണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് അഭിറാം അവളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?" ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവപ്രിയ ജനാലയിലേക്ക് കണ്ണ് തിരിച്ചു. "കാരണം... അങ്ങനെ ജീവിച്ച ഒരാളാണ് ഞാൻ." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വേദന അഭിറാമിന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. "എന്റെ പേര് ദേവപ്രിയ... ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ ജീവിച്ചത് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമല്ല... അതിന്റെ ഇരട്ടി വേദനകളാണ്." അഭിറാം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ നിശ്ശബ്ദമായി അവളെ കേട്ടിരുന്നു. ആ യാത്രയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും അപരിചിതരായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം മുതൽ രണ്ട് ജീവിതങ്ങളുടെ കഥ ഒരേ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു... തുടരും... ലച്ചു ✍️

#❤️ പ്രണയം സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #💃 Reels വീഡിയോസ് #സ്റ്റോറി

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _92 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നിന്റെ കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ തന്നെ ഇത് പോലൊരു പണി തരുമെന്ന് നീ ഓർത്തില്ല.. അല്ലേലും സ്വന്തം നിഴലിനെ പോലും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലമല്ലേ അശോക. നീ ശ്രദ്ധിക്കണമായിരുന്നു.. " രക്തം പടർന്ന വെറും നിലത്ത് അവശതയോടെ കിടക്കുമ്പോൾ അകലെ എവിടെ നിന്നോ എന്നത് പോലെയാണ് അശോകൻ ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. മുഖം തിരിച്ചൊന്നു നോക്കാൻ പോലും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും വല്ലാത്ത വേദന.. ശരീരം മൊത്തം.. "നീയല്ല ലക്ഷ്യം.. നിന്റെ മകളും അവൾക്കൊപ്പം കിട്ടുന്ന കോടികളും. കൂടെ നടന്നു കൊണ്ട് നിന്നെ എന്നോ സ്കെച് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ആ ശത്രുവിനെ.. ഇത്രയും ബുദ്ധിയും വിവേകമുള്ള നീയെന്താ അശോക അറിയാതെ പോയത്. അത് കൊണ്ടല്ലേയിപ്പോ.. നിനക്കിത് പോലൊരു ഗതി വന്നത്.. ജീവനോടെ നിന്നെ വേണമെന്നില്ല എന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ നിർദേശം.. അത്രയും പകയൊക്കെ തോന്നാൻ മാത്രം കൂടെ ഉള്ള ശത്രു വളർന്നിട്ടും നീ അറിഞ്ഞില്ലേന്ന് പറയുമ്പോ.. താനെന്തൊരു തോൽവിയാണ് അശോകാ..താനൊക്കെ മരിക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്. " തനിക്കു പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ആള് വിളിച്ചു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും.. മരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ആ സമയത്തും അശോകന്റെ മുഖം വല്ലാതെ മുറുകി.. മുഷ്ടികൾ ചുരുട്ടി പിടിക്കേ..അയാളിലെ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം കുതിച്ചോഴുകി. കണ്ണുകൾക്ക് മങ്ങൽ.. തല പൊക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ക്ഷീണം.. തന്റെ മരണം തന്നെ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത്രക്കുണ്ട് ശരീരത്തിലെ പരിക്ക്. പക്ഷെ അതിനേക്കാൾ ദയനീയമായി അയാളുടെ ഹൃദയം തകർക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു മടങ്ങി വരവിനു പോലും സാധ്യമല്ലാത്ത വിധം അതയാളെ ഒന്നാകെ പിടിച്ചടക്കി കഴിഞിട്ടുണ്ട്.. ചെയ്ത് കൂട്ടിയ പലതും അയാൾക്ക് ഒരു തിര ശീലയിലെന്ന പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിൽ പലതും അനീതി തന്നെയായിരുന്നു. തനിക്കു മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ലെന്നുള്ള വാശി.. അങ്ങനെ തകർക്കപ്പെട്ട എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾ.. ആളുകൾ.. ഇന്നിപ്പോ ആ കിടപ്പിൽ അയാൾക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത.. വേദന.. എന്നിട്ടും തീരാതൊരു ധാർഷ്ഢ്യം അയാളിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. "കൂടെ നിഴൽ പോലെ നടന്നവൻ.. തന്നെ കൊന്ന് കളയണമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് അറിയാത്ത തോൽവി തന്നെ ആയി പോയല്ലോ അശോകൻ. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോഴും ആ മനസ്സിൽ കാശിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. തന്റെ മകളിലൂടെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വത്തും പേരും പെരുമായും ചുളുവിൽ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാശി നാഥൻ.... അശോകൻ വെറുപ്പോടെ അവനെ ഓർത്തു.. 💥💥 ദൈവം കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ.. ഏറ്റവും മനക്കരുത്തു വേണ്ടത് ഒരു ഡോക്ടർക്കാ.. കാർത്തൂ.കാരണം.. ദൈവത്തെ പോലെ തന്നെ ഒരു ജീവൻ കാക്കാൻ ഒരു ഡോക്ടർക്ക് കഴിയും.." കാശി ഉറപ്പോടെ... പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി. "പക്ഷെ നീയിങ്ങനെ ഇത്രയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്കൊക്കെ ഈ വിധം ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ എങ്ങനെ ശരിയാവും ന്റെ പെണ്ണേ..എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും " അവനൊരു ചിരിയോടെ തന്നെ അവളോട് ചോദിച്ചു. നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് വരെയുമുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു പോള കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ കൂടി കഴിയാതെ കാശിയെ മാത്രം നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ. അങ്ങനെ ഒരുവളോട് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും തോന്നിയില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ സങ്കടവും ടെൻഷനും ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏറെക്കുറെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. മനസിനെ ബാലപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.. കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇനി എന്തായാലും അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാതെ നേരിടാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു. അവനെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ കാർത്തുവിനെ പറഞ്ഞു ചാർജ് ചെയ്യിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് മാത്രം നടന്നതുമില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത ടൗണിൽ എത്തും മുൻപ് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ കയറിയതാണ്. വേണ്ടന്ന് അവളാവതും പറഞ്ഞിട്ടും കാശി നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.വീട്ടിലെത്തിയാൽ സ്ഥിതി എന്താവുമെന്ന് അവനൊരു ഊഹമുണ്ട്. "കഴിക്ക്.. സമയം പോണെടി.. ഇടയ്ക്കിടെ അവനോർമിപ്പിച്ചിട്ടും അവൾക്കതിൽ നിന്നും അൽപ്പം പോലും കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചങ്കിലൊരു വെപ്രാളം താങ്ങി നിൽക്കും പോലാണ്. യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ ഭക്ഷണം തനിക്കരികിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചിട്ട് കാശി തന്നെ അത് വാരി നീട്ടുബോൾ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീർത്തു. അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു തീരുവോളം അവനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. "പോയി കാറിലിരിക്ക്.. ഞാൻ ബില്ല് കൊടുത്തു വരാം.." കൈ കഴുകി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും കാർത്തു വിട്ട് പോകാതെ അവന്റെ കയ്യും ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇനി എന്തേലും വേണോ നിനക്ക്..?" കാശി ചോദിച്ചു. കാർത്തു വേണ്ടന്ന് തലയാട്ടി. രണ്ടു പേരും കൂടി ഒരുമിച്ചാണ് കാറിലേക്ക് കയറിയത്.. "നമ്മളിറങ്ങി പോന്നതിനെക്കാൾ രൂക്ഷമാവും കാര്യങ്ങൾ നമ്മളങ്ങോട്ട് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ.. കാർത്തുവിന്റെ കയ്യെടുത് ഗിയറിയിൽ വെച്ച് അതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യും ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാശി തുടങ്ങി വെച്ചു. വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയൊരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടിയേ കാണൂ. "കരയരുത് എന്നല്ല.. നിന്റെ കൺട്രോൾ പോകരുത് എന്നാ ഞാൻ പറയുന്നത്..നിന്റെ അച്ഛൻ ചെന്ന് ചാടിയ ചതി.. അത് നമ്മുക്കുള്ളതാ.. കൊണ്ട് പോയതാരായാലും അത് നമ്മുടെ കൂടി ശത്രുവാണ്. