ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml1Wgv5D?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((21)) കരണ്‍ നിന്ന് വിറച്ചു. വിയര്‍പ്പു തുള്ളികള്‍ അവനുമേല്‍ പെയ്തിറങ്ങി. കോബ കളിക്കുകയാണ്. വല്ലാത്ത കളി. സ്കൂള്‍ കുട്ടികളെ ബസ്സിനകത്ത് ബന്ദിയാക്കി ആടിത്തിമിര്‍ക്കുകയാണ് അവന്‍. മറുഭാഗത്ത് സഞ്ജനയുടെ നേരെയും മരണം ഓരോ ചുവടുകള്‍ വച്ച് അടുക്കുന്നു. ഇരു കൂട്ടരേയും ഒരുപോലെ തനിക്ക് രക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഒന്നല്ലെങ്കില്‍ സഞ്ജന. അതല്ലെങ്കില്‍ ആ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍. ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും. കൃത്യമായൊരു തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ തിരക്കുള്ള നിരത്തില്‍ കരണ്‍ ഉരുകി നിന്നു. കണ്മുന്നിലുള്ളത് കുട്ടികളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖമാണ്. തന്‍റെ ശിവാനിയോട് സമാനമായ പ്രായമുള്ള കുരുന്നുകള്‍. തീവണ്ടി വേഗതയേക്കാള്‍ അവന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പാഞ്ഞു. നെറ്റിയിലൂടെ വിയര്‍പ്പു തുള്ളികള്‍ താഴേക്ക് ചാലിട്ടു. ആഴത്തിലുള്ള രണ്ട് മുറിവുകളും ആഹാരത്തിന്‍റെ കുറവും ശരീരത്തെ തളര്‍ത്തുന്നു. വല്ലാത്ത പതര്‍ച്ചയോടെ കരണ്‍ സ്തംഭിച്ചു നോക്കി നില്‍ക്കേ സ്കൂള്‍ ബസ്സ് മുന്നോട്ട് ചലിക്കുകയായിരുന്നു. "ഹോയ് സ്റ്റോപ്പ്.!" മറുത്തൊന്നും ആലോചിക്കാതെ കരണ്‍ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. സഞ്ജനയുടെ കാര്യം ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റു നിവൃത്തിയില്ല. ജീവിതം എന്തെന്നും ഏതെന്നും ഒരല്‍പ്പമെങ്കിലും അറിഞ്ഞവളാണ് സഞ്ജന. എന്നാല്‍ ഈ കുട്ടികള്‍ അങ്ങനെയല്ല. ജീവിതം എന്തെന്ന് അവര്‍ അറിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളു. ഒരു തുലാസിന്‍റെ രണ്ട് ഭാഗത്തുമായി ഇരു കൂട്ടരേയും വെച്ചു നോക്കിയാല്‍ കുട്ടികളുടെ തട്ട് താഴ്ന്നു തന്നെയിരിക്കും. അവശേഷിക്കുന്ന ത്രാണിയില്‍ കരണ്‍ കുതിച്ചോടി. ഇല്ല.. സ്കൂള്‍ ബസ്സിനൊപ്പം ഓടിയെത്താന്‍ തനിക്ക് സാധിക്കില്ല. ഡിക്സന്‍ കോബ അനുവദിച്ചു തന്ന പതിനഞ്ചു മിനുറ്റ് പ്രകാശ വേഗതയേക്കാള്‍ പായുകയാണ്. കിതപ്പോടെ കരണ്‍ സ്തബ്ധമായി നില്‍ക്കേ എതിരെ വരുന്ന ബൈക്ക് യാത്രികന്‍റെ മേല്‍ ദൃഷ്ടിയുടക്കി. ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഡ്യൂക്ക് ബൈക്കിലാണ് വരുന്നത്. കരണ്‍ അവനു നേരേ കൈ നീട്ടി. തീര്‍ത്തും അപരിചിതനായ വ്യക്തി എന്തിനാണ് തന്‍റെ നേര്‍ക്ക് കൈ വീശുന്നത്?! ചിലപ്പോള്‍ ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കാനാവും. എന്തുകൊണ്ടോ എന്തോ, ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മാന്യമായി വണ്ടി നിര്‍ത്തി. "ഉം..? എന്തുവേണം?!" അവന്‍റെ സംശയം ന്യായമായിരുന്നു. "മോനേ.?! എന്‍റെ അവസ്ഥയെ വിവരിക്കാനോ ബോധ്യപ്പെടുത്താനോ തക്ക സമയം എന്‍റേല്‍ ഇല്ല. ക്ഷമിക്കണം എന്നു മാത്രം അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കാനേ എനിക്കിപ്പോള്‍ കഴിയൂ.!" കരണ്‍ ദയനീയമായി യുവാവിനെ നോക്കി. "ഏയ് മാന്‍.! നിങ്ങള്‍ എന്തോക്കെയാണ് ഈ പറയു...." ചോദിച്ചു തീര്‍ക്കുംമുന്നെ കരണിന്‍റെ അത്ര ശക്തമല്ലാത്ത പഞ്ച് ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ മൂക്കിന്‍റെ മര്‍മ്മത്ത് വന്ന് പതിച്ചതും തല്‍ക്ഷണം ബോധം മറഞ്ഞ് അവന്‍ റോഡിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. സമയം പാഴാക്കാതെ ചെറുപ്പക്കാരനെ ഫുട്പാത്തില്‍ കിടത്തി വീണ്ടുമൊരു ക്ഷമ പറഞ്ഞ് കരണ്‍ ഡ്യൂക്കുമായി പറപറന്നു. അപ്പോഴാണ് റോഡിന്‍റെ എതിര്‍വശത്ത് ആ കാഴ്ച കരണ്‍ കണ്ടത്. ചുവന്ന ബിഎംഡബ്ല്യു കാറില്‍ ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവന്‍., കോബയിരിക്കുന്നു. കൈയ്യിലെ വാച്ച് ഉയര്‍ത്തി കാട്ടി സമയം പോകുന്നുവെന്ന് പരിഹാസമായി കോബ അറിയിച്ചു. കരണിന്‍റെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. അടുത്തു കിട്ടിയിട്ടും കോബയുടെ പുറകേ പായാന്‍ കഴിയാത്ത ആ നിമിഷത്തെ അവന്‍ സ്വയം ശപിച്ചു. വല്ലാത്ത കുരുക്കാണ് അവനിപ്പോള്‍ തന്നിരിക്കുന്നത്. അത് മുറിച്ചു കടക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. മുറിച്ചു കടന്നേ പറ്റൂ.! കോബയെ താല്‍ക്കാലികമായി ഉപേക്ഷിച്ച്., ശരീരമാകമാനം തിളച്ചു മറിയുന്ന കോപത്തെ വലതു കൈയ്യില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് ആക്സിലേറ്റര്‍ നന്നായി തിരിച്ചു കൊടുത്തു കരണ്‍. നിരത്തിലെ വാഹനങ്ങളെ സാഹസികമായി മറി കടന്ന് വെടിയുണ്ട കണക്കേ അവന്‍ പായുകയായിരുന്നു. ഇതേ സമയം., നോർത്ത് സൈഡ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ എന്‍ക്വയറി ടേബിളിനു മുന്നില്‍ കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച രണ്ട് വെളുത്ത രൂപങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടു. അവരുടെ ആവശ്യം സഞ്ജന കിടക്കുന്ന മുറി ആയിരുന്നു. മര്യാദയൊട്ടും കുറയ്ക്കാതെ വിനയത്തോടെ സുന്ദരിയായ യുവതി കൃത്യമായി അവര്‍ക്ക് വഴി കാട്ടി. മനോഹരമായ നന്ദി അറിയിച്ച ശേഷം അക്രമകാരികളായ ആ രണ്ട് മാന്യര്‍ നടന്നു പോകുന്നത് തികഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ ആ യുവതി നോക്കി നിന്നു. എന്തു മര്യാദയോടെയാണ് താന്‍ ഓരോരുത്തരോടും പെരുമാറുന്നതെന്നോര്‍ത്ത് അവള്‍ സ്വയം അഭിമാനം കൊണ്ടു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഭിത്തികള്‍ പോലും അറിഞ്ഞില്ല., ആ രണ്ടു പേര്‍ കാലന്‍റെ കയറുമായിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന്. സ്കൂള്‍ ബസ്സിന്‍റെ ഏകദേശമടുത്ത് കരണ്‍ കുതിച്ചെത്തി. "ദൈവമേ., ഇങ്ങനെയൊരു സംഭവം നടക്കുന്നത് ലോക്കല്‍ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ പോലും ആരും ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നോ?!" ചിന്തിക്കുംതോറും കരണിന്‍റെ ശിരസ്സു വിങ്ങുകയായിരുന്നു. ബസ്സിനകം സൂക്ഷ്മമായി അവനൊന്നു നിരീക്ഷിച്ചു. ഡ്രൈവറിന്‍റെ ശിരസ്സിന് നേരെ തോക്കു ചൂണ്ടി നില്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍. കുട്ടികളെല്ലാം നന്നായി ഭയന്നിരിക്കുകയാണ്. ചില കുട്ടികള്‍ ആയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഭീതിയകറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ബസ്സിന്‍റെ ഡോര്‍ സൈഡില്‍ തോക്കും പിടിച്ച് മറ്റൊരാളും നില്‍പ്പുണ്ട്. അയാള്‍ ഡോര്‍ അടയ്ക്കാത്തത് അതിശയമായി കരണിന് തോന്നി. ഇതൊരു നല്ല അവസരമാണ്. ജീവന്‍ പോകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള അതിസാഹസികത ആ നിമിഷം ചെയ്യാതിരിക്കാന്‍ കരണിനായില്ല. സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ച് പാഞ്ഞു പോകുന്ന ബൈക്കില്‍ നിന്നും ബസ്സിലേക്ക് അവന്‍ കുതിച്ചു ചാടി. ആ രംഗം കണ്ട് നിരത്തിലെ ചിലയാളുകള്‍ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. എന്നുമുള്ള അശ്വിനിയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന കൂടെയുണ്ടെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന തരത്തില്‍ അത്ഭുതകരമായി കരണ്‍ ലക്ഷ്യം കാണുകയായിരുന്നു. ഡോര്‍ സൈഡിലെ ശത്രുവിന്‍റെ നെഞ്ചു നോക്കി ആഞ്ഞു തൊഴിച്ച് ബസ്സിനകത്തേക്ക് അവന്‍ കടക്കുകയുണ്ടായി. അയാള്‍ അലച്ചു വീഴുമ്പോള്‍ കരണ്‍ സഞ്ചരിച്ച ബൈക്ക് ദൂരെയെവിടേക്കോ ഇടിച്ച് തെറിച്ചു പോയി. പെട്ടെന്നുള്ള ആക്രമണം കണ്ട് ഡ്രൈവറിനു നേരെ തോക്കൂ ചൂണ്ടിയവന്‍ തന്‍റെ ലക്ഷ്യം കരണിലേക്ക് നിര്‍ത്തിയതും മിന്നല്‍ വേഗതയില്‍ കരണ്‍ പറന്നടിക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ തോക്കില്‍ നിന്നും കാതടിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞു. ഠേ..!! നിരത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ പകച്ചു നിന്നു. ഭയന്നു പോയ കരണ്‍ തൊണ്ട പൊട്ടിയലറി.: 𝗡𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢𝗢..!! എന്നാല്‍., ശത്രു എന്താണോ ആഗ്രഹിച്ചത് അതിന് നേര്‍ വിപരീതമായി അവിടെ സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. കരണിന്‍റെ ആക്രമണത്തില്‍ ലക്ഷ്യം പിഴച്ച് വെടിയുതിര്‍ത്ത അയാളുടെ തോക്കിന്‍ കുഴലില്‍ നിന്നും വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടിയെ പോലും സ്പര്‍ശിക്കാതെ ബസ്സിന്‍റെ പിന്‍ഭാഗത്ത് തറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. വലിയൊരു ആശ്വാസം കരണില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നു വീണു. അപ്പോള്‍ ഇതായിരുന്നു താന്‍ രണ്ടു തവണ കണ്ട ആ ദുഃസ്വപ്നം. ഒരുതരം ദേജാവു!! പക്ഷേ സ്വപ്നത്തിന്‍റെ ബാക്കി എന്താവും സംഭവിക്കുക?! ആദ്യത്തെ തൊഴിയേറ്റ് കിടന്നവന്‍റെ ആക്രോഷമാണ് കരണിനെ ചിന്തയില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തിയത്. അയാള്‍ ഗണ്‍ ചുണ്ടിയതും അനായാസം ആ കൈയ്യില്‍ പിടിത്തമിട്ട് കൈപ്പത്തിയെ തിരിച്ച് ഒടിച്ചതും അയാളില്‍ നിന്നും വലിയൊരു നിലവിളിയുതിര്‍ന്നു. അപ്പോഴും ബസ്സ് ചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അധികനേരം പോരടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് സ്വയം ബോധ്യമുള്ള കരണ്‍ എത്രയും വേഗം രണ്ട് ശത്രുക്കളേയും അടിച്ചു വീഴ്ത്താന്‍ പരമാവധി ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്‍റെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വേഗത ഇരുവരേയും നടുക്കത്തിലാഴ്ത്തി. നല്ലൊരു അവസരം കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഒരുത്തന്‍റെ നെഞ്ച് നോക്കി കരണ്‍ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചതും റോഡിലേക്ക് അയാള്‍ തെറിച്ചു വീണത് വലിയൊരു കണ്ടയ്നര്‍ ലോറിയുടെ ടയറിലേക്ക്.! അവശേഷിക്കുന്ന അടുത്തയാള്‍ എന്തിനും തയ്യാറായി നിന്നു. കരണിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും വയറില്‍ നിന്നും രക്തം കിനിയുന്നത് അയാളൊന്നു സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ചു. മാത്രമല്ല അവന്‍ നല്ലപോലെ അവശതയിലാണ്. കൂമ്പി തുടങ്ങുന്ന കണ്ണുകളില്‍ അത് വളരെ വ്യക്തം. ഇരുവരും നേര്‍ക്കുനേര്‍ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി നിന്നു. അടുത്ത നിമിഷം എന്തും സംഭവിക്കാം. മുഴുവന്‍ രൗദ്രവും ആവാഹിച്ചെടുത്ത് ഉച്ചത്തിലുള്ള അലര്‍ച്ചയോടെ ശത്രുവും കരണും അടുത്ത പോരാട്ടത്തിനായി ഓടിയടുത്തതും തന്ത്രപരമായി ഡ്രൈവര്‍ ബ്രേക്ക് ആഞ്ഞു ചവിട്ടുകയുണ്ടായി. കാലുകളിടറി ശത്രു വീഴാന്‍ പോയതും ചീറ്റപ്പുലി കണക്കേ ഇരു കാലുകളും മടക്കി ശത്രുവിന്‍റെ മേല്‍ കരണ്‍ ചാടി വീണു. കുട്ടികളെല്ലാം ആ രംഗം ജീവന്‍ നിലച്ച പോലെ നോക്കി നിന്നു. കാല്‍മുട്ടിന്‍റെ ശക്തമായ തൊഴി കിട്ടി ശത്രു പിന്നോട്ട് തെറിച്ചു. ബസ്സിന്‍റെ മുൻഭാഗത്തെ ചില്ല് തകര്‍ത്ത് കരണും ശത്രുവും ഒരുപോലെ റോഡിലേക്ക് അലച്ചു വീഴുന്ന കാഴ്ച ഡ്രൈവറെ മാത്രമല്ല, മറ്റു വഴിയാത്രക്കാരെ പോലും സ്തംഭിച്ചു നിര്‍ത്തി. ഇരുവരും അവശതയോടെ റോഡില്‍ കിടന്നു. വാഹനങ്ങളും മറ്റുമായി വലിയൊരു ട്രാഫിക് ജാം അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു. കരണ്‍ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നപ്പോഴാണ് ബസ്സ് ഡ്രൈവറിന്‍റെ ശ്വാസം നേരെയായത്. അപ്പോഴും എതിരാളി അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. തെല്ലൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ഡ്രൈവര്‍ കൈയ്യടിച്ചു. അതേറ്റു പിടിച്ച് ബസ്സിലെ കുരുന്നുകളും കരണിനെ നോക്കി കൈയ്യടിച്ചു. കൂടി നിന്ന ആളുകളും ആ കൈയ്യടിയില്‍ പങ്കു