🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 4 ❤️..............❤️ "അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു..." ─── അടുത്ത ദിവസം കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ റെഡിയാകുമ്പോഴായിരുന്നു പ്രണയയുടെ അമ്മ, മാലിനി, അവളെ വിളിച്ചത്. "പ്രണയ... ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തണം." "എന്താ അമ്മേ?" ബാഗ് തോളിലിട്ട് കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "ഒരു ഫാമിലി ഗെറ്റ്-ടുഗെതർ ഉണ്ട്." പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചു. "അമ്മേ... എനിക്ക് വരാൻ പറ്റില്ല. നാളെ പ്രോജക്റ്റ് സബ്മിഷൻ ആണ്." "നിന്റെ അച്ഛൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." അതും പറഞ്ഞ് മാലിനി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പ്രണയ നെടുവീർപ്പിട്ടു. ഇത്തരം ഫംഗ്ഷനുകളൊന്നും അവൾക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. ─── വൈകുന്നേരം... മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരു ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിലേക്ക് എത്തി. ഹാൾ മുഴുവൻ ബിസിനസ് ലോകത്തെ പ്രമുഖരാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രണയയ്ക്ക് ഇതൊന്നും പുതിയ കാഴ്ചയല്ല. അവളുടെ അച്ഛൻ കൃഷ്ണവർമ്മയും അമ്മ മാലിനിയും രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ ബിസിനസുകാരായിരുന്നു. ചെറുപ്പം മുതൽ ഇത്തരം പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുത്ത് വളർന്നവളാണ്. എങ്കിലും അവൾക്ക് ആ ലോകത്തേക്കാൾ ഇഷ്ടം സാധാരണ ജീവിതമായിരുന്നു. "പ്രണയ..." അച്ഛന്റെ വിളി കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. "വാ... നിന്നെ ഒരാൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്താം." അവൾ അച്ഛനൊപ്പം മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ നിന്നിരുന്ന ദമ്പതികളെ കണ്ടതും കൃഷ്ണവർമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇതാണ് എന്റെ മകൾ പ്രണയ." "ഓഹ്..." ആ സ്ത്രീ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഇത്ര വലുതായോ?" പ്രണയ അത്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി. താൻ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആളുകൾ. പക്ഷേ അവർക്ക് തന്നെ നന്നായി അറിയുന്ന പോലെ. "ഇവർ രാഘവ് മേനോനും ഭാര്യ ദേവികയും." കൃഷ്ണവർമ്മ പരിചയപ്പെടുത്തി. മേനോൻ... ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ പരിചിതം പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ എവിടെ നിന്നെന്ന് ഓർമ്മ വന്നില്ല. ─── "അങ്കിൾ..." പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. മുന്നിൽ... അഭ്യുഹ്. ബ്ലാക്ക് സ്യൂട്ടിൽ. എപ്പോഴത്തേക്കാളും വ്യത്യസ്തമായി. "അഭ്യുഹ്...?" അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു. അതേസമയം അഭ്യുഹിന്റെയും മുഖത്ത് അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. "പ്രണയ?" രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ─── "നിങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം അറിയാമോ?" ദേവിക ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങൾ ഒരേ കോളേജിലാണ്." അഭ്യുഹ് മറുപടി നൽകി. അത് കേട്ടതും മുതിർന്നവർ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. "അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായി." രാഘവ് മേനോൻ പറഞ്ഞു. "എന്ത് കാര്യങ്ങൾ?" പ്രണയയും അഭ്യുഹും ഒരുമിച്ച് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ മുതിർന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ─── ആ രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ പ്രണയയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു. അഭ്യുഹിന്റെ കുടുംബം... അച്ഛനും അമ്മയും അവരെ നന്നായി അറിയുന്നത്... അവരുടെ ആ വിചിത്രമായ ചിരികൾ... എന്തൊക്കെയോ അവളിൽ സംശയം ഉണർത്തി. ─── മറുനാൾ കോളേജിൽ. പ്രോജക്റ്റ് ഫയൽ സമർപ്പിച്ച ശേഷം രണ്ടുപേരും ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടന്നു. "ഇന്നലെ എല്ലാവരും എന്തിനാ അങ്ങനെ ചിരിച്ചത്?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "എനിക്കും അറിയില്ല." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു." "എന്ത്?" "നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി സുഹൃത്തുക്കളാണെന്ന്." പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "സീരിയസ്ലി?" "മ്മ്." അവൾ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ലോകം എത്ര ചെറുതാണ്. ഇത്ര നാളായി ഒരേ കോളേജിൽ പഠിച്ചിട്ടും അറിയാത്ത ഒരു ബന്ധം. ─── കോളേജിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അവരെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ഒരാൾ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ അഭ്യുഹിലായിരുന്നു. പ്രണയയിലേക്കും. അവളുടെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത വ്യക്തമായിരുന്നു. കാരണം... അഭ്യുഹിനോട് അവൾക്ക് വർഷങ്ങളായുള്ള ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആദ്യമായി... അവന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരാളിലേക്ക് പോകുന്നത് അവൾ കാണുകയായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ─── അന്ന് രാത്രി... അഭ്യുഹ് തന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും വഴുതിപ്പോയി. ഇന്നലെ ഹോട്ടലിൽ പ്രണയയെ കണ്ട നിമിഷം... അവളുടെ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മുഖം... അവളുടെ ചിരി... അറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് കണ്ട കൊണ്ടാണ് ദേവിക മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. "എന്താ മോനെ?" "ഒന്നുമില്ല." "ഉറപ്പാണോ?" അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "മ്മ്." അഭ്യുഹ് മറുപടി നൽകി. പക്ഷേ അമ്മ മുറി വിട്ടുപോകുമ്പോൾ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു. "പ്രണയ നല്ല കുട്ടിയാണ്." അഭ്യുഹ് ഞെട്ടി തല ഉയർത്തി. ദേവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ... ആദ്യമായി... അഭ്യുഹിന്റെ ഹൃദയം ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു. "പ്രണയ എനിക്ക് വെറും സുഹൃത്ത് മാത്രമാണോ?" ആ ചോദ്യം അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവന് വ്യക്തമായ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. കാരണം പ്രണയം, വികാരങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ... ഇതൊന്നും അവന്റെ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പം മുതൽ പഠനം, ലക്ഷ്യങ്ങൾ, കുടുംബ ബിസിനസ്... അതായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന പുതിയ വികാരത്തെ അവൻ മനപ്പൂർവ്വം അവഗണിച്ചു. ─── മറുവശത്ത്... പ്രണയയുടെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. കിടക്കയിൽ കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. ഇപ്പോൾ അഭ്യുഹിനെ കാണുമ്പോൾ പഴയ പോലെയല്ല. അവന്റെ കുടുംബവും തന്റെ കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അറിഞ്ഞതുമുതൽ എന്തോ ഒരു അടുപ്പം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം മനസ്സിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... അവൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവൻ? അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ്? അവൾക്കറിയില്ല. ─── ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. പ്രോജക്റ്റ് വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. കോളേജിൽ എല്ലാവരും അടുത്ത സെമസ്റ്ററിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. എന്നാൽ അഭ്യുഹും പ്രണയയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഇപ്പോൾ ദിവസവും സംസാരിക്കും. മെസ്സേജുകൾ അയക്കും. ഒരുമിച്ച് ലൈബ്രറിയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കും. ചിലപ്പോൾ കാന്റീനിലും. ഇതൊക്കെ പ്രണയയ്ക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഒരിക്കലും തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ─── ഒരു ദിവസം. കോളേജിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. അപ്പോഴാണ് ശക്തമായ മഴ തുടങ്ങിയത്. അവൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. കാർ വിൻഡോ താഴ്ന്നു. അകത്ത് അഭ്യുഹ്. "കയറുന്നില്ലേ?" പ്രണയ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "വേണ്ട... ഞാൻ ബസിൽ പോകാം." "ഈ മഴയിലോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "വാ." അവന്റെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ─── കാറിനുള്ളിൽ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. റേഡിയോയിൽ മന്ദമായൊരു പാട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പുറത്ത് മഴ. അകത്ത് രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ പറയാതെ കിടക്കുന്ന ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ. "നീ ഇങ്ങനെ നിശബ്ദമായിരിക്കാറുണ്ടോ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "ഞാൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്." "അറിയാം." അവൾ ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടാണ്." അഭ്യുഹ് ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. "എന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്താ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. കാരണം അവൾക്ക് അതിന് ഒരു മറുപടിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. "കാരണം ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു..." പക്ഷേ അത് പറയാൻ കഴിയില്ല. "ചുമ്മാ." അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അഭ്യുഹ് വീണ്ടും റോഡിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ─── വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം പ്രണയ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് ജനലരികിൽ നിന്നു. ഇനിയും എത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ? അവനെ കണ്ടാൽ സന്തോഷം. അവൻ സംസാരിച്ചാൽ സന്തോഷം. അവൻ ചിരിച്ചാൽ സന്തോഷം. പക്ഷേ ആ സന്തോഷം മുഴുവൻ സ്വന്തം മനസ്സിൽ മാത്രം ഒതുക്കിവയ്ക്കുന്നത് എത്ര നാൾ? ആദ്യമായി അവൾക്ക് തന്റെ പ്രണയം ഒരു ഭാരമായി തോന്നി. ─── അഭ്യുഹിന്റെ വീട്ടിൽ. ഡിന്നർ ടേബിളിൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "അഭ്യുഹ്." രാഘവ് മേനോൻ അവനെ വിളിച്ചു. "മ്മ്." "അടുത്ത മാസം ഒരു പുതിയ പ്രോജക്റ്റ് തുടങ്ങുകയാണ്." "അറിയാം." "ഇനി മുതൽ അതിന്റെ മീറ്റിംഗുകളിൽ നീയും പങ്കെടുക്കണം." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. അവൻ ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ കമ്പനിയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുകയായിരുന്നു. ─── ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ദേവിക ചോദിച്ചു. "ഇന്ന് പ്രണയയെ കണ്ടോ?" അഭ്യുഹ് ഒന്ന് നിന്നു. "കണ്ടു." "നല്ല കുട്ടിയാണ്." അമ്മ വീണ്ടും അതേ വാക്ക് പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അമ്മ പോയ ശേഷം അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയയുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം തെളിഞ്ഞു. അവൻ ഉടനെ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കാരണം... ആ ചിന്തകൾക്ക് അവൻ ഒരു പേര് നൽകാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ─── പക്ഷേ വിധിക്ക് വേറെ പദ്ധതികളുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച കോളേജിൽ നടക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി... ഒരു അപ്രതീക്ഷിത സംഭവം... അത് ആദ്യമായി പ്രണയയെ അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമുള്ള ആളായി മാറ്റാൻ പോകുകയായിരുന്നു. അവരിൽ ഒരാൾ പോലും അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... തുടരും... ❤️ #നോവൽ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #📔 കഥ