ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/maNpG8Q?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം.. 5 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ഒന്നോ ഒന്നരയോ വയസ്സുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഇരുകൈകളിലും, പിന്നിൽ നിന്ന് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവളെ നിലത്ത്‌ കാലുറപ്പിച്ച് നടക്കാൻ പഠിപ്പിയ്ക്കുകയാണ്. "മോളേ സൂക്ഷിച്ച്. അവളുടെ കാൽ നോവും നിലത്തു കുത്തുമ്പോൾ..." അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുകയാണെങ്കിലും അമ്മയുടെ ഒരു കണ്ണ് എപ്പോഴും തങ്ങൾക്ക് മേലാണ്. "ഇല്ലമ്മേ. ഞാൻ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവള് വീഴാൻ പോയാൽ ഞാൻ അവളെ വിട്ടു കളയുവോ.." അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആടി ആ കുഞ്ഞിന്റെ പൂവുടൽ ഉലഞ്ഞു പോകുന്നതനുസരിച്ചു സംഗീത അവളെ നേരെ നിർത്താൻ നോക്കുന്നു. "മോനേ സുധീ.. ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചോണേ മോനേ.. കുഞ്ഞ് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നെന്ന് വരില്ല.." അമ്മ വിളിച്ചു പറയും മുമ്പേ സുധിയേട്ടൻ ഓടി തങ്ങൾക്കടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്നു. അമ്മ പറഞ്ഞുള്ള അറിവാണ്. "നിന്നെ ഒന്ന് നേരെ നടത്താൻ ഇവൾ ചില്ലറ വഴക്കല്ല എന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്.." "നന്നായിപ്പോയി അമ്മേ.. എന്തായാലും അമ്മേടെ സവിത മോളേ കാൽ നിലത്തുറപ്പിച്ചു പിച്ച വച്ചു നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഞാനാണെന്ന് സമ്മതിച്ചു തരാൻ അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ. വളരെ നന്ദി.." ചേച്ചിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു പരിഭവം കാണാനുണ്ട്. "പോടീ അവിടുന്ന്. നീയല്ലാതെ പിന്നെ ആരാ അവളെ കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ ചെയ്യിയ്ക്കുന്നത്.." അമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ ചേച്ചിയ്ക്കുള്ള ഒരു അഭിനന്ദനത്തിന്റെ ലാഞ്ചന സവിതയ്ക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുകയടിച്ചിട്ട് ഓരോ ചെറു ഞരമ്പും നീറിപ്പിടിയ്ക്കും പോലെ തോന്നി. തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ് അനുഭവിച്ച യാതനകളാണ് തമ്പി അങ്കിൾ അച്ഛനോട് പറയുന്നത്. അനുഭവിച്ചത് മാത്രമല്ല അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. അന്ന്, തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തിൽ തന്റെ ഇരു കൈകളിലും ബലമായി പിടിച്ചിരുന്ന ആ കയ്യുടെ ഇളം ചൂട് ഇപ്പോഴും തന്റെ ഉള്ളങ്കയ്യിൽ പിടയുന്നുണ്ടെന്ന് സവിത അറിഞ്ഞു. "ശശിധരാ.. അവരുടെ പേര് രമണി എന്നോ മറ്റോ ആണ് എന്നോട് പറഞ്ഞതെന്നാണ് എന്റെ ഓർമ.. ആ കോളനിയിൽ ആകെ സംഗീതയുമായി എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ രണ്ട് വാക്ക് സംസാരിയ്ക്കാനും, അവൾക്ക് ഒരിറ്റ് ആശ്വാസം പകരുന്ന വാക്കുകൾ പറയാനും, സനലോ, അവന്റെ അമ്മ സുഭാഷിണിയോ ആ വീട്ടിലില്ലാത്ത