#story

ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, പഴയൊരു ഓടിട്ട വീട്ടിൽ രാജനും ഭാര്യ സുമയും അവരുടെ രണ്ട് മക്കളായ അപ്പുവും മീനുവും താമസിച്ചിരുന്നു. വലിയ സമ്പത്തൊന്നും ആ കുടുംബത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ രാജൻ രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ജോലിക്ക് പോകും. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് കുട്ടികളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിക്കാതെ അയാൾ ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാറില്ല. “നന്നായി പഠിക്കണം… നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാകണം.” അതാണ് അച്ഛൻ എന്നും പറയാറുണ്ടായിരുന്നത്. അമ്മ സുമയാകട്ടെ, വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യവും നോക്കി കുട്ടികളെ വളർത്തി. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും പലതും മാറ്റിവെച്ച് മക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം. അപ്പുവിന് പഠിക്കാൻ പുതിയ പുസ്തകം വേണമെങ്കിൽ അച്ഛൻ അത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. മീനുവിന് സ്കൂളിൽ പോകാൻ പുതിയ ഡ്രസ്സ് വേണമെങ്കിൽ അമ്മ രാത്രിയോളം ഇരുന്ന് അത് തുന്നിക്കൊടുക്കും. അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി. ഒരു ദിവസം അപ്പു ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ… നമുക്ക് വലിയൊരു വീട് എപ്പോഴാ ഉണ്ടാകുന്നത്?” രാജൻ ചിരിച്ചു. “നീയും മോളും നല്ല നിലയിൽ എത്തിയാൽ… അതിലും വലിയൊരു വീട് അച്ഛന് വേണ്ട.” ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം അന്ന് കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അപ്പു നല്ല ജോലി നേടി. മീനുവും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മക്കൾ വളർന്നതോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും തിരക്കുകൾ കൂടി. ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാ ദിവസവും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നവർ പിന്നീട് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട് ആ വിളികളും കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും അമ്മ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വാതിൽക്കൽ ഇരുന്ന് റോഡിലേക്ക് നോക്കും. “ഇന്ന് മക്കൾ വരുമോ?” അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും: “വരും സുമേ… അവർ തിരക്കിലായിരിക്കും.” പക്ഷേ, മക്കൾ വരാത്ത ഓരോ രാത്രിയും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ശൂന്യത വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അച്ഛന് പെട്ടെന്ന് അസുഖമായി. അമ്മ ഭയന്ന് മക്കളെ വിളിച്ചു. വിവരം അറിഞ്ഞ ഉടൻ അപ്പുവും മീനുവും വീട്ടിലെത്തി. കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അപ്പു അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അച്ഛാ… ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛനെ കാണാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ലല്ലോ…” അച്ഛൻ പതുക്കെ അവന്റെ കൈ അമർത്തി. “അതൊന്നും സാരമില്ല മോനേ… മക്കൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നതാണ് അച്ഛന് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.” അത് കേട്ടപ്പോൾ മീനു അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു. “അമ്മേ… ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ മറന്നുപോയി.” അമ്മ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ചിരിച്ചു. “മക്കൾ അമ്മയെ മറക്കില്ല… ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ കുറച്ച് ദൂരെയായി പോയതല്ലേ.” ആ ദിവസം മക്കൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അവർ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ഉയരത്തിലെത്തിയാലും, അവരുടെ ആദ്യത്തെ തണൽ അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെയായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവർ എല്ലാം മാറ്റി. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വരുന്നതിന് പകരം, കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു. അച്ഛന്റെ മരുന്നുകൾ നോക്കി. അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ ചിരികൾ തിരിച്ചുവന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം നാലുപേരും മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പു അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞങ്ങൾ ചെറുപ്പത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ചാണ് നടന്നത്.” മീനു അമ്മയുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കാം.” രാജന്റെയും സുമയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ മക്കളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “മക്കൾക്ക് തണലായി നിന്ന ജീവിതം… ഒടുവിൽ മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ തന്നെ വിശ്രമം കണ്ടെത്തി.” ❤️ #എഴുത്തുകൾ #കുടുംബം ##story #malayalam #💞 നിനക്കായ്