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും.. ഈ ലോകം തന്നെ എതിര് നിന്നാലും നിന്നെ പ്രാണനെ പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഈ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.. അതോർമ വേണം.." ഹൃദയം നിറച്ചുള്ള ആ വാക്തനം.. കാർത്തു അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "തുളസി ചേച്ചി... നമ്മൾ കരുതുന്നതിന്റെ എത്രയോ ഇരട്ടി ആള് തകർന്ന് പോയി കാണും.നീ കൂടെ ഇല്ലല്ലോ.ഒറ്റക്കായി പോയത് പോലെ തോന്നി കാണും..നിന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ കൊണ്ട് നടന്നതാണെന്ന് നിനക്കും അറിയാല്ലോ.. ല്ലേ.." അവനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്ന് മനസിലാവാത്തൊരു പകപ്പുണ്ട് കാർത്തുവിന്റ മുഖം നിറയെ. "അമ്മ.... അമ്മ വിളിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ നോവിക്കും. വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും.പക്ഷെ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയെ നീ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കാരണം അതവരുടെ സങ്കടം കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറയുന്നതാ.. നിന്റച്ഛനെ കാണാൻ കഴിയാത്ത വേദനയോടെ വിളിച്ചു പറയണതാ.. അതെല്ലാം ആ സെൻസിലെ എടുക്കാവൂ.. കേട്ടോ." മ്മ്.. അവളൊന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. "അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തും. അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒരുപാട് പേര് കാണും. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കുറ്റപ്പെടുത്തലും പരിഹാസങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും അതിനെയെല്ലാം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സോടെ വേണം അങ്ങോട്ട്‌ നമ്മൾ ചെല്ലാൻ.. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാൻ വന്നതാ നമ്മള്.. ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമാണ്.. ഇതിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട മുഖമൂടി ഞാൻ പറിച്ചു കളയും.. അതിന്റെ അവസാനം നമ്മള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നൊരു വെളിച്ചമുണ്ട്.. അത് കണ്ടു കിട്ടും വരെയും കുറച്ചൊക്കെ വേദന കാണും.. പക്ഷേ എന്ത് വന്നാലും നിനക്കൊപ്പം.. ഞാനുണ്ട്.. കേട്ടോ.." ഏറ്റവും മൃദുവായി അവനത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ കാർ അമ്പലപറമ്പിൽ എന്നെഴുതി തൂക്കിയ വലിയ പഠിപ്പുര കടന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു.. 💥💥 നീയെങ്ങോട്ടാ ഡീ... " പിന്നിൽ നിന്നും വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഗായത്രി ഞെട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവനവിടെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. "ഞാൻ.. ഭവ്യക്ക് മരുന്ന്.." അവനെ എപ്പോ എവിടെ വെച്ച് കണ്ടാലും കയറി വരുന്നൊരു വിക്കൊടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി മറുപടി പറഞ്ഞത്. "നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്കല്ലെടി പറഞ്ഞത്.. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം.അതിന് നിന്റെ സഹായം വേണ്ടന്ന്.. അത് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ.." യാതൊരു ആവിശ്യവുന്നില്ലാതെ അവൻ വെറുതെ ഒച്ചയിട്ടു. ഗായത്രി പിന്നിലേക്ക് മാറി. ആ കൂടെ വന്ന കല്ലു മോള് അവൾക്ക് പിറകിലൊളിച്ചു. ഗായത്രിയോടെന്ന പോലെ കല്ലു മോളോടും ഭവ്യയിപ്പോ കാര്യമായിട്ടാണ് ഇടപെടുന്നത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രിക്കൊപ്പം കല്ലു മോൾക്ക് കൂടി മുകളിലേക്ക് വരാനിപ്പോ നല്ല ഉത്സാഹമാണ്. "അവൾക്കൊട്ടും വയ്യ.ഇന്നലെ പിന്നെയും പനി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. നേരത്തിനു മരുന്ന് കൊടുത്തില്ലേൽ ...." ഗായത്രിക്ക് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കതിനു പറ്റുന്നില്ല. "നീയല്ലേ മരുന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ടവളെ പരിചരിക്കുന്നത്.. പനിയൊക്കെ മാറിയാ പേടിച്ചാ മതി.. എന്തേലും കാര്യം മര്യാദക്ക് ചെയ്യാൻ നിനക്കറിയുമോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം എന്തെന്നു പോലും ഗായത്രിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വീണ്ടും അവനെന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. അതിലേറെയും അവളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്നെയാണ്. "മരുന്ന് ഇങ്ങ് തന്നിട്ട് നീ നിന്റെ പാട് നോക്കി പോ.. ഇനി ഇതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.നീയാവളെ കൊല്ലാനും മടിക്കില്ല.. എത്രയൊക്കെ ആയാലും നിന്നെ ദ്രോഹിച്ച ദേഷ്യമൊന്നും അത്രയും പെട്ടന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകില്ല.. അത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവൻ നോക്കണം.." വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന് തിരി കൊളുത്തി കൊണ്ട്.. ഒരു മുഴം മുന്നോടിയായി കൊണ്ടാണ് അവനാ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതെന്നോ.. തനിക്കൊരു ഉഗ്രൻ വാരി കുഴി കുഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവനാ മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് ഭവ്യയുടെ മുറിയിലെക്ക് പോയതെന്നോ അപ്പോഴൊന്നും ഗായത്രി അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 കാശി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. വീട്ടിൽ ഒരുപാട് ആളുണ്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് കാർ കയറി ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കാർത്തുവിന് മനസ്സിലായി. അവളൊന്ന് വിറച്ചു പോയി. ഇനിയിങ്ങോട്ട് എന്നെങ്കിലും കയറി വരുമ്പോൾ ഈ സിറ്റൗട്ടിൽ കാണുമെന്നു കരുതിയ ആള് മാത്രമില്ല.. "ഇറങ്ങി വാ.." കണ്ണ് നിറച്ചു നോക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് കാശി കൈ നീട്ടി.. അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നതും. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഒരു അമ്പരപ്പ്. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാത്തൊരു പകപ്പ്. രണ്ട് പേരും ആരെയും നോക്കാതെ ആദ്യം സിറ്റൗട്ടിലേക്കും പിന്നെ ഹാളിലേക്കും കടന്നു. കാർത്തുവിന്റെ വിറയലു കൂടുമ്പോ കാശി അവളെ കൂടുതൽ മുറുക്കത്തിൽ അടക്കി പിടിക്കും.. അത്രയും ആളുകൾ പുറത്തും അകത്തുമുണ്ടായിട്ടും വല്ലാത്തൊരു കനമുള്ള മൗനമാണ് അവിടെ. ഹാളിലേക്ക് കയറി ചെന്ന അവരെ കണ്ടതും അവിടെ ഉള്ളവർ പൊള്ളിയത് പോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. "തുളസി ചേച്ചി എവിടെ.." ശാന്തമായി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തന്നെയാണ് കാശി അത് ചോദിച്ചത്. അവളപ്പോഴും ആരെയും നോക്കാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിൽപ്പാണ്. "ഇനിയെന്ത് വേണം നിനക്ക്.. ഏഹ്.." ആദ്യത്തെ പകപ്പും ഞെട്ടലും മാറിയതും ആദ്യം ശബ്ദമുയർത്തിയത് തുളസിയുടെ ആങ്ങളമാർ തന്നെയാണ്. "ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ വളർത്തിയതാടി നിന്നെ. എന്നിട്ട് നീ ചെയ്തതോ.. എന്നിട്ടും അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു.. നിനക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നെടി ഇത് പോലൊരു ചെറ്റത്തരം ചെയ്തിട്ടും ഇത് പോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിവർന്നു നിൽക്കാൻ.." ചെറിയച്ഛന് ഏട്ടനെ കാണുന്നില്ല എന്നതിനേക്കാൾ സങ്കടം അവള് പോയതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നി പോകുന്നത് പോലൊരു പ്രകടനം. വീണ്ടും ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അതെല്ലാം കേട്ട് ഒരു ശില പോലെ നിന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കുന്നവളെ അവൻ തന്നിലെക്കടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.. "അശോകൻ ഇവിടില്ല എന്നുള്ള ധൈര്യം കൊണ്ട് വന്നതാ നീ.. അല്ലേടി.." പറഞ്ഞിട്ടും തീരാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവരിൽ ആരോ ഒരാൾ കാർത്തുവിനെ അവനിൽ നിന്നും വലിച്ചു മാറ്റി മുഖം നോക്കി അടിക്കാൻ കൈ നിവർത്തിയതും ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കാശിയാ കൈകളിൽ കയറി പിടിച്ചു.. "വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയ്യ്.. ഞങ്ങള് കേൾക്കും. അതിനുള്ള തെറ്റ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം..അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിലിട്ടെന്റെ പെണ്ണിനെ എങ്ങാനും തൊട്ടാ.." അവളെ വീണ്ടും തന്റെ നെഞ്ചിലൊതുക്കി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. ആ ഭാവം കണ്ടിട്ട്.. കണ്ണിലെ രോഷം കണ്ടിട്ട്.. കാർത്തുവിനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങിയവൻ അറിയാതെ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. "കാർത്തു അവളുടെ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നതാ.. കാണിക്കാമെന്ന് ഞാനവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.. കണ്ടിട്ടേ പോകൂ.." വാക്കുകൾക്കൊപ്പം അവന്റെ നോട്ടം കൂടി ഹാളിൽ കൂടി ആകെയൊന്നു വട്ടം കറങ്ങി. അതോടെ അത് നടക്കില്ലെന്നും ഇവൾക്കിനി ഇവിടെ ആരുമില്ലെന്നും വന്ന വഴി തന്നെ രണ്ടും കൂടി തിരിച്ചു വിട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ വന്നത് പോലെ പോകില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ഭീക്ഷണിയുടെ സ്വരം.. അതും അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഒരു കൈ പോക്കറ്റിലിട്ട് കാശി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. കണ്ടിട്ടേ ഞാൻ പോകൂ.. " ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം പോലെ തന്നെ കടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. "ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ.." വീണ്ടും മുറുകിയ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ തുളസിയുടെ ശബ്ദം. കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി നോക്കി.. തുടരും.. ഒരടിയുടെ ശബ്ദമല്ലേ നിങ്ങളിപ്പോ കേട്ടത്.. 🫣 എന്താവും എന്നത് വിട്ട് വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം ന്നുള്ള മൈന്റിലേക്ക് വാ പിള്ളേരെ.. പിന്നെ എല്ലാം രസാണ്.. പുതിയൊരു കഥ.. അതെന്നെ വല്ലാണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ.. ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് എഴുതി തുടങ്ങി.. ഒന്നിട വിട്ട് ഇടാനുള്ള പരുവത്തിൽ ആകുമ്പോ.. ഇട്ട് തുടങ്ങിയാ.. കൂടെ ണ്ടാവുമല്ലോ ല്ലേ... 🥰🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️26 മെർലിൻ കമഴ്ന്നു കിടന്ന് പില്ലോയിൽ മുഖം ചരിച്ചു വച്ചു. " may i join with you ഏഥൻ ? " ഹസ്‌കി വോയ്‌സിൽ മെർലിൻ ചോദിച്ചു. " are you mad merlin? " തിരിച്ചാ ചോദ്യമായിരുന്നു ഏഥൻറെ മറുപടി. " come on ഏഥൻ ..... ഈ പ്രഹസനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്ക് , let live this moment ......" " ക്ഷമയെ പരീക്ഷിക്കരുത് മെർലിൻ. ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് ഒക്കെ താൻ മറന്നു പോയതാണോ അതോ മറന്നതായി അഭിനയിക്കുന്നതാണോ? " അൽപ്പം കടുപ്പിച്ച സ്വരത്തിൽ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " മറന്നതും അല്ല അഭിനയിക്കുന്നതും അല്ല. i dont care ." മെർലിൻ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. " തനിക്ക് ഈ self respect എന്താണെന്ന് അറിയില്ലേ മെർലിൻ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ല , എന്റെ കൂടെ രണ്ടു വർഷമായി വർക്ക് ചെയ്യുന്ന മെർലിന് ഇത്രയും stupid ആയൊരു ഫേസ് ഉണ്ടെന്ന്..... " ഏഥൻറെ സ്വരത്തിൽ നിരാശ കലർന്നിരുന്നു. മെർലിൻ പല്ലു ഞെരിച്ചു കിടന്നിടത്തു നിന്ന് എണീറ്റിരുന്നു. എന്തോ പറയാനാഞ്ഞതും ഫോൺ കട്ട് ആയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. മെർലിൻ ദേഷ്യത്തോടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ ബെഡിലേക്കെറിഞ്ഞു. " ശെയ്..... defenitly i will punish you eadhan ........ " ദേഷ്യം അടക്കാനാവാതെ മെർലിൻ പിറുപിറുത്തു. ******* അത്യാധുനിക രീതിയിൽ പണികഴിപ്പിച്ച ആ വലിയ വീടിന്റെ ബാല്കണിയിൽ നിന്നും നിരാശ തളം കെട്ടിയ മുഖത്തോടെ ഏഥൻ റൂമിലേക്ക് കയറി. ആ റൂം ഒരു ആഡംബര ഹോട്ടൽ റൂം പോലെ അതിമനോഹരമായിരുന്നു. aesthetic കളർ കോമ്പിനേഷൻ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തു ചെയ്ത ഇന്റീരിയറും , റൂം ഡെക്കറേഷൻസും പെയിന്റിങ്‌സും റൂമിനെ വളരെ റിഫ്രഷിങ് ആക്കി തോന്നിപ്പിച്ചു. റൂമിൽ നേരിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിന്നു. പ്ലെയിൻ ആഷ് ആൻഡ് വൈറ്റ് കോമ്പിനേഷനിൽ മനോഹരമായി വിരിച്ചിട്ട വിശാലമായ ബെഡിലേക്ക് ഫോൺ വെച്ച് കൊണ്ട് ഏഥൻ ബാത്രൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വർക്ക് ഔട്ട് കഴിഞ്ഞു നന്നായി വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നവൻ. ചുമരിനു അറ്റത്തായി ആഷ് കളർ കർട്ടൻ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഏഥൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു.അത് ഒരു കോറിഡോർ പോലെയായിരുന്നു. വലതു വശത്തായി വലിയൊരു ഗ്ലാസ് വാർഡോബ് . മുകളിലെ തട്ടിലായി പല നിറത്തിലുള്ള ഫോർമൽ ആൻഡ് ക്യാഷുൾ ഷർട്ടുകൾ വൃത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അടിയിലായി പല തരം ഷൂ , ചെരുപ്പുകൾ അങ്ങനെ പലതും. അപ്പുറത്തായി പലതരം സ്കിൻ കെയർ ആൻഡ് ഹെയർ കെയർ പ്രോഡക്ടസുകൾ. വാർഡോബിനു നടുവിലായി വലിയൊരു aesthetic mirror . കോറിഡോറിന്റെ ഇടതു വശത്തായുള്ള വാതിൽ തുറന്ന് ഏഥൻ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി. അതിവിശാലമായ luxury bathroom . ഒരാൾ പൊക്കത്തിൽ ഗ്ലാസ്സുകൊണ്ടു മറച്ച ഷവർ സ്പേസിലേക്ക് കയറി വസ്ത്രങ്ങളൂരി ഏഥൻ കുളിച്ചു. നല്ലൊരു കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങി വാർഡോബിൽ നിന്നും ഒരു ടീഷർട്ടും ട്രൗസറും ധരിച്ചു ബെഡിൽ കിടന്ന ഫോൺ എടുത്തു വീണ്ടും ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ചെന്നു. ബാൽക്കണിയിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന മരത്തിൽ പണിത വലിയ ആട്ടുകട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. മനസ്സിനൊരു സുഖം ഇല്ലാത്തതു പോലെ ഏഥനു തോന്നി. തലേ ദിവസത്തിന്റെ നല്ല ഓർമ്മകളുടെ ഹാങ്ങോവറിലായിരുന്ന എഥന് , മെർലിന്റെ കാൾ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഇത്രത്തോളം തരം താഴ്ന്ന രീതിയിൽ ഒക്കെ മെർലിൻ സംസാരിക്കുമെന്ന് ഏഥനു വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അഞ്ജുവിനെ മോശമാക്കി സംസാരിച്ചപ്പോൾ പോലും അഞ്ജുവിനെ കിസ് ചെയുന്ന തന്നെ കണ്ടതിന്റെ ഷോക്ക് ആയിരിക്കാമെന്നാണ് ചിന്തിച്ചത്. ഇത് പക്ഷെ , മറ്റൊരാൾ തന്റെ മനസിലും ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യുന്നവളോട് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നിയവന്. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഏഥൻ ഫോൺ എടുത്തു സമയം നോക്കി 10 അര ആയി തുടങ്ങുന്നു...... ഗാലറിയിൽ പോയി മുന്നേ എപ്പോഴോ ഡൌൺലോഡ് ചെയ്തിട്ട ഒരു സിനിമ എടുത്തു. കുറച്ചു നേരം സിനിമ നോക്കി കിടന്നെങ്കിലും ഒരു കോൺസെൻട്രേഷൻ കിട്ടുന്നില്ല. ഏഥൻ സിനിമ നിർത്തി ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു . കണ്ണിനു കുറുകെ ഒരു കയ്യെടുത്തു വച്ച് കിടന്നു. കണ്ണടച്ച് കിടന്നതും ഓർമകളിൽ തന്നെ ആരാധനയോടെ നോക്കുന്ന ആ മിഴികൾ ഓടി വന്നു. ഏഥൻ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു. " എന്ത് കൊണ്ടായിരിക്കും അവൾ എന്റേതാണെന്ന് കണ്ട നിമിഷം മുതൽ തോന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? അന്ന് ആ റെസ്റ്റോറന്റിൽ വച്ച് അവളെ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഉറപ്പായും മെർലിന് ഒരു ചാൻസ് കൊടുത്തേനെ. അവളെ കണ്ടത് മുതൽ പ്രണയം , കാമം, വാത്സല്യം, തുടങ്ങി എല്ലാ വികാരങ്ങളും മാറി മറിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എത്ര നിയന്ത്രിക്കാൻ നോക്കിയാലും പറ്റുന്നില്ല...... എനിക്ക് വേണ്ടി പിറന്നവളാണെന്നു ഹൃദയം മുറവിളി കൂട്ടി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു....." സ്വയം ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഫോൺ എടുത്ത് കോണ്ടാക്ടിൽ " Baby Girl🤍 " എന്ന് സെർച്ച് ചെയ്തു. തെളിഞ്ഞു വന്ന നമ്പർ നോക്കി അവനൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. കാൾ അമർത്തി. ഹോസ്റ്റലിൽ ആക്കി തന്നയുടനേ സിറി തിരിച്ചു പോയി. മഴ മാറി തിരിച്ചു വരും വഴി സിറിയോട് ഏഥനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞാലോ എന്ന് ഓർത്തതാണ് . പക്ഷെ എന്തോ ഒന്ന് പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എന്ത് പറയാനാണ്. രണ്ടാഴ്ച മുന്നേ മാത്രം കണ്ടൊരു മനുഷ്യൻ ഹൃദയത്തിൽ വേരുറച്ചു പോയെന്നോ... കേട്ടാൽ അവൻ കളിയാക്കി എയറിൽ കയറ്റും. അതിലും നല്ലത് ഞായറാഴ്ചത്തെ ഔട്ടിങ് കഴിഞ്ഞു പരസ്പരം സംസാരിക്കാനുള്ളതൊക്കെ സംസാരിച്ചു എല്ലാത്തിനും ഒരു ക്ലാരിറ്റി വരുത്തിയിട്ട് സിറിയോട് പറയാം . ചെറുതായി മഴ നനഞ്ഞതു കൊണ്ട് തന്നെ റൂമിലെത്തി വിസ്തരിച്ചു ഒരു കുളി പാസാക്കി , എന്നിട്ട് ആദ്യം മീരയെ വിളിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾക്കും വ്യക്തമായ മറുപടി കൊടുക്കാനായില്ലെങ്കിലും കൺവീനസ് ആകുന്ന മറുപടി തന്നെ കൊടുത്തു. എങ്കിലും പെണ്ണിന് പിന്നേം പിന്നേം സംശയങ്ങളാണ്. അഞ്ജുവിനേ...... ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ല പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് മറ്റൊരാളെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കുന്നത് . മീരയുടെ കാൾ കഴിഞ്ഞു നേരെ ഐഷുവിനെ വിളിച്ചു . ട്രിപ്പ് പോയി തളർന്നു പോയിട്ടുണ്ട് ഐഷു. എന്നിട്ടും തനിക്ക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. ഇനി നിൻെറ ഡോക്ടറെ സ്വപ്നം കണ്ടു കിടന്നോ എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു താങ്ങും കൂടെ തന്നിട്ടാണ് ആ കുരിപ്പ് കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചത്. ഈറൻ മുടി ബെഡിനു വെളിയിലേക്കിട്ടു പില്ലോയിൽ തല വച്ച് അഞ്ചു കിടന്നു. ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട് , പക്ഷെ തോന്നുന്നില്ല. എന്തൊക്കെയോ ഒരു നെഗറ്റീവ് ഫീൽ. മൊത്തത്തിൽ മനസ്സ് നല്ല ഡിസ്റ്റർബേഡ് ആയ പോലെ. വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും വിളിച്ചിട്ട് നാലു ദിവസമായി. ചത്തോ ജീവനോടെ ഉണ്ടോന്ന് പോലും ആർക്കും അറിയണ്ട . ചിലപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ സൺ‌ഡേ നടന്നതെല്ലാം മഹേഷ് പോയി പറഞ്ഞു കാണും. പറയട്ടെ... രണ്ടു കിട്ടിയത് എല്ലാവരും അറിയട്ടെ.. അല്ല പിന്നെ. ഇന്ന് കണ്ട മാർട്ടിന്റെ കാർ മറ്റൊരു നെഗറ്റീവ്. എന്നാലും എന്തിനായിരിക്കും അയാൾ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്തത്...... ആവോ ..... ആർക്കറിയാം.... ഞാൻ എന്തായാലും അയാളെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പോയിട്ടില്ല............ സത്യത്തിൽ എന്റെ ഡോക്ടറെ കാണാൻ എന്തൊരു മുടിഞ്ഞ ലുക്ക് ആണല്ലേ..... a perfect man ...... ഒരു 6 അടി പൊക്കമെങ്കിലും കാണും. കെട്ടിപിടിപ്പിക്കുമ്പോ ആളുടെ കഴുത്തിൽ അല്ലെ എന്റെ മുഖം വരുന്നത്. ട്രിം ചെയ്ത താടിയും മീശയും ആയതു കൊണ്ട് ആ പെർഫെക്റ്റ് jawline എടുത്തു കാണാം. വെട്ടി ഒതുക്കിയ തിക്ക് ഹെയറും, ചെറിയ കണ്ണും. പക്കാ ജിം ബോഡിയും .... ന്റെ കൃഷ്‌ണ..... അയാളെ ഏതേലും അച്ചിലിട്ട് എങ്ങാനും വാർത്തതാണോ? എന്തൊരു ഭംഗിയാ..... ഓടി ചെന്ന് ആ ശരീരത്തിൽ എവിടേലും ഒളിച്ചിരിക്കാൻ തോന്നി പോവും. ഏതൊക്കെയോ വഴി ചിന്തകളെ ഒഴുക്കി വിട്ട് അവസാനം ഏഥനെ കുറിച്ചോർത്തു കിടക്കെ ചെറിയൊരു ആലസ്യത്തോടെ അവളിൽ ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങി. പെട്ടന്ന് ആ ഉറക്കത്തെ തടസപ്പെടുത്തി അഞ്ജുവിന്റെ ഫോൺ ഉറക്കെ ശബ്‌ദിച്ചു. ഞെട്ടലോടെയവൾ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. "MY DOCTOR❤️" സ്വപ്‌നം കാണുകയാണോ എന്നോർത്തു അവൾ കണ്ണുകൾ രണ്ടും തിരുമ്മി ഒന്ന് കൂടി ഫോണിലേക്ക് നോക്കി,. സ്വപനമല്ല , സത്യം.................. തേടി വന്ന ഉറക്കത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ പോലും ഇല്ലാത്തവിധം അതെങ്ങോട്ടേക്കോ ഓടി പോയി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ കാൾ എടുത്തു. ഫോൺ പതുക്കെ ചെവിയോട് ചേർത്തു വച്ചു. " baby girl..........." പൗരുഷം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ആർദ്രമായവൻ വിളിച്ചു. അഞ്ജുവിന്റെ ദേഹം കുളിരുകോരി. " can you hear me baby girl ? " അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്നു കണ്ടതും ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " എന്താ വിളിച്ചേ....? " അഞ്ജുവിൽ നിന്നും നേർത്തൊരു ശബ്‌ദം. " baby girl...." കൊലുന്നനെ ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിന്റെ ശബ്‌ദം അവനു കേൾക്കാമായിരുന്നു. " cringe ആയി പോയോ? " " എല്ലാം cringe ആണ് ഡോക്ടറെ.....അത് സ്വയം അനുഭവിക്കപ്പെടും വരെ...." . അത് പറയുമ്പോൾ അഞ്ജുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു തക്കാളി പോലെ ആയി മാറിയിരുന്നു . " do you like it ? " "hmm......... it's cute ..." ജാള്യത മറച്ചു അഞ്ചു പറഞ്ഞു. " yes , you are so cute "  " just stop this flirting " വലതു കൈ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി നാണത്തോടവൾ പറഞ്ഞു. ഏഥൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... അവൾക്കുള്ളിലെ തിളച്ചു മറിയുന്ന ചൂടിലേക്ക് ആലിപ്പഴം പോലെയത് വീണ് കുളിർന്നു. അഞ്ചു ചെറുതായൊന്ന് നിശ്വസിച്ചു. " ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ? " ഏഥൻ ചോദിച്ചു . " കഴിച്ചു." " മരുന്നോ?" " അതും കഴിച്ചു...." " good girl ............" പുഞ്ചിരിയോടെ ഏഥൻ പറഞ്ഞു. " അവിടെയോ ....? " അഞ്ചു പതുക്കെ ചോദിച്ചു, അവൾക്കുള്ളിലെ വെപ്രാളം പരമാവധി അവൾ അടക്കി നിർത്തി. " എവിടെ? " കുസൃതിയോടെ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അഞ്ചു നഖം കടിച്ചു. " അല്ല... ഡോക്ടർ കഴിച്ചോന്ന്? " " ഇല്ലെന്നേ..... ഇപ്പൊ വർക്ഔട്ട് കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചു വന്നുള്ളൂ. കഴിക്കണം..." " ഈ നേരത്താണോ വർക്ഔട്ട് ? " സംശയത്തോടെ പുരികം ചുളിച്ചവൾ ചോദിച്ചു. " മിക്കവാറും രാവിലെ ആയിരിക്കും. രാവിലെ ടൈം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ രാത്രി. എപ്പോഴായാലും വേണ്ടിയില്ല , ദിവസവും വർക്ഔട്ട് ചെയ്യും അതൊരു ശീലമാണ്...." "ഹ്മ്മ്....." നമ്പർ എവിടുന്ന് കിട്ടി എന്ന് ചോദിക്കാൻ തുനിഞെങ്കിലും ചോദിച്ചില്ല. കാരണം അവൾ ഊഹിച്ചെടുത്തു. രോഗിയുടെ നമ്പർ കിട്ടാൻ ഡോക്ടർക്ക് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ട് കാണില്ലല്ലോ..... " ഉറങ്ങാനായില്ലേ..?" ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " കിടക്കുകയായിരുന്നു...." " എങ്കിൽ ഇനി ഉറങ്ങിക്കോ..... " ഏഥൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും അഞ്ജുവിനു വല്ലാത്ത നിരാശ പോലെ. " ഇത് പറയാനാണോ വിളിച്ചത്..." ആ നിരാശയോടെ തന്നെയവൾ ചോദിച്ചു. " അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ...... മനസിനൊട്ടും സമാധാനമില്ലായിരുന്നു . ആ നേരം ഈ ശബ്‍ദം കേട്ടാൽ കുറച്ചു ആശ്വാസമായിരിക്കും എന്ന് തോന്നി. അതാണ് രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു വിളിച്ചു നോക്കിയത്." ഏഥൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. " എന്നിട്ടിപ്പോ സമാധാനം കിട്ടിയോ? " " കിട്ടിയെന്നു തോനുന്നു...." ആട്ടുകട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്ന് ബാൽക്കണിയിലൂടെ പുറത്തു കാണുന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഏഥൻ പറഞ്ഞു. " എന്തായിരുന്നു ആ സമാധാനകേട്? " അഞ്ജുവിന്റെ സംശയം കേട്ടതും ഏഥൻ നാവു കടിച്ചു. മെർലിൻ കുളിക്കാൻ കൂടെ പോരട്ടേന്ന് ചോദിച്ചിട്ടാണെന്ന് ഈ കുഞ്ഞി പെണ്ണിനോട് എങ്ങനെ പറയും എന്നോർത്ത് ഏഥനു ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ തോന്നി . " അതിപ്പോ ..... കള്ളം പറയാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ ബേബി ....." നിസ്സഹായതയോടെ ഏഥൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ചു അന്തംവിട്ടിരുന്നു, ഏഥൻ മെർലിൻ വിളിച്ച കാര്യം അഞ്ജുവിനോട് വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞു. കാലിനടിയിൽ നിന്നും എന്തോ പുകഞ്ഞു പൊങ്ങും പോലവൾക് തോന്നി. പ്രിയപെട്ടതിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ നോക്കുന്ന രാക്ഷസിയെ പോലെ ആയിരുന്നു അഞ്ജുവിന്റെ മനസ്സിലപ്പോൾ മെർലിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നത്. അവൾ പല്ലിറുമ്മി . "ദേ.... മനുഷ്യ....ഇത്രേം കാലം നിങ്ങൾ എങ്ങനെയോ ആയിരുന്നോട്ടെ ഇനി അങ്ങോട്ട് കണ്ട പെണുങ്ങൾ ഒലിപ്പിച്ചു വന്നാൽ അതും കേട്ടോണ്ട് നിന്നേക്കരുത്. ഈ പ്രോപ്പർട്ടിക്ക് ഓണർ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞേക്ക്.....പിന്നെ , പറഞ്ഞിട്ടും മനസിലാവാത്ത ആ മാഡത്തിനെ ഞാൻ ഒന്ന് കുളിപ്പിച്ച് കിടത്തുന്നുണ്ട്...." അഞ്ജുവിന്റെ സംസാരത്തിൽ ഏഥൻ ഞെട്ടി കണ്ണുമിഴിച്ചിരുന്നു. ഇത്രയും നേരം അത്രത്തോളം പതുക്കെ സംസാരിച്ചിരുന്ന പെണ്ണാണീ  പറയുന്നതെന്ന് ഏഥനു വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നി. അൽപ്പ നേരം കഴിഞ്ഞതും ഏഥന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴും അഞ്ചു എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " baby girl............." ഏഥൻ ആ കുറുമ്പിയെ അടക്കാനുള്ള അടവെടുത്തു. ആ വിളി കേട്ടതും അഞ്ജുവിന്റെ ശബ്‌ദം നിലച്ചു. "i'm all yours baby girl, only yours ............" പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ സ്വകാര്യ പോലെയവൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന്റെ ദേഹം കുളിർന്നു പോയി. " i know , without any reason you are mine eadhan ... only mine......" അവരറിയുന്നില്ലല്ലോ ഇനി പിരിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ പോലും പറ്റാത്ത വിധം കൂടി ചേരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ് തങ്ങൾ രണ്ടു പേരുമെന്ന്,.......... തുടരും............. അത്യാവശ്യം cringe വാരി എറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....😁😁😁😁 എന്നെ തപ്പണ്ട ഞാൻ നാട് വിട്ടു.😉

