#📙 നോവൽ - നീലാംബരം.... . 🔻 ഭാഗം _14 ✍️ രചന -Aysha akbar അപ്പ യെനിക്ക് എട്ട് വയസുള്ളപ്പോൾ പോയി.... പിന്നേ ഞാനും അമ്മയും അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു..... അവിടെ അമ്മാവനും അമ്മായിയും മക്കളുമുണ്ട്..... ആദ്യമൊന്നും കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു..... അമ്മാവന് ജോലിക്ക് പോകാൻ മടിയായത് കൊണ്ട് തന്നേ അമ്മ കൂലി പണിക്ക് പോയി കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് അവരുടെ കുടുംബം കൂടി നടന്നു പോയി...... അമ്മയ്ക്കും എന്നേ വല്യ കാര്യമായിരുന്നു..... എനിക്ക് വേണ്ടിയാ ജീവിക്കാതെന്നൊക്കെ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു..... പിന്നെയെപ്പോഴോ അമ്മ അമ്മക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചു തുടങ്ങി..... അന്ന് തുടങ്ങിയ കണ്ണീരാണ്..... നെഞ്ച് വിങ്ങി കൊണ്ടവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴും ആ മുഖത്തൊരു ചെറു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.... ആ ചിരിയിലെ വേദന അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം എന്തോ ഒരു പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു അഭിക്.... ആകെ ക്കൂടി മടുത്തിട്ടോ എന്തോ അമ്മ കൂടെ യുള്ള പണിക്കാരന്റെ കൂടെ യിറങ്ങി പ്പോയി..... മോളെ കൊണ്ട് പോകാനൊരു പക്ഷെ പറ്റില്ലെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാവും അമ്മ തന്നേ കൂടെ കൂട്ടാതിരുന്നത് .... അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയെങ്ങനെ തന്നേ വിട്ടിട്ട് പോകില്ലായിരുന്നു.... അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അമ്മയുടെ വിരൽ തുമ്പിൽ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു നാല് വയസ്സുകാരിയുടെ ഭാവമുണ്ടായിരുന്നാ മിഴികൾക്ക്..... അമ്മയെന്ന വാക്കിലുള്ള നഷ്ട ബോധം ആ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു നീറുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ ശൂന്യമായൊരു മനസ്സോടെ അവൾക്ക് വേണ്ടി കാതോർത്തു...... അവിടന്നങ്ങോട്ട് ആ വീട്ടിൽ ഞാനൊരു അധിക പറ്റായി..... അടുത്തുള്ള വീടുകളിലൊക്കെ തന്നെ പണിക്ക് വിട്ട് തുടങ്ങി അമ്മാവൻ.... ചുവപ്പ് മാറാത്ത കൈകളിൽ കരി പടരുമ്പോഴും കണ്ണ് നീർ തുടക്കാൻ പോലും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല വൈശാലിക്ക്....... പണി കഴിഞ്ഞ് വന്നാലും വീട്ടിലെ പീഡനം..... ആകെ ക്കൂടി ദുരിതം നിറഞ്ഞൊരു കുട്ടിക്കാലം.... ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നവളുടെ നെറ്റിയിലെ വലിയ കറുത്ത വട്ട പ്പൊട്ട് പോലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ നോവിനെ പേറുന്നത് പോലെ...... അഭിയുടെ കണ്ണിൽ ഒരു നിമിഷം ആനന്ദിയെ കണ്ടു...... ആ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായത കണ്ടു..... അവളനുഭവിച്ച അതേ വേദന അവൾ മകൾക്കും പകർന്നു കൊടുത്തിരിക്കുന്നതെന്നോർക്കേ അവനവളോടൊരു നീരസം തോന്നി..... എവിടെ ച്ചെന്ന് നിൽക്കുമ്പോഴും ഉത്തരങ്ങൾ അപൂർണമായിരുന്നവന്...... അങ്ങനെ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി താഴ്ന്നിരുന്ന തന്നിലേക്ക് ഒരു വെട്ടം വീണു..... അല്പം അകലെ തമിഴ് നാട്ടിലായിരുന്നത്.... അവൾ വീണ്ടും പറയുമ്പോൾ അവൻ ഓർമകളിൽ നിന്ന് അവളിലേക്ക് കടന്നു വന്നു..... വലിയ പഠിപ്പൊന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് വലിയ ജോലിയൊന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ.... അപ്പൊ കുറച്ചു ശമ്പളം അധികം കിട്ടുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കമ്പനിയുടെ ക്യാന്റീനിൽ ജോലിക്കാരിയായി തന്നേ പറഞ്ഞയച്ചു... അവിടെ നിന്നാണ് താനല്പം ആശ്വാസം അറിഞ്ഞത്...... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം..... അവളുടെ കഥയിൽ ലയിച്ചെന്ന വണ്ണം അഭിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കും ആ തിളക്കം പടർന്നു..... പണി അല്പം കൂടുതലുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി എല്ലാവരും തന്നേ ഒരു മനുഷ്യനായി പരിഗണിച്ചു..... എന്നാൽ ദിവസവും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വരുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ തന്നിലേക്ക് വല്ലാതെ പതിയുന്നത് തോന്നലാണെന്നേ ആദ്യം വിചാരിച്ചതുള്ളു.... എന്നാൽ അയാളായി വന്ന് സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് ശെരിക്കും ഞെട്ടിയത്..... ആദ്യമാധ്യം സൗഹൃദത്തിന്റെ ഭാഷ യായിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നീടെപ്പോഴോ അതൊരു പ്രണയത്തിലേക്കു വഴി മാറി...... ജീവിതം ആദ്യമായി നിറങ്ങൾ പകർന്നു തന്ന വളരേ ചുരുങ്ങിയൊരു ഇടവേള......... അവൾ പുച്ഛത്തോടെ യൊന്നു. ചിരിച്ചു..... അവനവളുടെ പ്രണയത്തിലേക്ക് മിഴികൾ നട്ടിരിക്കുകയാണ്.... എന്നാലാ കണ്ണുകളിൽ അല്പം പോലും പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കമില്ല....... അഗാദമായ ആഴിയിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തിയ ഒരുവളുടെ നിസ്സംഗതയായിരുന്നു..... പ്രണയം വല്ലാതെ തലക്ക് പിടിച്ചു..... അമ്മാവൻ കാശ് ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടുന്നെന്ന് പറഞ്ഞൊരു വിവാഹലോചന യുമായി വന്നപ്പോഴാണ് ഒളിച്ചോടി പോകാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചത്.... അമ്മാവനൊരു കത്തെഴുതി വെച്ചു പാതി രാത്രി അവനെ കാത്തു വഴിയരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവനോട് പറയാൻ കാത്തു വെച്ചൊരു ജീവന്റെ സന്തോഷം ഉള്ളിൽ കിടന്നു നുരഞ്ഞു പൊന്തിയിരുന്നു...... കൂടെ വരുന്നത് താൻ മാത്രമല്ല അവന്റെ കുഞ്ഞു കൂടിയുണ്ടെന്ന് പറയാൻ മനസ്സ് വെമ്പി..... കാത്തിരുന്നു താനവനെ.... അല്പം കൂടുതൽ നേരം.... പറഞ്ഞ സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൻ വന്നില്ല...... പകരം വന്നു നിന്ന ഒരു വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ആരൊക്കെയോ ചേർന്നു തന്നേ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വലിച്ചിഴച് വണ്ടിയിൽ കയറ്റി കൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ അത് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വരിയാണ് എഴുതി ചേർക്കുന്നതെന്ന് പോലും അന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ല...... അവൾ ഉയർന്ന ശ്വാസമിടിപ്പോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ അന്നത്തെ അതേ മാനസികാവസ്ഥ തുളുമ്പി നിന്നത് അഭി കണ്ടു...... അതേ ഭയവും വെപ്രാളവും...... അഭിയുടെ നെഞ്ചും ഒന്ന് പിടച്ചു....... മാറി മാറി വരുന്ന കാമ ഭ്രാന്തൻമാർക്കിടയിൽ തന്നേ കുറിച്ചോർക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് മരവിച്ചു പോയിരുന്നു...... ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലം ഭൂമിയിലുണ്ടെന്ന് പോലും അറിയാൻ തനിക്കാ ദിവസങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു..... അതിനിടയിൽ ശരീരത്തിൽ കുത്തി വെക്കുന്ന എന്തൊക്കെയോ മരുന്നുകളും..... ഏകദേശം ഒരു ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് താൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന് ഇവിടെയുള്ളവർക്കും മനസ്സിലാകുന്നത്....... അപ്പോഴേക്കും വൈശാലിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടിയിരുന്നു....... അവിടെ വെച്ചു ഗർഭിണിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ കുറിച്ചറിഞ്ഞാൽ അതവരുടെ തൊഴിലിനെ ബാധിക്കുമെന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവരത് മറച്ചു വെച്ചു....... ഈ അഴുകിയ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു....... അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പൊഴേക്കും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു...... അത്രയേറെ മനോധൈര്യം കാത്തു വെച്ചിരുന്ന ആ മുഖം ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോൽ വിതുമ്പി..... ശ്വാസം പിടിച്ചടക്കി കേട്ട് നിന്നിരുന്ന അഭിയുടെ കണ്ണുകളും ഒരു നിമിഷം നിറഞ്ഞു വന്നു...... ഇത്രയും സഹിക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിന് പറ്റുമോ എന്നവന് സംശയം തോന്നി.... അതേ..... അതൊരു പെണ്ണിനേ പറ്റു വെന്ന് മനസ്സ് തിരുത്തി....... അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി...... കവിളിൽ ചാലുകളിട്ട് കൊണ്ട് കണ്ണ് നീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി...... അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അഭിയങ്ങനെ മരവിച്ച അവസ്ഥയിൽ നിന്നു.... അവളുടെ ഭാരം തന്റെ മനസ്സിലേക്കും പടർന്നത് പോൽ അവൻ നിശ്ചലനായിരുന്നു..... മതി.... അറിഞ്ഞിടത്തോളം മതി.......ഇനിയെനിക്കൊന്നും അറിയേണ്ട...... ആരുടെ മുമ്പിലും തലയുയർത്തി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ വൈശാലി യെ തന്നേ കണ്ട് തിരികെ പോയാൽ മതിയെനിക്ക് ..... ടേബിളിൽ വെച്ച ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്ത് അവനവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ നിറഞ്ഞ മിഴികൾ ഒരു നിമിഷം അവളവന്ന് നേരെ യൊന്നുയർത്തി.... തിളങ്ങുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് തന്നേ കുറിച്ചുള്ള നോവാണെന്നോർക്കേ എന്തോ അവൾക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നി....... മ്മ്....... കണ്ണ് തുടക്ക്.. അവൻ വീണ്ടും അവൾക്ക് നേരെ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ടിഷ്യു നീട്ടിയതും അവനേ തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടവൾ കയ്യിൽ നിന്നും ആ പേപ്പർ വാങ്ങി കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു.... വാലിട്ടെഴുതിയിരുന്ന കൺ മഷിയാകെ കലങ്ങി മറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... താൻ കരുതും പോലെ ഇവിടെയാരും സ്വതം ഇഷ്ടത്തിന് വന്നവരല്ല......അങ്ങനെ സ്വന്തമായി ഈ ജോലി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ആളുകളും സ്ഥലങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷെ..... പക്ഷെ ഇവിടെ അങ്ങനെയല്ല..... ഇതൊരു വലിയ സെക്സ് റാക്കറ്റ് ആണ്...... പല ഭാഗത്ത് നിന്നും പെൺകുട്ടികളെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരികയാണ് ചെയ്യുന്നത് ...... ഇതിനായി നിയമിച്ച ചില ആളുകൾ തന്നെയുണ്ട്.... അവരാണെങ്കിൽ പ്രേമം നടിച്ചു ഇവിടെ കൊണ്ട് വരും...... അവൾ വളരേ ഗൗരവത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ശബ്ദം അല്പം അടക്കി പിടിച്ചിരുന്നു .. അഭി ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണത് കേട്ട് നിന്നത്...... തനിക്കിതെല്ലാം പുതിയ അറിവുകളാണ്..... ഇങ്ങനെയും സ്ഥാലങ്ങളുണ്ടെന്നത് കേട്ട് കേൾവി മാത്രമാണ്... അനുഭവിച്ചറിയുമ്പോൾ അതെന്തോ വല്ലാതെ പൊള്ളുന്നു..... അപ്പോൾ ആനന്ദി യുടെ അച്ഛനെന്ന് പറയുന്ന ആളും ഇവരിൽ പെട്ടതാകുമോ.... ആ ഒരു ചോദ്യം കൂടി മനസ്സിൽ മുളച്ചു വെങ്കിലും അതും കൂടി ചോദിക്കാൻ അവനു കഴിയുമായിരുന്നില്ല.... ആ കണ്ണിലെ കണ്ണ് നീർ ഇനിയും കാണാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല..... അപ്പൊ..... അപ്പൊ ഇവിടെ നിന്നെങ്ങോട്ടെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടു കൂടെ നിങ്ങൾക്ക്.... അഭിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനേറെ ബലഹീന നായത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... അവളൊന്നു ചിരിച്ചു..... അവളുടെ ഓരോ ചിരികൾക്ക് പിന്നിലും തനിക്ക് നിർവചിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വലിയ വലിയ സത്യങ്ങളാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനൊരു ഭാരം തോന്നി.... പറയാൻ എന്തെളുപ്പമാണ്.... ഇവിടെ വന്ന് പെട്ടാൽ പിന്നേ ഒരു മൂന്നാലു വർഷത്തേക്ക് പുറം ലോകം കാണില്ല.... അത് കഴിഞ്ഞ് പുതിയ ആളുകൾ വരുമ്പോൾ ഒന്നിനും പറ്റാതായ ഡിമാൻഡ് ഇല്ലാത്ത