നിന്നിലേക്കായ് : 2 വാപ്പയെ കബറടക്കി നേരത്തോട് നേരം ആവുമ്പോഴേക്കും അവർ വാപ്പയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കബറടക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ ഗേറ്റിൽ ചാരിനിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ----------------------------------- വീട്ടിൽ കുടുംബക്കാരും ബന്ധുക്കളും ഒഴിഞ്ഞു. അകത്തളം ശൂന്യമായി... മരണവിവരം അറിഞ്ഞു വന്ന ഷഹാനയും നാസറിന്റെ ഒരു സഹോദരനും അയാളുടെ ഭാര്യയും അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു....ഷഹാന പല തവണ ഹനയുടെയും ഫായിസ്ന്റെയും അടുത്ത് സങ്കടത്തോടെ പോയെങ്കിലും ഇരുവരും  ഷഹാനയോട് ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയിട്ടില്ല... അവളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ണുനീർ അല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ പരിഭവമായിരുന്നു. കാരണം ഹനയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു: "ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഇത്രയും പ്രയാസത്തിലിരുന്നിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും വരാത്തവൾ... ഇപ്പോ മയ്യിത്ത് കാണാനായിട്ട് എന്തിനാണ് വന്നത്?" വല്ലുമ്മയുടെ ഖുർആൻ പാരായണത്തിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹന എഴുന്നേറ്റ് ഉമ്മയുടെ മുറിയിൽ പോയി... "ഉമ്മ..." ആമിന പെട്ടെന്ന് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "ഒന്നുമില്ല മോളേ." "ഞാൻ പഠിപ്പ് നിർത്താമെന്ന് കരുതുന്നു... ഒരു ജോലി ശെരിയായാൽ..." "ഹനാ!"ഉമ്മ കടുത്ത ശബ്ദത്തോടെ വിളിച്ചു.അവൾ തല കാണിച്ചിരുന്നു. "ഫായിടെ പഠിപ്പെങ്കിലും തുടരട്ടെ." ആമിനയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. ഒരു ഉമ്മയ്ക്ക് കേൾക്കാൻ ഏറ്റവും വേദനയുള്ള വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. "അത് വേണ്ട... പഠനം തുടരണം... എനിക്ക് അത്യാവശ്യം തയ്യൽ അറിയുന്നതാണല്ലോ... ടൗണിലെ സുമേച്ചിടെ ഷോപ്പിലേക്ക് ഒരാളെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് "... പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പേ വാതിലിനപ്പുറത്തു നിന്നും ഒരു ശബ്ദമുയർന്നു. "ആർക്കും ജോലി നോക്കേണ്ട." ഇരുവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഫായിസ്. എപ്പോഴോ വന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.അവനെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഫായിസ് പതിയെ അകത്തേക്ക് വന്നു. കൈയിലിരുന്ന കോളേജ് അഡ്മിഷൻ ഫോം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഞാൻ പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ല." ആമിനയുടെ മുഖം വിളറി. "ഫായിസ്..." "നീ പഠിപ്പ് നിർത്തണ്ട. ഉമ്മയും ജോലിക്ക് പോകരുത്." "മോനേ..." "ഉമ്മാ....ഷമീർക്കന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു ബന്ധുവുണ്ട്... ഒമാനിൽ.. ഒരു ഷോപ്പിലേക്ക്... പാസ്പോർട്ട്‌ ഉപ്പ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോ എടുത്തതാണല്ലോ... ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... പോക്കിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശെരിയായാൽ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ബാക്കി ....