ഏഴ് തലയുള്ള നാഗം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #കാവൽ നാഗം. #സ്വർണ നാഗം #നാഗം

#🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _91 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 കാശ്യേട്ടാ.. ന്റച്ഛൻ.. " കാർത്തുവൊരു പിടപ്പപ്പോടെ അവനെ പുണർന്നു കൊണ്ട് കരഞ്ഞു പോയിരുന്നത് പറയുമ്പോൾ. അശോകേട്ടൻ മിസ്സിങ്ങാണെന്ന് അവളോട് പറയാതെ വയ്യായിരുന്നു അവന്. അറിയിച്ചു കഴിയും വരെയും ഒരു ശില പോലെ നിന്നവൾ അവനൊന്നു തൊട്ട നിമിഷം പൊട്ടി പിളർന്നു പോയി. ആ നെഞ്ചിൽ മുഖമിട്ടുരുട്ടി കരയുമ്പോൾ അവളോളം തന്നെ ഹൃദയവേദന അവനിലുമുണ്ട്. "കരയല്ലേ..." അവനലിവോടെ ആ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. തന്റെ കൂടെ വന്നതിൽ പിന്നെ നിറഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ കണ്ണുകൾ..അതങ്ങനെ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടപ്പോൾ മുതൽ. അവനുള്ളം പിടഞ്ഞു..അവളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള് കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.. "കരയല്ലേ.." പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലത് പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനാ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. "അച്ഛന്.. അച്ഛനെ ആരാ.. എന്തിനാ കാശ്യേട്ടാ.." അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കൂടി വയ്യായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലല്ലോ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് ഓടി പോന്നത്. അതിനോളം സ്നേഹം ഈ ചേർത്ത പിടിച്ചവനോടും ഉള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ.. എന്നെങ്കിലും അച്ഛന്നത് മനസ്സിലാവും എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ഇത് വരെയും വിശ്വസിച്ചത്. ഇനിയങ്ങോട്ടും ആ വിശ്വസത്തെ തന്നെയാണ് മുറുകെ പിടിക്കുന്നത്. "നീയിങ്ങനെ കരയാതെ.." പിന്നെയും പിന്നെയും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "ഈ ലോകത്തെവിടെ ആണേലും അശോകേട്ടനെ ഞാൻ കണ്ടു പിടിക്കുമല്ലോ ഡീ.. പിന്നെന്താ.. മൂപ്പരിപ്പോ എന്റേം കൂടെ അച്ഛനല്ലേ.." അവനവളുടെ രണ്ടു കവിളിലും കൈകൾ കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "പക്ഷെ... പക്ഷെ നമ്മളങ്ങോട് പോകേണ്ടി വരും.." വല്ലാത്തൊരു നോവും വേവും തിങ്ങിയാ അവന്റെയാ വാക്കുകൾ. കാർത്തു അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അച്ഛനെ കാണാനില്ല. കാശ്യേട്ടൻ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുറപ്പും തന്നു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഇത് പോലൊരു അപകടം.. അവൾക്കോർക്കാൻ കൂടി കഴിയില്ലത് .. അവനൊപ്പം അവൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ആ സ്വർഗതുല്യമായ ദിനങ്ങൾ. അത് അവസാനിക്കും എന്നല്ലേ അവനിപ്പോൾ സൂചന തന്നത്. നാട്ടിലെത്തിയാൽ ഇത്‌ പോലെ.. ഇത്രയും ഫ്രീ ആയിട്ട്.. ഒരുമിച്ച്.. അതുണ്ടാവുമോ..? കാശ്യേട്ടാ. കാർത്തു വീണ്ടും ഭയത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ പിടിച്ചു. "അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കണ്ടേ.." ആ ഭയമറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണവൻ സൗമ്യമായിട്ട് തന്നെ ചോദിച്ചത് . കണ്ണീരോടെ തന്നെ വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി. "നമ്മളിവിടെ നിന്നെങ്ങനെ കണ്ട് പിടിക്കും കാർത്തു.. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. നമ്മളങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടി വരും.ന്ന് ." അവനവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷെ.. നമ്മളെങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ.. " കാത്തു വിറയലോടെ അവനെ ഒന്നിറുകെ പിടിച്ചു. "ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.. നീയിപ്പോ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇനിയും ആർക്കാ നമ്മളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ കഴിയുന്നത്.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് അതോർതൊന്നും ഭയക്കെണ്ടാ കേട്ടോ.." അവൻ അരുമയോടെ അവളുടെയാ നെറുകയിൽ ഒന്നു മുത്തി. "ഇനിയുള്ള ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ല.. അച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതിപ്പോ എന്റെ കടമ കൂടിയാണ്. അത് കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് പോകണം നമ്മുക്ക്.." അവനൊന്നു കൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പോകണം.. അതി തീവ്ര നോവോടെ കാർത്തു അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രണയം... അന്നത് ഒരുപാട് അവഗണിച്ചു പോയവൻ. പക്ഷെ തന്നേ അവൻ കൂടെ കൂട്ടിയ നിമിഷം തൊട്ട്.. ഇഷ്ടമാണെന്ന് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി അവൻ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം തൊട്ട് ഇന്നീ നേരം വരെയും പ്രണയത്തിൽ അവൾപ്പോലും തോറ്റു പോകുന്നത്രേം പരിഗണന അവൻ നൽകിയിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ അവഗണനയുടെ പലിശയും കൂട്ട് പലിശയും അടക്കം അവൻ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും കള്ളത്തരവും ആവോളം നിറഞ്ഞു നിന്നവനായി. പ്രണയം കൊണ്ടും വാത്സല്യം കൊണ്ടും അവൻ തന്നിൽ പുതിയൊരു കാവ്യം തന്നെ തീർത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനറിയാത്തതായി.. അവൻ അലിയാത്തതായി തന്നിലിനി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് പോലെയാണ്.. കാർത്തുവിപ്പോ പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ ദക്ഷിണ വെച്ചു ശിഷത്വം സ്വീകരിക്കേണ്ട പോലെയാണ്. ഇവനിതെല്ലാം ഇത്രയും കാലം എങ്ങനെ ഹൃദയതിലടക്കി പിടിച്ചു എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം. തന്നോളം തന്നെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭാവിയേയും കൂടി സ്നേഹിച്ചവൻ. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ നാല് ദിവസവും.. ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും ഹൃദയം നിറഞ്ഞു പോകുന്നത്രേം കാര്യമായി തന്നെ കൊണ്ട് നടന്നവൻ. ഇനിയും നുകർന്നു മതി വരാത്ത അവന്റെ ഹൃദയം ചൂടിൽ നിന്നും പോകണമല്ലോ എന്നുള്ള ആ അറിവ്.. കാർത്തു വെന്തുരുകി പോയി.. "ഒന്നുല്ല.. ഇനിയിപ്പോ നമ്മളിങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു തന്നെ ആയിരിക്കും.. ഇത് പോലൊക്കെ നമ്മൾക്കിനിയും ട്രിപ്പ്‌ വരണം. ഇതിപ്പോ അച്ഛനെന്ത് പറ്റിയെന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി പോകുന്ന ചെറിയൊരു ബ്രേക്ക്‌.. അത്രേം ഒള്ളു.. കേട്ടോ." അവളെക്കാൾ നോവോടെ ഹൃദയം പിടയുമ്പോഴും അവന് അവളെ ആശ്വാസിപ്പിക്കാതെ വയ്യായിരുന്നു. അവനറിയാം തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നതൊന്നും അത്ര നല്ലതാവില്ലെന്നുള്ളത്. കാർത്തു ഒരു പൊട്ടിയെ പോലെ തലയാട്ടി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടവൾ ശൂന്യമായി പോയത് പോലെ.. നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ പോലും ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതി ആരെന്ന് ചോതിച്ചാൽ അവളൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ പേര് പറയുകയായിരുന്നു. "ചെല്ല്.. പോയെന്നു കുളിച്ചിട്ട് പോകാൻ ഒരുങ്ങിക്കൊ.. ഞാൻ സണ്ണിച്ചായനെ വിളിക്കട്ടെ.. പോകുന്ന കാര്യം പറയണ്ടേ.." അവനാ പറഞ്ഞതും അവള് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവനെ അൽപ്പം പോലും വിട്ട് മാറാതെ ആ നെഞ്ചിൽ തന്നെ പറ്റി പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ കാശി തന്നെയാണ് അവളെ ബാത്റൂമിൽ ആക്കികൊടുത്തത്. പെട്ടന്ന് കുളിച്ചിറങ് കേട്ടോ.. ഡ്രസ്സ്‌ ഞാനങ്ങോട്ട് തരാം.. " വാതിലടക്കും മുന്നേ അവനോർമിപ്പിച്ചു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. അവനൊരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് നിന്ന് പോയി. സങ്കടവും ടെൻഷനും കൊണ്ടാ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു ചുവന്നിരുന്നപ്പോൾ. അവളോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ.. ഒരു നിമിഷവും വെറുതെ കളയാനില്ലെന്ന പോലെ.. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു.. തോളു കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നു തുടച്ചിട്ടവൻ ഫോൺ എടുത്തു സണ്ണിയെ വിളിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ടയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അര മണിക്കൂർ കൊണ്ടവിടെ എത്താമെന്ന് സണ്ണിയും പറഞ്ഞു. പിന്നെ തിടുക്കത്തിൽ കാശി അവന്റെയും കാർത്തുവിന്റെയും ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളൊക്കെയും കൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ കുത്തി നിറച്ചു. ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന ബെഡ് ഷീറ്റ് വൃത്തിയായി വിരിച്ചു.. അടുക്കളയിൽ.. ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.. പാത്രങ്ങളൊക്കെയും കഴുകി കമഴ്ത്തി.. വാതിലച്ചു പൂട്ടി അവനൊരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി. നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ. ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ.. താനും അവളുമുള്ള സുന്ദരമായ കുറെയേറെ നിമിഷങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കഴിഞ്ഞു പോയയിടം. അവനവിടം തന്നെയാണ് സ്വർഗം.. അത്രമേൽ സന്തോഷമായി അവനും അവനൊപ്പമുള്ള അവൾക്കും.. അവൾക്കൊപ്പം കൂടിയ ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷതിന്റെതായിയിരുന്നു. അത് വരെയും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നും കിട്ടാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെയുംപരിഗണനയുടെയും നിറവിലായിരുന്നു അവൻ അവളോട് ചേർന്നത് മുതൽ.. ഈ ലോകത്തിൽ ഇനിയാരും സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടന്ന പോലെ കാശി നാഥനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചവൾ.. അവനിൽ മാത്രം ഒഴുകി നടന്നവൾ.. അവനെ എങ്ങനെയെല്ലാം സ്നേഹിക്കാമോ.. സന്തോഷിപ്പിക്കാമോ.. അങ്ങനെ എല്ലാം ചെയ്തവൾ.. നോട്ടം കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും തന്നിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോയൊരു പെണ്ണ്. നാട്ടിലേക്ക് പോകാനോ.. എന്തിന് മരിക്കാൻ പോലുമോ കാശിനാഥന് ഭയമില്ല. പക്ഷെ.. ഇനിയാ പെണ്ണിൽ നിന്നോരു നിമിഷം പോലുമുള്ള മോചനത്തെ അവന് ഭയമാണ്. വല്ലാത്ത ഭയം.. അവളില്ലാതെ അവനിനി ഒരു നിമിഷം പോലും വയ്യെന്നുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ വിലാപം അവനപ്പോൾ വ്യക്തമായും കേൾക്കാൻ കഴിയും.. പക്ഷെ പോകാതെയും വയ്യ. അവളോളം പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ തന്നെയാണ് അപകടത്തിൽ. അതും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. അടുക്കി വെച്ച ബാഗുകൾ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് എടുത്തു വേച്ചു. അവനും കാർത്തുവിനും മാറ്റി ഇടാനുള്ള തുണികൾ എടുത്തു വെച്ചു.. വാച്ചും വാലറ്റും ഫോണും അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് വേച്ചു.. അവനത്രയൊക്കെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് കാർത്തു ഇറങ്ങി വന്നിട്ടില്ല. "കാർത്തു.. തീർന്നില്ലേ ഇനിയും." ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അവൻ കയറ്റി വിട്ട അതേ പരുവത്തിൽ.. ശവറിന് കീഴെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു നിൽക്കുന്നവൾ. ഈ പെണ്ണിത്.. " അവന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു. അത്രയും തണുപ്പുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ഇത്രയും നേരം ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിനു കീഴെ ഒരേ നിൽപ്പ്.. പക്ഷെ അത്രയും തകർന്ന് നിൽക്കുന്നവളോട് അവന ദേഷ്യം കാണിക്കാനും വയ്യ. തോർത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് കൊണ്ട്.. ഉടുത്തിരുന്ന ലൂങ്കി ഒന്നൂടെ മുറുക്കി എടുത്തു മടക്കി കുത്തി അവനകത്തു കയറി. "എന്തൊരു പണിയാ കുഞ്ഞേ നീ ഈ കാണിക്കുന്നേ..." സ്നേഹത്തോടെയുള്ളോരു ശാസനയോടെ അവനാ ഷവർ അടച്ചു. അവൻ തന്നെയാണ് നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് വെച്ചവളുടെ തല തോർത്തി കൊടുത്തത്. അപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ടവൾ. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു..കാശ്യേട്ടാ.അവര് നമ്മളെ.." അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ അവനെ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "ഞാനില്ലേ.. പേടിക്കേണ്ട ട്ടൊ.. ജീവൻ പോകേണ്ടി വന്നാലും കാശ്നാഥൻ ഇനി എന്റെ യീ ജീവനെ വിട്ട് കളയില്ല.. കേട്ടോ.." അവനാ കണ്ണീർ നനവുള്ള മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.. വിറക്കുന്ന.. തണുത്തു മരവിച്ച അവളുടെ ചുണ്ടിലവൻ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ചു.. അവനുള്ളിലെ പിടപ്പ് മാറുവോളം.. കാർത്തു ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുവോളം..രണ്ടാളുമാ ചുംബനചൂടിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ആ തോർത്തുടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ തന്നെയാണ് അവളുടെയാ നനഞ്ഞു പോയ ഡ്രസ്സ്‌ അഴിച്ചു മാറ്റിയത്.. ലജ്ജയിലാതെ .. സ്ഥലകാലം ബോധമില്ലാതെ അവൾ എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ അവൻ മുന്നിൽ നിന്ന് കൊടുത്തു. അവളത്ര മാത്രം തകർന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. വാരി എടുത്തു ബെഡിൽ കൊണ്ട് വന്നിരുത്തി. തണുത്തു വിറച്ചു തുടങ്ങിയവളെ ഡ്രസ്സ്‌ ഉടുപ്പിച്ചു.. നനവ് മാറാത്ത അവളുടെ മുടി മറ്റൊരു തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുത്തു.. "കാപ്പി ഇട്ട് തരണോ ഞാൻ.." ഇനിയും അടങ്ങാത്ത അവളുടെ തണുപ്പു കണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. വിറക്കുന്നുണ്ട്.. അവൻ പറഞ്ഞു. ഇവിടിരിക്കോ..? " കാർത്തു അവളുടെ അരികെ തൊട്ട് കാണിച്ചു. നേരം പോണെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു കണ്ടവൾ അവളുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. അവനിരുന്ന നിമിഷം തന്നെ കാർത്തു അവനിട്ടിരുന്ന ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ അഴിച്ചു മാറ്റി.. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് പതുങ്ങി.. അവളിലെ തണുപ്പ് അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടുമായി ഇണ ചേർന്നലിഞ്ഞു.. "സണ്ണിച്ചായൻ ഇപ്പൊ വരും കാർത്തു.." വിട്ട് മാറി പോകാൻ ഒട്ടുമേ തോന്നാഞ്ഞിട്ടും കാശിക്കതപ്പോൾ പറയേണ്ടി വന്നു. കാർത്തു അവനിൽ നിന്നകന്നു മാറി. 'ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം.. " അവനാ ഷർട്ടഴിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി കരയല്ലേ..ഇപ്പൊ തന്നെ.. കാണാൻ വയ്യാത്ത കോലമായി.." തോർത്ത്‌ എടുത്തു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ബാത്റൂമിൽ കയറും മുൻപ് അവനൊന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. താൻ അഴിച്ചിട്ട ഷർട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണെ അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.. 💥💥 ഇത് വല്ല ട്രാപ്പും ആണോടാ കാശി ഇനി.. " സണ്ണിയുടെ ആ സംശയം കൂടി കേട്ടതോടെ ആദ്യമേ ഭയന്ന് കൂനി കൂടി നിന്നവൾ ഒന്ന് കൂടി കാശിയോട് ഒട്ടി ചേർന്നു. "എന്തായാലും എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ സണ്ണിച്ചായാ.." കാശിയുടെ മുഖം മുറുകി.. "സൂക്ഷിക്കണം.. എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്ക് കേട്ടോ.. ഞാൻ ഇവിടാണ് എന്നൊന്നും നോക്കണ്ട.. നാട്ടിലും നമ്മുക്ക് ആളുണ്ട്.." സണ്ണി കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ടവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. കാശി തലയാട്ടി. "ഒരുക്കങ്ങൾ തീർന്നെങ്കിൽ ഇനി കാറിൽ കയറിക്കോ. ഞാൻ ടൗണിൽ വിട്ടേക്കാം..അവിടെയല്ലേ നിന്റെ കാറ്.." സണ്ണി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "പോവല്ലേ.." കാർത്തുവിന്റെ അസ്ഥികൾ പോലും അമരും വിധം അവനൊന്നു പുണർന്നു. മ്മ്.. നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്നൊരു കിളി കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ മൂളി. "പേടിക്കേണ്ട.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. കാർത്തിക ഇല്ലാതെ ഇനി കാശിനാഥൻ ഇല്ല..വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ഞാൻ ആർക്കും.. എന്റെയാണ്. എന്റെ.. എന്റെ മാത്രമാണ്.." അവനൊന്നു കൂടിയാ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മവെച്ചു. കുസൃതിയും കുറുമ്പും ആവോളം അറിയുന്നവൾ അന്ന് പക്ഷെ മൗനത്തിലാണ്.. ഹൃദയം നൊന്തുള്ള കരച്ചിലാണ്.. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകും പോലൊരു പിടച്ചിലോടെയാണ് കാർത്തുവിനെയും ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാശി കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയത്. അവർ കയറിയ നിമിഷം തന്നെ സണ്ണി കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. പിന്നേലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേർക്കും നെഞ്ച് പൊട്ടും പോലെ തോന്നി. "ഈ പ്രശ്നമെല്ലാം തീർന്നിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരണം രണ്ടാളും.. സമാധാനത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് മടുക്കും വരെയും ഇവിടെ കൂടാം.. ഇപ്പൊ സന്തോഷമായിട്ട് പോയിട്ട് വരൂ.. ഇവിടെല്ലാവരും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കും.." സണ്ണി പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാർത്തു അതിന് പോലും വയ്യത്തെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.. ആ ചൂടും ചൂരും അവൾക്കപ്പോഴും അനുഭവിച്ചു മതിയായയിട്ടില്ല.. അപ്പോഴും രണ്ടു പേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു..ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന അതി ഭീകരമായൊരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചൊന്നും... തുടരും.. പരിഗണനയാണ് സ്നേഹം..ല്ലേ.. സ്നേഹമുള്ളവരെയല്ലേ നമ്മൾ പരിഗണിക്കൂ.. നിങ്ങൾക്കീ നോവ് ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റിയോ..? ഒരുപാട് വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഞാൻ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു ഇന്ന്. കാശിയുടെ പ്രണയം...വിരഹം.. നോവ്...അത് നിങ്ങളെ കൺവീൻസ് ചെയ്യിപ്പിക്കാൻ എനിക്കീ പാർട്ട് വേണമായിരുന്നു. കാർത്തുവിന്റെ പ്രണയം.. വിരഹം നോവ് എല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോഴും കാശിയെ ഞാൻ ഇങ്ങനൊരു അവസരത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റി നിർത്തിയതാണ്.. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ അല്ലല്ലോ.. ആ ആളെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് സ്നേഹിക്കപ്പെട്ട ആള് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ അല്ലെ ശെരിക്കും സ്നേഹം ജയിക്കുന്നത്.. ഇനി നിങ്ങള് പറയ്യ്.. ന്റെ ചെക്കനിപ്പോ ജയിച്ചു നിൽപ്പല്ലേ.. 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. എന്താവോ..ഇന്നലെ ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് മുങ്ങിയതാ 🤣 സ്നേഹത്തോടെ..jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️25              " നീ ഒന്ന് അടങ്ങ് എന്റെ മഹേഷേ.." ചുണ്ടിലെ സിഗെരെറ്റ് ആഞ്ഞു വലിച്ച വെരുകിനെ പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്ന മഹേഷിനോടായി അഭിലാഷ് പറഞ്ഞു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി മഹേഷ് നേരെ പോന്നത് അഭിലാഷിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ആ  ചെറിയ ഓടിട്ട വീടിന്റെ തിണ്ണയിലായി കാലു പുറത്തേക്കിട്ടു അഭിലാഷ് ഇരിക്കുകയാണ്. ഉടുത്തിരിക്കുന്ന മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി മഹേഷ് തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.  " എടാ അമ്മ എന്ത് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്നെങ്കിലും നിനക്ക് ചോദിക്കായിരുന്നു."  " എന്ത് കാരണം കൊണ്ടായാലും അവളെ കല്യാണം കഴിക്കരുതെന്ന് എന്നോട് പറയാൻ മാത്രം ആരുടേയും നാവു പൊങ്ങണ്ട....എന്റെ ജീവിതം അത് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും പോലെ മതി."  അഭിലാഷ് ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വലിച്ചു. അഞ്ജന എന്ന അവന്റെ ഭ്രാന്തു ആരാലും നിയന്ത്രിക്കാൻ ആവില്ലെന്ന് അഭിലാഷിന് നന്നായറിയാമല്ലോ.  മഹേഷ് കയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് നിലത്തേക്കിട്ടു ചവിട്ടിയരച്ചു .  " ഞാൻ പോട്ടെ ..." അഭിലാഷിനെ നോക്കി മഹേഷ് പറഞ്ഞു. " എങ്ങോട്ടാ?"  മഹേഷ് ചുണ്ടു കൊട്ടിയൊന്നു ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവൻ എങ്ങോട്ടാണെന്ന് അഭിലാഷിന് മനസിലായി. " നിർത്തിക്കോ മഹേഷേ.... അത് വേണ്ട.പാവമാടാ അത് ...." അഭിലാഷ് ആവലാതിയോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ മഹേഷ് ഒന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു വീട്ടു മുറ്റത്തെ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി നടന്നകന്നു. അഭിലാഷ് നിസ്സഹായതയോടെ അത് നോക്കി നിന്നു. എന്നിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ പരിചിതമായ വഴിയിലൂടെ മഹേഷ് നടന്നു. പുഴക്കരയിൽ നിന്നും കുറച്ചു മാറി കാണുന്ന ഇരുനില വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. വീടിന്റെ വലിയ മതിൽ എടുത്തു ചാടി പുറകു വശത്തെത്തി. അവിടെ കാണുന്ന പൈപ്പ് വഴി അനായാസമായി വലിഞ്ഞു കയറി ബാല്കണിയിലേക്കു ചാടി. കയ്യിലെ കെട്ട് അവൻ സ്വയം അഴിചു കളഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നെ കൈ ചെറുതായി വേദന എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കയ്യൊന്ന് കുടഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഇരുട്ടിൽ  മുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ബാല്കണിയിലെ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഡോറിൽ മൂന്നുവട്ടം മുട്ടി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. വാതിൽക്കൽ ഒരു ടീഷർട്ടും ട്രാക്ക്പാന്റും ധരിച്ചു വിളറി വെളുത്ത മുഖത്തോടെ ദേവിക അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി നിന്നു. മഹേഷ് കീഴ്ച്ചുണ്ടു കടിച്ചു പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നു. ദേവിക അകത്തേക്ക് കയറി , ബാൽക്കണി ഡോർ അടച്ചു മഹേഷ് അവൾക്കു പുറകെ നടന്നു.ആ വലിയ റൂമിന്റെ അറ്റത്തായുള്ള ബെഡിനടുത്തായി നിൽക്കുന്നവളെ പുറകിൽ നിന്നും പുണർന്നവൻ. വെറുപ്പോടെ ദേവിക കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.  മഹേഷിന്റെ മുഖം അവളുടെ മെലിഞ്ഞ കഴുത്തിലൂടെ ഒഴുകി നടന്നു. നിറഞ്ഞു വന്ന മിഴികളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി ദേവിക കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ചു.  " ഞാൻ ഇനി വരില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചോ നീ ..........." അവളുടെ ചെവിയിലായി മഹേഷ് ചോദിച്ചു.  " അങ്ങനെ സംഭവിക്കണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ മഹേഷ് അല്ലാതിരിക്കണം ." ദേവിക പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. " ഔ... so sweet....."  മഹേഷ് അവളുടെ ടോപിനുള്ളിലേക്ക് കൈ കടത്തി. പൊള്ളി അടരും പോലെ തോന്നിയിട്ടും തടുക്കാതവൾ ശില പോലെ നിന്നു . " നീ ഒന്ന് തടിച്ചല്ലോ ഡീ....."  മഹേഷിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വഷളൻ ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. " വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കുറച്ചു മനസമാധാനത്തിൽ ജീവിച്ചത് ഈ മൂന്നാഴ്ചയല്ലേ അതായിരിക്കും."    " അത് എന്തായാലും നന്നായി... ഇനിയങ്ങോട്ടു മനസമാധാനം എന്താണെന്നു അറിയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ....."  മഹേഷ് അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ കൈ മുറുകി. വേദന കൊണ്ടവൾ പുളഞ്ഞു പോയി. " എന്നെ അങ്ങ് കൊന്നൂടെ തനിക്ക്..." നിറ കണ്ണുകളോടെ മഹേഷിനെ നോക്കിയവൾ ചോദിച്ചു. " ഏയ് അഞ്ജനയെ കിട്ടും വരെ നിന്നെയെനിക്ക് വേണം അത് കഴിഞ്ഞു വേണെങ്കിൽ നമുക്ക് ആലോചിക്കാം....." ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ടിന് ബട്ടൺ ഓരോന്നായി ഊരികൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു.  " അവളോടും എന്നോടും  താൻ ചെയ്തു കൂട്ടിയതിനൊക്കെ അനുഭവിക്കാതെ രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ? "  അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ വേദന കടിച്ചമർത്തി ദേവിക ചോദിച്ചു. മഹേഷ് ഷർട്ട് മുഴുവനായി ഊരി കട്ടിലിലേക്കെറിഞ്ഞു.  " അവളോട് ചെയ്തതൊന്നും അവൾ പോലും ഞാൻ പറയാതെ അറിയാൻ പോകുന്നില്ല , പിന്നെ നീ.... നിനക്കറിയുന്നതൊന്നും നീ അവളോട് പറയില്ലെന്നെനിക്കറിയില്ലേ മോളെ..... പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഈ വെണ്ണപോലുള്ള ഉടലഴക് ലോകം മുഴുവൻ കാണില്ലേ....  