ഭൂമിക 2💗 8. പിന്നീട് ഇവിടുള്ള ജീവിതം പെട്ടന്ന് കടന്നു പോയെങ്കിലും ചെരിയച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷകൾ പയ്യെ ശയിച്ചു തുടങ്ങി. കമ്പനിയിലെ തിരക്കേറിയ ജോലി മടുത്തു തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ആകെ ഉള്ള ആശ്വാസം ആബിയും ബാസിയും ആയിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞനിയനും വെല്യേട്ടനും ആയി അവർ എന്നും കൂടെ നിന്നു. ഇടക്കൊരിക്കെ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാരണം അറിഞ്ഞു അവർ ഒരുബാട് കളിയാക്കിയിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എല്ലാത്തിനോടും ഒരു മടുപ്പു. ************ നാട്ടിലെ കാര്യവും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. എപ്പോൾ വിളിക്കുമ്പോഴും നല്ലൊരു വാർത്ത കിട്ടുന്നില്ല. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു തിരിച്ചു വരാൻ പറയണം എന്നുണ്ട് എന്തിനു വിഷമം ആയാലോ. ഒരുപാട് അഗ്രഹിച്ചതല്ലേ. എനിക്ക് മനസ്സിലാകും ആ വേദന. എന്നും വെല്യച്ഛനെ രാവിൽ കണ്ടു ആ കഥകൾ അവൻ പറയാറുണ്ട്. ഇങ്ങനെയും ഉണ്ടാകുമോ മനുഷ്യർ. ഏതോ കാലം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ. ഒരു മനുഷ്യനെ തിരഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.ഏതെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാതെ.. ഇന്നേക്കിപ്പോൾ 2 ആഴ്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മടുത്തു തുടങ്ങി കാണും. നിരാശയിലായിരിക്കും പാവം. എന്തെല്ലാമോ ആലോചിച്ചു മാളികപുരയിലെ തന്റെ മുറിയിൽ ആകാശം നോക്കി ഇരിക്കെ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കലങ്ങി. തലയ്ക്കു മീതെ പറന്നു കിടക്കുന്ന ഇരുണ്ട ആകാശത്തിലെ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിയിരിക്കെ. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ കാലങ്ങൾ ഓടിയെത്തി. അമ്മയുമായി തിരികെ നാട്ടിലേക്കു വന്നു ആദ്യമായി ചെറിയച്ഛന്റെ കൂടെ കവലയിൽ പോയ ഓർമ. ചെറിയച്ഛൻ കൈ നിറയെ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറച്ചു തിരികെ വരുമ്പോൾ.നടവഴി കടുത്തായുള്ള വലിയ മയിഥാനത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ ഓടി.. ഒരുബാട് കുട്ടികളവിടെ കളിക്കുന്നുണ്ട് പലതരം കളികൾ. മയ്ഥാനത്തിന്റെ ഒരു ഒരത്തായി വലിയൊരു മാവ്..അതിനെ ചുറ്റി ഒരു തറ. അവിടെയാണ് ഒരുബാടുകൾ.. ചിലർ തറയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. എന്റെ നോട്ടം കണ്ടു ചെറിയച്ഛൻ ചെറു ചിരിയോടെ എന്റെ കൈപിടിച്ച് മയിഥാനത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. "ഇവിടെ ഒരുബാട് മാറിയില്ലേ ഏട്ടാ... " പെട്ടന്ന് പിറകെ നിന്നു പയ്യെ നടന്നു വന്നു അമ്മ പറഞ്ഞതും ചെറിയച്ഛൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഹ്മ്മ്...എത്ര മരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഇടമാണ് ഇപ്പോൾ ഒരു മാവ് മാത്രമേ ബാക്കിയൊള്ളു.." "ഹ്മ്മ്..." അവരുടെ സംസാരം കേട്ടു കണ്ണുമ്മിയിച്ചു നിന്ന എന്നെ വാരിയെടുത്തു വല്യച്ഛൻ അവിടെ ഒരു ഒരത്തൂടെ നടന്നു. "ഇതാണ് പാറു നമ്മുടെ നാട്. നമ്മൾ കളിച്ചു നടന്ന നാട്.." ചെറിയച്ഛൻ ആകാംഷയോടെ പറഞ്ഞതും ഞാനും അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ഒരുബാടാളുകൾ ഉണ്ട്. "എനിക്കും കളിക്കണം തന്നെ താഴെ വെക്കന്നെ.. " ചെറു ചിണുകത്തോടെ ചെറിയച്ഛനോട് പറഞ്ഞതും. ചെറിയച്ഛൻ തന്നെ തായേ ഇറക്കി. "ഏട്ടാ... നമ്മുക്ക് വീട്ടിൽ പോണം ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിക്കാൻ വയ്യ. വന്നേ പാറു.." തായേ കാലു കുത്തിയില്ല അപ്പോയെക്കും അമ്മ അത്രയും പറഞ്ഞതും. കണ്ണുകൾ എല്ലാം കുമിഞ്ഞു കൂടി.. "കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യം ഇല്ല ഇങ്ങു വന്നേ നീ.." "നീ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നേ കൊച്ചു കളിച്ചോട്ടെ.. ഇത്ര തിരക്കാണേൽ നീയും ചിത്രയും കൂടി വീട്ടിലോട്ടു പൊക്കോ.." ചെറിയച്ഛന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു ചിത്രമ്മ ചെറിയച്ഛനെ കൂർപ്പിച്ചു ഒന്ന് നോക്കി അവരുടെ കയ്യിൽ പയ്യെ ഒന്ന് നുള്ളി. എന്നിട്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ കിടക്കുന്ന കവറുകൾ എല്ലാം വാങ്ങി മുന്നേ നടന്നു. "വാ ചേച്ചി.. ചെറിയച്ഛനും കുഞ്ഞും കളിച്ചു കഴിഞ്ഞു വരട്ടെ നമ്മുക്ക് പോകാം..." ചിത്രയുടെ പോക്ക് കണ്ടു അമ്മ തന്റെ കയ്യിലെ കലിപ്പാട്ടങ്ങളുടെ സഞ്ചി കയ്യിലെടുത്തു ചിത്രമ്മയുടെ പുറകെ ഓടി. അത് കണ്ടു ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ ഞാനും ചെറിയച്ഛനും മയ്താനത്തെക്കോടി.. (തുടരും) കഥ എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നറിയില്ല.ആകെ depression അടിച്ചു ഒരുമാതിരി അവസ്ഥ ആണ്. സോറി 🥲🙌🏻. എങ്ങനെ ആയാലും രണ്ടു വാക്കിൽ അഭിപ്രായം പറയു.. എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ Serin 💗 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