ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRvWdzp?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 30 കോരമംഗല - ബാംഗ്ലൂർ. കാഠിന്യമേറിയ ഉച്ചവെയിലിനൊരു ആശ്വാസം പകർന്നു കൊണ്ട് ബാംഗ്ലൂർ വീഥികളിൽ സായാഹ്നത്തിന്റെ തണലുകൾ വന്ന് പൊതിഞ്ഞു... നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്നും അല്പം മാറിയുള്ളൊരു വഴിയിൽ, ഒരു ചുവന്ന വോൾക്ക്സ്‌വാഗൻ പോളോ നിർത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ബോണറ്റിൽ ചാരി നിന്ന് സിഗരറ്റ് വലിക്കുകയായിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ഇടക്ക്, ഈർഷ്യയോടെ അയാൾ തലമുടി ഇറുക്കി പിടിക്കുന്നുമുണ്ട്. അധികം സമയമെടുത്തില്ല, അയാൾക്ക് മുന്നിലായി ഒരു ബിഎംഡബ്ല്യു സാവധാനം വന്ന് ഒതുക്കി നിർത്തി. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന വ്യക്തി ഫോൺ സ്ക്രീൻ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ സമീപിച്ചു. അയാളുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താഡോ ഒരു ചിരിയൊക്കെ ?" കാറിൽ ചാരി നിന്നവന് അതൊട്ടും ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് വ്യക്തം. "നമ്മൾ ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല അജയ്..." അയാൾ പറഞ്ഞതും, സിഗരറ്റ് കുറ്റി നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടി ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് അജയ് അയാളെ കണ്ണ് ചുരുക്കി നോക്കി. "മൃദുലയുടെ കൂടെയുള്ള പയ്യൻ ആക്ച്വലി അവരുടെ തന്നെ ഒരു ബന്ധുവാണെന്നാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്. ശേഖർ ജിയുടെ സിസ്റ്ററിന്റെ മകൻ " "നോ " അജയ് വിശ്വാസം വരാതെ തല വെട്ടിച്ചു. "അതേടോ... തരുൺ എന്നാണവന്റെ പേര്. കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നുമാണ്. ഏതോ ഒരു കാട്ടുവാസി " "അല്ല ശ്രുജൻ... വെറും കസിൻസിനെ പോലെ അല്ല അവരുടെ പെരുമാറ്റം. ഷി ഈസ് റിയലി ഇൻ റ്റു ഹിം!" " അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ എനിക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെടോ " അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ നന്നായി വിടർന്നു. " അവനെപ്പറ്റി നീയെന്നോട് അന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു. ദാറ്റ്‌സ്‌ ഇറ്റ്. അവന്റെ ആധാർ കാർഡ് വരേ ഒപ്പിച്ചെടുത്തു. സാക്ഷാൽ കല്ലഹള്ളി ദിനകർ റെഡ്‌ഡിടെ മോനാ കക്ഷി." "ദെൻ വാട്ട് ദി ഫക്ക് ഈസ്‌ ഹി ഡൂയിങ്ങ് ഹിയർ വിത്ത്‌ മൈ വൈഫ്‌ ??" അജയ് ആക്രോശിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖം കോപത്താൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി. "കാം ഡൗൺ അജൂ. ഇത് നിന്റെ ഹാർട്ട്‌ കണ്ടിഷനു നല്ലതല്ല." അവന്റെ ചുമലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ശ്രുജൻ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. "ഐ നീഡ് റ്റു മീറ്റ് തരുൺ. അതിന് വേണ്ട അറേഞ്ച്മെന്റസ് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യൂ " അജയുടെ സ്വരം പതിഞ്ഞിരുന്നു. "അതൊരു നല്ല ഐഡിയ ആയിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല അജയ്... മൃദുല എങ്ങാനും അതറിഞ്ഞാൽ..." "ഫക്ക് യൂ മാൻ!! നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ ചെയ്യൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വേറെയാരെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചോളാം!" അജയ് മുരണ്ടു. "നോ... നോ.. എനിക്ക് പറ്റും. ഈസി ആണ്. ബട്ട് ആത്മഹത്യാപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാതെ നിന്നെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് ഒരു ഫ്രണ്ട് എന്ന നിലക്ക് എന്റെ കടമയാണെന്ന് തോന്നി. നിന്റെ ഈ വൈഫ് എന്നു പറയുന്നവളുടെ ബിസിനസ് എന്താണെന്നൊക്കെ നിനക്ക് നന്നായി അറിയാമെന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. നിങ്ങളു കല്യാണം കഴിച്ചു നടന്ന കാലം പോലെയല്ല.24 മണിക്കൂറും അവൾക്ക് ഇസഡ് കാറ്റഗറി സുരക്ഷയാ ഇപ്പൊ. " "ഐ ഹാവ് റ്റു മീറ്റ് ഹിം മാൻ!" അജയ് ഒന്നടങ്ങി. "പക്ഷേ അതെന്തിനാണെന്ന് ഒന്ന് പറയാമോ ? ജസ്റ്റ്‌ ഒന്നറിയാനാ... അത്കൊണ്ട് എന്ത് ബെനിഫിറ്റാണ് നിനക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്നത് ?" അജയ് നിശബ്ദനായിരുന്നു. "ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല അജയ്... മൃദുല കൈ വിട്ട് പോയെടോ. ഇനീം നീ അവളെ ഓർത്ത് നടന്നിട്ട് എന്താ കാര്യം മാൻ ? ആറ് മാസമായില്ലേ ചെങ്ങാതീ." ശ്രുജൻ അവനെ ഉറ്റു നോക്കി. "മനസികമായി വളരേ പതിയെ ആണെങ്കിലും ഞാനത് ഉൾക്കൊണ്ട്‌ വരുകയായിരുന്നു ശ്രുജാ... അപ്പോഴാണ് ഈ... ഈ ബാസ്റ്റർഡ്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്!!" അവൻ പല്ല് ഞെരിച്ചു. "അയാളെ വിടൂ... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. തരുൺ ഈസ്‌ ഹാംലെസ്സ്. ഇൻഫാക്ട് അവൻ ഇവിടെ വന്നത് അവന്റെ ഗേൾഫ്രണ്ടിനെ അന്വേഷിച്ചാണ്. ഒരു... മിശ്വ!" അജയ് മുഖമുയർത്തി തന്റെ സുഹൃത്തിനെ നോക്കി. "സത്യാടോ... ആ പെൺകുട്ടീടെ ഫോട്ടോ വരേ കിട്ടി എനിക്ക്!" "എന്നിട്ട് അവളെവിടെ ?" അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ആർക്കുമറിയില്ല. എവിടേക്കാണ് വരുന്നതെന്ന് അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല... സോ... എന്റെ ഊഹം ശെരിയാണെങ്കിൽ അവളെ അന്വേഷിച്ചാണ് അവരീ നാട് മുഴുവൻ കറങ്ങുന്നത്! അല്ലാതെ നീ കരുതും പോലല്ല." അല്പനേരത്തേ മൗനത്തിന് ശേഷം അജയ് ഒന്ന് ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. ഒടുവിൽ, "എനിക്കവനെ എന്തായാലും ഒന്ന് മീറ്റ് ചെയ്യണം." "മൈ ** ഞാനപ്പൊ ഇത്രേം നേരം വായിട്ടലച്ചത് വെറുതെ! ചെന്ന് കേറിക്കൊടുക്ക്!!" ശ്രുജൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “എടാ! ലീഗലി മൃദുല ഇപ്പൊഴും എന്റെ വൈഫാ! അതു നീ മറക്കരുത്.” “അത് അവൾക്കും കൂടെ തോന്നണ്ടേ ?” ശ്രുജന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌ യാതൊരു മയവുമില്ലായിരുന്നു. *** രാത്രി. ഇരുട്ടിലും പകൽ സമാനമായി വെള്ളിവെളിച്ചം തൂവിക്കൊണ്ട് തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയിലെ ഹയാത്ത് സെന്റ്രിക്ക് ഹോട്ടൽ. ഒരു വജ്രം പോലെ നിന്നു തിളങ്ങുകയാണാ ബഹുനിലക്കെട്ടിടം. ആ വിശാലമായ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് കാലെട്യൂത്തു വെച്ചാൽ, അടുത്ത നിമിഷം, താഴെയുള്ള നഗരശബ്ദങ്ങളെല്ലാം ഒരു നേരിയ മുഴക്കം പോലെ ആയിത്തീരും. അത്രമാത്രം ശാന്തസുന്ദരമായി പണി തീർത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ഹോട്ടലാണത്. ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിലെ ബാറിൽ എട്ട് പേരടങ്ങുന്ന ഒരു ഗ്യാങ്ങ് ഇരുന്ന് മദ്യപിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. നിശബ്ദരായി, അവരവരുടെ ടേബിളിലേക്കു മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച് എന്നാൽ അതേ സമയം ചുറ്റും നടക്കുന്ന സകലതും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാർ. സായുധരാണെന്നു വെളിവാക്കുന്നതാണ്‌ അവരുടെ ശരീര ചലനങ്ങളെല്ലാം. അക്കൂട്ടത്തിൽ പെടാതെ, എന്നാൽ അവരുടെ ആളാണെന്ന്, കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകുന്ന വിധത്തിൽ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി ഇരിക്കുകയാണ് മൃദുല. കയ്യിലിരിക്കുന്ന ബിയർകുപ്പി, ഇടയ്ക്കിടെ ചുണ്ടോട് ചേർത്ത് മൊത്തികുടിക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണിമ വെട്ടാതെയുള്ള അവളുടെ നോട്ടം ചെന്നെത്തി നിൽക്കുന്നത് തരുണിലാണ്.ബാറിനോട് ചേർന്നുള്ള ഗാർഡനിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ് തരുൺ. പെട്ടെന്നാണ് ഗ്യാങ്ങ് മെമ്പഴ്സിൽ നിന്നും ഒരുവൻ എഴുന്നേറ്റ് മൃദുലക്കരികിൽ ചെന്ന് നിന്നത്. "മാഡം... ഡ്രിങ്ക്സ് പറയണോ ? സെയിം തന്നെ ഒരെണ്ണം കൂടി എടുക്കട്ടെ ? " മൃദുല നിക്ഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നപ്പോഴാണ് അയാൾ പോയിട്ടില്ലാത്ത കാര്യം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. "എന്താ രവീ ?" മൃദുല അയാളോട് അടുത്തേക്കിരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. "എന്താഡോ... വല്ല പ്രശ്നോം ഒണ്ടോ ?" അയാൾ അടുത്തിരുന്നു കൊണ്ട് ആലോചനയോടെ തല വിലങ്ങനെ ചലിപ്പിച്ചു. "പറയ് മോനേ " മൃദുല ചിരിച്ചു. "എന്തായാലും നീ പെട്ടു. ഇനി പറയാൻ വന്നത് പറയാതെ നീ ഇവിടുന്ന് എഴുന്നേൽക്കില്ല!" മൃദുലയുടെ സ്വരം ഗൗരവമാർന്നു. രവി ഉമിനീരിറക്കി. "ഈ പെണ്ണില്ലേ... മിശ്വ." "ഉം " "നമ്മൾ മാത്രമല്ല. ശേഖർജിയും വിക്ടറും അവളെ അന്വേഷിച്ചു നടപ്പുണ്ട്! " "വാട്ട്!?? " മൃദുലയുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു. "എന്തിന് ?" "അറിയില്ല മേഡം...എന്തു തന്നെയായാലും അത് നല്ലതിനല്ല." "നിന്നോട് ഇതാരാ പറഞ്ഞെ ?" മൃദുല നെറ്റി ചുളിച്ചു. "വിക്ടർ ഒരാളെ കല്ലഹള്ളിയിലേക്ക് വിട്ടിരുന്നു. മിശ്വ പോയ ട്രെയിനിന്റെ ഡീറ്റെയിൽസ് എടുക്കാൻ." അമ്പരന്നു പോയ മൃദുല അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചിരുത്തി. രവി നടുങ്ങി പോയി. "എന്നിട്ട് നീ ഇതെന്താടാ ഇതുവരെ എന്നോട് പറയാതിരുന്നത് ?" മൃദുല മുരണ്ടു. "ഞാൻ ആരുടെയൊക്കെ കൂടെ നിൽക്കും മാഡം? പറഞ്ഞാൽ ശേഖർ ജി എന്നെ കൊല്ലും. പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെന്നെ കൊല്ലും. " രവിയുടെ മുഖത്ത് നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞു. "ഉം... കാർന്നോർക്ക് ഇതെന്തിന്റെ കേടാണ്." മൃദുല