“മുകളിലെ തട്ട് ആരും തുറക്കരുത്…” അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. അന്നൊക്കെ മീരയ്ക്ക് അതൊരു സാധാരണ വിലക്കായി മാത്രമേ തോന്നിയിരുന്നുള്ളൂ. “അവിടെ എന്താ അമ്മേ ഇത്രയും രഹസ്യം?” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും, “പഴയ സാധനങ്ങളാ… നിനക്ക് എന്തിനാ അതൊക്കെ?” അതിനുശേഷം വിഷയം മാറ്റും. പക്ഷേ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഓരോ മുറിയിലും അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി. ഒരു ദിവസം വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ മീര ആ പഴയ അലമാരയുടെ മുന്നിൽ എത്തി. അവൾ കുറച്ചുനേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുകളിലെ തട്ടിൽ ഒരു പഴയ തുണിപ്പൊതി. മീര അത് താഴെയെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ കുറച്ച് കത്തുകളും ഒരു ചെറിയ ഡയറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ അമ്മയുടെ കൈയക്ഷരം. “എന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു സത്യം…” മീരയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു. “മീരയും അരുണും… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്റെ മക്കളാണ്. പക്ഷേ നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ല.” മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. “ഇത് എന്താ…” അവൾ ഉടൻ തന്നെ അനിയൻ അരുണിനെ വിളിച്ചു. “അരുൺ… നീ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വാ.” അവൻ വന്നപ്പോൾ മീര ഡയറി അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അടുത്ത പേജുകൾ അവർ ഒരുമിച്ച് വായിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്… മീര ജനിച്ചിട്ട് രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമതിയും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അന്ന് രാഘവന്റെ സഹോദരി ലത വലിയൊരു ദുരിതത്തിലായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞ്. ആ കുഞ്ഞായിരുന്നു അരുൺ. ലതയ്ക്ക് അവനെ വളർത്താൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ സുമതിയോട് പറഞ്ഞു: “ചേച്ചി… എന്റെ മോനെ നിങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാമോ?” സുമതി ഒന്നും പറയാതെ അരുണിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. രാഘവനും സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ അരുൺ ആ വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസവും സുമതി ഒരിക്കലും കാണിച്ചില്ല. മീരയ്ക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹം തന്നെയായിരുന്നു അരുണിനും. മീരയ്ക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് സ്കൂൾ ബാഗ് വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് പനി വന്നാൽ അമ്മ ഉറങ്ങാതെ കാവലിരുന്നു. അരുണിന് പനി വന്നാലും അതേ അമ്മ തന്നെ അവന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അരുണിന് ഒരിക്കലും തോന്നിയില്ല അവൻ ഈ വീട്ടിലെ സ്വന്തം മകനല്ലെന്ന്. ഡയറിയിലെ അടുത്ത വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അരുണിന് അവൻ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ലെന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുതെന്ന് ഞാൻ രാഘവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ ബാല്യം ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമാകരുതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.” പക്ഷേ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. “ലത വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അരുണിനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നിരുന്നു.” മീര ഞെട്ടി. “അമ്മ എന്തിനാണ് ഇത് നമ്മളിൽ നിന്ന് മറച്ചത്?” അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയത്. ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ. കയ്യിൽ പഴയൊരു ബാഗ്. “ഇത്… സുമതിയുടെ വീടല്ലേ?” മീര തലകുനിച്ചു. “അതെ.” സ്ത്രീ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ലതയാണ്.” അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത മുഖം. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു— “ഇവളാണ്…” ലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. “അരുൺ…” അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “എനിക്ക് നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരിക്കൽ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു…” ലതയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. “‘നീ അവനെ പ്രസവിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മയായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യം കിട്ടി. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ… അവനെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ.’” അരുൺ തല താഴ്ത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. “അമ്മ എന്നെ ഒരിക്കലും അന്യനായി കണ്ടിട്ടില്ല…” ലത അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അവൾ നിന്നെ മകനായി മാത്രമല്ല… അവളുടെ സ്വന്തം ജീവനായിട്ടാണ് കണ്ടത്.” മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അരുണിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ എന്റെ അനിയനാണ്. അതിൽ ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.” അരുൺ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ എന്റെ ചേച്ചിയും.” അവർ രണ്ടുപേരും അമ്മയുടെ പഴയ ഡയറി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി— കുടുംബം എന്നത് ഒരേ രക്തത്തിൽ ജനിച്ചവരുടെ കൂട്ടമല്ല. ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കുന്നവരാണ് കുടുംബം. ജന്മം നൽകുന്നവൾ അമ്മയായേക്കാം… പക്ഷേ ജീവിതം മുഴുവൻ സ്നേഹിച്ച് വളർത്തുന്ന ഹൃദയമാണ് യഥാർത്ഥ അമ്മ. അമ്മയുടെ അലമാര അടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മീര ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ ഒരു വരി കൂടി എഴുതി. “അമ്മേ… നീ ഒളിപ്പിച്ച രഹസ്യം ഞങ്ങളെ വേർപെടുത്തിയില്ല. മറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.” അവൾ അലമാര പതുക്കെ അടച്ചു. മുകളിലെ തട്ട് വീണ്ടും പൂട്ടി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിനുള്ളിൽ ഒരു രഹസ്യം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്… ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു. ❤️ ##story #എന്റെ കഥകൾ ##കഥ #📙വായന മുറി 📙