നേരം നോക്കി പഴങ്കഞ്ഞിയോ, രണ്ട് ദോശയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പാത്രം ചൂട് ചോറും മീൻകറിയുമോ സംഗീതയ്ക്ക് കൊടുക്കാൻ അവർ മാത്രമേ ധൈര്യപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ. അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് സംഗീത അത് ആർത്തിയോടെ വാങ്ങി കഴിച്ചിട്ട് നന്ദി പൂർവമുള്ള ഒരു നോട്ടമുണ്ട്.. കണ്ണൊക്കെ നിറഞ്ഞു, ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട്.. ഒരു പക്‌ഷേ അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നാകാം സംഗീത ഒരു നേരമെങ്കിലും വയറ് നിറച്ച് ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്ന് വേണം കരുതാൻ. അവളുടെ ദയനീയത കണ്ടാകാം ഒരു ദിവസം അവർ സംഗീതയോട് ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് തിരികെ പൊയ്ക്കൂടേ മോളേ.. എത്ര കാലമെന്ന് വച്ചാ നീയിങ്ങനെ ഒളിച്ചും, പാത്തും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി തിന്ന് വിശപ്പടക്കുന്നത്.. എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം സുഭാഷിണി ഇത് കണ്ട് പിടിയ്ക്കും. പിന്നെ എനിയ്ക്ക് ഈ ഭാഗത്തോട്ട് പോലും വരാൻ പറ്റില്ല. അതിനും മുമ്പേ നീ തിരിച്ചു നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോ കൊച്ചേ.. ആരോടും പറയാതെ നീ വീട് വിട്ടിറങ്ങി പോന്നതാണ് നിനക്ക് തിരിച്ചു പോകാനുള്ള മടി എന്ന് വച്ചാൽ നീ പേടിയ്ക്കയേ വേണ്ട മോളേ.. നിന്റെ അച്ഛന്റെയും, അമ്മേടെയും കാലിൽ വീണു നീ മാപ്പ് പറഞ്ഞാൽ അതോടെ തീരും മോളേ അവർക്ക് നിന്നോടുള്ള സർവ്വ ദേഷ്യവും. നിന്റെ കാര്യം പോട്ടെന്നു വയ്ക്കാം. നിനക്കൊരു കുഞ്ഞില്ലേ മോളേ.. അതിനെ പോറ്റണ്ടേ നിനക്ക്. നാല് നേരം കഞ്ഞിവെള്ളം കുടിച്ചു കിടക്കുന്ന അതിന്റെ ഒരു കോലം നോക്ക് നീ... ഈ ചുറ്റു വട്ടത്തുള്ള അതിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു കൊച്ച് ഇതുപോലെ വളർച്ച മുരടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ.. അതെങ്കിലും ഓർത്ത്‌ നീ തിരികെ പ്പോ കുഞ്ഞേ. നിന്റെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചു ചെന്നാൽ വീട്ടുപണി ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും നിനക്ക് നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ അന്തസ്സായി വളർത്താം. അതിനേക്കാൾ വലുത്, മനഃസമാധാനം ആണല്ലോ. അത് കിട്ടും മോളേ നിനക്കും നിന്റെ കുഞ്ഞിനും ആ വീട്ടിൽ.." ഞാനത് പറയുമ്പോൾ സാറേ ആ കുഞ്ഞ് എന്റെ മുഖത്തോ, ദൂരെയോ നോക്കാതെ വെറും നിലത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തലയാട്ടി. "ഞാൻ പോകില്ല.. ജീവനോടെ ഞാനെന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകില്ല. ഇവര് കൊല്ലട്ടെ എന്നെ. അത് ഞാൻ അർഹിയ്ക്കുന്നു. എനിയ്ക്കിവരുടെ കൈകൊണ്ട് ചാകണം..." അത് പറയുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത്‌ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച ഒരു ഭാവം കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. കരിമ്പാറയുടെ ഉറപ്പുള്ള വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. വാക്കുമാത്രമല്ല മനസ്സും. അതിനെ ഇനി എനിയ്ക്കല്ല, ആരാലും വ്യതിചലിപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കൂടിയേ പിന്നെ ഞാൻ അതിനെ അവിടെ കണ്ടുള്ളു. എപ്പോഴെങ്കിലും, ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ നേരം എന്നെ കാണാനായി പുറത്തിറങ്ങി നിൽക്കാറുണ്ടായിരുന്ന അതിനെ കാണാതായപ്പോൾ നല്ല നേരം നോക്കി ഞാൻ സുഭാഷിണിയോട് മരുമകൾ എവിടെ എന്ന് തിരക്കി. "അവൾക്കൊരു ജോലി കിട്ടി രമണീ. നല്ല ജോലിയാ.." "ആണോ.. എവിടെയാ ചേച്ചീ അത്.." "കുണ്ടറയോ മറ്റോ ആണെന്ന് സനല് പറയുന്ന കേട്ടു.." "ആ കുഞ്ഞെവിടെ... അതിനെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ." "ഹത് കൊള്ളാം. കൊച്ചിനെ അവൾ ഇവിടെ നിർത്തിയിട്ട് ജോലിയ്ക്ക് പോവോ. അതിനെയും അവള് കൊണ്ട് പോയി. ഒരു കണക്കിന് അതല്ലേ നല്ലത്. എനിയ്ക്ക് കൊച്ചിനെ ചുമന്നോണ്ട് നടക്കേണ്ട ബാധ്യത ഒഴിവായില്ലേ.." അത് എവിടെങ്കിലും പോയി രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് കേട്ടാൽ മതിയെന്നേ എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ സാറേ.. സുഭാഷിണി എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ ഒളിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം എനിയ്ക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നെയും ഞാൻ അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു മനസ്സ് പുണ്ണാക്കാൻ നിന്നില്ല.. അതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ഉച്ച നേരം... സുഭാഷിണിയുടെ വീട്ടിൽ അടിയുടെയും നിലവിളിയുടെയും ഒച്ച കേട്ടാണ് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ചെല്ലുന്നത്. ആ പെങ്കൊച്ചിനെ അമ്മയും മോനും ചേർന്ന് തല്ലി കൊല്ലുമെന്നായപ്പോൾ ഞാനാ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. മുഖം നിറയെ ചോരയുമായി ആ പെങ്കൊച്ച് നിന്ന് നില വിളിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് എനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് സനൽ അപ്പോഴും അവളുടെ മുടിക്കുത്തിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ മുഖം പിടിച്ച് ഭിത്തിയിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ മൂക്കിന്റെ പാലംപൊട്ടി ചോര വന്നതാണ്. എന്നെ കണ്ടതോടെ സനൽ അവളുടെ മുടിക്കുത്തിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. "എന്താ ചേച്ചീ ഇതൊക്കെ.. അതൊരു മനുഷ്യ ജീവിയല്ലേ. അറുക്കാൻ കൊണ്ട് പോകുന്ന മാടിനോട് പോലും മനുഷ്യൻ ഇതിൽ കൂടുതൽ പരിഗണന കാണിയ്ക്കുമല്ലോ..." എനിയ്ക്ക് സുഭാഷിണിയോട് ചോദിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "എനിയ്ക്കൊന്നും അറിയത്തില്ല രമണീ.. ദാ ഈ നിൽക്കുന്ന പുന്നാരമോൾ നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു ജോലിയും കളഞ്ഞിട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതാ.. വീട്ടിൽ വന്ന് കയറിയതും ഉറങ്ങി കിടന്ന സനലിനോട് ഒരൊറ്റ ചാടി കയറ്റം. അവനൊരു ആണല്ലേ രമണീ. ഒന്നാമതേ ഉറക്കം മുറിയും