🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 12 ❤️..................❤️ "വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസം എത്താൻ പോകുകയായിരുന്നു..." ─── ഫൈനൽ എക്സാമുകളുടെ ദിവസങ്ങൾ. കോളേജ് മുഴുവൻ ഒരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷത്തിലായിരുന്നു. എവിടെ നോക്കിയാലും പുസ്തകങ്ങളും നോട്ട്സുകളും. ലൈബ്രറിയിൽ സീറ്റ് കിട്ടാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട്. കാന്റീനിൽ പോലും പഠന ചർച്ചകൾ. മൂന്ന് വർഷത്തെ യാത്രയുടെ അവസാനഘട്ടം. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ടെൻഷനും വിഷാദവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല." ദിയ പുസ്തകം അടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നീ അതിന് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "അത് വേറെ കാര്യം." ദിയയുടെ മറുപടി കേട്ട് പ്രണയ ചിരിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കെങ്കിലും അവളുടെ ടെൻഷൻ കുറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭ്യുഹിനെ തേടി. പതിവുപോലെ അവൻ ലൈബ്രറിയുടെ ഒരു കോണിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനം തോന്നി. ─── പരീക്ഷകൾക്കിടയിലും കോളേജിൽ ഗ്രാജുവേഷൻ ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. കോൺവൊക്കേഷൻ റോബുകൾ അളക്കൽ. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നടപടികൾ. ബാച്ച് ഫോട്ടോകൾ. എല്ലാവരും ആ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം... ഇനി ഇതുപോലൊരു സമയം തിരികെ വരില്ല. ─── ഒരു ദിവസം. മുഴുവൻ ബാച്ചിന്റെയും ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഗ്രൗണ്ടിൽ കൂടി. ചിരികളും തമാശകളും. അവസാന ദിവസങ്ങളാണെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. "പ്രണയ... ഇവിടെ വാ." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചു. അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നത് അഭ്യുഹ്. "ഇതെന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ." അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അത് എനിക്കും അറിയാം." പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചു. അഭ്യുഹ് ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടതും ദിയയും നന്ദനയും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു അർത്ഥവത്തായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ─── "Smile!" ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചു. എല്ലാവരും ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷം... അഭ്യുഹിന്റെ നോട്ടം ഒരു സെക്കൻഡ് പ്രണയയിലേക്ക് വഴുതി. അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴയപോലെ. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെയും ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ക്യാമറ ആ നിമിഷം പകർത്തി. ─── പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ പേപ്പറും തീരുമ്പോൾ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആവേശം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ... അതോടൊപ്പം പിരിയലിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും അടുത്തെത്തുകയായിരുന്നു. ─── അവസാന പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം. മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളും കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. "നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം തീരും." ദിയ പതിയെ പറഞ്ഞു. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം... അത് സത്യം ആയിരുന്നു. ഈ ക്യാമ്പസ്. ഈ ബെഞ്ചുകൾ. ഈ വഴികൾ. എല്ലാം ഓർമ്മകളായി മാറാൻ പോകുന്നു. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ മിസ് ചെയ്യും." നന്ദന പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ എവിടെയും പോകുന്നില്ല." ദിയ ഉടനെ പറഞ്ഞു. "ഗ്രൂപ്പ് കോൾ ഉണ്ടല്ലോ." "അതും ശരിയാണ്." പ്രണയ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളുടെ മുഖമായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. അവനെ എല്ലാ ദിവസവും കാണാതെ ഇരിക്കുക... ആ ചിന്ത തന്നെ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അഭ്യുഹും അവളുടെ കൂടെ നടന്നു. കോളേജ് കെട്ടിടത്തിലേക്ക് രണ്ടുപേരും ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി. "വിചിത്രമല്ലേ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "എന്ത്?" "ഇത്ര നാൾ ഇവിടെ വരുന്നത് ഒരു ശീലമായിരുന്നു." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. "മ്മ്." "ഇനി വരാൻ പറ്റില്ല." "ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടല്ലോ." പ്രണയ അവനെ നോക്കി. അവൻ നേരെ മുന്നോട്ട് നോക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടിയിരുന്നു. ─── ആ രാത്രി. അവസാന പരീക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. പക്ഷേ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഡയറി അവൾ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പേജ്. വളരെ നാളുകൾക്ക് മുമ്പ് എഴുതിയത്. "Graduation കഴിയുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ അഭ്യൂഹിനോട് എല്ലാം പറയും ..." ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അതെ. സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു. എത്ര പേടിയുണ്ടെങ്കിലും. എത്ര ഭയമുണ്ടെങ്കിലും. അവൾ തന്റെ പ്രണയം തുറന്ന് പറയണം. കാരണം... അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പശ്ചാത്താപം മാത്രം ബാക്കി വരും. ─── അഭ്യുഹും തന്റെ മുറിയിൽ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവന്റെ ശ്രദ്ധ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ഒരു മുഖം മാത്രം. പ്രണയ. അവൾ ചിരിക്കുന്നത്. സംസാരിക്കുന്നത്. ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്. എല്ലാം. അതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ആ പുഞ്ചിരിയുടെ അർത്ഥം അവന് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ─── അടുത്ത ദിവസം... അവരുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ അവസാന പരീക്ഷ നടക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം... പ്രണയ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന രഹസ്യം തുറന്ന് പറയാനുള്ള തീരുമാനവും എടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ ദിവസം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ നടക്കുമോ? അല്ലെങ്കിൽ... വിധി അവർക്കായി മറ്റെന്തെങ്കിലും എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടോ? ─── അവസാന പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു. പരീക്ഷാ ഹാളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലാതെയായി. ആരോ ആർപ്പുവിളിക്കുന്നു. ചിലർ സെൽഫി എടുക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ സന്തോഷത്തിൽ കരയുന്നു. മൂന്ന് വർഷത്തെ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവർ എല്ലാവരും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. "ഫ്രീഡം!" ദിയ കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. "ഇവളെ ആരെങ്കിലും പിടിച്ച് കൊണ്ടുപോ." നന്ദന തലയിൽ കൈവെച്ചു. അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. പ്രണയയും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് ഗ്രാജുവേഷൻ സെറിമണി. അതിനുശേഷം... തന്റെ പ്രണയം തുറന്ന് പറയണം. ─── അങ്ങനെ... കാത്തിരുന്ന ദിവസം എത്തി. ഗ്രാജുവേഷൻ സെറിമണി. മുഴുവൻ ക്യാമ്പസും ആഘോഷമൂഡിലായിരുന്നു. സ്റ്റേജും ഓഡിറ്റോറിയവും മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത ഗ്രാജുവേഷൻ ഗൗണുകളും ക്യാപ്പുകളും ധരിച്ച് വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരും എത്തിത്തുടങ്ങി. ─── "എടീ..." ദിയ പ്രണയയെ കണ്ടതും വായ പൊത്തി. "ഇന്നും നീ സുന്ദരിയാണ്." "ഇന്നും എന്നുവച്ചാൽ?" പ്രണയ കണ്ണുരുട്ടി. "എപ്പോഴും." നന്ദന ചിരിച്ചു. അവരുടെ തമാശകൾക്കിടയിലും പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ തിരയുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടത് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്. അഭ്യുഹ്. ഗ്രാജുവേഷൻ ഗൗണിൽ. കയ്യിൽ ഫോൺ പിടിച്ച് ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ട നിമിഷം... അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അതേ സമയം... അഭ്യുഹിന്റെയും നോട്ടം അവളിലേക്ക് എത്തി. കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ശേഷം അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരി മാത്രം മതിയായിരുന്നു... പ്രണയയുടെ ദിവസം മനോഹരമാകാൻ. ─── സെറിമണി ആരംഭിച്ചു. പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ പ്രസംഗം. അധ്യാപകരുടെ ആശംസകൾ. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും പേര് വിളിച്ച് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകൽ. ഒരുപാട് ഓർമ്മകളും വികാരങ്ങളും നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ. ─── "Pranaya Krishnavarma." സ്റ്റേജിൽ അവളുടെ പേര് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഏറ്റുവാങ്ങി. ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ... മുന്നിലെ നിരയിൽ ഇരിക്കുന്ന കൃഷ്ണവർമ്മയെയും മാലിനിയെയും അവൾ കണ്ടു. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ... അവളുടെ കണ്ണുകളും ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം. "Abhyuh Menon." അവന്റെ പേരും വിളിക്കപ്പെട്ടു. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സ്റ്റേജിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന അവനെ പ്രണയ നോക്കി നിന്നു. രാഘവ് മേനോനും ദേവികയും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ... അവൾക്കും അഭിമാനം തോന്നി. അവൻ സ്വന്തമാക്കിയ ഓരോ നേട്ടവും തന്റെതുപോലെ. ─── പരിപാടി അവസാനിച്ച ശേഷം. വിദ്യാർത്ഥികളും കുടുംബാംഗങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഫോട്ടോകൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആഘോഷവും ചിരികളും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞു. "പ്രണയ!" ദേവികയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. ദേവികയും രാഘവും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. "Congratulations." ദേവിക അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "Thank you, aunty." പ്രണയ പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും കൃഷ്ണവർമ്മയും മാലിനിയും അവിടേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. "ഇന്നലെ ജനിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ ഇടുന്നവർ ഇപ്പോൾ ഗ്രാജുവേറ്റ് ആയി." രാഘവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സമയം എത്ര വേഗമാണ് പോകുന്നത്." മാലിനിയും ചിരിച്ചു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ─── അൽപസമയത്തിന് ശേഷം... രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. "അഭ്യുഹ്, ഇവിടെ നിൽക്ക്." ദേവിക പറഞ്ഞു. "പ്രണയ, നീയും." മാലിനി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അവസാനം... രണ്ടുപേരും പരസ്പരം അടുത്ത് നിന്നു. അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ പിന്നിൽ. ഒരു കുടുംബം പോലെ. ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ക്യാമറ ഉയർത്തി. "Smile!" ക്യാമറ ഫ്ലാഷ് മിന്നി. ആ നിമിഷം... രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പോലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നായി ആ ഫോട്ടോ മാറുമെന്ന്. ഫോട്ടോ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ... ദേവിക പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. "ഇനി അടുത്ത ആഘോഷം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?" പ്രണയയും അഭ്യുഹും ഒരുപോലെ അവരെ നോക്കി. രാഘവും കൃഷ്ണവർമ്മയും അർത്ഥവത്തായി ചിരിച്ചു. "അത് പിന്നീട് പറയാം." രാഘവ് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും പ്രണയയുടെ മുഖം ചെറുതായി ചുവന്നു. കാരണം... അവർ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അഭ്യുഹും അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ആ ചിരികൾ. ആ നോട്ടങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ വിവാഹ വിഷയം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ... അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു. "പ്രണയക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?" ─── വൈകുന്നേരം. പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തയ്യാറായി. പ്രണയ കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "പ്രണയ." അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ്. "മ്മ്?" "Congratulations." അവൻ കൈ നീട്ടി. പ്രണയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "നിനക്കും." പക്ഷേ... ആ കൈകൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ... ആ നിശബ്ദതയിൽ പോലും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. ─── ആ രാത്രി... രണ്ട് വീടുകളിലും ഗ്രാജുവേഷൻ ആഘോഷത്തിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു തീരുമാനവും ഉറച്ചിരുന്നു. ഇനി കാത്തിരിക്കില്ല. വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവൾ അഭ്യുഹിനോട് തന്റെ ഹൃദയം തുറന്ന് പറയാൻ പോകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചുവടുവെപ്പ്. പക്ഷേ... അവൾ അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പറയാൻ പോകുന്ന ദിവസം തന്നെ... അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം ആരംഭിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന്... തുടരും... ❤️✨ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