#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡൗ ഹിൽ: Chapter 3 - The Meta Paradox(Climax) ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വയനാടൻ മലനിരകളിൽ തങ്ങിനിന്ന ഇളംകുളിർകാറ്റിന് പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും അതേ ഡൗ ഹില്ലിലെ പഴയ ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ ഇലകളുടെയും കരിഞ്ഞ കടലാസിന്റെയും അസഹ്യമായ ഗന്ധം വന്നുതുടങ്ങി. റിസോർട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് നിന്നിരുന്ന മനോഹരമായ പൂച്ചെടികൾ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് കരിഞ്ഞുണങ്ങി കറുത്ത ചാരമായി മാറി. റിസപ്ഷനിലെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ലെതർ നോട്ട്പാഡിലെ നീല മഷി പതിയെ പച്ചച്ചോരയായി മാറി തറയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീണു. "ബിജൂ... എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് പോരാഞ്ഞ് ഈ റൈറ്റർ തെണ്ടി ഇനി വയനാട്ടിലെ കാട്ടാനകളെക്കൊണ്ട് ചവിട്ടിച്ചു കൊല്ലുമോടാ? എന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വർഷങ്ങളായതുപോലെ തോന്നുന്നു!" വേണുപിള്ള റിസപ്ഷൻ ഡെസ്കിൽ തലതല്ലി നിലവിളിച്ചു. ആദർശ് തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന പ്രൊഫഷണൽ ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറ കണ്ണിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് വ്യൂഫൈൻഡറിലൂടെ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "ഡാ ബിജൂ... ലെൻസിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആരുമില്ല! പകരം വെറും പച്ചനിറത്തിലുള്ള ബൈനറി കോഡുകളും മലയാളം അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളും മാത്രമാണ് നടന്നുനീങ്ങുന്നത്! നമ്മൾ മനുഷ്യരല്ലേടാ?" സജിത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ റിസോർട്ടിലെ കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ നിർത്താതെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. എന്നാൽ ബെല്ലിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങിയത് ഒരു സാധാരണ ബെൽ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല.പകരം ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കീബോർഡിൽ അതിവേഗം അക്ഷരങ്ങൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ മെക്കാനിക്കൽ ക്ലിക്ക് ശബ്ദമായിരുന്നു! ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്... ടപ്പ്... ടപ്പ്... ടപ്പ്… "നമ്മൾ വയനാട്ടിലും എത്തിയിട്ടില്ല!" ബിജു ജോൺ ഭ്രാന്തമായ കണ്ണുകളോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "ഇത് അടുത്ത ചാപ്റ്ററാണ്! അവൻ ലൊക്കേഷൻ മാറ്റി നമ്മളെ എട്ടുപേരെയും വെച്ച് വീണ്ടും പുതിയ സീൻ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!" നിസാർ കയ്യിലിരുന്ന ട്രാവൽ ബാഗ് തറയിലേക്ക് ആഞ്ഞെറിഞ്ഞു. "എടാ വിബിൻ പുല്ലേ! കാറ്റിലും പുകയിലും ഒളിച്ചിരിക്കാതെ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ വാടാ! ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആണുങ്ങളോട് കളിക്കാൻ നിനക്ക് പേടിയാണോടാ? നിന്റെ കയ്യിലെ ലാപ്ടോപ്പ് തല്ലിപ്പൊളിച്ചിട്ടേ ഞാൻ അടങ്ങൂ!" സിജിയും ലൈലയും സന്ധ്യയുടെയും ഗീതയുടെയും കൈകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച് വിറച്ചു, "നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം..വയനാടും ഡൗ ഹില്ലും ഒന്നുമല്ല ഇത്, ഇതൊരു നരകമാണ്!" ഗീത നിലത്തിരുന്ന് കണ്ണീരൊഴുക്കി. "എന്തിനാ ദൈവമേ നമ്മളെ മാത്രം ഈ സൈക്കോ തിരഞ്ഞെടുത്തത്? ഞങ്ങൾ എന്ത് തെറ്റാ ചെയ്തത്?" സന്ധ്യ തലയിൽ കൈവെച്ച് നിലവിളിച്ചു, "എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു... ആ മഷിയുടെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്നു!" നിസാറിന്റെ അലർച്ച അവസാനിച്ച നിമിഷം, റിസോർട്ടിന് മുകളിലെ ആകാശം ഒരു ടിവി സ്ക്രീൻ ഓഫാകുന്നതുപോലെ ഒരൊറ്റ ഫ്ലാഷിൽ കറുത്തുപോയി. കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഒരു ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീൻ ഗ്ലിച്ച് ചെയ്യുന്നതുപോലെ കറുപ്പും വെളുപ്പുമായി മാറിമറിഞ്ഞു. പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പുൽത്തകിടി നടുവെ പിളർന്ന് അടിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത പ്രിന്റർ മഷി കുത്തിയൊലിച്ചു. ആകാശത്തുനിന്ന് ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ആ പരിഹാസച്ചിരി വീണ്ടും കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങി. "ഹാ... ഹാ... ഹാ! വിഡ്ഢികളായ എന്റെ സ്വന്തം എട്ട് കഥാപാത്രങ്ങളെ! നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചോ വെറുമൊരു ഐഫോൺ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റും