പോലൊരു ദേഷ്യം അവനില്ല. അവനെഴുന്നേറ്റ് ഒന്നും രണ്ടുംപറഞ്ഞു രണ്ടും തമ്മിൽ വഴക്കായി കയ്യാം കളിയായി. രണ്ടോ മൂന്നോ അടി സനലിനു ഇവൾ കൊടുത്തപ്പോൾ അവൻ ചെറിയൊരെണ്ണം തിരിച്ചും കൊടുത്തു. ആ വാശിയ്ക്ക് ഇവള് തനിയേ ചെന്ന് മുഖം ഭിത്തിയിൽ അടിച്ചിട്ടാ ഇക്കണ്ട ചോര മുഴുവൻ ഇവിടെ തറയിൽ കിടക്കുന്നത്. വാശിയ്ക്ക് സനലിനെക്കാൾ ഒട്ടും പിന്നിലല്ല അവന്റെ ഭാര്യയും. എന്തൊക്കെയായാലും അവൻ ഇവളുടെ ഭർത്താവല്ലേ. ആപരിഗണന കൊടുക്കണ്ടേ ഇവൾ അവന്..." "പച്ച കള്ളമാ ചേച്ചീ." സുഭാഷിണി പറഞ്ഞു നിർത്തും മുമ്പേ സംഗീത പറഞ്ഞു. "ഇവര് പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ പച്ച കള്ളമാ..നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു ജോലിയ്ക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് വിട്ടെന്ന് ഇവര് പറഞ്ഞില്ലേ. ചേച്ചിയ്ക്ക് കേൾക്കണോ ആ തൊഴിൽ എന്താണെന്ന്.. ഗൾഫിൽ നിന്ന് ഒരാഴ്ച നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ വന്ന ഒരു അമ്പതു കാരന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ വീട്ടു ജോലി ചെയ്യണം. വീട്ടു ജോലിയെന്ന് പേരെയുള്ളൂ ചേച്ചീ. ഞാനയാൾക്ക് ശരീരമെമ്പാടും ഉഴിഞ്ഞു കൊടുക്കണം. രാത്രിയായാൽ അയാളുടെ കൂടെ കിടക്കണം.. ഈ നിൽക്കുന്ന തള്ള.. ഈ നിൽക്കുന്ന പിശാച് അതിന് പകരം പണവും കൈപ്പറ്റി എന്നെ ആ വീട്ടിൽ വിട്ടിട്ട് കടന്നു കളഞ്ഞു.. അതിന് കൂട്ട് നിന്നതോ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ കാട്ടാളനും... ഇന്നലെ രാത്രി അയാളെന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഞാനിറങ്ങിയോടി അടുത്ത വീട്ടിലെ സിറ്റൗട്ടിൽ ആ വീട്ടുകാർ പോലുമറിയാതെ പതുങ്ങി ഇരുന്നാ നേരം വെളുപ്പിച്ചത്.. രാത്രിയിൽ എന്നെ അയാളുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ആ രാക്ഷസ്സൻ എന്നെ കൊല്ലുമായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും പാലത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തിൽ ചാടിയോ, ഒരു തീവണ്ടിയ്ക്ക് തല വച്ചോ തീർന്നു കളയണമെന്ന് കരുതിയതാ ഞാൻ. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖമോർക്കേ... ഞാനില്ലാത്ത നേരംനോക്കി അതിനെയും കൊണ്ട് പോയി ഇവര് വിറ്റു ചേച്ചീ.. നോക്കിയ്ക്കോ. ഒറ്റ മണിയ്ക്കൂർ.. അതിനുള്ളിൽ സനൽ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വന്നു നിർത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ നാളെ ഈ നേരം അമ്മയും, മോനും ലോക്കപ്പിലാ.. ഞാനത് ചെയ്യും. എന്റെ കുഞ്ഞിനെക്കാൾ വലുതല്ല എനിയ്ക്ക് മറ്റൊന്നും.." സംഗീത വിതുമ്പി പൊടിയുന്നത് കണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചുരുകിപ്പോയി സാറേ.. "നീ എന്തോ പുളുത്തുമെന്നാടീ.. ഞങ്ങളെന്താ പോലീസെന്നും ലോക്കപ്പെന്നും കേട്ടാൽ മുട്ടിടിച്ചു വീഴുമെന്ന് കരുതിയോ. നീ പെഴച്ചു പെറ്റ ആ നശൂ ലത്തിനെ ആർക്ക് വേണം. ഇവിടെ ഞാനോ സനലോ ഇല്ലാത്ത നേരത്തിന് നിന്റെ പൊട്ടൻ ചെക്കൻ ഇവിടെ തനിച്ചിരിയ്ക്കേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി സനൽ അതിനെ കൊണ്ട് പോയി അവന്റൊരു കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിൽ നിർത്തി. അതാണോടീ ഇത്ര വലിയ തെറ്റായി പോയത്... സനൽ അതിനെ ഇപ്പൊ കൊണ്ട് വന്നു നിന്റെ കയ്യിൽ തന്നോളാം എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ. പിന്നെയും നീ എന്തിനാടീ ഞാനും എന്റെ മോനും ചേർന്ന് നിന്നെ ചതിച്ചെന്ന് നാട് മുഴുവൻ കൊട്ടി ഘോഷിയ്ക്കുന്നത്. അവളത് പറയാനും, അവടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് തല വച്ചു കൊടുക്കാനും കുറെയെണ്ണം.. രമണീ.. നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ പോ. ഇവിടെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞാനും എന്റെ മക്കളും തമ്മിൽതീർത്തോളാം.. നിന്റെ വീട്ടിൽ കുറെ മാലാഖ മാര് താമസിയ്‌ക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവിടെ തെറി വിളിയും, വെട്ടും, കുത്തും മാത്രമേയുള്ളൂ.. അതുപോയി ആദ്യം തീർത്തിട്ട് നീ സുഭാഷിണിയുടെ കുടുംബ കാര്യത്തിൽ ഇട പെടാൻ വാ..." ആ സ്ത്രീ എന്നെ കൈക്ക് പിടിച്ച് വെളിയിലേക്ക് ഇറക്കി വിട്ടപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് പ്രതിഷേധിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. എന്റെ സാറേ.. എനിയ്ക്കറിയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട് ചോദിയ്ക്കയാ.. ശരിയ്ക്കും ഈ സംഗീത കൊച്ചിന് ഒരു വീടുണ്ടോ.. അതിനൊരു അച്ഛനോ അമ്മയോ സഹോദരങ്ങളോ ആരും ഇല്ലേ സാറേ.. എനിയ്ക്കറിയാൻ വയ്യ.. അതിന്റെ ജീവനില്ലാത്ത ശരീരം കാണാൻ കരുത്തില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറയുവാ.. ആരെങ്കിലുമൊണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ വന്നു കൊണ്ട് പൊക്കോളാൻ പറയ്‌.. എന്തൊക്കെ തെറ്റ് അത് ആരോടൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ അതിന്റെയെല്ലാം ശിക്ഷ അതനുഭവിച്ചു തീർത്തിട്ടുണ്ട് സാറേ. ഇനിയും അതിനെ ഇങ്ങനെയിട്ട് വലിച്ചു കീറാൻ ആ ചെന്നായ്ക്കൾക്ക് മുമ്പിൽ ഇട്ടേച്ചും പോകല്ലേ സാറേ.. അതവരുടെ അപേക്ഷയല്ല ശശിധരാ...അതി ക്രൂരമായ കൊടുമ കണ്ടു മനസ്സ് മടുത്തു പോയ ഒരു നിസ്സഹായയുടെ നിലവിളിയാണ്.. പക്‌ഷേ ആ നിലവിളിയ്ക്ക് അവർക്ക് കൊടുക്കാൻ എനിയ്ക്ക് ഒരു മറുപടിയില്ല.. അവരുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോരുവോളം എന്റെ ശിരസ്സ് താണിരുന്നു. മഹാദേവൻ തമ്പി പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് ശശിധരനെ നോക്കി. ഇരു കൈപ്പത്തികൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊത്തി കുനിഞ്ഞിരിയ്ക്കുകയാണ് അയാൾ. അയാൾക്ക് മുമ്പിൽ സുന്ദരമായ ഈ ലോകമേ ഇല്ല. വെളിച്ചമുള്ള പകലുകളോ, കത്തിയുരുകുന്ന സൂര്യൻ ഒഴുകുന്ന നീലാകാശമോ ഇല്ല. പകരം എങ്ങും കാണാവുന്നത് കട്ട പിടിച്ച കൂരിരുളാണ്. ആ ഇരുളിൽ വഴിയോ, ദിക്കോ, ദിശയോ അറിയാതെ പകച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുഞ്ഞ്. തന്റെ കൈപിടിച്ച് വളർന്ന തന്റെ ജീവന്റെ ജീവൻ.. അച്ഛാ എന്ന് താൻ ആദ്യത്തെ വിളി കേട്ടത് ആ നാവിൽ നിന്നാണ്. ദൈവമേ.. എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിന്ന എന്റെ മകളെയാണ്, ഏതോ ഒരാഭാസനും, മനുഷ്യ ജന്മ മെടുത്ത ഒരു നരകപ്പിശാചും ചേർന്ന്കാൽ ചക്രത്തിനു കൊണ്ട് പോയി വിറ്റത്.. എന്റെ മകളുടെ മാംസം ഇറച്ചി വിലയ്ക്ക് വെട്ടി വിൽക്കാൻ അവൾ ആരെ നമ്പി ഇറങ്ങി പോയിരിയ്ക്കുന്നോ അവർ തയ്യാറായിരിയ്ക്കുന്നു. ശശിധരനിൽ യാതൊരു ചലനവും കാണാതായപ്പോൾ തമ്പി മുതലാളി അയാളെ ഒരു തവണ കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. "വിളിക്കണ്ട അങ്കിളേ.. അച്ഛന് അറിയാം, അതവൾ അർഹിയ്ക്കുന്ന ശിക്ഷയാണെന്ന്.." സവിതയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് പിന്നിൽ നിൽപ്പുണ്ട് സൗദാമിനിയമ്മ. "തമ്പി മുതലാളിയ്ക്ക് ഒരു പക്‌ഷേ അവൾ ചെയ്തതെല്ലാം ക്ഷമിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നിരിയ്ക്കും. ഈ വീട്ടിലെ ഒരൊറ്റ മനുഷ്യന് അതിന് സാധിച്ചെന്നു വരില്ല.. സ്വയം ഒരു തീക്കുണ്oമുണ്ടാക്കി അവൾ അതിലേക്ക് ഇറങ്ങി പോകുന്നത് കണ്ടാൽ പോലും അവളെ തടയാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നൊരു കൈ വരില്ല.. പിന്നല്ലേ അവളെ ചേർത്ത് പിടിയ്ക്കാൻ വരുന്നത്." "സൗദാമിനിയമ്മേ.. ഒന്നും കൂടി ഒന്നാലോചിയ്ക്കരുതോ നമുക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ.. നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എന്നതിലുപരി അവളൊരു മനുഷ്യജീവിയെന്ന പരിഗണന കൊടുക്കാൻ പാടില്ലേ നമുക്ക്..." "ഒരു പരിഗണനയും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾക്ക്.. ഞങ്ങൾക്കിപ്പോ മക്കൾ രണ്ട് പേരെയുള്ളൂ തമ്പി മുതലാളീ. മൂന്നു പേരുണ്ടായിരുന്നതാ. മൂത്തയാൾ നാലര വർഷം മുൻപ് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ തട്ടി മരിച്ചു പോയി. ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്നു പോലും..." യാതൊരു തരത്തിലും സമരസ പ്പെടാൻ ആ വീട്ടിലുള്ള ആരും അടുക്കില്ലെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവസാന വാക്കിനെന്നോണം അയാൾ ശശിധരനെ നോക്കി. "ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിയ്‌ക്കുന്ന വീടല്ല മുതലാളീ ഇത്. ഇവിടെയെന്റെ മക്കളുണ്ട്, ഭാര്യയുണ്ട്, അവളുടെ അച്ഛനുണ്ട്.. അവരെയൊക്കെ വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ എന്നാൽ സാധ്യമല്ല... അത് വിട്ടേക്ക്.. അവളുടെ വിധി. അതിന് അവൾ കീഴടങ്ങിയേ തീരൂ." ഇനി എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും ഏത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലെന്ന് മഹാദേവൻ തമ്പിയ്ക്ക് മനസിലായി. അയാൾ സംഗീത എന്ന ആ അദ്ധ്യായം അവിടെ അവസാനിപ്പിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം സവിത വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മഹാദേവൻ തമ്പി മടങ്ങി പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒമ്പതേ കാലിനുള്ള ബസിൽ പൂവറ്റൂർ നിന്ന് കയറി അവൾ ടൗണിൽ ജോലിസ്ഥലത്തേയ്ക്കും പോയി. (തുടരും) തിങ്കളാഴ്ച നമ്മൾ സംഗീതയുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലേക്ക് പോവുകയാണ്. കണ്ണൂർകാരൻ 👍🥰🥰🥰🥰 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