❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️ 2 കൊച്ചിയിലെ വൈറ്റില കായൽത്തീരം. നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, ജലത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും കാറ്റിന്റെ ഈർപ്പവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരിടം. അഞ്ജലിയുടെ ഡ്രീം പ്രൊജക്റ്റിനായുള്ള സൈറ്റ്. ​ ബുധനാഴ്ച രാവിലെ 11 മണി. അഞ്ജലി ടോക്കിയോയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന പ്രത്യേക നിർമ്മാണ സാമഗ്രികളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ, സൈറ്റിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള താൽക്കാലിക ഓഫീസിനടുത്തായി നിന്നു. അവൾ ഒരു ഇളം നീല കോട്ടൺ ഷർട്ടും, ഡെനിം ജീൻസുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. മുടി ലൂസായി വിട്ടിരുന്നു. കായൽക്കാറ്റിൽ അത് ഇഴഞ്ഞു കളിച്ചു. പ്രൊഫഷണൽ മീറ്റിംഗിൻ്റെ കാർക്കശ്യമില്ലാതെ, സ്വന്തം മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരു കലാകാരിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവം. ​ മനസ്സ് നിറയെ കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. രോഹൻ മേനോന്റെ ആ തീവ്രമായ നോട്ടം, ഹസ്തദാനത്തിലെ ചൂട്... അവൾ അറിയാതെ സ്വന്തം കൈപ്പത്തിയിൽ തലോടി. പ്രൊഫഷണൽ അതിർത്തികൾ ഭേദിക്കാതെ, അയാളോട് തൻ്റെ പ്രൊജക്റ്റിൻ്റെ ആത്മാവ് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കണം. അഞ്ജലി സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: "ഇതൊരു ബിസിനസ്സ് ആണ്, അഞ്ജലീ. വ്യക്തിപരമായ അടുപ്പങ്ങൾക്കോ വൈകാരികതകൾക്കോ ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല." ​കൃത്യം 11 മണിക്ക് തന്നെ, ഒരു കറുത്ത എസ്.യു.വി. സൈറ്റിന്റെ ഗേറ്റിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. രോഹൻ. ​അവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഇന്നലെ കണ്ടതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ റിലാക്സ്ഡ് ആയിരുന്നു വേഷം. കടുംനീല നിറത്തിലുള്ള ലിനൻ ഷർട്ട്, അത് പൂർണ്ണമായി പാൻ്റിലേക്ക് ടക്ക് ചെയ്യാതെ, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടനുകൾ കഴുത്തിന് താഴെ രണ്ടെണ്ണം തുറന്നിട്ടിരുന്നു. അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ നേരിയ രോമങ്ങൾ അല്പം കാണാമായിരുന്നു. സൂര്യരശ്മിയിൽ അയാളുടെ ചർമ്മത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണീയതയുണ്ടായിരുന്നു. ​അഞ്ജലിയെ കണ്ടപ്പോൾ രോഹൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു, എന്നാൽ ആ ചിരിയിൽ പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒരുതരം താൽപ്പര്യം മാത്രം. ​ “അഞ്ജലി, പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും നേരത്തെ എത്തിയല്ലോ. നിങ്ങളുടെ വാച്ച് വളരെ കൃത്യമാണ്.” രോഹൻ സൈറ്റിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. കാറ്റിൽ അവന്റെ ഷർട്ട് ചെറുതായി പറന്നു കളിച്ചു. ​ “ഞാൻ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ, അത് പാലിക്കും, മിസ്റ്റർ മേനോൻ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ഇത് നിങ്ങളുടെ ഓഫീസ് മുറിയല്ല. ഈ മണ്ണിൻ്റെ ചൂടും കാറ്റും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.” ​അവർ കായൽത്തീരത്തേക്ക് നടന്നു. കായലിൽ നിന്ന് ചെറിയ തിരകൾ സൈറ്റിലേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രോഹൻ ചുറ്റും നോക്കി. വലിയ കുന്നുകൾക്കിടയിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകാതെ, കായലിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു വിശാലമായ ഭൂമിയായിരുന്നു അത്. ​ “ഈ സ്ഥലം മനോഹരമാണ്,” രോഹൻ സമ്മതിച്ചു. “പക്ഷേ, എൻ്റെ ആർക്കിടെക്റ്റുകൾ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ കായലിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഈർപ്പം കാരണം നിർമ്മാണം ദുഷ്‌കരമാകുമെന്നാണ്.” “അതാണ് മിസ്റ്റർ മേനോൻ, നിങ്ങളുടെ 'സാധാരണ' ആർക്കിടെക്റ്റുകളും ഞാനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം,” അഞ്ജലി ചിരിച്ചു. “ഈ ഈർപ്പത്തെയും കായൽക്കാറ്റിനെയും ഈ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ ഭാഗമാക്കുകയാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്. ജപ്പാനിലെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കെട്ടിട നിർമ്മാണ രീതികളും, ആധുനിക യൂറോപ്യൻ ടെക്നിക്കുകളും സംയോജിപ്പിച്ചാണ് ഈ ഡിസൈൻ ഉണ്ടാക്കിയത്. പുറത്തു നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഇത് ഒരു ആഡംബര വില്ലയായി തോന്നുമെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഇത് പൂർണ്ണമായും പ്രകൃതിയോട് ഇഴചേർന്ന് നിൽക്കും.” ​അഞ്ജലിക്ക് പിന്നാലെ രോഹൻ നടന്നു. കളിമണ്ണിൽ പാകി വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ നടപ്പാതയിലൂടെ അവർ ഒരു വലിയ മരത്തിന് ചുവട്ടിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ, അവർക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി ഒരു താൽക്കാലിക ഡിസൈൻ സ്റ്റുഡിയോ ഒരുക്കിയിരുന്നു. കായൽ കാറ്റ് നേരിട്ട് അടിക്കുന്നിടത്ത്, ആധുനിക ഉപകരണങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ​അഞ്ജലി ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തി. അവർക്ക് മുന്നിലായി ഉണ്ടായിരുന്ന വലിയ സ്‌ക്രീനിൽ, ആ വില്ലയുടെ 3D മാതൃക തെളിഞ്ഞു വന്നു. ​ “ഇതാണ് ട്രാൻസ്‌ഫോർമേഷൻ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ഈ കായൽത്തീരം ഒരു വെല്ലുവിളിയല്ല, ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. ഈ ഡിസൈനിലെ ഓരോ മുറിയും, കായലിന്റെ ഓരോ ഭാവവും ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന രീതിയിലാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.” ​അവൾ വിശദീകരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, രോഹൻ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതലായി അവളുടെ ഭാവങ്ങളിലായിരുന്നു ശ്രദ്ധിച്ചത്. ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് പുറകിലുള്ള ആവേശം അവന് മനസ്സിലായി. ​ “ഈ ലിവിങ് റൂം കണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു. “ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് പോളീഷ്ഡ് കോൺക്രീറ്റും, കേരളത്തിന്റെ തനത് തടിയുമാണ്. രാത്രിയിൽ, കായലിന്റെ ചന്ദ്രപ്രകാശം ഈ തറയിൽ പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ, അത് മറ്റൊരു ലോകമായി മാറും.” ​“നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെല്ലാം ഇതിലുണ്ടല്ലോ, അഞ്ജലി?” രോഹൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. ​അഞ്ജലി ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. “ഇതൊരു പ്രൊഫഷണൽ പ്രൊജക്റ്റാണ്, മിസ്റ്റർ മേനോൻ.” ​ “അല്ല,” രോഹൻ അവളെ തടഞ്ഞു. അവൻ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നിങ്ങളുടെ പ്രസന്റേഷനിൽ ഞാൻ കണ്ട സാധാരണത്വം ഇവിടെയില്ല. ഇവിടെ കാണുന്നത്, ഒരു കലാകാരിയുടെ തീവ്രമായ സ്വപ്നമാണ്. ഈ വില്ലയിൽ താമസിക്കുന്നയാളെ നിങ്ങൾ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ? അത്രയധികം ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും ഇതിലുണ്ടല്ലോ?” ​അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. രോഹൻ അറിയാതെ തൻ്റെ വ്യക്തിപരമായ ഇടത്തിലേക്ക് കടന്നു കയറുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ​ “ഞാൻ എപ്പോഴും എൻ്റെ പ്രൊജക്റ്റുകളെ പ്രണയിക്കുന്നു, മിസ്റ്റർ മേനോൻ,” അവൾ പറഞ്ഞു. ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതാണ് എൻ്റെ ജോലി. ഒരു ഡിസൈനറെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഓരോ ക്ലയിൻ്റും ഓരോ കാൻവാസ് ആണ്. അവർക്ക് ഏറ്റവും മികച്ചത് നൽകുക എന്നതാണ് എൻ്റെ ദൗത്യം.” ​“നൽകാൻ തയ്യാറായതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നിങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്,” രോഹൻ പറഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി കൂടി നീങ്ങി. അവരുടെ ദേഹങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു കൈയകലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. “നിങ്ങൾ എന്നെ വെല്ലുവിളിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. ഇത് തോൽപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര മനോഹരമാണ്. നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഭാഗവും ഇതിൽ ഉണ്ട്.” ​ അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെ. അവൾ ആ കാറ്റ് നേരിട്ട് ഏറ്റുവാങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ആ നിമിഷം വിയർത്തു പോയേനെ. ​ “എങ്കിൽ എൻ്റെ വെല്ലുവിളി നിങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചോ? ഇനി എനിക്കിതിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഈ കരാർ ഉറപ്പിക്കുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. ​ “മാറ്റം... വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നോ?” രോഹൻ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തു. ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കയ്യിലെ വെളുത്ത ലിനൻ ഷർട്ടിന്റെ ചൂട് അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടിയോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി. ​ “നിങ്ങൾ ഇതിന് നൽകിയിരിക്കുന്ന പേര് 'ഏകാന്തയുടെ തീരം' എന്നാണല്ലേ?” രോഹൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം പാഞ്ഞുപോയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. “ഇവിടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ല, അഞ്ജലി. ഈ ഡിസൈനിൽ തീവ്രമായ ഒരു പ്രണയമുണ്ട്. ആ പ്രണയം എൻ്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരിടമാണ്.” ​ അവൻ അവളോടായി പറഞ്ഞു: “ഇതൊരു വെല്ലുവിളിയായി എടുത്തതിന്, നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി. ഞാൻ ഈ പ്രൊജക്റ്റ് ഏറ്റെടുക്കുന്നു. പക്ഷേ...” ​ അവൻ സംസാരം നിർത്തി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തു. കാറ്റിൽ അഞ്ജലിയുടെ മുടിയിഴകൾ രോഹൻ്റെ കവിളിൽ തട്ടി. ആ നിമിഷം, ആ കായൽ കാറ്റ് പോലും അവർക്ക് ചുറ്റും ഒരു മതിൽ തീർത്തതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി. ​അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തീവ്രമായ ഒരു വികാരം ആളിക്കത്തി. ഇത് ബിസിനസ്സല്ല, ഇതിനപ്പുറം എന്തോ ഒന്ന് അവർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​ “പക്ഷെ എന്താണ്, മിസ്റ്റർ മേനോൻ?” അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചോദിച്ചു. ​ “പക്ഷെ എൻ്റെ ഓഫീസിലിരുന്ന് നിങ്ങൾ എന്നോട് സംസാരിച്ചതിൻ്റെ കണക്ക് ഞാൻ ഈ പ്രൊജക്റ്റിലൂടെ ചോദിക്കും,” അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഓരോ നിമിഷവും നിങ്ങൾ എനിക്കുവേണ്ടി ഇവിടെ ഉണ്ടാകണം. നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ സ്വപ്നത്തിൽ, എൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളും കൂടി ഉൾപ്പെടുത്താൻ.” ​ “അതൊരു ഡിമാൻഡ് ആണെങ്കിൽ, ഞാൻ തയ്യാറാണ്,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. അവളുടെ സ്വരം ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ തിളങ്ങി. ​ “ഡിമാൻഡ് മാത്രമല്ല,” രോഹൻ പറഞ്ഞു. അവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. “എനിക്കെന്തോ തോന്നുന്നു, അഞ്ജലി. ഈ പ്രൊജക്റ്റ് എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രൊജക്റ്റായിരിക്കും. അത് പൂർത്തിയാകുമ്പോഴേക്കും... നമുക്കിടയിൽ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുകയെന്ന് എനിക്ക് അറിയേണ്ടതുണ്ട്.” ​ആദ്യത്തെ തീവ്രമായ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ രണ്ടാം ഭാഗമായിരുന്നു അത്. കായൽ കാറ്റിലെ രഹസ്യം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