ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mMz1lZW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 34 വയനാട് ജില്ലയിലെ മീനങ്ങാടി - കാരാപ്പുഴ റോഡിലെ 'മലക്കാട് ' എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമം. പ്രത്യേകിച്ച് ആരാലും ശദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന, അധികം ജനവാസമില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ പ്രദേശം. മലക്കാട് അമ്പലത്തതിനോട് ചേർന്നു പോകുന്ന ഊടുവഴിയിക്കരികിലായിട്ടായിരുന്നു ആ ചെറിയ ഒറ്റ നില വീട് സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. റോഡ് നിരപ്പിൽ നിന്നും ഒരൽപ്പം താഴെയായി, കാപ്പിത്തോട്ടത്തിന് നടുവിൽ, ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു പഴയ വീട്. സമയം പുലർച്ചെ 5:00 മണി. കാർണാടക റെജിസ്ട്രേഷൻ ഉള്ള ഒരു പിക്കപ്പ്, ഇറക്കമിറങ്ങി വന്ന് ആ കൊമ്പൗണ്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അത് വീട്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയതും, അവരെ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നോണം അതിന്റെ മുൻ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു. തലയിലൊരു മഫ്ലർ ധരിച്ച് ചോട്ടു പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. ചുറ്റുപാടും നോക്കി, ആരുമില്ല എന്നുറപ്പുവരുത്തിയ അവൻ, വാഹനം, വീടിന്റെ പുറകിലേക്ക് കൊണ്ടുചെല്ലാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. വീടിനു സൈഡിൽ സ്ഥലമില്ല. പറമ്പിലൂടെ ഇറക്കിയാണ് ഡ്രൈവർ ആ സാഹസം പൂർത്തിയാക്കിയത്. വീടിനു പുറകുവശത്തായുള്ള ഒരു ചെറിയ ടോയ്ലറ്റിന്റെ പുറകിലേക്കായി ആ പിക്കപ്പ് പാർക്ക്‌ ചെയ്യാൻ, ചോട്ടു ആംഗ്യം കാണിച്ചു. മുൻ സീറ്റിൽ മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാർ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാഹനം പാർക്ക്‌ ചെയ്തു തീർന്നതും , എല്ലാവരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ദീർഘയാത്ര കഴിഞ്ഞ് വരുന്നതിന്റെ എല്ലാ ക്ഷീണഭാവങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്. മൂന്നു പേരും നടുവ് നിവർത്തി, കൈ കാലുകൾ സ്‌ട്രെച്ച് ചെയ്തു കൊണ്ടു പുറകിലെ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. തുടർന്ന്, കൂട്ടത്തിൽ മുതിർന്നവൻ എന്ന് തോന്നിച്ചയാൾ ചോട്ടുവിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവൻ അടുത്തെത്തിയ നിമിഷം, കൈ നിവർത്തി ഒരൊറ്റ അടിയായിരുന്നു അയാൾ! ചോട്ടു കറങ്ങി നിലം പതിച്ചു. രണ്ടു മിനിറ്റ് നേരത്തേക്ക് പിന്നെ ചോട്ടുവിന്റെ അനക്കമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ കവിളിൽ തടവി സ്തംഭിച്ചങ്ങനെ ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. ഒടുവിൽ... "വേണം. എനിക്കിതു വേണം. കുറേ നേരത്തേ നീയെനിക്കിതു തരേണ്ടതായിരുന്നു ദേവാ…" സെക്കന്റുകൾ കൊണ്ടാണ് ദേവയുടെ കരം പതിഞ്ഞ അവന്റെ കവിൾ തടം ചുവന്നു വീർത്തത്. ബാക്കി രണ്ടു പേര് ചേർന്നു അവനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അമർഷം തീരാത്ത ദേവ, പല്ല് ഞെരിച്ചു. "നിന്നോട് ഞാൻ ഒരു ആയിരം തവണ പറഞ്ഞതാ ആ പട്ടി തെണ്ടി നായിന്റെ മോൻ തരുൺ ചതിക്കുമെന്ന്. അവൻ മാത്രമല്ല. ആ വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ട എല്ലാ മൈ*കളും ! എന്ന് നിനക്ക് നല്ലബുദ്ധി തോന്നും എന്ന് നോക്കിയിരിക്കുവാരുന്നു ഞാൻ!!" അയാൾ മുഷ്ടി ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് നോട്ടം വെട്ടിച്ചു. അല്പനേരത്തേക്ക് ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ, കവിളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോട്ടു അവരെ വീടിനകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അകത്ത്, ഒരു ഹാളും, ഒരു ബെഡ് റൂമും, പിന്നെ പേരിനൊരു അടുക്കളയും ചേർന്നതായിരുന്നു ആ വീട്. ഓടിട്ട മേൽക്കൂരയാണ്. ഭിത്തികളിൽ ചിലതു മാത്രമേ തേച്ചിട്ടുള്ളൂ. ബാക്കിയെല്ലാം മണ്ണിഷ്ടിക കൊണ്ടു പണിതിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ... ചോട്ടു വലിയ സെറ്റപ്പ് ആയി എന്നാണ് വന്നവർ ചിന്തിച്ചതെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തം. അവർ താമസിച്ചു പോന്ന കല്ലഹള്ളി എന്ന കുഗ്രാമത്തിലെ അവരുടെ സൗകര്യങ്ങൾ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗം പോലെയാണ് അവർക്കതനുഭവപ്പെട്ടത്. "അപ്പൊ ദേവാ... പറയടാ... യാത്രയൊക്കെ എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു ?" ചോട്ടു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവിടെ കിടന്ന ഒരു കയറ് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരിപ്പുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. "യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നു. ബോർഡറിൽ ചെറിയൊരു ചെക്കിങ് ഒക്കെ ഉണ്ടായി. പക്ഷേ , നീ പറഞ്ഞ പോലെ, ഞങ്ങൾ രണ്ടു കുപ്പി മദ്യം കയ്യിൽ വെച്ചിരുന്നു. അവര് വന്ന് വളരേ ബുദ്ധിപരമായിട്ട് സീറ്റിനടിയിലെ ആ കുപ്പി കണ്ടുപിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ മാപ്പാക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കുപ്പി തരില്ല, അല്ലാതെ വേണെങ്കി പൊക്കോളാൻ പറഞ്ഞു." ചോട്ടു പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതാണ്‌... അത്രേ ഉളളൂ ഈ ബോർഡർ ചെക്കിങ്ങ് ഒക്കെ." "എന്നാലും എന്റെ ചോട്ടൂ... നീ വല്ലാതെ വളർന്നു പോയല്ലോടെ. ഇതെന്തു പറ്റി നിനക്ക് ?" ദേവ അവനെ അതിശയഭാവത്തോടെ ഉറ്റുനോക്കി. ചോട്ടു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഗൂഢമായ ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ കൂട്ടാളികളെ മാറിമാറി നോക്കി. ഗ്രാമത്തിലെ അവന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാർ. ദേവ എന്ന നാഗ്ദേവ്. പ്രശാന്ത് ഹരൂണ്ടി. പിന്നെ, അമ്പാൻ എന്നെല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന അവിനാശ്. പക്കാ ക്രിമിനലുകൾ! ദിനകർ റെഡ്ഡിക്കും, തരുണിനും വേണ്ടി എന്തു തെണ്ടിത്തരവും ചെയ്യും. ചോര കണ്ട് അറപ്പു മാറിയ കൊടും കുറ്റവാളികളാണവർ. തരുണിന്റെ സംരക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം, ചോട്ടു ഇന്നുവരെ ജെയിലിൽ കിടന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഇവർക്ക് ജെയിൽ തറവാട് പോലെയാണ്‌. ഇവരെക്കാൾ കൂടിയ ഇനങ്ങളുമുണ്ടായിരുനു കല്ലഹള്ളിയിൽ. പക്ഷേ, താൻ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് കൂടെ നില്ക്കുന്നവർ വേണമല്ലോ എന്നോർത്താണ്‌ ചോട്ടു ഇവരെത്തന്നെ വിളിക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചത്. വിളി കേൾക്കണ്ട താമസം, ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയായിരുന്നു അവർ. "എന്നട്ട് ? എങ്ങനാ പരിപാടി ? " പ്രശാന്ത് മുൻപോട്ടാഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എന്ത് പരിപാടി. രാത്രിയാവട്ടെ. തത്കാലം നിങ്ങൾ റസ്റ്റെടുക്കൂ." "ഞാൻ നിന്നോടൊരു കാര്യം പറയട്ടെ ? " ദേവ അവനെ പിടിച്ചു തന്റെ അടുത്തിരുത്തി. "കല്ലഹള്ളിയിൽ കിടന്നു കളിക്കുന്ന കളി ഇവിടെ പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല കേട്ടോ. ഞങ്ങൾക്ക് മൂന്നു പേർക്കും നല്ല പേടിയുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രാശാന്തിന്. വരുന്ന വഴിയിൽ ഇതു തന്നെയാരുന്നു ഞങ്ങടെ സംസാരം." "നമ്മടെ നാട്ടിലാണെങ്കിൽ , അഥവാ പോലീസ് പിടിച്ചാലും , ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യും കാലും പിടിച്ചിട്ടെങ്കിലും -" "ഇവടേം ഉണ്ടെടാ ലോക്കൽ സപ്പോർട്ട് " പ്രശാന്തിനെ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാൻ ചോട്ടു അനുവദിച്ചില്ല. അവന്റെ സ്വരം ഉയർന്നു. പിന്നെ... ചെറിയ പേടിയൊക്കെ നല്ലതാ.പക്ഷേ, പുറത്തു കാണാതെ നോക്കണം. കട്ടക്കലിപ്പിൽ നിന്നാൽ മതി. നമ്മടെ വർക്കാ ഇത്. ബാക്കി ഇവിടുള്ളവന്മാരൊക്കെ ചുമ്മാ ലോക്കൽ സപ്പോർട്ടിന്‌.” " പിന്നേ! മൈ**ണ് ലോക്കൽ സപ്പോർട്ട്. ഈ മലയാളത്താന്മാരല്ലേ ? നമ്പാൻ ഒക്കുവോ ? " ദേവയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ചോട്ടു പുഞ്ചിരിച്ചു. ഒരു നിമിഷ നേരത്തേക്ക് അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ ക്യാമ്പ് ജീവിതം കടന്നു പോയി. "മലയാളത്തന്മാരെ വിശ്വസിക്കാമോ എന്നത് നല്ലൊരു ചോദ്യമാണ്... കാരണം , അവരില്ലാരുന്നെങ്കിൽ..." ചോട്ടു അത് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. വിഷയം മാറ്റി. "നിങ്ങൾ ഉറങ്ങൂ. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോ , ഞാൻ ഒരു കോഫി ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടു വിളിക്കാം. ഇവിടത്തെ കോഫി ഒന്ന് കുടിച്ചു നോക്കൂ മക്കളേ. അപ്പൊ അറിയാം." പെട്ടെന്നാണ് അത്രയും നേരം ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതിരുന്ന മൂന്നാമൻ എഴുന്നേറ്റ് ബെഡ് റൂമിലേക്ക്‌ കയറിപ്പോയത്! "അംബാൻ കലിപ്പിലാണോ ?" ചോട്ടു ചോദിച്ചപ്പോൾ ദേവ ചിരിച്ചു. "അംബാൻ ഇന്നലെ മുതൽ ഒരു തുള്ളി അടിച്ചിട്ടില്ല. അവനു മാത്രമല്ലേ ലൈസൻസ് ഉളളൂ. വണ്ടിയൊടിക്കണ്ടേ." "ഉം " ചോട്ടു മൂളി. സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഒരൽപ്പം അപകടകാരിയാണ്‌ അമ്പാൻ. ഇടയ്ക്ക് ചെറിയൊരു സൈക്കോ സ്വഭാവം പുറത്തു വരും. മദപ്പാടാണ്‌ എന്നാണ്‌ കൂട്ടുകാർ പറയാറ്‌. തുടർന്ന്, കൂട്ടുകാരെ മൂന്നു പേരെയും ഉറങ്ങാൻ വിട്ട് കൊണ്ട്, ചോട്ടു വീടിനു പുറകിലേക്കിറങ്ങി. ഇരുട്ടിൽ, പിക്കപ്പ് ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ നിഴൽ പോലെ. അവൻ മൊബൈൽ ടോർച്ച് ഓൺ ആക്കിക്കൊണ്ട് അതിനടിയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി വിടർന്നു. നിശ്ചയദാർഢ്യം തെളിഞ്ഞു. ചെറിയൊരു മൂളിപ്പാട്ടൊക്കെ പാടിയാണ് കക്ഷി തിരിച്ചു വന്നത്. അടുക്കളയിൽ കയറി പ്രഭാത ഭക്ഷണങ്ങൾക്കുള്ള ഏർപ്പാട് തുടങ്ങി ചോട്ടു. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ജീവിതം എത്രമാത്രം സംഘർഷഭരതമാകാനുള്ളതാണെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ചോട്ടു പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെയല്ല, ഏതാണ്ട് 12 മണിയോടുകൂടിയാണ് കൂട്ടാളികൾ ഉറക്കമുണർന്നത്. "എല്ലാരും എണീറ്റു വാ. ഉച്ചയ്ക്ക് നമുക്ക് തണുത്ത ഇഡ്ഡലി കഴിക്കാം." അവൻ പരിഹസിച്ചു. തുടർന്ന്, 'പ്രഭാത 'കൃത്യങ്ങൾക്ക് ശേഷം , സംഘം, വീടിനു പുറകിൽ താഴേക്കുള്ള സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചാലിൽ ചാടി, നല്ലൊരു കുളിയും പാസ്സാക്കി മുകളിലേക്കു കയറിയപ്പോഴേക്കും, ഒരു എൻഫീൽഡ് ഹിമാലയ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദത്താൽ ആ പ്രദേശമാകെ മുഖരിതമായി. "അതാണ്... അതാണ് നമ്മുടെ ലോക്കൽ സപ്പോർട്ട് " അവൻ പറഞ്ഞതും കൂട്ടാളികൾ പരസ്പരം നോക്കി. "വാ " അവരേയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ചോട്ടു, തിടുക്കത്തിൽ പടികൾ കയറി. വീടിനുള്ളിൽ, ഹാളിലെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയാണ് സച്ചുവേട്ടൻ. അക്ഷമനായിരുന്നു അയാൾ. “എവിടെപ്പോയി കിടക്കുവാരുന്നെടാ ?” “നിങ്ങൾ ഇപ്പൊ ഇങ്ങു വന്നല്ലേ ഉള്ളൂ ?” ചോട്ടുവിന്റെ മുഖത്ത് അനിഷ്ടം നിഴലിച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറി വന്നവന്മാരെ സച്ചുവേട്ടൻ അടിമുടി നോക്കി. മുഖത്ത് കടുത്ത അതൃപ്തി നിഴലിച്ചു. "ആറ് പേരെയല്ലേ പറഞ്ഞത് ? " സച്ചുവേട്ടൻ ചോട്ടുവിന് നേരെ നെറ്റിച്ചുളിച്ചു. "അത് വേണ്ട... ആള് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു ഷെയർ കുറയും" "എന്ന് നീ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചോ ?" രൂക്ഷമായിരുന്നു അയാളുടെ നോട്ടം. " സച്ചുവേട്ടാ ... ഇതെനിക്ക് വിടൂ. നിങ്ങൾക്കിറങ്ങി കളിക്കാൻ പറ്റാത്തകൊണ്ടാണല്ലോ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് ? അതോണ്ട് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം അതൊക്കെ!" സച്ചുവേട്ടൻ ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. "എന്നിട്ട് ? സാധനം എവടെ?” "വാ " ചോട്ടു അയാളോട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ടു പുറകോട്ടു നടന്നു. പിക്കപ്പ് ഒരു മൺതിട്ടയിൽ കയറി ചെരിഞ്ഞാണ് നിൽക്കുന്നത്. സച്ചുവേട്ടൻ വാഹനത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു കൊണ്ട് അതിനടിയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കി. "വെൽഡ് ചെയ്തു പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുവാണോ ?" "അല്ല . ക്ലാമ്പ് പിടിപ്പിച്ചു ബോൾട് ചെയ്തേക്കുവാ." അങ്ങോട്ട് വന്ന ദേവ ആണത് പറഞ്ഞത്. " എന്നാ പിന്നെ വൈകണ്ട. സംഭവം ഊരിയെടുക്ക്. ചുമ്മാ വണ്ടീടെയടിയിൽ കുഴിച്ചിട്ടട്ട് എന്താ പ്രയോജനം ?" അയാൾ ദേവയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്‌ സച്ചുവേട്ടന്റെ അധികാരഭാവം തീരെ പിടിച്ചിട്ടില്ല എന്നു വ്യക്തം. "വണ്ടി പൊക്കണം. പണിയുണ്ട്. പിന്നേ , ഇവിടെ ഈ പട്ടാപകൽ വേണോ ?" ദേവയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുപാടുമൊന്ന് കറങ്ങി. "ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ സ്വന്തം ഏരിയ ആണെടോ." സച്ചുവേട്ടൻ അല്പം പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു ചോട്ടു, കൈ കൊണ്ടു ആംഗ്യം കാണിച്ചതും , കൂട്ടത്തിൽ മെലിഞ്ഞ പ്രശാന്ത് പിക്കപ്പിന്റെ അടിയിലേക്ക് നൂണ്ടു കയറി. ഡ്രൈവർ സീറ്റിന്റെ അടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ടൂൾ ബോക്സിൽ നിന്നും ഒരു അഡ്ജസ്റ്റബിൾ സ്പാന്നർ എടുത്തു ദേവ അവനു നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ, പിക്കപ്പിന്റെ അടിയിൽ നിന്നും തട്ടുമുട്ടു ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു തുടങ്ങി. അമ്പാനും ദേവയും തക്കും പൂക്കും നോക്കുന്നത് കണ്ട സച്ചുവേട്ടൻ അവരെ കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി. "പേടിക്കണ്ടടാ... ഇവിടെ വന്ന് ആരും നമ്മളോട് മുട്ടില്ല. ഞാനിങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കു നടക്കുന്നെന്നേയുള്ളൂ. വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പൊറത്ത് ആളുണ്ട് മ്മക്ക്." ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ചു മിനിറ്റു നേരത്തെ അഭ്യാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വാഹനത്തിന്റെ അടിയിൽ നിന്നും പ്രാശാന്തിന്റെ ഞെരക്കം കേട്ടു. കൈകാലിട്ടടിക്കുകയാണ് അവൻ! എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് ജാഗരൂകരായി കുനിഞ്ഞു വണ്ടിക്കടിയിലേക്ക് നോക്കി. സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടിക്കടിയിൽ ഞെരിപിരി കൊള്ളുകയാണ് പ്രശാന്ത്. എല്ലാവരും ചേർന്ന്, പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് വണ്ടിയുടെ ഒരു മൂല ഉയർത്തി, ശേഷം പെട്ടി വലിച്ചു പുറത്തേക്കിട്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ സ്വതന്ത്രനാക്കി. സച്ചുവേട്ടന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു വന്നത് ചോട്ടു ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഇവന്മാരെക്കൊണ്ട് കൂട്ടിയാൽ കൂടുവോ എന്റെ ചോട്ടു..." അയാൾ തന്റെ അസംതൃപ്തി മറച്ചു വെച്ചില്ല. ചോട്ടു പക്ഷേ അതിനു മറുപടി കൊടുത്തില്ല. അവനും അമ്പാനും ചേർന്ന്, ആ പെട്ടി പൊക്കിയെടുത്ത് വീടിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പ്രശാന്ത് പുറത്തിറങ്ങി അതിശക്തമായി ചുമക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ *** പെട്ടിക്ക് ഇത്ര വെയിറ്റ് ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയില്ല. നട്ട് ഊരിയപ്പോ , പണ്ടാരം നെഞ്ചത്തോട്ടു വീണു!" എല്ലാവരും വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. അധികം താമസിയാതെ ഹാളിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. ഒത്ത നടുക്കായി തന്നെ ആ പെട്ടി