*കരിനിഴൽ* ഭാഗം : 1 ✍️ അഞ്ജു തങ്കച്ചൻ അച്ഛനെയും അമ്മയേയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞ് ഭർത്താവിനൊപ്പം കാറിൽ കയറി ആദ്യമായി ഭർതൃവീട്ടിലേക്ക് യാത്രയാകുമ്പോൾ നീലിമയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. എന്തിനാടോ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?? തനിക്ക്‌ തന്റെ വീട്ടുകാരെ കാണാൻ തോന്നുമ്പോൾ, പോയി കാണാമല്ലോ അതിനൊന്നും ആരും തടസ്സം നിൽക്കില്ല. താൻ കരയാതിരിക്ക്. അഭിഷേക് നീലിമയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവൾ കണ്ണുതുടച്ച് അഭിഷേകിനെ നോക്കി മെല്ലെയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. വീട്ടുകാർ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച വിവാഹമായിരുന്നു ഇത്. ആദ്യമായി അഭിഷേക് കാണാൻ വന്നപ്പോൾ തന്നെ നീലിമയുടെ മനസ്സിൽ അയാൾ കയറി കൂടിയതാണ്. അല്പം ഗൗരവം തോന്നിക്കുന്ന, ആറടി പൊക്കമുള്ള ഇരുനിറക്കാരനായ, സുന്ദരനായ ഇരുപത്തിയേഴ് കാരനായിരുന്നു അഭിഷേക്. നീലിമയ്ക്ക് ഇരുപത്തിമൂന്ന് വയസുണ്ട്. നന്നേ വെളുത്ത് അല്പം ഉരുണ്ട ശരീരപ്രകൃതിയും, ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള അവളെ കണ്ടാൽ ആർക്കും ഒരു വാത്സല്യവും സ്നേഹവുമൊക്കെ തോന്നും. അഭിഷേകിന്റെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയുമാണുള്ളത്. നീലിമ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒറ്റ മകളാണ്. കാറിലിരിക്കുമ്പോൾ നീലിമയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നാൽ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്കൊന്നും പോകണ്ട. അധികം പണികളൊന്നും ചെയ്യണ്ട. എല്ലാ പണികളും ചെയ്യാൻ നിന്നാൽ അവസാനം ആ വീട്ടിലെ മുഴുവൻ ജോലികളും നിന്റെ തലയിലാകുമെന്ന്. കൂടാതെ അഭിഷേകിന്റെ അനിയത്തി നാത്തൂൻപോര് എടുക്കുമെന്നുറപ്പാണ് അതുകൊണ്ട് അവളോട് കൂടുതൽ അടുപ്പത്തിന് പോകണ്ടെന്നും, ഒരിക്കൽ പോലും അമ്മായിഅപ്പന്റെയോ അമ്മായിയമ്മയുടെയോ തുണികൾ കഴുകിയേക്കരുത് എന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അഭിഷേകിനെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചാൽ മതി അല്ലാതെ അവന്റെ വീട്ടുകാരെ ഒരുപാട് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോകണ്ട , അത് പിന്നീട് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമത്രേ പിന്നെ ഒന്നുകൂടെ അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആഭരണങ്ങൾ എല്ലാം കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ലോക്കറിൽ വയ്ക്കണം. അമ്മായിയമ്മയോ നാത്തൂനോ ചോദിച്ചാൽ ഒന്നും കൊടുത്തേക്കരുതെന്ന്. കുറച്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞ് അഭിഷേകിനെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും താമസം മാറ്റണം. അല്ലാതെ അഭിഷേകിന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും നോക്കി കാലം കഴിക്കാതെ ശ്രദ്ധിക്കണം. നിനക്ക് അവിടെ പറ്റുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയാൽ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നീ ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വന്നേക്കണം. നീ ഞങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു മകളാണ്, നിനക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വരാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ കടമയാണ് എന്നാണമ്മ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. നീലിമ അഭിഷേകിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് അഭിഷേക് അനുസരിക്കുമോ എന്തോ?? എന്തായാലും കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിയട്ടെ താനും അഭിഷേകും മാത്രമുള്ള ഒരു ജീവിതമാണ് തന്റെ സ്വപ്നം... പതിയെ താനത് നേടിയെടുക്കും... അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. വാഹനം അഭിഷേകിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ചെന്ന് നിന്നു. അയാൾ ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങിവരൂ.... അയാൾ നീലിമയിരിക്കുന്ന സൈഡിലെ ഡോർ തുറന്നു. അവൾ പതിയെ ഇറങ്ങി. ചുവന്ന പട്ട് സാരിയിൽ അവൾ ഒരു ദേവതയെ പോലെ തോന്നിച്ചു. അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ആഭരണങ്ങളിലൂടെ പല സ്ത്രീ ജനങ്ങളുടെയും കണ്ണ് അസൂയയോടെ പരതി നടന്നു. എന്തുമാത്രം സ്വർണമാണ്. അതും സ്വർണ്ണത്തിന് ഈ വിലയുള്ളപ്പോൾ ഇത്രയും സ്വർണമണിയിച്ച്‌ മകളെ വിടണമെങ്കിൽ അവരെന്തു പണക്കാരായിരിക്കും ചില സ്ത്രീകൾ കുശുകുശുത്തു... പെണ്ണിന് ഇത്തിരി പൊക്കം കുറവാണെങ്കിലും എന്തൊരു സൗന്ദര്യമാണ്. തൊട്ടാൽ ചോ. ര പൊടിയുമല്ലോ, കവിളുകൾ ഒക്കെ കണ്ടില്ലേ ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു... അഭിഷേകിന്റെ ആന്റി ആരതിയുഴിഞ്ഞ് അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ദാ... മോളെ വലതുകാൽ വച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി വാ, അഭിഷേകിന്റെ അമ്മ ലത നിലവിളക്ക് അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അവൾ നിലവിളക്കുമേന്തി വലതുകാൽ വച്ചകത്തേക്ക് കയറി. ഒറ്റനില വീടാണ് അഭിഷേകിന്റേത്. അയാൾ എൻജിനീയറാണ്. അയാളുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അയാൾ വരച്ചു തയ്യാറാക്കിയ പ്ലാൻ ഉപയോഗിച്ചാണ് വീട് പണിതിരിക്കുന്നത്. ഇരുനില വീടുകളോട് അയാൾക്ക് തീരെ പ്രിയമില്ല. വീട്ടിലുള്ള അംഗങ്ങൾ ഒത്തൊരുമയോടെ, സ്നേഹത്തോടെ, ഏറെ അടുപ്പത്തോടെ കഴിയേണ്ടവരാണെന്നുള്ള അഭിപ്രായക്കാരനാണ് അയാൾ. വീട്ടിലുള്ളവർക്ക് എപ്പോഴും പരസ്പരം കാണാനും, ഇടപഴകാനുമൊക്കെ ഒറ്റ നില വീടാണ് അഭികാമ്യം എന്നാണ് അയാൾ പറയുന്നത്. ലാൻഡ്സ്കേപ്പിന് ഒരുപാട് സ്ഥലം വിനിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതീവ ഭംഗിയാണ് ആ വീടിനും പരിസരത്തിനും. ആ വീടും പരിസരവുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ നീലിമക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി... അഭിഷേകിന്റെ കസിൻ സിസ്റ്റേഴ്സ് അവളുടെ സാരി മാറ്റാനും,ആഭരണങ്ങൾ അഴിച്ച് മാറ്റാനും സഹായിച്ചു. സാരി മാറ്റി ഒരു ചുരിദാർ എടുത്തിട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഏറെ ആശ്വാസം തോന്നി. എടോ താൻ വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് കുളിച്ച്‌ ഫ്രഷ് ആയിക്കോ കേട്ടോ, സാരിയൊക്കെ ധരിച്ച് ആവിച്ച്‌ ഇരിക്കുവല്ലേ... അങ്ങോട്ട് വന്ന അഭിഷേക് പറഞ്ഞു. ഉം... അവൾ ചിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഫോൺ ബെൽ അടിച്ചു. അമ്മയാണ്.. ഞാനിപ്പോൾ വരാം കേട്ടോ. അഭിഷേക് പലവിധ പണികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. നീലിമ കാൾ എടുത്തു. ഹലോ...മോളെ, അമ്മ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ അല്ലേ?? ഉം... വല്ലവന്റെയും വീട്ടിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടാനല്ല ഞങ്ങൾ നിന്നെ വളർത്തിയത്,അത് ഓർമ്മ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഉം... ശരി എന്നാൽ വെച്ചോ... നീലിമ കാൾ കട്ടാക്കി. അവൾ ആലോചനയോടെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുന്നു. 💚💚💚💚💚💚 തുടരും. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #💑 സ്നേഹം #💌 പ്രണയം