❤️..................❤️ Business meetings ഉം presentations ഉം deadlines ഉം ആയി ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ... പ്രണയയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പഴയ സന്തോഷം വീണ്ടും വരാൻ പോകുകയായിരുന്നു. ഒരു ശനിയാഴ്ച രാവിലെ. Office-ലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. അപ്പോഴാണ് ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിൽ കണ്ട പേര് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരി വിരിഞ്ഞു. Diya Calling... "ഹലോ?" Call എടുത്തതും മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു നിലവിളി. "എടീ ഡയറക്ടർ മാഡം!" പ്രണയ ചിരിച്ചു. "നീ ഇപ്പോഴും ഇതേപോലെയാണോ?" "നന്ദനയും ഞാനും കൊച്ചിയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്." ദിയ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. "WHAT?" പ്രണയ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "സത്യമാണോ?" "അതെ." ഇത്തവണ നന്ദനയുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു. "ഇനി അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ കഫേയിൽ എത്തിക്കോ." ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം. മൂന്ന് പേരും പഴയ പോലെ ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ച് വർഷങ്ങളുടെ ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും... ആ സൗഹൃദത്തിന് ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "എടീ..." ദിയ പ്രണയയെ നോക്കി. "നീ ഭയങ്കര serious ആയി പോയല്ലോ." "Company നടത്താൻ serious ആവേണ്ടേ." "അയ്യോ..." നന്ദന തലകുലുക്കി. "കോളേജിലെ ആ വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചിരുന്ന പെണ്ണ് എവിടെ പോയി?" അവരുടെ തമാശകൾക്കിടയിൽ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. പഴയ കഥകൾ ഓരോന്നായി പുറത്തുവന്നു. Canteen. Industrial Visit. Farewell. Assignments. Exams. എല്ലാം. "ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ദിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "Industrial Visit-ൽ ട്രെക്കിങ്ങിന് പോയ ദിവസം." "അയ്യോ..." നന്ദന പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "പ്രണയ വീഴാൻ പോയ ദിവസം." പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചു. "അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നോ?" "ഞങ്ങൾ മറക്കുമോ?" അറിയാതെ അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ ദിവസം തെളിഞ്ഞു. കാൽ വഴുതിയ നിമിഷം. ഭയം. പിന്നെ... തന്നെ മുറുകെ പിടിച്ച കൈ. അഭ്യുഹ്. "അന്ന് അഭ്യുഹിന്റെ മുഖം കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ." ദിയ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "അവൻ പേടിച്ച് പോയിരുന്നു." "ദിയ..." പ്രണയ പതിയെ വിളിച്ചു. "മതി." ദിയയും നന്ദനയും പരസ്പരം നോക്കി. കാരണം... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വേദന അവർ കണ്ടിരുന്നു. നന്ദന പതിയെ ചോദിച്ചു. "നീ അവനെ കണ്ടോ?" പ്രണയ ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. "മ്മ്." "എങ്ങനെയുണ്ട്?" "നന്നായിരിക്കുന്നു." "പിന്നെ?" ദിയ ചോദിച്ചു. "പിന്നെ ഒന്നുമില്ല." ആ മറുപടി കേട്ടതും ദിയ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നിങ്ങളിരുവരും ഇതേ സ്ഥലത്ത് തന്നെയാണല്ലോ." പ്രണയ തല താഴ്ത്തി. കാരണം... അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ദിയ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം... അവൾ balcony-യിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിൽ coffee mug. മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ. പ്രത്യേകിച്ച്... ആ ദിവസം. അവൾ അഭ്യുഹിനോട് പ്രണയം പറയാൻ പോയ ദിവസം. "എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്..." ആ വാക്കുകൾ വരെ അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ... അതിനുശേഷം എല്ലാം മാറി. Career. Responsibilities. Timing. Fear. എല്ലാം. അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്. അന്ന് വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം എത്ര കരഞ്ഞെന്ന്. എത്ര രാത്രികൾ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നെന്ന്. എത്ര തവണ അവന്റെ chat തുറന്ന് നോക്കിയെന്ന്. അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി. അവൾ ശക്തയായി. വിജയിച്ചു. സ്വന്തം സ്ഥാനം നേടി. പക്ഷേ... ആ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. "അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നനഞ്ഞു. "Stupid..." സ്വയം തന്നെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ ചിരിയിൽ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്. Office cabin-ൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അഭ്യുഹ്. അവന്റെ phone screen-ൽ ഒരു notification തെളിഞ്ഞു. Diya uploaded 5 new photos. അവൻ photo തുറന്നു. അതിൽ... ദിയ. നന്ദന. പ്രണയ. മൂന്ന് പേരും ഒരുമിച്ചുള്ള selfie. Photo നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും... അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവന് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... വളരെ വൈകാതെ തന്നെ... ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം അവൻ കണ്ടെത്താൻ പോകുകയായിരുന്നു... ദിയയെയും നന്ദനയെയും കണ്ടതിന് ശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. Joint project അതിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നിരുന്നു. അതോടൊപ്പം... അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വരികയായിരുന്നു. പ്രണയ മാറിയിരിക്കുന്നു. അല്ല... ശരിക്കും മാറിയതല്ല. മാറിയത് അവളും താനും തമ്മിലുള്ള അകലം ആയിരുന്നു. കോളേജിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ... അവൾ ദിവസവും മെസ്സേജ് അയക്കും. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പറഞ്ഞ് വിളിക്കും. ദേഷ്യപ്പെടും. വഴക്കിടും. ചിരിപ്പിക്കും. അവന്റെ നിശബ്ദ ജീവിതത്തിൽ നിറങ്ങൾ നിറച്ചത് അവളായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... അവൾ സംസാരിക്കും. പക്ഷേ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം. ചിരിക്കും. പക്ഷേ അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട്. ഒരിക്കലും personal topic-കളിലേക്ക് പോകില്ല. എപ്പോഴും... Professional. ഒരു meeting കഴിഞ്ഞ ശേഷം. Conference room-ൽ എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് പോയിരുന്നു. പ്രണയയും files എടുത്ത് പോകാൻ തയ്യാറാകുകയായിരുന്നു. "പ്രണയ." അഭ്യുഹ് വിളിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "Yes?" ആ ഒറ്റ വാക്ക് പോലും ഔദ്യോഗികമായിരുന്നു. "നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ formal ആയിരുന്നോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. പ്രണയ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "Business discussion-ൽ അല്ലേ നമുക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നത്." "മ്മ്." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. പക്ഷേ... അവന്റെ മനസ്സിലെ ചോദ്യം അതല്ലായിരുന്നു. 'നമ്മൾ എപ്പോഴാണ് strangers ആയത്?' അവൾ പോയ ശേഷം പോലും ആ ചോദ്യം അവന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ നിന്നു. ─── അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. Project team-ന്റെ emergency meeting വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു പ്രധാന client presentation. അത് നേരിട്ട് Bangalore-ൽ പോയി അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. "Who is going from your side?" ഒരു manager ചോദിച്ചു. "പ്രണയ." കൃഷ്ണവർമ്മ മറുപടി നൽകി. "From our side..." രാഘവ് മേനോൻ അഭ്യുഹിനെ നോക്കി. "Abhyuh will handle it." ─── ഒരു നിമിഷം... പ്രണയയും അഭ്യുഹും പരസ്പരം നോക്കി. Business trip. രണ്ട് ദിവസം. ഒരുമിച്ച്. പ്രണയ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. "Fine." അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് മാത്രം അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം... അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത അവൻ കണ്ടിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം. Airport. പ്രണയ boarding gate-നരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. Laptop തുറന്ന് presentation revise ചെയ്യുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് മുന്നിൽ ഒരാൾ ഇരുന്നത്. അഭ്യുഹ്. "Flight delay ആണ്." അവൻ പറഞ്ഞു. "മ്മ്." അവൾ screen-ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. കുറച്ച് നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത. കോളേജിൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ... ഇതിനിടയിൽ അവൾ കുറഞ്ഞത് നൂറ് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞേനെ. ഇപ്പോൾ... അവൾ laptop അടച്ചിട്ട് പോലും നോക്കുന്നില്ല. അവസാനം അഭ്യുഹ് തന്നെയാണ് സംസാരിച്ചത്. "Diya വന്നിരുന്നോ?" പ്രണയ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?" "Photos കണ്ടു." ആദ്യമായി ആ ദിവസം അവൾ സ്വാഭാവികമായി ചിരിച്ചു. "അവൾ ഇപ്പോഴും പഴയപോലെ തന്നെ." "അതെ." അഭ്യുഹും ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ... അവന് പഴയ പ്രണയയുടെ ഒരു ചെറിയ കാഴ്ച കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അത് എന്തുകൊണ്ടോ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. Bangalore-ൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. Hotel rooms already booked ആയിരുന്നു. Project team-ലെ മറ്റുള്ളവർ അടുത്ത ദിവസം join ചെയ്യാനായിരുന്നു. ആ രാത്രി... അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം. Dinner കഴിഞ്ഞ് lobby-യിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ഫോണിൽ mail check ചെയ്യുന്നതിനിടെയാണ് ഒരു familiar voice കേട്ടത്. "Still working?" അഭ്യുഹ്. "Tomorrow presentation ഉണ്ട്." അവൾ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല." അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു. പ്രണയ അവനെ നോക്കി. "Meaning?" "കോളേജിലും important ഡേയ്ക്ക് മുൻപ് ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു." ഒരു നിമിഷം... രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിലേക്ക് ഒരേ ഓർമ്മ വന്നു. Inter-department presentation competition. Library. Late night preparations. Coffee. Arguments. First prize. അറിയാതെ അവരുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ആ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞതും വീണ്ടും നിശബ്ദത വന്നു. കാരണം... ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ശേഷം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചിരുന്നു. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാതെ പോയിരുന്നു. "Good night, Pranaya." അവസാനം അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "Good night." അവൾ മറുപടി നൽകി. പക്ഷേ... അവൾ lift-ലേക്ക് നടന്ന് പോകുമ്പോൾ... അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. 'അവൾ എനിക്ക് ഇത്രയും അകലെയായത് എപ്പോഴാണ്?' Room-ലേക്ക് മടങ്ങിയ പ്രണയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഈ trip തീർന്നാൽ വീണ്ടും പഴയ പോലെ distance maintain ചെയ്യണം. അതാണ് നല്ലത്. കാരണം... അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഹൃദയം... വീണ്ടും അതേ തെറ്റ് ചെയ്യാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... വിധിക്ക് മറ്റൊരു പദ്ധതി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... ഈ business trip-ൽ നടക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു ചെറിയ സംഭവം... അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു വാതിൽ തുറക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു... ❤️✨ തുടരും... #നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #💑 സ്നേഹം