💞 നീയാം ജീവൻ 💞 💞 Part 33 💞 💞💞💞💞💞💞💞 "ഇപ്പോൾ പറയ്..." ദീപുവിന്റെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. "ആ ആക്സിഡന്റിന് ശേഷം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്...?" യാൻ ഫയലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവമാറ്റം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം അവൻ പതിയെ ഫയൽ അടച്ചു. "ഈ റിപ്പോർട്ട് നിങ്ങൾക്ക് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി...?" ദീപു ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അതിന് ഇപ്പോൾ പ്രസക്തിയില്ല." "എനിക്ക് ഉണ്ട്." യാൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരി. "കാരണം ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിന് മുൻപ് നിങ്ങൾ എനിക്ക് ചില ഉത്തരം തരണം." കുക്കുവും മാളുവും പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കി. അഹല്യ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുകയാണ്. യദു ആണെങ്കിൽ ആകെ കിളി പോയ അവസ്ഥ. "ആരെങ്കിലും എനിക്ക് ഒന്ന് പറഞ്ഞ് തരാമോ ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നത് എന്ന്...?" അവൻ ചോദിച്ചതും എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി. "ഞാൻ മാത്രം ആണോ ഇവിടെ ഒന്നും അറിയാത്തത്...?" യദുവിന്റെ മുഖം കണ്ടതും മാളുവിന് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. ദീപു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "നിനക്ക് ഞങ്ങളെ എങ്ങനെ അറിയാം... ആദ്യം അതിന് ഉത്തരം പറ." യാൻ നേരെ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. ദീപുവിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി. "കാരണം..." "നിന്നെ ഞങ്ങൾ ആദ്യമായിട്ട് കാണുന്നത് ഇപ്പോഴല്ല." യാന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി. "എന്ന് വെച്ചാൽ...?" അഹല്യ ആദ്യമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. "അഞ്ച് വർഷം മുൻപ്...ആ ആക്സിഡന്റിന് മുൻപ്...ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ അറിയാം." ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത. യദു ഞെട്ടി അഹല്യയെ നോക്കി. "പൂച്ചേ..." "നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ...?" അഹല്യ അവനെ തുറിച്ച് നോക്കി. "ഇപ്പോൾ ആ പേര് വിളിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും." യദു ഉടനെ വായ അടച്ചു. യാൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. "ഇത് തമാശ അല്ല.നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ എങ്ങനെ അറിയാം.എനിക്ക് നിങ്ങളെ അറിയില്ല." ദീപു പതിയെ തല കുലുക്കി. "അതാണ് ഞങ്ങളെയും കുഴക്കുന്ന കാര്യം...നിനക്ക് ഓർമ്മ ഇല്ല.....പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ട്." മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. 💞💞💞💞💞💞💞 വീട്ടിൽ...ആമി തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്നു. "എന്താ മോളെ...ഇന്ന് ആകെ ഒരു ടെൻഷൻ പോലെ..." ആമി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ...ഒരാൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും അയാളെ കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാവും...?" അമ്മ അവളെ നോക്കി. "യാനിനെ കുറിച്ചാണോ...?" ആമി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ നിശബ്ദത തന്നെയായിരുന്നു ഉത്തരം. 💞💞💞💞💞💞💞 വില്ലയിൽ... "ഓർമ്മ ഇല്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്..." യാൻ വീണ്ടും ഇരുന്നു. "അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞോളൂ.എനിക്ക് കേൾക്കണം." അവന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത പോലെ തോന്നി. ദീപു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ അഹല്യയെ നോക്കി. "നീ പറഞ്ഞോളൂ." അഹല്യ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് യദു ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് അവളെ ഇങ്ങനെ കാണുന്നത്. സാധാരണ എന്തിനെയും നേരിടുന്ന അഹല്യ ഇന്ന് എന്തിനെയോ ഭയക്കുന്നത് പോലെ. 💞💞💞💞💞💞💞 "എന്റെ പേര് അഹല്യ.അത് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാം." അവൾ തുടങ്ങി. "പക്ഷേ...ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല." യാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. "ഞാൻ ഡോക്ടർ അഹല്യ മാത്രം അല്ല.ഞാൻ..." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒരാളെ അഞ്ചു വർഷമായി അന്വേഷിക്കുകയാണ്." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "എന്റെ ഏട്ടനെ." യദു ഞെട്ടി. കുക്കുവും മാളുവും തല താഴ്ത്തി. ദീപു കണ്ണുകൾ അടച്ചു. യാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അഹല്യയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. " എല്ലാവരും അവൻ മരിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു.പക്ഷേ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല " അവളുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി. യദുവിന്റെ ഹൃദയം എന്തോ കാരണം കൊണ്ട് വേദനിച്ചു. അവൾ കരയുന്നത് കാണാൻ അവന് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. "പിന്നെ..." അഹല്യ തുടർന്നു. "കുറച്ച് മാസം മുൻപ്...ഞാൻ ഒരു ഫോട്ടോ കണ്ടു." അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു. ഒരു ചിത്രം തുറന്ന് യാന്റെ നേരെ നീട്ടി. യാൻ ചിത്രം വാങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ മുഖം മാറി. കാരണം... ആ ചിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്... അവൻ തന്നെയായിരുന്നു. അല്ല... അവന്റെ മുഖമുള്ള മറ്റൊരാൾ. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവന്റെ തോളിൽ കൈ ഇട്ട് ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി. അഹല്യ. "ആരാണ് ഇയാൾ...?" യാൻ പതിയെ വിക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അഹല്യ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. "എന്റെ ഏട്ടൻ." "ശിവാൻഷ്." മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം ശബ്ദം പോലും ഉണ്ടായില്ല. യദു ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും മറന്നു. യാന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഫോട്ടോ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കാരണം... ആ ഫോട്ടോയിലെ മുഖം... അവന്റെ മുഖം തന്നെയായിരുന്നു. 💞💞💞💞💞💞💞 തുടരും... #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #📔 കഥ #📙 നോവൽ