പഴയവർക്ക് വേണമെങ്കിൽ പോകാം..... പക്ഷെ എങ്ങോട്ട് പോകും..... എന്ത്‌ ജോലി ചെയ്യും..... നാലഞ്ചു വർഷം ഒരു വീടിനുള്ളിൽ പുറം ലോകം കാണാതെ കഴിഞ്ഞ വർക്ക് പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് പോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും....... സമൂഹം ആ കണ്ണിലൂടെ മാത്രമല്ലേ തങ്ങളെ കാണു...... അവൾ ചോദ്യങ്ങൾ തനിക്ക് നേരെയെറിഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അത് നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് ന്നത് പോലെ തോന്നി അഭിക്ക്.... താൻ ചിന്തിച്ചതെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത് ..... പോകാണോരിടമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഒത്തിരി പേരുണ്ടിവിടെ..... പക്ഷെ എങ്ങോട്ട് പോകും..... പുറത്തിറങ്ങിയാലും ഈ ജോലി തന്നെയാവും തങ്ങളെ തേടി വരിക യെന്ന ബോധ്യമുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നേ അതറിയാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രം ഇവിടെ പറ്റി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവരാനെല്ലാവരും..... പിന്നെ ചിലരുണ്ട്..... ഈ ജോലിയോട് ഇഴുകി ചേർന്നവർ...ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യുന്നവർ..... പക്ഷെ ഭൂരിഭാഗം പേരും ഈ വീടിനപ്പുറമുള്ള ഒരു ലോകം സ്വപ്നം കാണുന്നവരാണ്..... ഒരു രാത്രി യെങ്കിലും ആത്മാഭിമാന ത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കൂ ന്നവരാണ്.... വൈശാലി അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ ഒരു മഴ പെയ്തു തോർന്ന പ്രതീതി യുണ്ടായിരുന്നു..... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിച്ച തിന്റെ ആശ്വാസം ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അത് ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഏറ്റെടുത്തവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോവ് നിറഞ്ഞു...... അവൻ തലയുടെ ഭാരം കുറക്കാനെന്ന വണ്ണം നെറ്റിയിലൊന്നു കൈ വെച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു..... പുറത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തണുപ്പിൽ പൂക്കൾ മരവിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയവന്.... ആ തണുപ്പ് അവന്റെ പാദങ്ങളെ കൂടി മരവിപ്പിക്കും പോലെ.... ജനൽ കമ്പികളിൽ പിടിച്ചതും തണുപ്പ് കൊണ്ടവൻ പെട്ടെന്ന് കൈ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിരുന്നു... ഇവിടെയിപ്പോ നല്ല തണുപ്പാണ്...... ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കാപ്പി തരട്ടെ..... പിറകിൽ നിന്നവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കേട്ടെങ്കിലും അവൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..... മറുപടി കിട്ടാതിരുന്നിട്ടും ഫ്ലാസ്കിൽ ഒഴിച്ച് വെച്ച കാപ്പി അവൾ ഗ്ലാസ്സിലേക് പകർത്തി അവനു നേരെ നീട്ടി...... അവൻ പതിയെ അത് വാങ്ങുമ്പോൾ എന്തോ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന വിധം അറപ്പോ വെറുപ്പോ തോന്നിയില്ല...... നിസ്സാഹയത നിറഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടം പെൺകുട്ടികളെ അവൻ ഉൾ കണ്ണിൽ കണ്ടു ..... അവനാ കാപ്പി ചുണ്ടോടു ചേർക്കുമ്പോൾ വൈശാലി യുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ ഒന്ന് തിളങ്ങിയിരുന്നു....... അവൾ പതിയെ അവനിരിക്കുന്ന കട്ടിലിന്റെ ഒരരികിലായി രുന്നു...... അവനോട്ടും പ്രയാസമുണ്ടാക്കാതെ അവനിൽ നിന്നും അല്പം അകന്നെന്ന വണ്ണം അവൾ കട്ടിലിനോരം പറ്റിയിരുന്നു .. ആ മുറിയിൽ അവൾക്കരികിലിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ വേശ്യ യെന്ന പേര് പോലും അവന്റെ മനസ്സ് മറന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... കാരണം....... അവന്റെ നോട്ടം പുറമെയുള്ള അവളിൽ നിന്നും മാറി അവൾക്കകത്തെ അവളിലേക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