വെച്ചിരുന്നു. സച്ചുവേട്ടൻ വേഗം ചെന്ന് ലൈറ്റുകൾ ഓണാക്കി. വല്ലാത്തൊരു ആകാംഷ നിറഞ്ഞിരുന്നു അയാളുടെ മുഖത്ത്. എല്ലാവരും , അതീവ ജാഗ്രതയോടെ ആ പെട്ടിയെ സമീപിച്ചപ്പോഴേക്കും, അംബാൻ, തന്റെ ഇടതു കാലു കൊണ്ട് അതിന്റെ ലോക്ക് ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചു. എന്നിട്ട് ആ കാലുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരൊറ്റ തട്ടിനു അത് തുറന്നു മലർത്തി വെച്ചു. കുത്തി നിറച്ചു വെച്ചിരുന്ന വൈക്കോൽ ആണ് ആദ്യം കണ്ണിൽ പെട്ടത്. എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം സച്ചുവേട്ടനിലേക്കായി. അയാൾ , അടുത്ത് ചെന്ന് , അവിടെ നിലത്തിരുന്നുകൊണ്ട് , പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് കൈ താഴ്ത്തി. വൈക്കോൽ ഒരോ പിടിയായി പുറത്തേക്കെടുത്തു മാറ്റി വെച്ചപ്പോൾ, അതിനടിയിൽ അട്ടിയട്ടിയായി വെച്ചിരുന്ന ന്യൂസ്‌ പേപ്പറുകൾ കാണാനായി. അതും അയാൾ വലിച്ചു പുറത്തേക്കിട്ടതും, അറിയാതെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു പോയി ആ മനുഷ്യൻ! ഭംഗിയായി അടുക്കി വെച്ചിരുന്ന 8 കൈത്തോക്കുകളും , രണ്ടു മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുടെ ഭാഗങ്ങളുമായിരുന്നു അതിനുള്ളിൽ! ചോട്ടുവിന്റെ മുഖത്ത് നിഗൂഢമായൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അത് പതിയെ അവന്റെ കൂട്ടാളികളിലേക്കും പടർന്നു. "കൊള്ളാം!" സച്ചുവേട്ടന്റെ മുഖം അല്പമൊന്ന് തെളിഞ്ഞു. "ഞാൻ വെറും വാക്ക് പറഞ്ഞതല്ലെന്നു മനസ്സിലായല്ലോ." ചോട്ടു അയാളെ നോക്കി. "ഇതൊക്കെ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാവോ ഇവനൊക്കെ ? " സച്ചുവേട്ടന്റെ , അതൃപ്തി പൂർണ്ണമായും വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല. ആ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ, ദേവ കുനിഞ്ഞു ആ മെഷീൻ ഗൺ ഭാഗങ്ങളെല്ലാം എടുത്തു നിലത്തിറക്കി വെച്ചു. തുടർന്ന് , അവന്റെ വാച്ചിൽ ഒന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ സച്ചുവേട്ടനെ നോക്കി. കൃത്യം 3 മിനിറ്റ്! സ്റ്റാൻഡും സ്ട്രാപ്പും അടക്കം, എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും അസ്സംബിൾ ചെയ്ത്, ഒരു INSAS ലൈറ്റ് മെഷീൻ ഗൺ അവൻ ആ തറയിൽ നിവർത്തി വെച്ചു! "ഈ മൈ*ൻ പട്ടാളത്തിലായിരുന്നോ?" സ്വയമറിയാതെയെന്നോണം സച്ചുവേട്ടൻ പിറുപിറുത്തത് മലയാളത്തിലായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തെ അതൃപ്തിയെല്ലാം പൂർണ്ണമായും വിട്ടകന്നിരുന്നു. “കൊല്ലം കൊറേ ആയിടാ ഞാൻ ഇങ്ങനൊരു ചാൻസും നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. ഇപ്രാവശ്യം നമ്മളു കൊറച്ചു കാശ് ഒണ്ടാക്കും എന്റെ കുട്ടാ!” സച്ചുവേട്ടൻ ചോട്ടുവിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. “കാശൊന്നും എനിക്കു വേണ്ട സച്ചുവേട്ടാ...” ചോട്ടുവിന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. “എനിക്കിട്ടു പണിത ആ പന്ന മാമനിട്ടും മരുമോൾക്കിട്ടും ഒരു പണി തിരിച്ചു കൊടുക്കണം. അവർ ജീവിതത്തിൽ മറക്കാത്ത ഒരുഗ്രൻ പണി! എനിക്കതു മാത്രം മതി!” തുടരും 🥰🥰🥰🥰 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