ശെരിയായില്ലേൽ ... എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യും." ആമിനയ്ക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. "മിണ്ടരുത്!" ആദ്യമായാണ് അവർ അവനോട് ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത്. ഫായിസ് ഞെട്ടി. ആമിന അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. രണ്ടു കൈകൊണ്ടും അവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു. "നീ എന്താ കരുതിയത്? നിന്റെ വാപ്പ ജീവിച്ചിരുന്നത് നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനാണോ, പാതിവഴിയിൽ പഠിപ്പ് നിർത്തി പ്രവാസിയാവാനോ " ഫായിസിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. "പക്ഷേ ഉമ്മ... എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ വയ്യ." ആമിന പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "എനിക്കും വയ്യ മോനേ..." ആ ഒരു വാക്കിൽ അവരുടെ മുഴുവൻ വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹനയും കരഞ്ഞു. ഫായിസ് തലകുനിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ ആമിന രണ്ടുപേരെയും തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചുപിടിച്ചു. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഉപ്പ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ ഉയർന്ന ഒരു നിലയിൽ കാണണം... ഉപ്പാടെ സ്വപ്നത്തിന് വേണ്ടി എന്ത് ത്യാഗം സഹിക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ് മോനെ... മക്കളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം അന്യനാട്ടിൽ ചിലവഴിച്ചു... അത് നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ വേണ്ടി ആയിരുന്നില്ല..." "ഉമ്മ..." ഹന എന്തോ പറയാനായി ഇടറുന്ന  ശബ്ദത്തോടെ ഉമ്മാനെ നോക്കി. ആമിനക്ക് മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ ഇല്ലായിരുന്നു... മുന്നോട്ടുള്ള വഴികളിൽ തനിച്ചാണ്...നാസറിന്റെ വേദനയിൽ എത്രകാലം... മക്കളെ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ച പോലെ നോക്കണം... വാടകക്ക് ഒരു വീട് തരപ്പെടുത്തണം... ഒരു ജോലിയും... എന്തൊക്കെയോ കണക്ക് കൂട്ടലുകളിൽ അവൾ കണ്ണ് തുടച്ചു. മൂന്നുപേരും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു -------------------------------------- നാസർ മരിച് രണ്ടാഴ്ചയായി... അതിനിടയിൽ ബാങ്ക് മാനേജർ വന്നു... അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേരാനെന്നോണം... അയാൾ ഇപ്രാവശ്യം നോട്ടീസ് ഒന്നും കയ്യിൽ കരുതിയില്ല... "ലേല നടപടികൾ താൽക്കാലികമായി 60 ദിവസം അതായത് രണ്ട് മാസത്തോളം നിർത്തിവയ്ക്കുന്നു... അതിനു ശേഷം... ബാങ്ക് നടപടികളിൽ തിരുത്താൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല ഉമ്മ... ഒരു മാനുഷിക പരിഗണന കണക്കിലെടുത്ത് കുറച്ച് വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ മാത്രമേ പറ്റു..." ആമിനയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു... ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി... തല കുനിച്ചു ചുമരിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നുണ്ട്... അടുത്ത് ഷഹാനയും ഭർത്താവ് അൻവറും... ഹനയും വല്ലുമ്മയും മുറിയിലുണ്ട്.... ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മടങ്ങി... അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്ന് നിന്നത്. അപരിചിതമല്ലാത്ത നമ്പർ പ്ലേറ്റ്. ആമിന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "റഷീദ് ഇക്കാ..." വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം ആ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. റഷീദ്. നാസറിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. ഒരുകാലത്ത് ഒരേ ഗൾഫ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ. എന്നാൽ അവരുടെ സൗഹൃദം സാധാരണ സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ കമ്പനിയിൽ വലിയൊരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പേരിൽ റഷീദിനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതോടെ മാത്രം തീർന്നില്ല. കമ്പനി താമസിച്ചിരുന്ന ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ ഭാര്യയും ചെറിയ കുഞ്ഞും.