🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 20 ❤️..................❤️ 5 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ആദ്യമായി... പ്രണയയും അഭ്യുഹും നേർക്കുനേർ കാണാൻ പോകുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇന്ന് അവർ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾ അല്ല. ഒരാൾ പ്രമുഖ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്ടർ. മറ്റൊരാൾ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന കമ്പനികളിലൊന്നിന്റെ CEO. സമയം ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു... പക്ഷേ ചില ഓർമ്മകൾ മാത്രം മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിന്നിരുന്നു. ─── Krishnavarma Group Headquarters Conference room-ൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. മുഖത്ത് പതിവ് ആത്മവിശ്വാസം. കയ്യിൽ presentation file. അവളുടെ team members എല്ലാവരും meeting-നായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. "Ma'am, client team എത്തി." Secretary വന്ന് അറിയിച്ചു. പ്രണയ ശാന്തമായി തലകുലുക്കി. "Send them in." Conference room-ന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ആദ്യം ചില executives അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവർക്കു പിന്നാലെ... ഒരു പരിചിത മുഖം. അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് മേനോൻ. ഒരു നിമിഷം... സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം നിയന്ത്രണം വിട്ട് മിടിച്ചു. പക്ഷേ മുഖത്ത് ഒന്നും പ്രകടമാക്കിയില്ല. കാരണം... ഇന്ന് അവൾ പഴയ പ്രണയ അല്ല. മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹും നിശ്ചലനായി. Meeting table-ന്റെ മറുവശത്ത് ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ കണ്ടപ്പോൾ. Professional suit. Confident posture. Sharp eyes. Strong personality. പക്ഷേ... ആ കണ്ണുകളിൽ എവിടെയോ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്റെ പ്രണയയെ. "Mr. Abhyuh Menon." പ്രണയ ഔദ്യോഗികമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. "Welcome." അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം വൈകിയാണ് കൈ നീട്ടിയത്. "Ms. Pranaya Krishnan." അവന്റെ ശബ്ദവും പതിവുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ കലങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷം... രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിലൂടെ ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ കടന്നുപോയി. ലൈബ്രറി... കാന്റീൻ... ട്രെക്കിംഗ്... ഫെയർവെൽ... ആ അവസാന ദിവസങ്ങൾ... എല്ലാം. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഒന്നും പ്രകടമായില്ല. Meeting തുടങ്ങി. Business numbers. Investment plans. Expansion strategies. Professional discussions. എല്ലാം വളരെ smooth ആയി മുന്നോട്ട് പോയി. പക്ഷേ... ഓരോ തവണയും അഭ്യുഹ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പ്രണയയുടെ ശ്രദ്ധ അറിയാതെ അവനിലേക്ക് പോകും. അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും... അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് മാറ്റമില്ല. അഭ്യുഹിനും അതുപോലെ തന്നെ. Presentation explain ചെയ്യുന്ന പ്രണയയെ നോക്കുമ്പോൾ... അവന് അഭിമാനം തോന്നി. കോളേജിൽ എപ്പോഴും സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടി... ഇന്ന് ഒരു room full executives-നെ confidence-ോടെ lead ചെയ്യുകയാണ്. അത് കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ തെളിഞ്ഞു. Meeting അവസാനിച്ചു. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ... അവസാനം conference room-ൽ അവരും രണ്ടുപേരും മാത്രം ബാക്കി ആയി. ഒരു വിചിത്രമായ നിശബ്ദത. അഞ്ച് വർഷങ്ങളുടെ ദൂരം... ആ കുറച്ച് സെക്കൻഡുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. "How have you been?" അവസാനം അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. സാധാരണ ചോദ്യം. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് അഞ്ച് വർഷത്തെ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു. പ്രണയ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "Good." "Director ആയി എന്ന് കേട്ടു." "CEO ആയെന്ന് ഞാനും കേട്ടു." അവൻ ചിരിച്ചു. അവളും. പക്ഷേ ആ ചിരികൾക്കിടയിൽ പഴയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "Long time." അഭ്യുഹ് പതിയെ പറഞ്ഞു. "മ്മ്." പ്രണയ തലകുലുക്കി. "Five years." "അതെ." വീണ്ടും നിശബ്ദത. ആ നിശബ്ദത തകർത്തത് secretary-യുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. "Ma'am, next meeting in ten minutes." "Coming." പ്രണയ മറുപടി നൽകി. ശേഷം അഭ്യുഹിനെ നോക്കി. "Nice meeting you, Mr. Menon." Professional. Polite. Distant. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ കുത്തിയതുപോലെ തോന്നി. കാരണം... ഒരു കാലത്ത് അവൾ അവനെ "അഭ്യുഹ്" എന്ന് മാത്രം വിളിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ... Mr. Menon. പ്രണയ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. അവൾ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഭ്യുഹ്. അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉയർന്നു. "അഞ്ച് വർഷം കൊണ്ട് ഒരുപാട് മാറി..." പക്ഷേ... അവൾ ശരിക്കും മാറിയിരുന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ... തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയതാണോ? അതേസമയം... Conference room-ന്റെ പുറത്തേക്ക് നടന്ന് പോകുന്ന പ്രണയയുടെ ഹൃദയവും അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അഞ്ച് വർഷം... ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും... അവനെ കണ്ട നിമിഷം ഹൃദയം പഴയപോലെ തന്നെ മിടിച്ചു. അത് അവളെ തന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ... അവരാരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ഇത് ഒരു സാധാരണ business meeting മാത്രമല്ലെന്ന്. കാരണം... ഈ project കാരണം... അടുത്ത കുറച്ച് മാസങ്ങൾ അവർ ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരും. ദിവസവും കാണണം. സംസാരിക്കണം. സമയം ചിലവഴിക്കണം. അങ്ങനെ... അഞ്ച് വർഷമായി അടച്ചു വെച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ വീണ്ടും ഉണരാൻ പോകുകയായിരുന്നു... അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നടന്ന ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം... പ്രണയയും അഭ്യുഹും വീണ്ടും അവരുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ... ആ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ ഓർമ്മ മാത്രം മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞില്ല. അടുത്ത ആഴ്ച. രണ്ട് കമ്പനികളുടെയും joint project-ന്റെ ആദ്യ official discussion ഉണ്ടായിരുന്നു. Meeting venue... Menon Global Headquarters. Conference room-ലേക്ക് കയറുമ്പോൾ പ്രണയയുടെ മുഖത്ത് പതിവ് professionalism ഉണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ files. കൂടെ senior management team. അവൾ ഇനി കോളേജിലെ വികാരങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുന്ന പെൺകുട്ടിയല്ല. Business decisions എടുക്കുന്ന Director ആണ്. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അഭ്യുഹും അകത്തേക്ക് വന്നു. Black suit. Calm expression. Confident walk. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ നേരെ വന്ന് തന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവന്റെ കണ്ണുകൾ പ്രണയയിലേക്ക് നീണ്ടു. ശേഷം... അവൻ presentation screen-ലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. Professional. Exactly professional. Meeting തുടങ്ങി. Market analysis. Investment projections. Expansion plans. Numbers. Targets. Deadlines. എല്ലാം വളരെ serious ആയിരുന്നു. "ഈ section revise ചെയ്യണം." Presentation നോക്കിക്കൊണ്ട് അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "Projected growth percentage realistic അല്ല." പ്രണയ file തുറന്നു. "ഞങ്ങളുടെ research team verify ചെയ്ത figures ആണ്." "ഞാൻ agree ചെയ്യുന്നില്ല." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം room മുഴുവൻ നിശബ്ദമായി. കാരണം... രണ്ട് കമ്പനികളുടെയും heads തമ്മിലുള്ള disagreement അപൂർവമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ പ്രണയ data explain ചെയ്തു. അഭ്യുഹ് counter points അവതരിപ്പിച്ചു. Discussion തുടർന്നു. Argument അല്ല. Professional debate. അത് കണ്ടിരുന്ന executives-ക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഇവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ പോലെ ശക്തരാണ്. ഒരാളും മറ്റൊരാൾക്ക് വഴങ്ങുന്നില്ല. Meeting break സമയത്ത്... എല്ലാവരും coffee area-യിലേക്ക് പോയി. പ്രണയ ഒരു coffee cup എടുത്ത് ജനലരികിൽ നിന്നു. അപ്പോഴാണ്... ഒരു പഴയ ഓർമ്മ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. College canteen... "നിനക്ക് coffee ഇഷ്ടമാണോ?" അവൾ ചോദിക്കുന്നു. "കുടിക്കും." അഭ്യുഹിന്റെ പതിവ് മറുപടി. "ഇത്ര dry ആയി സംസാരിക്കാമോ?" "Practice ആണ്." "ഭയങ്കര bore ആണ്." "അതും practice ആണ്." ആ ഓർമ്മ വന്നതും അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. "എന്താ ചിരിക്കുന്നത്?" പിന്നിൽ നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ടു. അഭ്യുഹ്. പ്രണയ പെട്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. "Nothing." "മ്മ്." അവൻ coffee എടുത്തു. ശേഷം അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പഴയ ദിവസങ്ങളിൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ... പ്രണയ ഇതിനോടകം പത്ത് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞേനെ. ഇപ്പോൾ... നിശബ്ദത മാത്രം. അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിലും ഓർമ്മകൾ വന്നുപോയി. Library. Farewell. Graduation. അവളോടൊപ്പമുള്ള നൂറുകണക്കിന് ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ. അവൻ ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങൾ. "Project timeline okay ആണോ?" അവസാനം പ്രണയ ചോദിച്ചു. വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് പോകാതെ. Business മാത്രം. "Okay." അഭ്യുഹ് മറുപടി നൽകി. "Next phase next month start ചെയ്യാം." "Fine." വീണ്ടും professionalism. പക്ഷേ... രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ വേറെ പല ചോദ്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. "എങ്ങനെയുണ്ട്?" "സന്തോഷമാണോ?" "ഈ അഞ്ച് വർഷം എങ്ങനെയായിരുന്നു?" "എന്തുകൊണ്ട് അകന്നു?" പക്ഷേ... ആ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും പുറത്തുവന്നില്ല. Meeting അവസാനിച്ച ശേഷം എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് പോയി. അഭ്യുഹ് തന്റെ cabin-ലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് desk-ൽ കിടന്നിരുന്ന പഴയ college photo frame അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. Graduation day. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുള്ള ചിത്രം. അതിൽ... പ്രണയ അവന്റെ തൊട്ടരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആ photo-യിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ശേഷം frame തിരികെ വെച്ചു. ─── കാറിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ഫോണിൽ project documents തുറന്നിരുന്നെങ്കിലും... മനസ്സ് വേറെ എവിടെയോ ആയിരുന്നു. അറിയാതെ അവൾ gallery തുറന്നു. അവിടെ ഇന്നും ഒരു folder ഉണ്ടായിരുന്നു. "College Days" അവൾ അത് തുറന്നില്ല. പക്ഷേ delete ചെയ്തതുമില്ല. കാരണം... ചില ഓർമ്മകൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മായ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. അവ എത്ര ദൂരെ പോയാലും... ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു... അഭ്യുഹും. പ്രണയയും. പക്ഷേ... ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ... Business meetings മാത്രം അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടാകില്ല. കാരണം... അഞ്ച് വർഷമായി പറയാതെ കിടന്ന ചില വികാരങ്ങൾ... പതിയെ വീണ്ടും ഉണരാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