യുടെ മുഖം ചിന്താകുലമായി. "എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ..." രവി പറഞ്ഞതും മൃദുല മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി. "ആണെങ്കിൽ ?" "ഒന്നുമില്ല മാഡം. ഞാൻ അത് പറയുന്നത് ശെരിയല്ല." "പറയാതെ നീ ഒന്നെഴുന്നേറ്റ് നോക്കൂ... എന്താ ഉണ്ടാവുന്നെന്ന് നോക്കാല്ലോ." രവി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അയാൾ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ശേഖർജിക്ക് നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരെയും ഒരുമിച്ച് കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്..." മടിച്ചു മടിച്ചാണ് അയാൾ അത് പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കിയത്. "ഞാനും തരുണും ?" "അതെ." "ഉം." മൃദുല ആലോചനയോടെ ഒന്നമർത്തി മൂളി. “എന്റെ ഒരു ഊഹമാണ്‌ മാഡം. ചെലപ്പൊ തെറ്റാകാനും മതി. പക്ഷേ, ഒന്നലോചിച്ചു നോക്കിയാൽ, ഇക്കാണുന്ന സ്വത്തുക്കളൊക്കെ പുറത്തൊരാൾക്ക് പോകുന്നതിനേക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും നല്ലതാണല്ലോ... സ്വന്തം മരുമകനല്ലേ.” "ഉം. അങ്ങേർക്ക് അങ്ങനെ ഒരു പ്ലാനുണ്ടെങ്കിൽ നീ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. അദ്ദേഹം മിശ്വയെ കണ്ടുപിടിച്ചാൽ അപകടമാണ്." രവി തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് അത് ശെരിവെച്ചു. "മ്മ്... എന്തായലും എന്റെ കൂടെ നടക്കണ ഈ മഹാമലരന്മാർക്കൊന്നും ആ ട്രെയിനിന്റെ ഡീറ്റൈൽ എടുക്കാനുള്ള ബുദ്ധി പോയില്ല കേട്ടോ. അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. അതിന് ആ കെഴവൻ വിക്ടർ തന്നെ വേണ്ടി വന്നു. നാളെത്തന്നെ, നീയും ഒരുത്തനെ കല്ലഹള്ളിക്ക് വിട്. ലേറ്റായി. എന്നാലും നമുക്കും ഒന്നു ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കാം. " മൃദുല നാക്ക് തുഴഞ്ഞു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു. "ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ മാഡം ? ഇവനോട് ഒരു വാക്ക് പറയാതെ , സ്വന്തം നാട് തന്നെ വിട്ട ഒരു പെണ്ണിനെയാണ് നമ്മളീ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നത്.” മൃദുല കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. “ഫ്രാങ്കായിട്ട് പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഈ തരുൺ എന്നു പറയുന്നവന്റെ ഐഡിയകൾ ഒന്നും ശരിയല്ല മാഡം. നമ്മൾ കൂടെ നടന്നു ചുറ്റുകയാണ്." "മ്മ്..." "പത്ത് ദിവസായി നമ്മൾ ഒരു ഡെലിവറി നടത്തിയിട്ട് . അറിയാമോ ? ആരാ ഏതാ എന്നറിയാത്ത ഒരു പെണ്ണിനു വേണ്ടി, നമ്മുടെ ബിസിനസ്സുകൾ മൊത്തം ഹോൾഡ് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്‌.” മൃദുല പതിയെ തലകുലുക്കി. രവി പറയുന്നതെല്ലാം അക്ഷരം പ്രതി സത്യമാണെന് അവൾക്കറിയാം. ഒരുപാട് വർഷമായി, രവിയും കൂട്ടരും അവളുടെ കൂടെ . അവൾക്കു വേണ്ടി മരിക്കാനും തയ്യാറായൊരു കൂട്ടരാണ്. സകല അഭ്യാസമുറകളും, ആയോദ്ധന കലയും പരിശീലിച്ച ഭീകര സംഘം തന്നെയാണ് അവർ. അതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്‌ രവി ഇത്ര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ അവളോടിത്രയും