#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _12 ✍️ രചന - Aysha akbar അവളിൽ നിന്ന് നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് പതിവില്ലാത്തൊരു വേഗതയുണ്ടായിരുന്നു..... ഇത്ര വേഗം കഴിഞ്ഞോ..... ജോയി യൊരു വഷളൻ ചിരിയോടെ ചോദിക്കുന്നതിനു മനപ്പൂർവം അവൻ മുഖം കൊടുത്തിരുന്നില്ല.. ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറിയിരിക്കുമ്പോൾ പോയതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാരത്തോടെ അവൻ തലക്ക് കയ്യൊന്ന് വേച്ചു... പുഴയുടെ ഈണവും ഉരുളൻ കല്ലുകളുടെ കുലുക്കവുമൊന്നും അവനറിഞ്ഞില്ല..... മനസ്സ് അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു... ആ കണ്ണുകളിലോളിപ്പിച്ച അഗാധമായൊരു ഗർത്തത്തിലായിരുന്നു.... ഉശിരുള്ള ആ പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു.... ഈ ചെറു പ്രായത്തിൽ അവൾ കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന മനോ ധൈര്യത്തിയിലായിരുന്നു.... വേശ്യായെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മാനം വിറ്റ് നടക്കുന്ന ഒരു തരം താണ സ്ത്രീ വർഗം മാത്രമല്ലേ.... അവരെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ എന്തറിയാനാണെന്ന് മനസ്സ് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണുകൾക്കവളെ വീണ്ടും കാണണമായിരുന്നു..... കാതുകൾക്കവളെ ഇനിയും കേൾക്കണമായിരുന്നു.... താനവളെ മനസ്സിലാക്കിയതിൽ തെറ്റി പ്പോയെന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നാരോ പറയും പോലെ..... അല്ലെങ്കിലും താനെന്തിന് അവളെ മനസ്സിലാക്കണം.... മനസ്സ് വീണ്ടും ചോദ്യം ഉയർത്തുമ്പോൾ അവനതിനെ വിദ്ഗ്ദമായി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു..... ലോഡ്ജിനു മുമ്പിൽ ഓട്ടോ നിർത്തിയതും ജോയിക്കുള്ള പൈസ കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ നമ്പർ എഴുതി വാങ്ങാനും അഭി മറന്നിരുന്നില്ല..... മുറിയിലേക്ക് പോയി കട്ടിലിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ ആ നീലക്കൽ മൂക്കുത്തി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒരു പുസ്തക വുമായി ദേവി ആ ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോൾ അരികിൽ ആനന്ദിയുമുണ്ടായിരുന്നു..... അവർ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം പുസ്തകത്തിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് അവളിൽ തന്നേ കുരുങ്ങിയിരിപ്പായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവളൊന്നു കോട്ടു വായിട്ടപ്പോഴേക്കും ദേവി പെട്ടെന്ന് അത് കണ്ടത്.... ഉറക്കം വന്ന് തുടങ്ങിയ അവളുടെ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം നിസ്സഹായത തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവരറിഞ്ഞു..... ദേവി പെട്ടെന്ന് ഇരുന്നിടത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളും പിറകെ നടന്നു..... കുറച്ചെങ്കിലും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ താൻ മാത്രമേയുള്ളു എന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കും അവൾ താനെവിടെയാണോ അവിടെ തന്നേയിരിക്കുന്നത് ..... തന്റെ കൂടെ നടക്കുന്നത്..... ഒറ്റക്ക് എവിടെയും അവളിരിക്കുന്നതേയില്ല.... അല്ലാ... അങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ മാത്രം ഇവിടം അവൾക്ക് സ്വന്തമല്ലല്ലോ.... അവർക്കവളോട് വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി.... ദേവി അവരുടെ മുറിയിലെ ബെഡ് ഷീറ്റ് കുടഞ്ഞു വിരിക്കുമ്പോൾ അവളാ വാതിൽ പടിയിൽ തന്നേ ക്ഷമയോടെ നിൽക്കുകയാണ്..... ഓരോ നിമിഷവും ആ കുട്ടി കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ക്ഷമയും പക്വത യും അവരെ അത്ഭുത പ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഒരു നിമിഷം തന്റെ മക്കളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക് അവരൊന്നോടി പ്പോയിരുന്നു.... കിച്ചു ചെറുപ്പത്തിൽ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.... എല്ലാത്തിനും അതിരു കവിഞ്ഞൊരു പക്വത അവനുണ്ടായിരുന്നു..... പറയുന്നത് ക്ഷമയോടെ കേട്ട് മനസ്സിലാക്കും..... അവന്റെ തെറ്റുകളും തിരുത്താൻ എളുപ്പമായിരുന്നു.... എന്നാൽ അഭി നേരെ തിരിച്ചും....... അവൻ വിചാരിച്ചത് അത് പോലെ അവനു നടക്കണം.. അതിന് പറ്റിയ വാശിയും ദേഷ്യവും അവനുണ്ടായിരുന്നു... ആരോടും എന്തും പറയാൻ യാതൊരു പേടിയുമില്ല......ഇന്നും അവനങ്ങനെ തന്നെയാണ്..... വന്ന് കിടന്നോ...... ദേവി അവളെ നോക്കി അത് പറഞ്ഞതും ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചെന്ന വണ്ണം അവളോടി വന്ന് കട്ടിലിലേക്ക് കയറി ക്കിടന്നു...... കിടക്കാൻ നേരമായിട്ടില്ലെങ്കിൽ കൂടി ദേവിയും അവൾക്കടുത്തേക്ക് കിടന്നിരുന്നു....... ഒരാനഥയായി ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തോട് ദേവിക്ക് അളവറ്റ അനുകമ്പ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് ജനിച്ചു വീഴുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഒരു വാത്സല്യത്തിന്റെ ചൂട് തീർച്ചയായും ആവശ്യമുണ്ട്.. അതവരുടെ അവകാശമാണ്.... പക്ഷെ ചിലർക്ക് അത് നഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണം ആരായിരിക്കും.. ജന്മം നൽകിയവർ തന്നെയാവില്ലേ...... അവരവളിലേക്കൊന്ന് നോക്കി.. തന്റെ അരികിലാണ് കിടക്കുന്നതെങ്കിലും തന്നോടവൾ പറ്റി ചേർന്നിട്ടില്ല..... അതിനുള്ള അടുപ്പമോ സ്വാതന്ത്ര്യമോ അവൾക്ക് തന്നോടില്ലെന്നതാണ് ശേരി..... മലർന്നു കിടക്കുന്ന തന്റെ നേർക്ക് ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു കൊണ്ടവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മുമ്പോൾ ദേവി അവളെ തന്നേ നോക്കി കിടന്നു..... അരികിലേക്ക് അണച്ചു പിടിച്ചു തന്റെ കൈകൾക്ക് മേൽ അവളുടെ തല ചേർത്ത് വെച്ചു മുതുകിൽ കൊട്ടി താരാട്ട് പാടി ഉറക്കണമായിരുന്നു അവർക്കവളെ....... പക്ഷെ....... അവളോട് അടുപ്പം കാണിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ യിലായി പ്പോയി താൻ...... ഒരു പക്ഷെ ഇത് തന്റെ രക്തം തന്നെയാണെങ്കിൽ ഇപ്പൊ താൻ ചെയ്യുന്നതിന് എത്രത്തോളം പശ്ചാ തപിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവർക്ക് പോലും നിശ്ചയമയുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അവരുടെ നെഞ്ച് കൊളുത്തി വലിച്ചു.... ഉറക്കം കണ്ണുകളിൽ പിടിച്ചതും അവളുടെ കുഞ്ഞി ക്കാൽ പതിയെ തന്റെ ദേഹത്തേക്ക് കയറ്റി വെച്ചതും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിൽ അവരൊന്നു കുളിർന്നു..... പാതി അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ജന വാതിൽ കാറ്റിലെന്ന വണ്ണം അടയുകയും തുറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്..... വാതിൽ അടച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം അവർ ഒന്ന് കൂടി അവൾക്കടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ക്കിടന്നു.... അരികിൽ ആളുടെ ചൂടറിനെന്ന വണ്ണം അവളുടെ കൈ കൂടി അവരുടെ ദേഹത്തേക്ക് വെച്ചതും അവരുടെ ചുണ്ടിൽ അവർ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു.... അവർ പതിയെ അവളുടെ തലയെടുത്ത് തന്റെ കയ്യിനു മുകളിലേക്ക് വെച്ചു കൊണ്ട് അവളെ തന്നിലേക്കടുപ്പിക്കുമ്പോൾ കള്ളത്തരം ചെയ്യുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവമായിരുന്നവർക്ക്..... അവൾ അവരുടെ മാറിലേക്ക് ചേർന്നു കിടന്നതും പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത എന്തോ ഒരു സന്തോഷത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നവർ..... ജനൽ കടന്നു വന്ന ഇളം കുളിരുള്ള പാതിരാ കാറ്റ് അവരെ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി ക്കടന്നു പോയി... അത് വരെ അഭിയുടെ കുഞ്ഞെന്ന് പറയുമ്പോൾ മിടിച്ചിരുന്ന ഹൃദയം അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നത് അവരറിഞ്ഞിരുന്നു.... അപ്പോഴും ഒന്നുമറിയാത്തെ ആനന്ദി സുഖമുള്ള ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കർട്ടൻ നീക്കി വെച്ച ജന വാതിലിലൂടെ ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ കഷ്ണം മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചതും അഭിയൊന്നെഴുന്നേറ്റു.... തലേന്നത്തെ ഓർമ്മകൾ അവന്റെ തലച്ചോറിലങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടപ്പോഴും.... ഇനി തിരിച്ചു പോക്കാണ് വേണ്ടത്..... ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അവൾ നിവൃത്തി കേട് കൊണ്ടാണ് ആനന്ദിയെ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്ന് മാത്രം ഇന്നലെയുള്ള അവളുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായി..... അവളോട് പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞു താൻ വിജയിച്ചവനായി.... അവളുടെ കൂടെ വരുന്നതിനേക്കാൾ ആനന്ദി തന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് തന്നെയാണ് ശെരിയെന്നും ഹൃദയത്തിന് ബോധ്യമായി.. എന്നാൽ അതൊന്നുമല്ലാത്തതെന്തോ ഒന്ന് തന്നേ പിറകിലേക്ക് വലിക്കുന്നുണ്ട്. ആനന്ദിയെ കുറിച് മാത്രം ചിന്തിച്ചിവിടം വരെയെത്തിയ താൻ മുന്നോട്ടെന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്ന ചോദ്ധ്യത്തിൽ ആനന്ദിയില്ല..... പകരം....കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നീലാംബര പൂക്കൾ മാത്രമാണ്.... എന്തൊക്കെയോ ഉത്തരങ്ങൾ തട്ടി നിൽക്കുന്ന അവളുടെയാ കണ്ണുകളാണ്... അതെന്താണെന്നൊരു കൗതുകം മനസ്സിൽ മുള പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്.... പക്ഷെ അതിന് വേണ്ടി ഇനിയും ഒരു വേശ്യാലയത്തിലേക്ക് പോകാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ.... ഇല്ലാ....