ഭാഗം 06 ലച്ചു കണ്മണിയെയും കൂട്ടി അമ്പലത്തിലെത്തി. കണ്മണിക്ക് അമ്പലത്തിലെ ആനയെ കാണാനാണ് കൂടുതൽ താല്പര്യം. "അമുച്ചേ... ആന... ആനപ്പാവം!" കണ്മണി ആവേശത്തോടെ കൈകൊട്ടി. "ആനയെ കാണാം മോളെ... ആദ്യം നമുക്ക് തൊഴണം." ലച്ചു മോളെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് കയറി. തൊഴുതു കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ലച്ചു അത്ഭുതപ്പെട്ടത്. അവിടെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ധീരജ് നിൽക്കുന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൾ അവനെ കാണുന്നത്. "ലച്ചു..." ധീരജ് വിളിച്ചു. "ധീരജ്? നീ... നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ?" ലച്ചു വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ചോദിച്ചു. "വിവേക് എന്നോട് പറഞ്ഞു നീ എന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു എന്ന്. അതുകൊണ്ട് വന്നതാ." ധീരജ് നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു. "ഞാനോ? ഞാൻ ആരെയും വിളിച്ചില്ലല്ലോ ധീരജ്" ലച്ചു പരിഭ്രമിച്ചു. അതേസമയം, മഹേഷ് അമ്പലമുറ്റത്ത് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിവേക് പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. ദൂരെ നിന്ന് ലച്ചുവും ധീരജും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ രക്തം തിളച്ചു. വിവേക് പണ്ട് പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. മഹേഷ് ദേഷ്യത്തോടെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ലച്ചു ഭയന്നു പോയി. "മഹേഷേട്ടാ... ഇത്..." ലച്ചു എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മഹേഷ് അവളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. "മതി നിന്റെ നാടകം മതിയായി ലക്ഷ്മി. അമ്പലത്തിൽ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതിനാണല്ലേ?" മഹേഷ് ഗർജ്ജിച്ചു. ധീരജ് ഇടപെടാൻ നോക്കി. "മഹേഷ്... നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ്. ലച്ചു വിളിച്ചിട്ടല്ല ഞാൻ വന്നത്." "നീ മിണ്ടിപ്പോകരുത്" മഹേഷ് ധീരജിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. ഈ ബഹളം കണ്ടപ്പോൾ കണ്മണി പേടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. "അച്ചേ... അമുച്ചേനെ വിട്... അമുച്ചേനെ വേദന എടുക്കുന്നു..." അവൾ മഹേഷിന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടും മഹേഷിന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയില്ല. അവൻ ലച്ചുവിനെ കാറിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി. കണ്മണി ഓടിപ്പോയി ലച്ചുവിന്റെ സാരിയിൽ തൂങ്ങി. "അമുച്ചേ... പോണ്ട... അച്ചൻ പേടിപ്പിച്ചു... കണ്മണിച്ചേടെ അമുച്ച..." കുഞ്ഞ് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിൽ കേട്ട് അമ്പലത്തിൽ വന്നവർ എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മഹേഷ് പെട്ടെന്ന് ശാന്തനാകാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ കണ്മണിയെ വാരിയെടുത്തു. പക്ഷേ കണ്മണി അവന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചു. "അച്ചൻ മോശക്കാരനാ എനിച്ചു അച്ചനെ വേണ്ട... അമുച്ച പാവമാ..." അന്നത്തെ യാത്രയിലുടനീളം കാറിൽ ആരും മിണ്ടിയില്ല. കണ്മണി ലച്ചുവിന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന് വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "അമുച്ചേ... പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ... കണ്മണിച്ച ഉണ്ടല്ലോ..." അവൾ ലച്ചുവിന്റെ വിരലുകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയ മഹേഷ് ലച്ചുവിനെ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. അനഘയും യശോദയും തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ ആരെയും വകവെച്ചില്ല. "മഹേഷേ... നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അവൾ എന്ത് തെറ്റാ ചെയ്തത്?" സേതുമാധവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "അവൾ പഴയ കാമുകനെ കാണാൻ അമ്പലത്തിൽ പോയി അച്ഛാ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാ." മഹേഷ് മുറിയിലേക്ക് കയറി. കണ്മണി വാതിലിൽ മുട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി. "അമുച്ചേ... വാ... വാതിൽ തുറക്ക്..." ലച്ചു അകത്തിരുന്നു തകർന്നു കരയുകയായിരുന്നു. കണ്മണിയുടെ വിളികേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം നുറുങ്ങി. "മോളെ... അമുച്ച ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ... മോള് പോയി പാല് കുടിക്ക്." ലച്ചു വാതിലിനപ്പുറത്ത് നിന്ന് പറഞ്ഞു. "വേണ്ട... അമുച്ച വരാതെ കണ്മണിച്ച പാല് കുടിക്കില്ല... ഒന്നിനും ഇല്ല..." കണ്മണി തറയിൽ കിടന്നു ഉരുണ്ടു. ഭാരതി മുത്തശ്ശി മഹേഷിന്റെ അടുത്തുചെന്നു. "മഹേഷേ... നീ ആ കാണുന്നത് സത്യമാവില്ല. വിവേകിനെ നീ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുകയാണ്. ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്ക്, അവൾക്ക് ലച്ചുവിനെ കാണാതെ പറ്റില്ല. നീ നിന്റെ പക തീർക്കുന്നത് ആ കുഞ്ഞിനോടാണെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ?" മഹേഷ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവൻ വാതിൽ തുറന്നു. കണ്മണി പാഞ്ഞകത്തേക്ക് കയറി ലച്ചുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അമുച്ചേ... കരയണ്ട കേട്ടോ... കണ്മണിച്ച അച്ചനെ അടിക്കും" കണ്മണി ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. ലച്ചുവിനെ ഇനിയും ഇവിടെ നിർത്തിയാൽ മഹേഷ് അവളെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് അജയ് അവിടെ എത്തി. അമ്പലത്തിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അവൻ ഓടി വന്നതായിരുന്നു. "ലച്ചു ചേച്ചി... നീ വാ. കുറച്ചു ദിവസം നമുക്ക് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം. ഇവിടെ നിന്നാൽ മഹേഷേട്ടൻ നിന്നെ കൊല്ലും." അജയ് ലച്ചുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ലച്ചു മഹേഷിനെ നോക്കി. മഹേഷ് ഗൗരവത്തിൽ നിൽക്കുകയാണ്. "മോളെ..." ലച്ചു കണ്മണിയെ നോക്കി. "അമുച്ച പോയാൽ കണ്മണിച്ചും വരും... അമുച്ചേനെ വിട്ടു ഇരിക്കില്ല..." കണ്മണി ലച്ചുവിന്റെ ബാഗിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി. "മോളെ... അമുച്ച കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു വരാം..." ലച്ചു അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. "ഇല്ല അമുച്ച പോയാൽ കണ്മണിച്ച കഞ്ഞി കുടിക്കില്ല... പാല് കുടിക്കില്ല... തൂങ്ങിച്ചാവും" കണ്മണി എവിടെ നിന്നോ കേട്ട വാക്ക് പറഞ്ഞു. മഹേഷ് അമ്പരന്നു പോയി. നാലു വയസ്സുള്ള കുട്ടി ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത് അവൻ ആദ്യമായി കേൾക്കുകയാണ്. ലച്ചുവിനോടുള്ള മോളുടെ സ്നേഹം അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. "ലക്ഷ്മി എങ്ങും പോകുന്നില്ല." മഹേഷ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "അജയ്... നീ പൊയ്ക്കോ. ഇവൾ ഇവിടെത്തന്നെ കാണും. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണിൽ പെടരുത് എന്ന് മാത്രം." അജയ് ദേഷ്യത്തോടെ പോയി. ലച്ചു കണ്മണിയെയും കൂട്ടി മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് മാറി. രാത്രിയിൽ കണ്മണി ഉറക്കത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു "അച്ചേ... അമുച്ചേനെ അടിക്കല്ലേ... അമുച്ച പാവമാ..." മഹേഷ് ആ മുറിക്ക് പുറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വശത്ത് പകയും മറുവശത്ത് മകളോടുള്ള സ്നേഹവും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. സത്യം എന്നെങ്കിലും പുറത്തു വരുമോ? (തുടരും) #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