ചേര്‍ന്നു. "താങ്കള്‍ വലിയൊരു മനുഷ്യനാണ്." ചിലയാളുകള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതൊന്നും കേള്‍ക്കാനുള്ള അവസ്ഥയായിരുന്നില്ല കരണിന്‍റേത്. അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അപ്പോഴും ഡിക്സന്‍ കോബയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള തിരച്ചിലില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അതൊടുവില്‍ കടല്‍ തീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മൂന്നു നിലയുള്ള ഗ്രാന്‍ഡ് റിസോര്‍ട്ടിന്‍റെ ഉച്ചിയില്‍ ചെന്നു പെട്ടു. അവിടെ പരിഹാസമായ ചിരി ചുണ്ടില്‍ വിടര്‍ത്തി കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് കരണിനെ മാടി വിളിക്കുകയാണ് കോബ.! ഇനിയൊരു പോരാട്ടത്തിനുള്ള ഊര്‍ജ്ജമില്ല. ഏതു നിമിഷവും താന്‍ വീഴാം. കൊല്ലപ്പെടാം.. പക്ഷേ സഞ്ജന.! അവള്‍ ഈ നിമിഷം കൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും. അതോര്‍ത്തപ്പോള്‍ സിരകളില്‍ വീണ്ടും കോപം ഇരച്ചു കയറി. മറുത്തൊന്നും ആലോചിക്കാതെ അവശേഷിക്കുന്ന ത്രാണിയില്‍ കരണ്‍ കോബയുടെ നേര്‍ക്ക് കുതിച്ചോടുകയായിരുന്നു. ആ പായ്ച്ചല്‍ കോബയുടെ മുന്നിലായി എത്തി നിന്നു. താഴെ കടല്‍ തിരമാലകള്‍ ഇരുവരുടെയും കണ്ടുമുട്ടല്‍ കണ്ട് നടുങ്ങി. അവ കൂടുതല്‍ ഉയരത്തില്‍ പൊങ്ങിയടിച്ചു. കാത്തിരുന്ന നിമിഷം. താനും ഡിക്സന്‍ കോബയും നേര്‍ക്കു നേര്‍..! "ഇനി നിന്‍റെ കളിയില്ല കോബ. എന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍ വന്നാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞത് നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ? ഇതാണ് ആ സമയം." ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ കരണ്‍ പറഞ്ഞതിന് വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു കോബയില്‍ നിന്നും അണപൊട്ടിയത്. ആ അട്ടഹാസം കേട്ട് കടല്‍ തിരമാലകള്‍ പോലും ഭയന്നു വിറച്ചു. "നോ കരണ്‍., ഈ കളി ഞാനാണ് തുടങ്ങി വെച്ചത്. ഇത് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടത് ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. ഞാന്‍ മാത്രം." ഇരു കൈകളും മേലോട്ടുയര്‍ത്തി അയാള്‍ ശാന്തമായി പുലമ്പി. കരണിന്‍റെ കോപം ഒന്നിക്കധികമായി ഇരട്ടിച്ചു. സര്‍വ്വതും ചാമ്പലാക്കാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള രൗദ്രത്തോടെ അവന്‍ കോബയുടെ നേര്‍ക്കായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞതും തീര്‍ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി കോബ തന്‍റെ അരയില്‍ നിന്നും തോക്കെടുത്ത് കാഞ്ചി വലിച്ചു. ഠേ..!! വലതു തോളില്‍ വെടിയുണ്ട തറച്ച് കരണ്‍ പിന്നോട്ട് വീണു. അവന്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കോബ കരുക്കള്‍ നീക്കിയിരിക്കുന്നു. വേദനയുടെ കാഠിന്യം അവന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ പോലും വിങ്ങി. "ത്ഫൂ..!! ബാസ്റ്റര്‍ഡ്.!!" കരണിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കത്തി ജ്വലിച്ചു നിലകൊണ്ടു. വല്ല വിധേനെയും അവന്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. "ഈ കളി ഇതുകൊണ്ടും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല കരണ്‍. ഇത് തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും." പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തതും അയാള്‍ അടുത്ത വെടി പൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. ഠേ..!! കരൺ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു പോയി. കാറ്റിനു പോലും അവനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തില്‍ അവനെ പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുംതോറും താഴേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീഴുന്നു. ആ നിമിഷം കരണിന്‍റെ നോട്ടം ആകാശത്തെ വിദൂരതയില്‍ അശേഷം ചലിക്കാതെ നിന്നു. അവിടെ മരിയയും അശ്വിനിയും തിളങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പ് മെക്സിക്കോയില്‍ സംഭവിച്ച കഥ ആകാശത്തെ പ്രകാശത്തില്‍ തെളിയുന്നു. തന്നെ കൈയ്യെത്തി പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കടല്‍ത്തിരമാലകളിലേക്ക് കരണ്‍ വന്നു പതിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്‍ വീണയിടം ചുവന്ന നിറമായി മാറിയെങ്കിലും അപ്പോള്‍തന്നെ അത് മാഞ്ഞുപോയി. എത്രത്തോളമെന്നറിയാത്ത ഇരുളിലേക്ക് കരണ്‍ ആഴ്ന്നാഴ്ന്ന് മറഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ ചുണ്ടില്‍ പരിഹാസത്തിന്‍റെ ചിരി അപ്പോഴും തിളങ്ങി നിന്നു. "നിന്‍റെ വരവിനായി ഞാന്‍ വീണ്ടും കാത്തിരിക്കും കരണ്‍.." അയാള്‍ സ്വയമേ പുലമ്പി. "ഡാഡീ...!!" ഞെട്ടിയെണീറ്റ ശിവാനിയില്‍ നിന്നും പ്രാണന്‍ പറിയുന്ന നിലവിളിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. മുത്തേ...??!! എന്ന നടുക്കത്തോടെയുള്ള വിളിയോടെ അശ്വിനി അവള്‍ക്കരികില്‍ പാഞ്ഞെത്തുമ്പോള്‍ കണ്ടത് കണ്ണുകള്‍ തള്ളി തരിച്ചിരിക്കുന്ന തന്‍റെ പൊന്നുമോളെ.! അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഭയത്തിന്‍റെ കനം നിറഞ്ഞാടി. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അശ്വിനി മകളെ മാറോടണക്കി. "കരണ്‍.. എവിടെയാണ് നിങ്ങള്‍?! നമ്മുടെ മകള്‍ ഭയപ്പെടുന്നത് നിങ്ങള്‍ അറിയുന്നില്ലെന്നുണ്ടോ?!" അശ്വിനിയുടെ മന്ത്രണം പോലും കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ബോധം മറഞ്ഞ് ഏതോ ദിശയിലേക്ക് ആരുടെയോ ചരടില്‍ ഒഴുകുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ കരണ്‍..! ((ആദ്യ സീസൺ അവസാനിച്ചു))🔥 ബൊമ്മലാട്ടം സെക്കന്റ് സീസൺ ഉടൻ ആരംഭിക്കുന്നതാണ്.. കഥ ഇനിയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