ഇടപെട്ടതും. പക്ഷേ എന്നിട്ടും അവൾക്ക് തരുണിനോട് അശേഷം നീരസം തോന്നിയില്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം. കാരണം, കഴിഞ്ഞ എട്ട് പത്ത് ദിവസങ്ങളായി അവൾ അവനെ ശെരിക്കും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തരുൺ ഈസ്‌ എ മാൻ ഇൻ ലവ്! ഫോൺ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞതും തരുൺ തിരിഞ്ഞു. മൃദുല അവനെ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. തരുൺ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്ന് ഒരു കസേരയിൽ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. "ആരോടായിരുന്നു ? കുറേ നേരമായല്ലോ " "നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചതാണ്.” “ആഹാ! അവിടെ എന്തൊക്കെ വിശേഷങ്ങൾ ?” “അവിടുന്ന് എന്റെ കുറേ ഫ്രണ്ട്‌സ് വയനാട്ടിലേക്കു പോയത്രേ ..." അവന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി ഉതിർന്നിരുന്നു. "ആഹാ! അതെന്താ അവിടെ ?" "അറിയില്ല ... എന്തോ ജോബ് ഓഫർ ഒക്കെ ... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ? ആ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വന്നതിൽപിന്നെ എല്ലാർക്കും നാട് വിടാൻ ആണ് താൽപ്പര്യം" "എല്ലാരും രക്ഷപ്പെടെട്ടെടോ..." തരുൺ തന്റെ ബിയർ ബോട്ടിലിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നതും വായിലേക്ക് കമഴ്ത്തി. ഈ സമയം , അവർക്കിടതുവശത്തായി, ബാറിന്റെ ഇരുണ്ട കോണിൽ , ഒരു മനുഷ്യൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വളരെ വൃത്തിയായി വേഷം ധരിച്ച, അതി സുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽത്തന്നെ ഒരു വൻ ബിസിനസ് അധിപനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. അയാൾ ഒറ്റയ്ക്കാണിരുന്ന് മദ്യപിക്കുന്നതെങ്കിലും, കൂടെ ആളുകളുണ്ടെന്നതുറപ്പാണ്. അവിടവിടെയായി ചിതറി നിന്നിരുന്ന അയാളുടെ സംഘാംഗങ്ങൾ ഇടക്കിടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു ആംഗ്യങ്ങൾ കൈമാറുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. മൃദുലയുടെ നോട്ടം ആ ദിശയിലേക്ക് ചെന്നതും , അയാൾ അതിമനോഹരമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. മൃദുലയും മറുപടിയായി ഒരു നേർത്ത മന്ദഹാസം കൊടുത്തു. തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയ തരുണിന്റെ മുഖത്തും സൗഹൃദഭാവം നിഴലിച്ചു. പക്ഷേ, അതാരാണെന്ന് അവന്‌ മനസ്സിലായില്ല. അടുത്ത നിമിഷം മൃദുല തരുണിന്റെ അടുത്തേക്കായി തല കുനിച്ചു. "അതേ... ഒരു ചെറിയ ചിരി മാത്രം മതി കേട്ടോ. കൂടുതൽ ഇന്റിമേറ്റ് ആകാൻ നില്ക്കണ്ട.” “ആരാ അയാൾ ? വൻ സെറ്റപ്പാണല്ലോ!” ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽത്തന്നെ തരുണിന്‌ ആ വ്യക്തി ചില്ലറക്കാരനല്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. “അതാണ് മിസ്റ്റർ ഹർഷൻ മൽഹാർ ചക്രവർത്തി! ആയുധക്കടത്താണ് പണി!" മൃദുല അതീവ ഗൗരവത്തിലാണത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചത്. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 💋💋💋💋 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