തിരിച്ചു പോയാൽ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ കഷ്ടത്തിലാകും. കൈയിൽ ഒരു രൂപ പോലും ഇല്ല. അന്ന് എല്ലാവരും അകന്നുനിന്നപ്പോൾ കൂടെ നിന്നത് നാസറായിരുന്നു. സ്വന്തം സേവിംഗ്സിൽ നിന്ന് പണം നൽകി. ഒരാൾക്ക് കഷ്ടിച്ച് നിൽക്കാൻ പറ്റുന്ന ഇടുങ്ങിയ സ്വന്തം മുറിയിൽ രണ്ടുപേരും സ്നേഹത്തോടെ കഴിഞ്ഞു.... മാസങ്ങളോളം ജോലി കിട്ടുന്നത് വരെ കുടുംബത്തെ നോക്കി.ഒന്നിനും അയാൾ കണക്ക് പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് ആരുടെയൊക്കെയോ സഹായം കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഷോപ്പ് തുടങ്ങാൻ സാധിച്ചു. അതിനും സഹായം നാസർ തന്നെ...ഇന്ന് അത് വളർന്നു രണ്ടും മൂന്നും ഹൈപ്പർമാർകെറ്റുകളിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു... അന്ന് റഷീദ് പറഞ്ഞിരുന്നു. "നാസറേ... ഈ ഉപകാരം ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ മറക്കില്ല." നാസർ ചിരിച്ചിരുന്നു. "നമ്മൾ സുഹൃത്തുക്കളല്ലേ. ഇതിൽ ഉപകാരവും കണക്കും എന്താ?" നാസറിന്റെ എളിമയുള്ള മറുപടി... ഗൾഫിലെ ജോലി പോയതിനു ശേഷം നാസറിനെ പല തവണ വിളിച്ചെങ്കിലും കണക്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല... --- ഇപ്പോൾ ആ സുഹൃത്ത് ഇല്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കുടുംബം പ്രതിസന്ധിയിലാണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ റഷീദ് അതികം ആലോചിച്ചില്ല.. അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കടന്നു.... "എന്താ ഇത്ര വലിയ കാര്യം എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്?" ഇരുന്ന ഉടനെ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ആമിന ഒരു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു... "ആമിന... ഞാൻ എന്റെ ഉറ്റ ചെങ്ങാതി മരിച്ചതുപോലും അറിഞ്ഞില്ല... ഇന്നലെ രാവിലെ എന്റെ അനിയൻ വിളിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു കാര്യം അറിഞ്ഞത്... ഇത്രയും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലായിട്ടും അവൻ... അവനെന്തേ എന്നെ ഓർക്കാതിരുന്നേ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയോ... "ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടല്ലോ റഷീദ് ഇക്കാ." "നാസറിന്റെ കുടുംബം കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്ക് മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും വലുതല്ല." മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് റഷീദ് ഒരു ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഇതിൽ എട്ട് ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്കുണ്ട്." ആമിന ഞെട്ടി. "ഇല്ല... അത് വേണ്ട." ആമിന തടഞ്ഞു... ഹനയും ഷഹാനയും അത്ഭുതത്തോടെ  റഷീദ്ക്കയെ നോക്കി. "എന്തുകൊണ്ട്?" "എനിക്ക് അത് വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "എന്തുകൊണ്ട് പറ്റില്ല?" റഷീദിന്റെ സ്വരം കടുത്തു. "നാസർക്ക ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ചോദിക്കില്ലായിരുന്നു." റഷീദ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ കണ്ടറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത്...പക്ഷെ...ഇതറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒത്തിരി വൈകിപ്പോയി..."അവസാന വാചകത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വേർപ്പെടലിന്റെ നൊമ്പരം ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കുരുങ്ങി. "റഷീദ് ഇക്കാ..." "ആമിന , ഇത് ദാനമല്ല. സഹായവുമല്ല. എന്റെ സുഹൃത്തിനോടുള്ള കടമയാണ്." ആമിന ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നന്ദിയുണ്ട്... പക്ഷെ... എനിക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റില്ല" ഹന ചായയുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു... റഷീദ് അവളെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു. റഷീദ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പിന്നെ ഹനയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. വീണ്ടും ആമിനയിലേക്ക്. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ശരി... എങ്കിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം ചോദിക്കാം."» എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "ഹന മോളെ എന്റെ മകൻ അഷ്മിലിനു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുതരാമോ?ഞങ്ങളുടെ മോളായിട്ട്..." മുറിയിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ. ഹനയുടെ കൈയിലെ ഗ്ലാസ് വിറച്ചു.അവളത് ടീപോയിൽ വച് കുറച്ച് മാറി നിന്നു... മുഖം വിളറിപ്പോയി... ആമിന അമ്പരന്ന് റഷീദിനെ നോക്കി. --- "റഷീദ് ഇക്കാ... നിങ്ങൾ എന്താ പറയുന്നത്?" "ഞാൻ ഒരു ഇടപാട് പറയുന്നതായിട്ട് കരുതല്ലേ...." "പക്ഷേ..." "അഷ്മിൽ എന്റെ മകനാണ്. നാസറിന്റെ മകളെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടിയെ മരുമകളായി കിട്ടിയാൽ അത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്." ഹനയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യൻ. അവനെക്കുറിച്ച് കേട്ടത് മാത്രം. റഷീദിന്റെ മകൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് Central Government ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്ന് ഉപ്പ എപ്പഴോ അഭിമാനത്തോടെ ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചതായി ഓർക്കുന്നു. ജോലിയുടെ ഭാഗമായി എന്നും നാട്ടിന് പുറത്താണ്.ഉപ്പയും അവനെ കണ്ടുകാണില്ല. --- റഷീദ് തുടർന്നു. "ഈ പണത്തിന് പകരമായി ഒരു പെണ്ണിനെ വാങ്ങാൻ വന്നതല്ല.നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത... നാസറിനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും കൊണ്ടാണ് വന്നത്. വിവാഹത്തിന് സമ്മതമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. പക്ഷേ ബാങ്ക് ലോൺ ഞാൻ അടയ്ക്കും.നാസർ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമായിരുന്നില്ല. എന്റെ സഹോദരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ഇസ്ലാമിൽ ഒരാൾ മരിച്ചാൽ അയാളുടെ കടം തീർക്കുന്നത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. നാസർ ഇന്ന് ജീവനോടെയില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കടബാധ്യതകൾ ഇന്നും ജീവനോടെയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടും ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ... നാളെ അല്ലാഹുവിന്റെ മുന്നിൽ ഒരുമിച്ചു കൂട്ടപെടുമ്പോൾ നാസറിനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും? കാരണം അത് എന്റെ സുഹൃത്തിനോടുള്ള കടമാണ്.... അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിൽ അതൊരു മുറിവായി തുടരും.. " ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആമിനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.അവരാരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..... റഷീദ് എഴുന്നേറ്റ് ഹനകരികിലേക്ക് നടന്നു. "മോൾ എന്താ വല്ലാണ്ടായേ... പേടിക്കണ്ട... നിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ആരെയും കല്യാണം കഴിക്കണ്ട... പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കു... നന്നായി പഠിക്കുമെന്ന് നാസർക്ക എപ്പഴും പറയുമായിരുന്നു... എന്ത് ആവശ്യം വന്നാലും ഞങ്ങളില്ലേ..." അവളെ നേർമയായൊന്ന് കയ്യിൽ തൊട്ടു... " അവൻ കഴിഞ്ഞ തവണ ലീവിന് വന്നപ്പോൾ പെണ്ണ് അന്വേഷിച്ചിരുന്നു... ഒന്നും അവനങ്ങോട്ട് തരപ്പെട്ടില്ല... ഈ ഒരവസരത്തിൽ പറയാൻ വിചാരിച്ചതല്ല... നിങ്ങളും കൂടി ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ രണ്ട് മാസത്തിനകം അവൻ നാട്ടിൽ വരും... ഇപ്പോൾ  2 വർഷമായി കൊൽക്കത്തയിലാണ് പോസ്റ്റിങ്ങ്‌... എൻഫോസ്‌മെന്റ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലാ...ലീവ് കുറവാ... ഇനി വരുന്ന സമയം അവന് മനസിന്‌ ഇണങ്ങിയൊരു കുട്ടിയാണേൽ നികാഹ്  നടത്താനാണ് പ്ലാൻ... അതുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ടു ഇഷ്ട്ടപെട്ടാൽ മാത്രം നിക്കാഹ്... അല്ലേൽ നമ്മക്ക് വേറെ പടച്ചോൻ വിധിച്ചത് തന്നെ എത്തിച്ചേരും...." പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഭർത്താവിന്റെ സൗഹൃദം ഇത്ര ആഴമുള്ളതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നാസർ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു: "സമ്പാദിച്ചത് മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും പ്രശ്നമില്ല... പക്ഷേ സ്നേഹം കൊടുത്ത് സമ്പാദിച്ച മനുഷ്യരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്." അന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് മനസ്സിലായി. ഭർത്താവ് ഈ ലോകം വിട്ടുപോയിട്ടും, അദ്ദേഹം സമ്പാദിച്ച ഒരു സൗഹൃദം അവരുടെ വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ സഹായവുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു....അതിനേക്കാൾ ഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ അവരുടെ പ്രിയമകന് തന്റെ മകളെ ചോദിചിരിക്കുന്നു..... ആമിന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... "എന്നാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ... പിന്നീട് വരാം..." അയാൾ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി... കൂടെ ആ ചെക്ക് കയ്യിൽ കരുതി. ----------------------------------- അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. റഷീദ് നേരെ ബാങ്കിലെത്തി. എട്ട് ലക്ഷ രൂപ അടച്ചു. ജപ്തി നോട്ടീസ് പൻവലിക്കപ്പെട്ടു.വീട് രക്ഷപ്പെട്ടു. നാസറിന്റെ ഫോണിലെ മെസ്സേജ് ടോൺ കേട്ട് ഹന ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു... ഒരു നിർവികാരത നിറയുന്നപോലെ... അവൾ അതെടുത്തു ഉമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. വല്ലുമ്മ ഹനയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു... കൂടെ ആമിനയും... "ഹന മോളെ... ഉമ്മാമടെ കുട്ടി എന്താ വല്ലാതിരിക്കുന്നെ... ഇന്നലെ അവർ വന്നപ്പോയപ്പോൾ തൊട്ട് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത..." അവൾ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... പിന്നെ പറഞ്ഞു... "ഈ വീട് നമ്മടെ ഉപ്പ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചത... അത് നഷ്ട്ടപെടുന്നത് ഓർത്തല്ലേ നെഞ്ചുരുകി മരിച്ചത്...ഇന്നിപ്പോൾ ഉപ്പാടെ ഉറ്റസുഹൃത്തു തന്നെ അത് നമ്മൾക്ക് തിരിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു... പിന്നെ... അവർ ഇത് ചെയ്ത സ്ഥിതിക്ക്..." അവൾ പറയാൻ വരുന്നത് റഷീദ് ഹനയെ തന്റെ മകന് വേണ്ടി പെണ്ണ് ചോദിച്ചതാണെന്ന് മനസിലായി ഉമ്മ ചോദിച്ചു. "ഹന... ഉമ്മാടെ കുട്ടിക്ക് എന്തേലും ബന്ധമുണ്ടോ... കോളേജിലോ മറ്റോ... അത് നല്ലതാണേൽ നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അത് തന്നെ നോക്കാം....എന്തേലും ഇഷ്ടക്കേടുണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട... നമ്മക്ക് ഈ കടം വീട്ടാം... കടത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരിക്കലും ഒരു ഇടപാടിലൂടെ ഉറപ്പിക്കുന്ന നികാഹ് ആവരുത്... അവർ അങ്ങനെ നിർബന്ധിച്ചൊന്നും ഇല്ലാലോ... റഷീദ്ക്ക അങ്ങനെ ഒരാളും അല്ലെന്ന് നമ്മക്കറിയാം...അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും...??!" വല്ലുമ്മയും ഉമ്മയും കണ്ണിലേക്കു നോക്കി നില്കുന്നു. ഹന എങ്ങനെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ കുഴഞ്ഞു. തുടരും....... 🤍 Note : തെറ്റുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ കാണാത്തത് പോലെ വായിക്കുക 😌😁👍🏻 #📙 നോവൽ #📔 കഥ