Teenage love നാളെ കാണാം ❤️ അദ്ധ്യായം 6 — ക്ലാസ് ലീഡർ ആർ? രാവിലെ ഒമ്പത്. ക്ലാസിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ ബഹളം. കാർത്തിക് ടീച്ചറുടെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഹാജർ വിളിക്കുകയാണ്. "അരുൺ..." "പ്രസന്റ് സാർ." "മീര..." "പ്രസന്റ്." "റിയ..." "പ്രസന്റ്." "റിയാൻ..." "പ്രസന്റ്." "കാർത്തിക്..." അരുൺ എഴുന്നേറ്റു. "Absent!" ക്ലാസ് മുഴുവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതേ സമയം വാതിൽക്കൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "Good Morning..." കാർത്തിക് കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. ക്ലാസ് ടീച്ചർ. "വളരെ നല്ല ഹാജർ വിളിയാണല്ലോ." വീണ്ടും ചിരി. --- "ഇന്ന് ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്." ടീച്ചർ രജിസ്റ്റർ അടച്ചു. "ഈ വർഷത്തെ ക്ലാസ് ലീഡറെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം." ഉടനെ ക്ലാസിൽ പല ശബ്ദങ്ങൾ. "കാർത്തിക്!" "അയ്യോ വേണ്ട..." "മീര..." "റിയ..." ടീച്ചർ ചിരിച്ചു. "ആദ്യം പേരുകൾ പറയൂ." അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബോർഡിൽ നാല് പേരുകൾ എഴുതി. മീര കാർത്തിക് റിയ റിയാൻ കാർത്തിക് കൈ ഉയർത്തി. "മാം... ഒരു അപേക്ഷ." "പറയൂ." "എന്റെ പേര് മായ്ച്ചോളൂ." "എന്തുകൊണ്ട്?" "ഞാൻ ലീഡറായാൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ സ്കൂൾ അടച്ചുപൂട്ടും." ടീച്ചർക്ക് പോലും ചിരി വന്നു. --- വോട്ടിംഗ് തുടങ്ങി. ചെറിയ പേപ്പറിൽ പേര് എഴുതണം. അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ വോട്ടെണ്ണൽ. "മീര... 8." "കാർത്തിക്... 6." "റിയ... 14." എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു. "റിയാൻ..." ടീച്ചർ പേപ്പർ എണ്ണി. "...14." ക്ലാസ് നിശ്ശബ്ദം. "ടൈ." കാർത്തിക് ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു. "രണ്ടുപേരും ലീഡറാക്കാം." "അതെ..." പലരും പിന്താങ്ങി. ടീച്ചർ ആലോചിച്ചു. "ശരി." "റിയയും റിയാനും ഈ വർഷം ക്ലാസ് ലീഡേഴ്സ്." 👏👏👏👏 റിയ കൈ നീട്ടി. "Congratulations... Partner." റിയാനും കൈകൊടുത്തു. "Same to you." കാർത്തിക് പതുക്കെ അരുണിനോട് പറഞ്ഞു. "ഈ വർഷം നമ്മൾ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ല." --- ലഞ്ച് ബ്രേക്കിൽ ഗ്യാങ് മഴമരച്ചുവട്ടിൽ. "ലീഡർ സാറേ..." കാർത്തിക് എഴുന്നേറ്റ് സല്യൂട്ട് അടിച്ചു. "ഇരിക്കെടാ." "സാർ... നാളെ യൂണിഫോം വേണ്ടെന്ന് ഒരു ഉത്തരവ് ഇറക്കാമോ?" "ആദ്യം നിന്നെ സസ്പെൻഡ് ചെയ്യാം." എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ് റിയ ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് പുറത്തെടുത്തത്. "ഇതാ..." "എന്താ ഇത്?" "ചോക്ലേറ്റ്." "എന്തിന്റെ?" "ഞാൻ ജയിച്ചതിന്റെ." "നീ മാത്രം ജയിച്ചില്ലല്ലോ." റിയാൻ പറഞ്ഞു. "അറിയാം." അവൾ മറ്റൊരു ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് അവന്റെ നേരെ നീട്ടി. "ഇത് സഹലീഡർക്കുള്ളത്." റിയാൻ വാങ്ങി. "Thanks." "ഇനി Thanks പറയുന്നത് കുറയ്ക്കണം." "എന്തുകൊണ്ട്?" "നമ്മൾ ഫ്രണ്ട്സായില്ലേ." ഒരു നിമിഷം... റിയാൻ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. "ഓക്കേ... ഫ്രണ്ട്." --- വൈകുന്നേരം അവസാന ബെൽ. എല്ലാവരും ബാഗെടുത്ത് ഇറങ്ങി. സ്കൂൾ വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ റിയ ചോദിച്ചു. "റിയാൻ..." "ഹും?" "നിനക്ക് ഫോട്ടോഗ്രഫി ഇത്ര ഇഷ്ടമാകാൻ കാരണം?" അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു. ഗാലറി തുറന്നു. പൂക്കൾ. മഴ. സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ട്. പക്ഷികൾ. സൂര്യാസ്തമയം. റിയ ഓരോ ചിത്രവും നോക്കി. "വൗ..." "എല്ലാം നീ എടുത്തതാണോ?" "അതെ." "ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?" "പറ." "നീ ആളുകളെക്കാൾ നിമിഷങ്ങളെയാണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്." റിയാൻ ഒന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "അതെങ്ങനെ മനസ്സിലായി?" "ഈ ഫോട്ടോകളിൽ ഒരാളും പോസ് ചെയ്യുന്നില്ല." "എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയാണ്... അല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കുകയാണ്." റിയാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആ വാക്ക് അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. --- ഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ റിയ ബസിലേക്ക് കയറാൻ തിരിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനിന്നു. "ഓഹ്..." "എന്താ?" "നമ്മുടെ ഡീൽ മറക്കണ്ട." "ഏത്?" "എന്റെ സ്കെച്ചിന് പകരം എന്റെ ഫോട്ടോ." "ഓർമ്മയുണ്ട്." "എന്നാൽ..." അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഫോട്ടോ എടുക്കണം." "ചലഞ്ചാണോ?" "അതെ." ബസ് ഹോൺ മുഴക്കി. റിയ പടികൾ കയറി. ജനലരികിൽ നിന്ന് കൈവീശി. "ബൈ... ലീഡർ." റിയാനും കൈവീശി. ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അത് നോക്കി നിന്ന കാർത്തിക് പതുക്കെ റിയാന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. "ഡാ..." "എന്താ?" "ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാ." "എന്ത്?" "ഈ വർഷം നിന്റെ ക്യാമറയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വരാൻ പോകുന്ന മുഖം..." അവൻ ബസിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി. "...അവളുടേതായിരിക്കും." റിയാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ... കാർത്തിക്കിന് ഉത്തരം കിട്ടിയിരുന്നു. തുടരും... ❤️ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #༺♉ജ്യോതിഷം♉༻ #📋 കവിതകള്‍