വിലകുറഞ്ഞ മദ്യവും കാണിച്ച് എഴുത്തുകാരന്റെ ഭാവനയെ കത്തിച്ചു കളയാമെന്ന്? നിങ്ങൾ ശ്വസിക്കുന്ന ഈ കാറ്റും, നിങ്ങൾ ചവിട്ടിനിൽക്കുന്ന ഈ മണ്ണും, നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഈ വാക്കുകളും, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന ഈ ചിന്തകൾ പോലും എന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ഏതാനും ബൈറ്റുകൾ മാത്രമാണ്! വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന ഞാൻ എഴുതിയാൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾ ജീവിക്കൂ... ഞാൻ ബാക്ക്‌സ്പേസ് അടിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം മാഞ്ഞുപോകും! ഞാൻ എൻ്റർ അടിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ എട്ടുപേരുടെയും ശ്വാസം ഒരുമിച്ച് നിലയ്ക്കും!" "ഞങ്ങൾ നിന്റെ പ്ലോട്ട് വീണ്ടും ബ്രേക്ക് ചെയ്യുമെടാ!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ആക്രോശിച്ചു. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് തറയിലിട്ട് ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ, അവരുടെ എട്ടുപേരുടെയും കാലുകൾ സിമന്റിൽ ഉറച്ചതുപോലെ നിലത്തുറച്ചുപോയി. വിരലുകൾ പോലും ചലിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുന്നില്ല! "ഇനി ബ്രേക്കിംഗും ഇല്ല ലോജിക്കും ഇല്ല ബിജൂ..." ആ അശരീരി ശാന്തമായും എന്നാൽ ഭീതിതമായ തണുപ്പോടെയും പറഞ്ഞു. "ഈ ചാപ്റ്ററിന്റെ അവസാന വരി ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആ എട്ട് സുഹൃത്തുക്കളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് കണ്ണുതുറന്നു..എന്ന്!" ഒരു കണ്ണിഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളുത്ത പ്രകാശം റിസോർട്ടിനെയും അവരെ എട്ടുപേരെയും പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങി! ……… "അയ്യോ... അമ്മച്ചീ!" ബിജു ജോൺ വിയർത്തുകുളിച്ച് ബെഡിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു. തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടുപോയിരുന്നു. ഹൃദയം ഒരു തീവണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ പോലെ അതിവേഗം മിടിക്കുന്നു. തലയ്ക്ക് മുകളിൽ സീലിംഗ് ഫാൻ പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ കറങ്ങുന്നുണ്ട്. ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിൽ സമയം കൃത്യം രാവിലെ 7:30. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ സുന്ദരമായ പ്രഭാതവെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്നു. 'സ്വപ്നമായിരുന്നോ? ദൈവമേ... അതൊരു വെറും പേടിസ്വപ്നം ആയിരുന്നോ?' ബിജു നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വലിയൊരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ബെഡിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ജഗ്ഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിച്ച് അവൻ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ബെഡ്‌സൈഡ് ടേബിളിൽ കിടന്ന ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. നോക്കിയപ്പോൾ എട്ടുപേരുമുള്ള വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കോൺഫറൻസ് കോളാണ്! ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു: "ഹലോ... ഡാ..." "ബിജൂ...!" മറുതലയ്ക്കൽ സജിത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ കിതപ്പ്. "ഡാ... ഞാൻ ഒരു ഭയങ്കരമായ സ്വപ്നം കണ്ടുടാ! നമ്മൾ ഡൗ ഹില്ലിൽ പെട്ടുപോയെന്നും, വിബിൻ എന്ന് പറയുന്ന ഏതോ ഒരുത്തൻ നമ്മളെ വെച്ച് കഥയെഴുതിയെന്നും, ഞാൻ ലൈറ്റർ താഴെയിട്ടെന്നും..." "നിനക്കും അതേ സ്വപ്നമാണോ?" വേണുപിള്ള ഫോണിലൂടെ അലറി. "എടാ എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാ! ഞാൻ കല്ല് കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് തീ ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയതും, ഡൗ ഹില്ലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് നമ്മൾ വയനാട്ടിലെ റിസോർട്ടിൽ ചെന്നിറങ്ങിയതും, അവിടെ ആ തെണ്ടി വീണ്ടും എഴുതിവെച്ചതും ഞാൻ കണ്ടു!" "എന്റെ ക്യാമറ ലെൻസിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിന് പകരം അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നതാ ഞാൻ കണ്ടത്!" ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. "എനിക്കും... എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാണ് വന്നത്!" ഗീതയും സന്ധ്യയും സിജിയും ലൈലയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പരസ്പരം തിടുക്കം കൂട്ടി പറഞ്ഞു. നിസാർ ഫോണിലൂടെ അലറി, "എടാ എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാടാ... ഞാൻ അവനെ തെറിവിളിച്ചതും മദ്യം സ്പ്രേ ചെയ്തതുമടക്കം എല്ലാം കൃത്യമായി അതേപടി!" ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ഫോൺ തെന്നി താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വീണ്ടും നിലച്ചു. എട്ട് വ്യത്യസ്ത വീടുകളിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ എട്ട് ആളുകൾക്ക് ഒരേ രാത്രിയിൽ, ഒരേ ക്രമത്തിൽ, ഒരേ ഭയത്തോടെ, ഒരേ ഡയലോഗുകളോടെ കൃത്യമായി ഒരേ സ്വപ്നം എങ്ങനെ വരാൻ? "ഇതൊരു കോ ഇൻസിഡൻസ് അല്ല എന്തോ ദുരൂഹത ഉണ്ട്..." ബിജു വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം തന്നെ ബിജുവിന്റെ ഫോൺ സ്ക്രീനിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ പോപ്പ്-അപ്പ് ചെയ്തു: ( Facebook: "Vibin P Menon tagged you and 7 others in a new post: 'ഡൗ ഹിൽ Climax -") ബിജുവിന്റെ തൊണ്ടയിലെ ഉമിനീര് വറ്റി. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ വാട്സാപ്പ് കോൾ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിലിട്ട് ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടിഫിക്കേഷനിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. അവരുടെ ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിലുള്ള, വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന ഐഡി കൃത്യം 5 മിനിറ്റ് മുൻപ് ഒരു വലിയ കഥ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു! ബിജു ആ പോസ്റ്റിലെ ഓരോ വരികളിലൂടെയും കണ്ണോടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് തുറിച്ചുപോയി: വേണുപിള്ള പല്ലുകടിച്ച് തീയുണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയത്... സജിത്തിന്റെ ഷൂസിൽ വീണ തീപ്പൊരി... ഐഫോൺ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് അടിച്ച സീൻ... വയനാട്ടിലെ റിസോർട്ടിലെ ഗ്ലാസ് ടേബിൾ... ആദർശിന്റെ ക്യാമറയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ... ഒടുവിൽ... അവർ എട്ടുപേരും ഞെട്ടിയുണർന്ന് ഒരേ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഈ വാട്സാപ്പ് കോൺഫറൻസ് കോളിൽ പേടിച്ചരണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന ഈ കൃത്യമായ നിമിഷം വരെ അക്ഷരംപ്രതി ആ പോസ്റ്റിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു! പോസ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും താഴെ ബോൾഡ് അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക നോട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു: ("എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട 8 കൂട്ടുകാരേ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി വിറയ്ക്കുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. വേണുച്ചേട്ടന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും, ബിജുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളും, നിസാറിന്റെ പല്ലുകടിയും ഞാൻ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കാണാം. പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി... നിങ്ങൾ കണ്ടത് ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നോ, അതോ ഞാൻ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഉറക്കത്തിൽ അങ്ങനെ അഭിനയിച്ചതാണോ? ഇനി അതല്ല... ഈ നിമിഷം നിങ്ങൾ ഫോൺ നോക്കി വിറച്ചുനിൽക്കുന്നതും, എന്റെ അടുത്ത വലിയ ത്രില്ലർ നോവലിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഡ്രാഫ്റ്റ് പേജ് മാത്രമാണോ? നിങ്ങൾ ഉറങ്ങുകയാണോ, ഉണർന്നിരിക്കുകയാണോ, അതോ എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിലെ വെറും ചിന്തകൾ മാത്രമാണോ? ഹാ... ഹാ... ഹാ!") കോളിന്റെ അപ്പുറത്ത് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ മരവിച്ചു നിശബ്ദരായി. ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. ബിജു തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലെ ഓരോ കോണിലേക്കും ഭയത്തോടെ കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റിന് പോലും ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ഡൗ ഹില്ലിലെ ചീഞ്ഞ ചോരയുടെയും പ്രിന്റർ മഷിയുടെയും മണമായിരുന്നു! ജനലിന്റെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളും ആളുകളും ഒരു നിമിഷം ചലനമറ്റ് നിന്ന് വീണ്ടും അനങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു ഗ്ലിച്ച് തങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം കിടപ്പുമുറിയിലാണോ, അതോ വിബിന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിൽ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വേഡ് ഡോക്യുമെന്റിലെ മിന്നിമറയുന്ന കർസറിന് മുന്നിലാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാതെ ആ എട്ടുപേരും നിലവിളിക്കാൻ പോലുമാകാതെ സ്തബ്ധരായി നിന്നു. ……… ശുഭം... അഥവാ ഒരുപക്ഷേ, ഞാൻ അടുത്ത പോസ്റ്റ് ഇടുന്നത് വരെ മാത്രം!