ഒരിക്കലുമില്ല.... എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം.. അവൻ അവന്റേതായതെല്ലാം ബാഗിലേക്ക് കുത്തി നിറച്ചു..... പക്ഷെ ചെയ്യുന്നത് അപ്പോഴും യാന്ദ്രികമായിരുന്നു.... മനസ്സ് പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു...... അവൻ തലക്ക് കൈ വെച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെയിരുന്നു..... അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ അവന്റെ മനസ്സൊന്നു കൂടി ഇരുത്തി വായിച്ചു..... അവൾ പറഞ്ഞത് വിശ്വാസ യോഗ്യമാണോ..... പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ഉരുകി തീരുന്ന ജന്മ ങ്ങളെ കുറിച്ചറിയാൻ ഉള്ളിലൊരു കൗതുകമുണ്ട് .. ഇന്നൊരു തവണ കൂടി പോകാം.....ഇന്നലെ പാതിക്ക് വെച്ചു നിർത്തിയതേല്ലാം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ഒരൊറ്റ രാത്രി.... ഒരേയൊരു രാത്രി...... മനസ്സിൽ അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം ഉടലെടുക്കുമ്പോഴും അതെന്തിനെന്ന് അവന് വ്യക്‌തമല്ലായിരുന്നു.... അന്ന് വൈകീട്ട് വീണ്ടും ജോയ് വന്നു...... കണ്ട ഉടനെ ജോയി അവനെയൊന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കി... ഒരു കറുത്ത ടീ ഷർട്ടും ജീൻസുമാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.... ഇന്നലെ കണ്ട മുഖ ഭാവല്ല ഇന്നവന്.. മാത്രമല്ല....കയ്യലുണ്ടായിരുന്ന ആ ബാഗും ഇന്ന് ശൂന്യമാണ്.. പോകുന്ന വഴികളെല്ലാം ഇന്നവൻ കണ്ണ് നിറച്ചു കണ്ടു...... അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് വീണ്ടും കയറി ചെല്ലുന്നതിന്റെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവനവളെ കാണുക യെന്നത് നിർബന്ധമായിരുന്നു..... വീണ്ടും ആ കമാനത്തിന് മുമ്പിൽ വണ്ടി നിന്നു..... ഇന്നലെയില്ലാത്ത ഒരു വിറയൽ അവനേ കടന്നു പിടിച്ചു..... തടിച്ചുരുണ്ട ആ സ്ത്രീയിലെ പരിചയ ഭാവം അവനിലൊരു അലോസരം തീർത്തു..... അവനാ ഇരുട്ടുള്ള വരാന്തയിലൂടെ അങ്ങനെ നടന്നു........ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് കൈ രണ്ടും കട്ടിലിൽ അമർത്തി വെച്ചു..... അല്പം വൈകാതെ തന്നേ പിറകിൽ കൊലുസിന്റെ കിലുക്കം കേട്ടു....... അവൻ പതിയെ തലയൊന്ന് ചെരിച്ചു..... കണ്ണുകളിൽ സദാ ഉള്ള വിഷാദ്ധമാണെങ്കിലും ഒരു പരിചിത ഭാവം ... ഇന്ന് താനെന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന ആശങ്കകളെ എന്തും നേരിടാനുള്ള മനക്കരുത് കോണ്ട് മൂടി പിടിക്കും പോലെ...... ചുവപ്പിന് പകരം ഒരു തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള സാരിയാണ് വേഷം..... കയ്യിലും കഴുത്തിലും കാതിലുമൊക്കെയായി തവിട്ട് നിറങ്ങൾ അവളെ അലങ്കരിക്കുമ്പോഴും മൂക്കിൽ ആ നീല ക്കൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... തലയിൽ ഒരിക്കലും വാടി ക്കരിയില്ലെന്ന വണ്ണം നീലാബര പൂക്കളും പറ്റി ചേർന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്...... രണ്ട് പേരും അല്പ നേരത്തേക്കൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..... വളരേ അസ്വസ്ഥത ചെലുത്തുന്നൊരു തരം നിശബ്ദത അവർക്കിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു..... ഇന്നലെ..... ഞാനെന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു...... അപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ.... നിശബ്ദത യെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞത് അവളായിരുന്നു....... അവൻ തലയുയർത്തി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... കുട്ടിത്തമുള്ള ആ മുഖത്തിന്‌ ചേരുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്....... എന്നിട്ടിപ്പോ മാനസികാവസ്ഥ മാറിയോ..... അവനല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ ചോദിച്ചതും അവളൊന്നവന് നേരെ മുഖമുയർത്തി........ പക്ഷെ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല....... എല്ലാവർക്കും പറയാനുണ്ടാകും അവരുടേതായ ന്യായങ്ങൾ...... അതൊക്കെ കേട്ട് വിശ്വസിച്ചു ആനന്ദിയെ നിനക്ക് തിരികെ തരില്ലെന്ന് കരുതി കാണുമല്ലേ .... അവൻ പുച്ഛത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കോണ്ട് തല ചെരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വരിഞ്ഞു മുറുകുന്നത് അവൻ കണ്ടു..... ഇതൊക്കെ വെറും ന്യായങ്ങളല്ലേ... നിങ്ങളീ പണി ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ സുഖത്തിനു വേണ്ടി തന്നെയാണ്...... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തൊക്കെ ജോലികളുണ്ട് ഈ നാട്ടിൽ..... നിങ്ങളെ പോലെയുള്ള സ്ത്രീകൾ കല്ലും മണ്ണുമേറ്റി കുടുംബം നോക്കുന്നുണ്ട്..... മക്കളെ വളർത്തുന്നുണ്ട്.... നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടല്ലോ... വല്ല പണിക്കും പൊയ്ക്കൂടേ...... ഉള്ളിലുള്ള ചോദ്യങ്ങളൊന്നും മറച്ചു വെക്കാതെ അഭി ചോദിച്ചു തീർക്കുമ്പോൾ അതിലുള്ള തീവ്രതയെ കുറിച്ചോ ഭാവത്തെ കുറിച്ചോ അവൻ ബോധവാനായിരുന്നില്ല.... ഒരു വേള മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അതാഴ്ന്നിറങ്ങാൻ കെല്പുള്ളതാണെന്നും അവനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല....... അവളുടെ മുഖം ആകെ ക്കൂടി ഇരുണ്ടു..... നീ തരുമോ ജോലി..... അവൾ പെട്ടെന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ അടക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ അഭിക്ക് ഊഹിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല...... ഞങ്ങൾ ഇവിടെ പത്തു മുപ്പത് പേരുണ്ട്.... എല്ലാവർക്കും ജോലി വാങ്ങി തരാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ..... പറ........ അവളെ തന്നേ ഉറ്റ് നോക്കിയിരിക്കുന്ന അവനോടായി വീണ്ടും അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്നൊരുത്തരത്തിനായി ഒന്ന് പരതി ..... മാനം വിറ്റ് നടക്കുന്ന പെണ്ണിന് ആര് തരും അന്തസ്സുള്ളൊരു ജോലി..... പറ.. അവളെ സമൂഹം ഏത് കണ്ണിലൂടെയാണ്‌ നോക്കുക..... സ്ത്രീകളിൽ കാമം മാത്രം കാണുന്നഅവർക്കിടയിൽ ഒരു വേശ്യാ പെണ്ണിന്റെ വിലയെന്താണ്...... അപ്പോഴും ഈ ജോലി തന്നേ യല്ലേ തങ്ങളെ തേടി വരിക........ അവൾ അടക്കി പ്പിടിച്ച വികാരങ്ങളോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമായി ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നീർ തിളക്കം അവൻ കണ്ടിരുന്നു...... ഒരു നിമിഷം എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവനുരുകി പ്പോയി...... അവൾ പറയുന്നതിനപ്പുറം ഒരു വാക്ക് തനിക്ക് കിട്ടുന്നില്ല........ ഉമി നീർ പോലും വറ്റി കോണ്ട് അവനവളെ നോക്കി യിരുന്നു...... നമ്മുടെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം ശെരിയെ അളക്കുന്നവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢിയെന്ന് അവനന്നേരം ബോധ്യ മായിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