കലങ്ങിയ കടലുപോലെ മനസ്സ്. നിലയ്ക്കാത്ത അലകൾ. ഓരോ തിരയും ഒരു പഴയ വേദനയെ വീണ്ടും കരയ്ക്കടുപ്പിക്കുന്നു. ആഴങ്ങളിലെ നിശ്ശബ്ദത ഇപ്പോൾ കേൾക്കാറില്ല. മറവിയുടെ മണൽത്തിട്ടകൾ തിരമാലകൾ മാന്തിയെടുക്കുന്നു. ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ രഹസ്യങ്ങളെ പുറത്തേക്കുയർത്താൻ. ഓരോ നൊമ്പരവും ഉപ്പിട്ട മുറിവു പോലാണ്. വെളിച്ചം തട്ടാത്തയിടങ്ങളിൽ അത് വീണ്ടും നീറിയുയരുമ്പോൾ, കടലിന്റെ ഉപ്പുരസം കണ്ണീരിൽ അലിയുന്നു. മേഘങ്ങൾ കറുത്തിരുണ്ടു. ആകാശവും കടലും ഒരേ നിറത്തിൽ ചേരുന്നു. ശാന്തത എവിടെയോ, ദൂരെയെവിടെയോ മറഞ്ഞു. കാറ്റിന് ശീതളിമയില്ല. ഒരു തരം ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഓർമ്മകൾ മുങ്ങിപ്പോയ കപ്പലുകൾ പോലെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടന്ന് ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്നു. അവയെ തൊടുമ്പോഴെല്ലാം ഒരു ഞെട്ടൽ ഞരമ്പുകളിലൂടെ പായുന്നു. ഈ കലക്കം എപ്പോൾ തീരും ? ഈ തിരമാലകൾ എപ്പോൾ ശാന്തമാകും? ഒരു മറുപടി കിട്ടാത്ത ചോദ്യം ഉയർന്ന് പൊങ്ങി, വീണ്ടും അടങ്ങിപ്പോകുന്നു. ഞാൻ നിൽക്കുന്നു ഈ തീരത്ത്. കാത്തിരിപ്പില്ലാതെ, പ്രതീക്ഷകളില്ലാതെ, വെറും കാഴ്ചക്കാരനായി. മനസ്സിന്റെ പ്രക്ഷോഭത്തെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. ഒരു കൊച്ചുമീൻ തിരയിളക്കത്തിൽ പെട്ട് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മടങ്ങുന്നത് പോലെ ചെറിയ പ്രതീക്ഷകൾ വലിയ വേദനകളിൽ അലിഞ്ഞുപോവുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ കടൽ അൽപ്പം ശാന്തമാകും. പക്ഷേ ആഴങ്ങളിൽ ഈ കുഴമറിച്ചിൽ അങ്ങനെ തന്നെയുണ്ടാകും. നാളത്തെ സൂര്യോദയത്തിലും ഉള്ളിലെ തിരകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുമോ? അറിയില്ല. ഈ നൊമ്പരക്കടലിന് അറ്റം കണ്ടെത്താൻ ഈ ജീവിതത്തിന് കഴിയുമോ? പുറത്തേയ്ക്ക് ഒഴുകിയ ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം തിരമാലയായി ദൂരേക്ക് മറയുന്നു. --- അനിൽ ആർ. മധു #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍ #༺♉ജ്യോതിഷം♉༻ #🏹 കർക്കിടകം 1🕉️