#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _22 ✍️ രചന - Aysha akbar അവനും അവളിലേക്കൊന്നു മിഴികളിയർത്തി ..... ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവാൻ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവനൊന്നു കൂടി അവൾക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നാ മുഖം കൈ കുമ്പിളിലെടുത്തത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു...... അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി വിടർന്നു...... നീ മറന്ന് കളയുന്ന വൈശാലി യോടൊപ്പം എന്റെ ഏട്ടനെയും മറന്നു കളയുക....... എന്റെ നീലാംബരിയായി നമ്മുടെ ആനന്ദി യുടെ അമ്മയായി നീയും എന്റെ കൂടെ വരണം നാളെ...... നിന്നേ ചതിച്ചവർക്ക് മുമ്പിൽ നിന്നേ യെനിക്ക് വിജയിപ്പിക്കണം.... ഇത്ര നാളും ആരൊക്കെയോ ചവിട്ടി മെതിച്ച നിന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരു പൂ പോലെ ഇനിയുള്ള കാലം എനിക്ക് കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം..... അവനവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ പോലുമറിയാതെ നിറഞ്ഞു തൂവി..... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീവ്രമായ പ്രണയത്തോടൊപ്പം തന്നോടുള്ള അനുകമ്പയും ഏട്ടൻ ചെയ്തതിലുള്ള കുറ്റ ബോധവും കൂടി കലർന്നിരുന്നു...... ആനന്ദി ന് സ്ഥാനത് അഭിയായിരുന്നു വെങ്കിൽ ഒരിക്കലും താനിന്നിങ്ങനെ കരയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു വെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.... കാരണം അവനോളം അലിവുള്ളൊരു ഹൃദയം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളും എന്തിനോ നനഞ്ഞു..... അവന്റെ അധരങ്ങൾ പതിയെ അവളുടെ മൂർദ്ധാവിൽ അമർന്നതും അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു പോയി..... ആദ്യമായി ചുംബിക്കപ്പെടുന്നവളുടെ പിടപ്പ്...... അവന്റെ കൈ ചൂടിൽ അവളുടെ കവിളുകൾ വല്ലാതെ കുളിർന്നു.... ഞാൻ........ ഉള്ളിലുള്ള ത് പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവൻ ചൂണ്ടു വിരൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ക്ക് മേൽ വെച്ചു..... ഒന്നും പറയേണ്ട....... അറിഞ്ഞിടത്തോളം മതിയെനിക്ക്..... ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം എന്റെ പാതിയായി എനിക്കീ നീലാംബരി വേണം..... അവനതും കൂടി പറഞ്ഞതും അവൾക്ക് ശരീരമാകെ കുഴയുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ഞെരുങ്ങുന്ന സത്യം അവളുടെ ശബ്ദത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടിയത് പോലെ..... നാളെ ഞാൻ വരും.... ഒരുങ്ങി നിൽക്കണം..... ഇവിടെ നിന്ന് നിന്നേ കൊണ്ട് പോകുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു...... അതൊന്നും ഓർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട....... ഇപ്പൊ ഞാൻ പോകുകയാണ്..... പോകാനുള്ള ചില കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശെരിയാക്കാനുണ്ട്...... അവനവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വികാര ങ്ങളെയെല്ലാം പിടിച്ചു കെട്ടി യിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ....... പുറത്തേക്ക് നടന്നവർ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു.... ഇളം കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്ന മുടിയികളും വാടിയ നീലാംബര പൂക്കളും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു നിന്നു........ പോട്ടെ..... എന്റെ നീലാംബരി.... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് നടക്കുമ്പോൾ വേദനക്കിടയിലും അവളോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... ഒരിക്കലും തന്റെ നീലാം ബാരിയായി കൂടെ വരാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നീറി പ്പുകഞ്ഞു..... അവനോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളുരുകി തീർന്നു..... എന്തായാലും ഇന്നൊരു രാത്രി അവൻ സ്വപ്നം കാണട്ടെ........ അവനോടൊപ്പം ഞാനും...... നാളെ തന്നേ തേടി വരുമ്പോൾ എല്ലാം പറയാം..... ഇന്നൊരു ദിവസം കൂടി താനീ സ്വപ്നത്തിലൂടെ ഒന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ..... അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ കണ്ണു കളിൽ നിന്ന് ചുടു കണ്ണീർ ഇറ്റി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മുറിവിൽ നിന്നും രക്തം വരുന്നത് നേഴ്സ് തുടച്ചെടുക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കരയുക തന്നെയാണ്..... ആ നിമിഷം നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ചിരി കിച്ചിവിന്റെ മനസ്സ് ഒരു ഭാരത്തോടെ ഓർത്തെടുത്തു.... എന്തോ അവനു വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... മുറിവിനാഴമുണ്ട്..... ക്ലിപ്പിടേണ്ടി വരും.... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും എന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ കൂടി ആനന്ദിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ ആക്കം ക്കൂടി.... നേഴ്സ് കൈ പിടിച്ചോതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ ൾ അവളെല്ലാവരെയും തട്ടി മാറ്റി..... വേണ്ടാ.... അവളെ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട..... അവളെ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തേക്ക്...... അവളുടെ വാശി കണ്ട് നഴ്സ് മാരോടുള്ള നിർദ്ദേശമെന്ന പോൽ ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം കിച്ചു വിന്റെ ഉള്ളിലെന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങി...... ആനന്ദിയും അച്ഛനെന്ന വാക്കിലേക്കെന്ന പോൽ കിച്ചുവിനെ ഒന്നൂറ്റി നോക്കി...... നിങ്ങള് ഈ കട്ടിലിനു മുകളിലേക്ക് കയറിയിരുന്നോളൂ...... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും കിച്ചു കട്ടിലിന് മുകളിലേക്കിരുന്നത് യാന്ത്രികമായായിരുന്നു.... മനസ്സ് അച്ഛനെന്ന ആ വാക്കിൽ തന്നേ കുരുങ്ങി യിരിക്കുകയാണ്....... മോളിനി അച്ഛന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നോ..... ആരും മോളെ പിടിക്കില്ല.... ഡോക്ടർ അനന്ദിയോടൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി കിച്ചുവിനെ നോക്കി..... ആ നോട്ടത്തിന് മുമ്പിൽ പോലും നിൽക്കാതെ ഓടി യോളിക്കാറുള്ള വൾ അവനെ തന്നേ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കുകയാണ്..... ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെ കണ്ട ഗൗരവമില്ല.. പകരം പേരറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ വികാരങ്ങൾ തട്ടി നിൽപ്പാണ്..... അവൻ അവളെ മടിയിലേക്കിരുത്തുമ്പോൾ ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു...... അവൾ കരയാതെ അവനെ നോക്കി കിടന്നു..... താടിയിൽ ക്ലിപ്പടിച്ചതും പെട്ടെന്നുള്ള വേദനയിൽ അവൾ ചിണുങ്ങുമ്പോൾ അവനവളെ കൈകൾ ക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു..... ആ മുടിയിൽ മൃദുവായി തലോടി ...... ദേ... കണ്ടോ.... അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നപ്പോ ആള് ഓക്കേ ആയത്...... എത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു.... ഗ്ലൗസഴിക്കും വഴി ഡോക്ടറൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോഴും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു.... അവനാ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളെ പറിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...... ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടിയിരുന്നു വാശിയും ദാർഷ്ട്യവുമെല്ലാം ഉരുകിയോലിച്ചു പോയി...... ആശുപത്രി വീട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ ക്കുള്ളിൽ ആ കുഞ്ഞി ക്കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... അവളെ കൂട്ടി അപ്പുറത്തെ കടയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ചിന്തകൾ അവനിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ട് പോയിരുന്നു..... ഐസ് ക്രീം വാങ്ങി കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവർക്കെതിരെ അവനിരിക്കുമ്പോൾ അത് പതിയെ പതിയെ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ണുകൾക്ക് കണ്ട് കൊതി തീരുന്നില്ലായിരുന്നു..... വേണോ..... അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളാ ഐസ് ക്രീം അവനു നേരെ നീട്ടിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ വേണ്ടെന്ന അർഥത്തിലൊന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു..... ആ ചുണ്ടിലപ്പോൾ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ചിരിയുടെ ഭംഗി അവൻ പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... അവളെ ബൈക്കിന്റെ പിറകിലേക്കിരുത്തി കൈ രണ്ടും തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പോകുമ്പോഴെന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നിയിരുന്നു കിച്ചു വിന്....... അവളെ തന്റെ താണെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ.... കണ്ട പാടേ എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്കാകർഷിക്കാൻ തക്ക എന്ത് മായാജാലമാണ് ഇവൾക്കുള്ളത്...... മുമ്പോട്ട് പോകും തോറും പിറകിലേക്ക് ഓടിയകലുന്ന മരങ്ങളെ ആനന്ദി നോക്കി..... അവൾക്കത് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു..... മുഖത്തേക്ക് പെട്ടെന്ന് കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ അവൾ കിച്ചുവിന്റെ ശരീരത്തെ മറയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അങ്ങനെയിരുന്നു ..... പുറം കാഴ്ചകൽ കണ്ട് കൊണ്ടുള്ള ആ യാത്രയിൽ അവളുടെ മുറിവ് പാടേ ഉണങ്ങി പോയിരുന്നു....... വീട്ടിലെത്തി യതും കണ്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു തന്നേ നിൽക്കുന്ന കവിയെ യും അമ്മയെയും.... അവനെ കണ്ടതും രണ്ട് പേരും ധൃതിയിൽ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.... കുഞ്ഞിനെ നോക്കാതെ എവിടെ പോയിരിക്കുവരായിരുന്നു രണ്ട് പേരും.... ഞാൻ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ....... വെപ്രാളത്തോടെ രണ്ട് പേരും വന്ന് ആനന്ദിയുടെ മുഖം ചെരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് കിചുവത് ചോദിച്ചത്..... ഒരു നിമിഷം കവിയും ദേവിയും ഒരു പോലെ സ്ഥബ്ദരായി.... അവർ ആനന്ദിയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... അവൾ ഇറങ്ങാൻ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന വണ്ണം അവനെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്...... വാ മോളെ...‌ നോക്കട്ടെ... ആനന്ദി അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ അവളുട കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മിട്ടായി താഴെ വീണു..... മിട്ടായി.... അവൾ പറഞ്ഞതും ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി കിച്ചുവതെടുത് കൊടുക്കുമ്പോൾ കവിയും ദേവിയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി...... ആനന്ദി യുടെയും കിച്ചു വിന്റെയും പെരുമാറ്റത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവരോരു കുക്കിരുടെ നോക്കി കണ്ടു്.. മിട്ടായി കൊടുത്തതും ആനന്ദി ഏറെ മനോഹരമായി കിച്ചിവിനോടൊന്ന് ചിരിച്ചു.... അവനും അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ യൊന്നു തലോടി കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ കവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലി.... ദേവിയും നിറഞ്ഞൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ കണ്ണൊന്നു നനഞ്ഞിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