നിന്നെയൊക്കെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ സാക്ഷാൽ മഹാദേവൻ ഇറങ്ങി വരുമെന്നാണോ? " അവളുടെ  ശരീരത്തിലൂടെ മുഴുവൻ കയ്യോടിച്ചു മഹേഷ് പറഞ്ഞു. നിസ്സഹായതയോടെ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.  ഇനി അവൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്ന് അവൾക്കു നന്നായറിയാം. പുറത്തു നിന്നാർക്കും കാണും വിധത്തിൽ ഒരു പോറൽ പോലും അവൻ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കാറില്ല. എന്നാൽ ഉള്ളിലൊക്കെയും തെരുവ്നായ കടിച്ചു കുടഞ്ഞതു പോലെ............. ആ വേദനയും മുറിവുകളും ചിലപ്പോൾ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടു നിൽക്കും. നടക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടവൾക്ക്. ഇതിപ്പോ ശീലമായി .... വർഷങ്ങളായി അനുഭവിക്കുന്ന മരണ തുല്യമായ വേദന. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പലവട്ടം ശ്രമിച്ചതാണ് , പക്ഷെ അവൾ മരിച്ചാൽ അവൻ പുറത്തു വിടാൻ പോകുന്ന വിഡിയോകൾ കണ്ടു പാവം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ആത്മാഭിമാനം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട് അവർ ഒറ്റപെടുന്നതോർത്തു അതിനു പോലും പറ്റുന്നില്ല. കാമ ശമനത്തിനിടയിൽ ആർത്തിയോടെ മഹേഷ് അഞ്ജുവിന്റെ പേര് വിളിച്ചു പുലമ്പും... ആ സമയം അവളോട് പോലും ദേവികക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി പോവും. അവളുമായി കൂട്ടായ നിമിഷത്തെ ശപിക്കും. ആദ്യമായി മഹേഷിനു കീഴടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ ഇന്നുവരെ അഞ്ജനയോടു മിണ്ടിയിട്ടില്ല ദേവിക. അഞ്ചു ഒരുപാടു പിന്നാലെ നടന്നതാണ് , പക്ഷെ അവഗണിച്ചു. സംസാരിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷെ കണ്ടതും അറിഞ്ഞതും അനുഭവിച്ചതും എല്ലാം അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോവും. ആ ദിവസം ഓർക്കാൻ അവൾക്കു ഇന്നും ഭയമാണ് .... അന്ന് തുടങ്ങി കരഞ്ഞു തീർത്ത കണ്ണുനീരിന് എല്ലാം അവനൊരിക്കൽ അനുഭവിക്കും എന്ന ഒറ്റ പ്രതീക്ഷയിൽ മാത്രമാണ് ഇന്നീ നശിച്ച ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത് പോലും.  ദേവികയെ പൊക്കിയെടുത്തു കട്ടിലിലേക്കിട്ടു മഹേഷ്. അവൾക്കു മുകളിലായി കിടന്ന് കഴുത്തിടുക്കിലേക്കു മുഖം പൂഴ്ത്തി. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളെ ഒഴുകാൻ വിട്ട് ആ ചെന്നായക്കു മുന്നിൽ ആ ആട്ടിൻ കുട്ടി അനങ്ങാതെ കിടന്നു. ***************************** മാർട്ടിന്റെ വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്‌ദം കേട്ടതും സോഫയിലിരിക്കുകയിരുന്ന മെർലിനും ക്ലാരയും എണീറ്റു. മെർലിന്റെ മുഖത്തു ആകാംഷ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.  മാർട്ടിൻ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു.  " ചേട്ടായി... എന്തായി പോയ കാര്യം." ഓടി വന്നു മാർട്ടിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു മെർലിൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ തെളിയാത്ത മുഖത്തു നിന്നും ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് ക്ലാരക്ക് മനസിലായി.  മാർട്ടിൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു സോഫയിലേക്ക് നടന്നു .  " പറ ചേട്ടായി... " മെർലിൻ ധൃതി കൂട്ടി. " മോളെ വിചാരിച്ച കാര്യം നടന്നിട്ടില്ല.... " മാർട്ടിൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.  " നടന്നില്ലെന്നോ..." മെർലിൻ ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു. ക്ലാര അവർക്കടുത്തായി വന്നിരുന്നു.  മാർട്ടിൻ നടന്നതെല്ലാം അവർക്ക് വിശദീകരിച്ചു. മെർലിനും ക്ലാരയും മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി. ക്ലാര അറിയാതെ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു. " ഇച്ചായ ...... അത് അവനാണെന്നു ഉറപ്പാണോ ഇച്ചായന്‌ ." ക്ലാര ചോദിച്ചു. " ഉറപ്പാണ് ക്ലാരേ...... ആ കണ്ണുകളെ മരണം വരെ ഞാൻ മറക്കില്ല." മാർട്ടിനിൽ നിന്നും ഒരു നെടുവീർപ്പുതിർന്നു. " അപ്പൊ ഇനിയെന്താ ചേട്ടായിടെ പ്ലാൻ...." മെർലിൻ കൺഫ്യൂഷൻ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ചോദിച്ചു.  " അവനെ കുറിച്ച് ശരിക്കൊന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ തോമസിനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് , അവൻ വഴി അവളെ കുറിച്ചും അറിയാനാകും. അതിനു ശേഷം എന്താണെന്നു വച്ചാൽ തീരുമാനിക്കാം."  ക്ലാര വേവലാതിയോടെ മാർട്ടിനെ നോക്കി. "ഇച്ചായ... അവളെ എന്നാ വേണേലും ചെയ്തോ... പക്ഷെ അവനോട് ഇനി ഒന്നിനും നിൽക്കണ്ട. നമ്മുടെ മോൻ നാട്ടിൽ നിൽക്കാതെ uk പോയത് അവനെ പേടിച്ചാണെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ ... ഇച്ചായനെ പഴയ പോലൊന്ന് ആക്കിയെടുക്കാൻ മാസങ്ങളോളം ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടും വേദനയും എനിക്ക് മറക്കാൻ ആവത്തില്ല ..... " ഭയത്തോടെ ക്ലാര പറഞ്ഞു. " ഇല്ലെടി കൊച്ചെ.... നിന്റെം എബിയുടേം വാക് കേട്ടിട്ടാണ് അന്ന് ഞാൻ എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചത്. പക്ഷെ ഇന്ന് കർത്താവായി അവനെ മുന്നിൽ ഇട്ടു തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് പ്രതികാരം വീട്ടാൻ വേണ്ടി തന്നാ... എന്റെ പെങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവളെ ഞാൻ പൊക്കും , എന്റെ മോന് വേണ്ടി അവനെയും ...."  മാർട്ടിൻ പറഞ്ഞു എണീറ്റ് സ്റ്റെപ് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി. ക്ലാര തളർച്ചയോടെ സോഫയിലേക്കിരുന്നു. മെർലിൻ ക്ലാരയുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു . ആ കയ്യിൽ ക്ലാര മുറുകെ പിടിച്ചു. " പേടിയാവുന്നു മോളെ...."  " ഒന്നും ഇല്ല ചേട്ടത്തി........ പേടിക്കാതെ. ശക്തി കൊണ്ട് നേരിടാൻ ആവാത്തവരെ ബുദ്ധി കൊണ്ട് നേരിടാൻ ചേട്ടായിക്കറിയാം . അതോർത്തു എന്റെ കൊച്ചു ടെൻഷൻ ആവണ്ട." ക്ലാരയെ മുറുകെ പുണർന്നു മെർലിൻ പറഞ്ഞു.  എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത മുഖത്തോടിരിക്കുന്ന ക്ലാരയെ ഉന്തി തള്ളി മുകളിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ട് മെർലിൻ റൂമിലേക്ക് പോയി. വെളുത്ത പെയിന്റും വെളുത്ത അലങ്കാരങ്ങളും വെളുത്ത വിരിയും എല്ലാം ചേർന്ന മനോഹരമായ ഒരു luxuary ബെഡ്‌റൂം ആയിരുന്നത്. ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ റൂമിനെക്കാളും ഭംഗി അതിനുണ്ടായിരുന്നു. മെർലിൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. ഫോൺ എടുത്ത് വാട്സാപ്പ് തുറന്നു. ഏഥൻറെ പ്രൊഫൈൽ എടുത്തു. പ്രൊഫൈൽ ഫോട്ടോയിലേക്ക് കൊതിയോടെ നോക്കി കിടന്നു.   " ഏഥൻ ...... i want you bloody hot ...."  " നിനക്ക് എന്ത് കൊണ്ടും ചേരുന്ന എന്നെ വിട്ട് എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് ഏഥൻ നീ ആ റെസ്റോറന്റ് ജോലിക്കാരിക്ക് പിന്നാലെ പോയത്....."  അപ്പോഴാണ് ക്ലാര കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞതോർമയിലേക്കു വന്നത് . അവളിലൊരു വല്ലാത്ത ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അഞ്ജനയുടെ കാര്യം ചേട്ടായി നോക്കിക്കോളും ഏഥൻ പക്ഷെ നിന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കണമല്ലോ .......നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ഇനി ഞാൻ തരും ഏഥൻ...." സ്വയം പറഞ്ഞു മെർലിൻ കാൾ അമർത്തി. ഫുൾ റിങ് ചെയ്തിട്ടും കാൾ അറ്റന്റ് ആയില്ല. ദേഷ്യത്തോടവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.  കുറച്ചു റിങ് ചെയ്തതും മറുപുറത്തു കാൾ അറ്റൻഡ് ആയി. മെർലിന്റെ മുഖം വിടർന്നു. " ഏഥൻ................." കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടെ അവൾ വിളിച്ചു. " എന്താണ് മെർലിൻ..... ഈ സമയത്ത് ."  ഗാംഭീര്യമുള്ള ആ ശബ്ദം ഫോണിൽ മുഴങ്ങി. മെർലിൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കണ്ണുകളടച്ചു.  " മെർലിൻ...." വീണ്ടും ആ ശബ്‌ദം.  " ഉഫ് ..." ആ മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ തന്റെ പേരു കേൾക്കുമ്പോഴുള്ള ശ്രവണ സുഖത്തിൽ അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു. " ഏഥൻ കിടന്നോ ? " മെർലിൻ ചോദിച്ചു. " ഇല്ല... വർക്ഔട്ടിൽ ആയിരുന്നു . ദാ ഇപ്പോൾ കുളിക്കാൻ  പോകുന്നു. താൻ വിളിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ഫ്രഷ് ആവാൻ പോകാമായിരുന്നു." ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതെ ആണ് ഏഥൻ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് മെർലിന്‌ മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും വേഗത്തിൽ ആ സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.  തുടരും.............. എന്തേലും ഒക്കെ പറയെന്നെ 🫠