#📙 നോവൽ പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകളും ആയിട്ടാണ് ഗംഗ വിഷ്ണുവിന്റെ ഒപ്പം യാത്ര തിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. അവനോടൊപ്പം അവൾ ബസ്സിലേക്ക് കയറി. വിഷ്ണുവാണ് അവൾക്കുള്ള സീറ്റ് ഒക്കെ കണ്ടുപിടിച്ചു കൊടുത്തത്. മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയും കൂടി ആ സീറ്റിൽ അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കുട്ടിയോട് എവിടെയാണ് ഇറങ്ങേണ്ടത് എന്നൊക്കെ വിഷ്ണു ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. അവളും കട്ടപ്പനയ്ക്ക് തന്നെ ഉള്ളതാണ് അതുകൊണ്ട് ധൈര്യമായിട്ട് ഒപ്പം ഇരുന്നോളാൻ വിഷ്ണു പറഞ്ഞു അല്ലെങ്കിൽ ഇത്തിരി നേരം കഴിയുമ്പോൾ പുരുഷന്മാർ ആരെങ്കിലും വന്ന് അടുത്തിരുന്ന എന്നെതെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുമോ എന്ന് അവൻ ഓർത്തിരുന്നു കാരണം അങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം നടന്നതു കൊണ്ടായിരുന്നു.. ഗംഗയുടെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും വാങ്ങിക്കൊടുത്ത്, ഒപ്പം ഒരു പാക്കറ്റ് കായ വറുത്തതും. ഇതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു... സാരമില്ലടോ ഇരിക്കട്ടെ.. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ദേ ഞാൻ ആ കാണുന്ന സീറ്റിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. അവൻ നാലഞ്ച് സീറ്റുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള ഒരു സ്പേസ് ആണ് ചൂണ്ടിയത്. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബസ് എടുത്തു. ചേച്ചിയുടെ പേരെന്താ... ഗംഗയുടെ അടുത്തിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി അവളെ നോക്കി. എന്റെ പേര് ഗംഗ. അത് ഹസ്ബൻഡ് ആണോ. പെട്ടെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചതും ഗംഗയൊന്നു വല്ലാതായി.. അല്ല കുട്ടി.... സോറി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നി. ചേച്ചിയോടുള്ള ഒരു സ്നേഹവും കരുതലും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ജസ്റ്റ് ഹസ്ബൻഡ് ആണെന്ന് ഓർത്തതാണ് സോറി ട്ടോ. ഹേയ്.. സാരമില്ല.. കുട്ടിയുടെ പേര് എന്താണ്. എന്റെ പേര് അവന്തിക. ഞാൻ 9സ്റ്റാൻഡേർഡിൽ പഠിക്കുന്നത്. അതെയോ.. മോളുടെ വീട് കട്ടപ്പനയിലാണോ. അല്ല ചേച്ചി.. എന്റെ വീട് ഇവിടെ തന്നെയാണ് എന്റെ പപ്പയുടെ വീടാണ് കട്ടപ്പനയില്. മ്മ്... അവൾ തല കുലുക്കി. ആ പെൺകുട്ടി കൂടെയിരുന്നതുകൊണ്ട് സത്യത്തിൽ ഗംഗയ്ക്ക് നേരമ്പോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നുവേണം പറയാൻ അങ്ങോളം അവൾ കലിപ്പിലാണ് ഓരോന്ന് ചിലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഗംഗ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് ചിപ്സ് അവൾക്ക് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തു. ഇരുവരും അതൊക്കെ കഴിച്ച് കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അങ്ങനെ ഇരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ഗംഗ കട്ടപ്പനയിലെത്തി. വിഷ്ണു വന്ന് അവള്ടെ തോളത്ത് തട്ടി. ഇറങ്ങി വാടോ. സ്ഥലം എത്തി. അവൻ പറഞ്ഞതും ഗംഗ എഴുന്നേറ്റു. സമയം അപ്പോൾ രാത്രി 8:00 ഒക്കെ ആയി. നീയിപ്പോൾ ഈ രാത്രിയിലെ മുരളി മാഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എങ്ങനെ പോകും. അവൾ ഓർത്തു. തനിക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ.? ഇല്ല.. അതെന്താണ് തനിക്ക് വിശപ്പില്ലാത്തത്. ഇത്രയും നേരം വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു വന്നിട്ടും വിശപ്പ് ദാഹവും ഒക്കെ എവിടെ പോയി. വിഷ്ണു അവളുമായി ഒരു തട്ടുകടയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വിഷ്ണുവേട്ടാ എനിക്ക്ന്നും വേണ്ടായിരുന്നു.. രണ്ട് പൊറോട്ട ഒക്കെ കഴിച്ചിട്ട് പോകാം.. താൻ വാടോ. അവൻ പറഞ്ഞതും ഒടുവിൽ മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിലായി നിന്നു. വിഷ്ണുവേ നീ ഇത് എവിടെ പോയതായിരുന്നു.. ഏതാണ് ഈ കുട്ടി? പൊറോട്ട അടിക്കുന്ന രാഘവൻ ചേട്ടൻ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ഞാന് എറണാകുളം വരെ ഒന്നു പോയതാ. ഇത് നമുക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയാണ്. മ്മ്... അയാൾ തല കുലുക്കി. ചൂട് പൊറോട്ടയും , ഉള്ളിക്കറിയും ഒപ്പം ഒരു ചിക്കൻ ഫ്രൈയും ഒക്കെ വാങ്ങി അവൻ ഗംഗയുടെ നേർക്ക് നീട്ടി. യ്യോ വിഷ്ണുവേട്ടാ ഞാൻ ഇത്രയൊന്നും കഴിക്കില്ലന്നേ. അതൊന്നും സാരമില്ല.. കഴിച്ചു നോക്ക്.. നമ്മുടെ രാഘവേട്ടന്റെ പൊറോട്ട എത്ര തിന്നാലും മതിയാവില്ല. അല്ലെ രാഘവേട്ടാ.. അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടതും അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. തനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ടെന്നും വിശപ്പില്ലെന്നും പറഞ്ഞ ഗംഗ ആർത്തിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കണ്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. പാവം.. അവൻ മനസ്സിലോർത്തു. ഒരണ്ണം കൂടി പറയട്ടെ.... അവൻ ചോദിച്ചതും ഗംഗ വേണ്ടന്ന് മുഖം ചലിപ്പിച്ചു. . ആ സമയത്ത് റോഡിലൂടെ ഒരു ആംബുലൻസ് ചീറി പാഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു ഒന്നു നോക്കി. കൂട്ടുകാരനായ അരുണിനെ പോലെ ഒരാൾ അതിൽ ഇരിക്കുന്നതായി അവനു തോന്നി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിഷ്ണുതന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തു. അരുണിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തിട്ട് ഫോൺ കാതിൽ വച്ചു. ഹലോ അരുൺ... ആഹ് വിഷ്ണു. എടാ നീ എവിടെയാ.. വിഷ്ണു ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം ആംബുലൻസിന്റെ അലാം ശബ്ദവും അവൻ കാതിൽ കേട്ടു. ടാ... അത് പിന്നേ ഞാന് കോട്ടയം വരെ പോകുവാ. മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക്. എന്താടാ എന്തുപറ്റി....? നമ്മുടെ മുരളി മാഷ്... ആൾക്ക് ഒരു നെഞ്ചു വേദന.. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സെന്റ് ജോൺസിൽ കേറ്റിയിരുന്നു സീരിയസ് ആണെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്. അരുൺ പറയുന്നത് കേട്ടതും വിഷ്ണു മുഖം തിരിച്ച് ഗംഗ യെ നോക്കി. കൈ കഴുകിയശേഷം തന്റെ ഷോളിന്റെ തുമ്പത്ത് തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു തുടരും