#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം_47 ✍️ രചന - Aysha akbar അന്നവളെ വീട്ടിൽ വിട്ടതിനു ശേഷം പിന്നീട് അവരുടെ കൂടി കാഴ്ചകൾ കുറവായിരുന്നു..... കാണാൻ ഇരുവർക്കും ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഒരു പൈങ്കിളി പ്രേമ മായി പ്പോകുമോയെന്നൊരു തോന്നലായിരുന്നു ... അത് കൊണ്ട് തന്നേ മെസേജുകളും ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങി..... അതിനേക്കാൾ അവന്റെ തിരക്കും അതിനൊരു കാരണം തന്നെയായിരുന്നു..... വരാനിരിക്കുന്ന നല്ല നിമിഷങ്ങളുടെ തേരിലേറെ മൈഥിലി പാറി പ്പറന്നു....... അവൾക്ക് ചുറ്റും കല്യാണത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിലെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഇടക്കിടെ അവൾ ദേവിയെ വിളിച്ചു.... കവിയെയും ആനന്ദിയെ യുമെല്ലാം വീഡിയോ കാളിലൂടെ കണ്ടു.... ഉള്ളിലാകെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സന്തോഷ ത്തിന്റെ നിമിശങ്ങളാണ്..... ഹായ്..... ചായ കുടിച്ചോ.... ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ എന്ന അവനിൽ നിന്നുള്ള ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകൾക്ക് വേണ്ടി മനസ്സ് കാത്തിരുന്നു.... ലോകത്തിലെ സന്തോഷം മുഴുവൻ ആ വാക്കുകൾക്കുള്ളിലാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് കൂടിയായിരുന്നത്....... ഓഫീസിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന ചുരുങ്ങിയ സമയങ്ങളിൽ പോലും അവളെന്ന ഓർമ്മകൾ മുന്തി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഫോണെടുത്തു എന്തെങ്കിലുമായി അവൾക്ക് മെസ്സേജ് അയക്കുന്നത്...... തിരികെ മറുപടി വരുവോളം ചുണ്ടിലൊരിളം പുഞ്ചിരി പറ്റി പ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും..... വീട്ടിലും തകൃതിയായി വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങൾ അരങ്ങേറുകയാണ്.... കിച്ചുവേട്ടൻ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഓരോന്നിനും തനിച്ചോടി പ്പായുകയാണ്.... അമ്മയും കവിയേട്ടത്തിയും ആനന്ദിയുമെല്ലാം അതീവ സന്തോഷത്തിലാണ്..... ഡ്രെസ്സെടുക്കലും വീട് നേരെയാക്കലുമൊക്കെയായി നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ...... ദിവസങ്ങൾ മുട്ടിയുരുമ്മി പോകും പോലെ തോന്നിയിരുന്നു ഇരുവർക്കും........ എപ്പോഴും തന്നേ തഴുകി വരാറുള്ള നീലാംബര പ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധത്തിന് വേദനയാവാറാണ് പതിവെങ്കിൽ ഇന്നതിനൊരു തരം ആനന്ദമാണ്..... ആ ആനന്ദം അവനിലേക്കും പടർന്നെന്ന വണ്ണം അവന്റെ മുഖമാകെ തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്....... പ്രണയത്തിൽ കുരുങ്ങുമ്പോൾ നമ്മളിൽ വരുന്നു ചില മാറ്റങ്ങളുണ്ട്.... അതിന് പ്രായമൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല...... എന്നാൽ ആ പ്രണയത്തിനപ്പുറമുള്ള നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ വേദന നൽകിയ ചുഴിയിൽ നിന്ന് കര കയറാൻ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല.... ചിലപ്പോൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും.... ആർക്കും ആരും പകരമാവില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഹൃദയം ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കും വരെ കാത്തിരുന്നേ മതിയാവു..... മറന്ന പുഞ്ചിരികൾ നിങ്ങളിൽ കൊണ്ട് വരാൻ വിധി കാത്തു വെച്ചതാണവരെ..... നഷ്ടപ്പെടാതെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ അവരെ നിങ്ങൾ ചേർത്ത് പിടിക്കണം.... അവൻ ചാരു കസേരയിലേക്ക് ചാരിയൊന്ന് കിടന്നു.... കണ്ണുകളിൽ നീലാംബര പ്പൂക്കൾക്ക് പകരം തവിട്ട് നിറമുള്ള മിഴികൾ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ദിവസം അടുത്തെത്താറായി.... വിവാഹത്തിന്റെ ഒരാഴ്ച മുന്പേ പ്രകാശിന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത് ആ കാറ് വന്നതും ബാൽക്കണിയിലിരുന്നിരുന്ന മൈഥിലി കോണിപ്പടികളിറങ്ങി ഓടി വന്നു..... കാണാൻ വല്ലാതെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവന്റെ തിരക്കുകളെ താൻ മാനിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നേ ശല്യപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല...... ദിവസങ്ങളെണ്ണി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു... അത് വിവാഹം എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല അവനെ യൊന്നു കാണാനുള്ള ആവേശത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു...... അവളൊരു കിതപ്പോടെ ആ ചുറ്റു ഗോവണിയുടെ താഴെ എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ പ്രകാശ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുത്തുകയാണ്..... ഒരു നിമിഷം ഉയർന്ന ആ കിതപ്പിലേക്ക് അവനൊന്നു നോക്കി..... ഒരു ലൈറ്റ് പിങ്ക് കളർ ഫ്രീ സൈസ് ടി ഷർട്ടും അതിനൊത്ത ഒരു ലൂസ് പാന്റുമാണ് അവളിട്ടിരിക്കുന്നന്ത്.... ഓടി വന്ന കിതപ്പ് കൊണ്ടെന്ന വണ്ണം അവളുടെ മാറിടം ഉയർന്ന് താഴുന്നുണ്ട്..... അഭിയുടെ കണ്ണുകളും അവളെ കണ്ടെന്ന വണ്ണമൊന്ന് തിളങ്ങി... ഈ വരവിനു അവളെ കാണുക എന്ന വലിയ ലക്ഷ്യം കൂടിയുണ്ടല്ലോ..... അവൾക്കവനെ കണ്ടതും ഓടി ചെന്നൊന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാനാണ് തോന്നിയത്.... പക്ഷെ ഗൗരവമുള്ള ആ മഖം കാണുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും അതിനൊന്നും ധൈര്യമില്ല.... പണ്ടത്തെ ആ മൈഥിലി യായി ദൂരെ നിന്ന് കാണാനേ തനിക്ക് കഴിയുന്നുള്ളു....... അപ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തായി വന്ന് നിന്ന് അമ്മ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചത്...... ഈ വേഷം മാറി വരാനെന്ന വണ്ണം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഗോഷ്ടി കാണിച്ചപ്പോഴാണ് ഡ്രസ്സിനെ കുറിച്ചെല്ലാം ഓർമ്മ വന്നത്.... അവൾ നാവൊന്ന് കടിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന അതേ വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്കോടുമ്പോഴും പറയാൻ വന്ന കാര്യം പോലും മറന്നു അഭിയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവളിലായിരുന്നു...... അവൾ പോയതോടൊപ്പം അവനും മുകളിലേക്ക് കയറി പോയത് പോലെ അവന് സ്വയം തോന്നി.... അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞ് അവളിറങ്ങി വന്നതും ശാന്തമായി തുടങ്ങിയിരുന്ന ആ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി ശക്തിയായത് അവനറിഞ്ഞു..... ചുവന്ന നിറത്തിൽ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നവൾ.... തുടുത്ത കവിളുകളിൽ തന്നേ കണ്ടെന്ന വണ്ണം ചുവപ്പ് പടർന്നിട്ടുണ്ട്..... ചായ യുമായി വരുന്ന അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വേഗം ട്രേ വാങ്ങി കൊണ്ടവൾ അവന് നേരെ ചെന്നു...... ഗ്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോൾ അവളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കിയിരിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി മുമ്പിലിരിക്കുന്ന ആളോ ടുള്ള ബഹുമാനമെന്നോണം അവൻ ഒന്ന് നോക്കി പതിയെ മുഖം വെട്ടിച്ചു.. ആ നോട്ടവും പുഞ്ചിരിയും മാത്രം മതിയായിരുന്നവൾക്ക്...... ആ ഒരു ചിത്രം ഉള്ളിലിട്ട് താലോലിച്ചു കൊണ്ടാണല്ലോ വർഷങ്ങൾ താൻ തള്ളി നീക്കിയത്...... ഞാൻ... ഞാനിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്...... എല്ലാവരും നേരത്തെ തന്നേ അങ്ങോട്ടെത്തണം ..... അത് പറയാൻ വേണ്ടി വന്നതാ ഞാൻ.... ചായ യൊന്നു മൊത്തി കൊണ്ട് അവനത് പറയുമ്പോൾ മൈഥിലി യുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ പിടച്ചു........ മുറ്റത് നിൽക്കുന്ന പൂവരഷും റോസാ ചെടികളും തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്ന ഉമ്മറവുമല്ലാം ഒരു വേള കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു..... അതിനേക്കാൾ മേലെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം തന്റെ ചുറ്റും മത്സരിക്കുന്ന കുറച്ചു നല്ല മനുഷ്യരും...... മാത്രവുമല്ല അവനിവിടം വിട്ട് പോകുകയാണെന്ന ഓർമ കൂടി അവളിലൊരു ആധി യുണ്ടാക്കി....... ആകെ ക്കൂടി തനിച്ചാവും പോലെ.... അവളുടെ മുഖമൊന്നു മങ്ങി.... ദേ..നിങ്ങൾക്കൊരു ഫോൺ..... നിങ്ങള് സംസാരിക് ഞാൻ വരാം..... രാധിക വന്നത് പറഞ്ഞതും പ്രകാശ് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഫോണിന്റെ ശബ്ദമോ നിഴലോ അവിടെ ഇല്ലെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല രണ്ട് പേരും...... ഞാൻ.... ഞാനും വന്നോട്ടെ....... മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെയാണ് പെട്ടെന്ന് അവളത് ചോദിച്ചത്.... അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെന്ന വണ്ണം അവൻ സോഫയിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചാരിയിരുന്നു മാറോടു കൈ പിണച്ചു കെട്ടി അവളെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു.... ഒരാഴ്ച കൂടി വെയ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ക്ഷമയില്ലെന്നുണ്ടോ മൈഥിലി പ്രകാശ്....... അവനൊരു പ്രത്യേക ഈണത്തോടെ അവളെ കളിയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിച്ചതും അവന്റെ വാക്കുകളിലെ കുസൃതി അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൾ കണ്ണുകൾ അവന് നേരെയൊന്നുരുട്ടി..... കവിളുകൾ തുടുത്തു..... വന്നത് മുതലായി യെന്ന വണ്ണം അവനൊന്നു ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു... ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖത്ത് നിന്ന് ഇടക്ക് മാത്രം വരുന്ന ആ ചിരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു...... എന്തേ.... അവൾക്ക് കൂടി കൂടെ പോരണമായിരിക്കും അല്ലെ....... അവളുടെ മുഖ ഭാഗവും അവന്റെ ചിരിയും കണ്ടെന്ന വണ്ണം അല്പം പരിഹാസത്തോടെ അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് പ്രകാശങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ മൈഥിലി അയാൾക്ക് നേരെയും ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി...... ഉണ്ട കണ്ണിട്ട് ഉരുട്ടിയിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല മിഥു.. വിവാഹമല്ലേ.. .അതിന്റേതായ ഓരോ ചടങ്ങുകൾ അവർക്കുമുണ്ടാകും.... ഇപ്പൊ തന്നേ നീയങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ ആളുകൾ പറയില്ലേ..... അവർക്കതൊരു കുറച്ചിലല്ലേ...... പ്രകാശ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും പിന്നേ അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. എങ്കിലും അവന്റെ കൂടെ പോകാൻ അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു ഉള്ള് നിറയെ...... അപ്പോഴാണ് അഭിയുടെ ഫോണോന്ന് റിങ് ചെയ്തത്.... ആ... അമ്മേ.... ഞാൻ ഇന്ന് തന്നേ പോരും.... ഏട്ടനോറ്റക്കല്ലേ..... അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറയുമ്പോൾ മറു തലക്കൽ നിന്നെന്തോ ഒന്ന് പറഞ്ഞത് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം തീർത്തു..... അത് മൈഥിലിക്കും പ്രകാശിനും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തിരുന്നു..... അഭി പെട്ടെന്ന് സ്പീക്കർ ഒന്ന് ഓൺ ചെയ്തു..... നീലു മോൾ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നീ അവളെയും കൂട്ടി വാ.....വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ പിറ്റേന്ന് തന്നേ നിങ്ങള് തിരിച്ചു പോകില്ലേ....... അത് കൊണ്ട് അതിന്റെ കൂടെ ഞങ്ങൾക്കും നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..... അവളോട് ചോദിച്ചു നോക്ക് വരുന്നുണ്ടേങ്കിൽ കൂടെ കൂട്ടിക്കോ..... അപ്പുറത് നിന്നും വരുന്ന ദേവിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾക്കൊന്ന് തുള്ളി ചാടാൻ തോന്നി.... ദേവി പറയുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെയും അഭിയുടെ കണ്ണ് അവളിലായിരുന്നു.... അത് കേൾക്കുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ ഭാവ പ്പകർച്ചകളോരൊന്നും അവനൊപ്പി യെടുക്കണമായിരുന്നു... ശെരി അമ്മാ..... അവനത് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോൺ വെക്കുമ്പോൾ പ്രകാശിന്റെ മുഖത്തുമുണ്ടായിരുന്നു ഒരു തിളക്കം..... അയാൾ മൈഥിലി യെ യൊന്നു നോക്കി.. നേരത്തെയുള്ള പരിഹാസത്തിനു പകരമെന്നോണം ഒരു പുച്ഛം മുഖത്ത് നിറച്ചു കൊണ്ടവൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ചിരി വന്ന് പോയിരുന്നു...... ഇനിയിപ്പോ പെട്ടി പാക്ക് ചെയ്തോളു മാഡം .... പ്രകാശ് അവളെയൊന്ന് തൊഴുതെന്ന വണ്ണം കളിയാക്കി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും അഭി യും അവളും ഒരു പോലെ ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു..... വൺ തെർട്ടി ക്കാണ് ട്രെയിൻ...റെഡി യായിക്കോ..... അവളെ നോക്കി അവനത് കൂടി പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം പരന്നു..... നിറഞ്ഞു വന്ന അതേ ആനന്ദത്തോടേ അവൻ തിരികെ കാറിൽ കയറിയതും അവൾ പെട്ടി പാക്ക് ചെയ്യാനെന്ന വണ്ണം മുകളിലേക്കോടി യിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