റൂഹിന്റെ പാതി ❤️#ai #sto#story #love #new

#story #ai #love #---

ജാനുവും ചിലങ്കയും(ഭാഗം:1) _____________________ കലയോടുള്ള പ്രണയം എല്ലാവരിലും ഒരേപോലെയല്ല. ചിലർക്കത് ഒരു വിനോദമാണെങ്കിൽ, മറ്റു ചിലർക്കത് ജീവിതത്തോടുള്ള സമർപ്പണമാണ്. ജാനകി എന്ന പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതുവരെ കലയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താനാകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ബാല്യത്തിൽ എന്നോ തുടക്കമിട്ട ചുവടുകൾ പിന്നീട് അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ താളമായി മാറുകയായിരുന്നു. ജാനകിയെ സംബന്ധിച്ച് നൃത്തം എന്നത് വെറുമൊരു കലയോ പരിശീലനമോ അല്ല, അത് അവളുടെ ശ്വാസമാണ്; ജീവന്റെ തുടിപ്പാണ്. സംഗീതം ഉയരുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണരുന്ന തരംഗങ്ങൾ ചുവടുകളായി മാറുമ്പോൾ, അവിടെ ജനിക്കുന്നത് കേവലം ഭാവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ ആവിഷ്കാരമാണ്. ആ യാത്രയിൽ അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത്, അവളുടെ കാൽച്ചിലങ്കകളാണ്. ജാനകിക്കും അവളുടെ ചിലങ്കയ്ക്കുമിടയിൽ വാക്കുകൾക്കതീതമായ ഒരു രഹസ്യഭാഷയുണ്ട്. ഓരോ തരി വെങ്കലമണിയും അവളുടെ കാൽപ്പാദങ്ങളെ തഴുമ്പോഴെല്ലാം അവ തമ്മിൽ ഒരു മൗനസമ്മതം നടക്കുന്നു. ചിലങ്കകൾ വെറുമൊരു അലങ്കാരമല്ല അവൾക്ക്; അവളുടെ വികാരങ്ങളെ ശബ്ദമാക്കുന്ന, താളത്തോടും മണ്ണോടും അവളെ കൂട്ടിക്കെട്ടുന്ന വിശുദ്ധമായൊരു നൂൽബന്ധമാണത്. രംഗവേദിയിൽ അണിയുന്നതിന് മുൻപ് ചിലങ്ക കണ്ണിൽവെച്ച് തൊഴുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ ജാനകിയുടെ ഭക്തിയും പ്രണയവും സമർപ്പണവും കാണാം. സാരിത്തുമ്പുയർത്തി, താളത്തിന്റെ ദ്രുതവേഗത്തിൽ അവൾ ചുഴറ്റിയാടുമ്പോൾ കാൽച്ചിലങ്കകളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഗംഭീരമായ നാദം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണ്. ജാനകിയും ചിലങ്കയും രണ്ടാണെന്ന് ആർക്കും പറയാനാവില്ല—ഒന്ന് ചുവടുവെക്കുമ്പോൾ മറ്റേത് പാടുന്നു, ഒന്നിന്റെ താളം നിലച്ചാൽ മറ്റേതിന്റെ ജീവനും അറ്റുപോകും. ജീവന്റെ ഭാഗമായ ആ ചിലങ്ക താൽക്കാലികമായി അകന്നുനിൽക്കുന്ന ഈ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ശൂന്യത എനിക്ക് അറിയാം. എന്നാൽ ഈ വേർപിരിയൽ വളരെ താൽക്കാലികം മാത്രമാണ്. എനിക്ക് ഒന്നുമാത്രമേ പ്രാർത്ഥിക്കാനും ആശംസിക്കാനുമുള്ളൂ—എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ ജാനകിക്ക് അവളുടെ ജീവനായ ആ ചിലങ്ക തിരികെ കിട്ടട്ടെ! ആ ചിലങ്കകൾ വീണ്ടും അവളുടെ കാലുകളെ തഴുകുകയും, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അത് അണിഞ്ഞ്, താളത്തിലും സംഗീതത്തിലും അലിഞ്ഞ്, തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നൃത്തവുമായി ഈ ജീവിതം അവസാനത്തോളം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ അവൾക്ക് കഴിയട്ടെ. സ്നേഹത്തോടെ, നിന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് 📚മാലി📚 ##story

#🚌 യാത്രകള്‍ #instagram #moment #story

മണ്ണാങ്കട്ടയും കരിയിലയും 😔 #കഥ #📔 കഥ #കഥകൾ #എന്റെ കഥകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

Mamitha biju & Pradeep Ranganathan ❤️‍🔥 #trending #status #whatsapp statu #story #mamitha baiju🥰🥰

Vijay & Pooja ❤️‍🔥 #vijay #pooja #romantic #trending #story

പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/4EZbVoNaD4b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! "അറിയാതെ ❤️", എന്ന രചന പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #pratilipi Malayalam #story