🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 3 ❤️..................❤️ "ആ പ്രോജക്റ്റ് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന്..." ─── ലിസ്റ്റിൽ തന്റെ പേരിന് നേരെ അഭ്യുഹിന്റെ പേര് കണ്ടതുമുതൽ പ്രണയയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾ അതേ കാര്യം തന്നെ ചിന്തിച്ചു. "എടീ... മുഖത്തെ ആ ചിരി ഒന്ന് നോക്കിയേ." ദിയ അവളെ കളിയാക്കി. "എന്ത് ചിരി?" "അഭ്യുഹിനൊപ്പം പ്രോജക്റ്റ് കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിന്റെ ചിരി." "ദിയാ..." പ്രണയ ദേഷ്യപ്പെട്ട് നോക്കിയതും ദിയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ─── മറുനാൾ. പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ എല്ലാ ടീമുകളോടും ലാബിൽ എത്താൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രണയ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി. കയ്യിൽ നോട്ട് ബുക്കും പേനയും. ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം ആദ്യമായാണ് അവൾ അഭ്യുഹിനൊപ്പം ഇത്ര സമയം ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം അവൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. വെള്ള ഷർട്ടും ബ്ലാക്ക് ജീൻസും. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ സിംപിൾ. അവൻ നേരെ വന്ന് അവളുടെ അടുത്തുള്ള സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. "ഹായ്." പ്രണയ ആദ്യം സംസാരിച്ചു. "ഹായ്." അഭ്യുഹ് പതിവ് പോലെ ചെറിയ മറുപടി നൽകി. "പ്രോജക്റ്റ് ടോപ്പിക് നോക്കിയോ?" "മ്മ്." "എന്താ അഭിപ്രായം?" "നല്ലതാണ്." വീണ്ടും ചെറിയ മറുപടി. പ്രണയ ഉള്ളിൽ നെടുവീർപ്പിട്ടു. ദൈവമേ... ഈ മനുഷ്യനെ കൊണ്ട് എങ്ങനെ പ്രോജക്റ്റ് ചെയ്യാനാ? ─── അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവർ പ്രോജക്റ്റിനായി ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ സംസാരങ്ങൾ പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ പതിയെ... ആ സംസാരങ്ങൾ മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളിലേക്കും നീണ്ടു. ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ... "നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം എന്താ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്തി. "എന്തിനാ?" "ചുമ്മാ അറിയാൻ." അവൻ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു. "വായന." "അതെനിക്ക് അറിയാം." പ്രണയ ചിരിച്ചു. "അതല്ലാതെ?" "ശാന്തത." "എന്ത്?" "എനിക്ക് ശബ്ദം ഇഷ്ടമല്ല." അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് പ്രണയ ചിരിച്ചു. "അതുകൊണ്ടാണോ നീ ഇത്ര കുറച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്?" അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "നീ ഇത്ര കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാ?" ഇത്തവണ ചിരിക്കാൻ അവന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. പ്രണയയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "അത് എന്റെ കഴിവാണ്." "ഓഹ്." "ഓഹ് അല്ല." രണ്ടുപേരും അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ നിമിഷം മുതൽ അവരുടെ ഇടയിലെ അകലം കുറയാൻ തുടങ്ങി. ─── ഒരു വൈകുന്നേരം. പ്രോജക്റ്റ് സബ്മിഷന് കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി. അതിനാൽ കോളേജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ ലൈബ്രറിയിൽ തന്നെ നിന്നു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ച് സമയത്തിനുള്ളിൽ അത് ശക്തമായി. "ഇനി എങ്ങനെ പോകും?" പ്രണയ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. "മഴ നിൽക്കുമ്പോൾ." അഭ്യുഹ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അതുവരെ ഇവിടെ ഇരിക്കണോ?" "അല്ലെങ്കിൽ നീ മഴ നിർത്തിക്കുമോ?" പ്രണയ കണ്ണുരുട്ടി. "ചിലപ്പോൾ നിന്നെ സഹിക്കാൻ ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടാണ്." "അതുപോലെ തന്നെയാണ് എനിക്കും തോന്നുന്നത്." അഭ്യുഹിന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവൾ വായ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. അവൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശരിക്കും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യമായി അവനെ അങ്ങനെ കാണുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "എന്താ?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചതും അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. "ഒന്നുമില്ല." പക്ഷേ ഹൃദയം പതിവിലും വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ─── മഴ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അപ്പോഴാണ് പ്രണയ ശ്രദ്ധിച്ചത്. തന്റെ കുട കാറിൽ വെച്ചത്. ഇപ്പോൾ കൈയിൽ ഒന്നുമില്ല. "സൂപ്പർ." അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. "എന്താ?" "കുടയില്ല." അഭ്യുഹ് ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. ശേഷം തന്റെ കുട തുറന്നു. "വാ." "എന്ത്?" "വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ടേ?" പ്രണയ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു. ശേഷം പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഒരേ കുടക്കടിയിൽ... ഇത്ര അടുത്ത്... ആദ്യമായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ചുറ്റും വീഴുമ്പോൾ ഇരുവരും നിശബ്ദമായി നടന്നു. പക്ഷേ ആ നിശബ്ദത പോലും മനോഹരമായിരുന്നു. ─── അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ... ആ ചെറിയ ഓർമ്മകൾ... ഒരുനാൾ വേർപിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകളായി മാറുമെന്ന്... കാരണം... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം പതിയെ അഭ്യുഹിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു... പക്ഷേ അഭ്യുഹിന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ പഠിച്ചിരുന്നില്ല... ─── ഒരേ കുടയ്ക്കടിയിലൂടെ നടന്ന ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം പ്രണയയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ മാറിയതായി തോന്നി. അഭ്യുഹ് പഴയ പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു. അതേ ഗൗരവം. അതേ നിശബ്ദത. അതേ ചെറിയ മറുപടികൾ. പക്ഷേ പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ അവനിൽ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇടത് കവിളിൽ തെളിയുന്ന ചെറിയ കുഴി... ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നെറ്റിയിൽ വീഴുന്ന മുടിയിഴ... ദേഷ്യം വന്നാൽ പതിയെ ചുണ്ടുകൾ കോർക്കുന്ന ശീലം... അവൾക്ക് എല്ലാം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ─── "എടീ..." കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദിയ അവളുടെ മുഖത്തിന് മുന്നിൽ കൈ വീശി. "ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വാ." പ്രണയ ഞെട്ടി. "എന്താ?" "അഭ്യുഹ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇല്ല." ദിയ പറഞ്ഞതും നന്ദന പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?" പ്രണയ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. "ഉണ്ട്." ദിയ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ പ്രണയം വളരുന്നത് കാണുക." "ദിയാ..." "ഓഹ് സോറി." അവൾ നാടകീയമായി കൈകൂപ്പി. "പ്രണയയുടെ പ്രണയം വളരുന്നത് കാണുക." ഇത്തവണ മുഴുവൻ ടേബിളും ചിരിച്ചു. ─── ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പ്രോജക്റ്റ് വർക്ക് അവസാനഘട്ടത്തിലേക്ക് എത്തി. ഒരുമിച്ച് കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിച്ചതുകൊണ്ട് അഭ്യുഹും പ്രണയയും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറിയിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് പ്രണയ അങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. കാരണം ഇപ്പോൾ അഭ്യുഹ് അവളോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ തമാശകൾ കേട്ട് ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മെസ്സേജുകൾക്ക് റിപ്ലൈ തരാറുണ്ടായിരുന്നു. അത് മാത്രം മതി പ്രണയയ്ക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ. ─── ഒരു ദിവസം. കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ വാർഷിക കായികമേളയുടെ പരിശീലനം നടക്കുകയായിരുന്നു. അഭ്യുഹ് ഫുട്ബോൾ ടീമിന്റെ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്നു. മൈതാനത്ത് ഓടി നടക്കുന്ന അവനെ നോക്കി ഗാലറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയയും കൂട്ടുകാരും. "സത്യം പറയട്ടെ." നന്ദന പറഞ്ഞു. "ഇവൻ നല്ല ലുക്ക് ഉണ്ട്." "അതെ." ദിയയും തലകുലുക്കി. പ്രണയ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും മൈതാനത്തായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പന്തിന് പിന്നാലെ ഓടിയിരുന്ന അഭ്യുഹ് വീണത്. ഗാലറിയിൽ ഇരുന്നവരിൽ പലരും എഴുന്നേറ്റു. പക്ഷേ അതിന് മുമ്പേ പ്രണയ ഓടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ പോലും അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മൈതാനത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അഭ്യുഹ് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കാൽമുട്ടിൽ ചെറിയ മുറിവുണ്ടായിരുന്നു. "അഭ്യുഹ്...!" അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഭയം കേട്ട് അവൻ തല ഉയർത്തി. "എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല." "രക്തം വരുന്നുണ്ട്." "ഇത്രയും ടെൻഷൻ ആവാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ല." അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അഭ്യുഹിന്റെ ചിരി മങ്ങി. "ഹേയ്..." അവൻ ആദ്യമായി അവളെ അങ്ങനെ വിളിച്ചു. "എനിക്ക് ശരിക്കും ഒന്നുമില്ല." അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് തന്റെ പ്രതികരണം മനസ്സിലായത്. അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. ─── അന്ന് രാത്രി... പ്രണയ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും ഉറക്കം വന്നില്ല. മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് മൈതാനത്തെ ആ കാഴ്ചയായിരുന്നു. അഭ്യുഹ് വീഴുന്നത് കണ്ട നിമിഷം അവൾക്ക് തോന്നിയ ഭയം... അത് സാധാരണ സൗഹൃദമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഒരുപാട് നാളുകളായി മനസ്സിന്റെ കോണിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന സത്യം അവൾ ആദ്യമായി സമ്മതിച്ചു. അവൾ അഭ്യുഹിനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ─── മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹും തന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു. മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ച ശേഷം ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു മുഖം മാത്രം. പ്രണയ. താൻ വീണപ്പോൾ മറ്റെല്ലാവരേക്കാളും കൂടുതൽ ഭയന്നത് അവളായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭയം... ആ കണ്ണുനീർ... അവന് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്തുകൊണ്ടോ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചൂട് പടരുന്ന പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അതിന് എന്ത് പേരിടണമെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു. കാരണം... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ─── അടുത്ത ദിവസം കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ പ്രണയ തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. ഇനി തന്റെ വികാരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കില്ല. അഭ്യുഹിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതൊരു സത്യമാണ്. പക്ഷേ... അത് അവനോട് പറയാനുള്ള ധൈര്യം അവൾക്കിപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അറിയില്ല... അവൻ എന്ത് പറയും എന്ന്. അവന്റെ മനസ്സിൽ തനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടോ എന്നും. എന്നാൽ വിധി ഇതിനോടകം തന്നെ അവരുടെ കഥയുടെ അടുത്ത അധ്യായം എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു... അവർ അറിയാതെ... അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു... അത് വെളിപ്പെടുന്ന ദിവസം... അവരുടെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറാൻ പോകുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം