🩷 നീയാം ജീവൻ 🩷 Part 30 💞💞💞💞💞💞💞 ഗംഗ ഇറങ്ങി പോയതും ആമി പതിയെ ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറുചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. "രണ്ട് വർഷത്തെ പ്രണയം അല്ലേ..." അവൾ പതിയെ സ്വയം പറഞ്ഞു. താഴെ നിന്നും ഗംഗയുടെ കാറിന്റെ ശബ്ദം അകന്ന് പോകുന്നത് കേട്ടതും അവൾ തിരിഞ്ഞ് യാന്റെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി. വാതിൽ പാതി തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറി. യാൻ അപ്പോഴും തല കൈയിൽ താങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആമി വന്നത് പോലും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല. കുറച്ച് നിമിഷം അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അഞ്ച് വർഷം... അവന് വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന വർഷങ്ങൾ.... അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദന... അവനെ വീണ്ടും കണ്ട സന്തോഷം... എല്ലാം കൂടി അവളുടെ നെഞ്ചിൽ കനമായി നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് അഭിനയിക്കണം. സത്യം അറിയണം. യാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ മാറിയത് എന്ന് കണ്ടെത്തണം. ആമി പതിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവളുടെ കാലൊച്ച കേട്ടതും യാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി. "എന്താ..." സാധാരണ പോലെ ചോദിച്ചു. ആമി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു. യാൻ അറിയാതെ അസ്വസ്ഥനായി. ആ നോട്ടം എന്തോ അവനെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വേണോ..." അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "വേണം." "എന്ത്..." "ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണം." യാൻ അവളെ നോക്കി. ആമി അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. "തനിക്ക് ഗംഗ ചേച്ചിയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണോ..." അവൾ വളരെ നിസാരമായി ചോദിച്ചു. യാൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടിയില്ല. അവൻ ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "എന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്." "അല്ല... നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ നല്ല ജോഡി ആണെന്ന് തോന്നി." അവൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എത്തിയില്ല. യാൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. എന്തുകൊണ്ടോ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. "അതൊക്കെ നിനക്ക് അറിയേണ്ട കാര്യമാണോ." അവൻ മറുപടി നൽകി. ആമി ചുമൽ കുലുക്കി. "അറിയണ്ട കാര്യം ഒന്നുമല്ല." "പിന്നെ..." "എനിക്ക് വെറുതെ അറിയാൻ തോന്നി." അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വാതിലിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയ ശേഷം വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു. "താൻ ഗംഗ ചേച്ചിയെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുമല്ലേ..." അവൾ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ടതും യാന്റെ മുഖം മുറുകി. സന്തോഷം... ആ വാക്ക് തന്നെ അവന് അന്യമായിരുന്നു. ഗംഗയുടെ കൂടെ ജീവിതം... അവൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. "ആമി..." അവൻ വിളിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു. "എന്താ..." "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്." ആമി ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതിയെ ചിരിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല...എനിക്ക് ചോദിക്കാൻ തോന്നി ചോദിച്ചതാ." അതും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ അടഞ്ഞതും യാൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ചോദ്യവും അവന്റെ മനസ്സിനെ കുഴക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ കാണുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ വേദനിക്കുന്നത്... എന്തുകൊണ്ടാണ് അവളെ മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്... എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഗംഗയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ദേഷ്യം വരുന്നത്... ഒന്നിനും അവന് ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു. 💞💞💞💞💞💞💞 അതേ സമയം... KS ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പാർക്കിംഗിൽ യദു കാർ നിർത്തി. "ഇന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പൂച്ചയെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ തിരിച്ചു പോകാം." അവൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അകത്ത് കയറാൻ പോകുമ്പോൾ തന്നെ മുന്നിൽ നിന്ന് അഹല്യ വരുന്നത് കണ്ടു. അവളും യദുവിനെ കണ്ടു. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം കൂട്ടിയിടിച്ചു. യദുവിന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. അഹല്യ പുരികം ചുളിച്ചു. "തനിക്ക് ഇവിടെ എന്താ പണി..." അവൾ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് പനി ഇല്ല." "ഞാൻ പനി ഉണ്ടോന്ന് അല്ല ചോദിച്ചത്." "അറിയാം." യദു ചിരിച്ചു. അത് കണ്ടതും അഹല്യയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "അപ്പോൾ എന്തിനാ വന്നത്." "ഡോക്ടറെ കാണാൻ." "ഏത് ഡോക്ടറെ." "ഡോക്ടർ അഹല്യയെ." അവൻ വളരെ കൂളായി പറഞ്ഞു. അഹല്യ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. "എന്തിന്." "കാണാൻ." "യദു..." "എന്താ പൂച്ചേ." അത് കേട്ടതും അവൾ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. യദു ചിരിച്ചു. അഹല്യ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ മറികടന്ന് നടന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് ദൂരം പോയ ശേഷം അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു. 💞💞💞💞💞💞💞 ഗംഗയുടെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ ഒരു ഫയൽ തുറന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഫോട്ടോയിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി. ശിവാൻഷ്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. "ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പോലും നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ..." അയാൾ പല്ല് കടിച്ചു. "ഈ പ്രാവശ്യം ഞാൻ ഒരു തെറ്റും വരുത്തില്ല." അയാൾ ഫോൺ എടുത്തു. "അവനെ കുറിച്ച് എനിക്ക് എല്ലാ വിവരവും വേണം..." "എവിടെയായാലും കണ്ടെത്തണം..." അയാളുടെ ശബ്ദം ഭീഷണി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. 💞💞💞💞💞💞💞 (തുടരും...) #📔 കഥ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം