#story

“മുകളിലെ തട്ട് ആരും തുറക്കരുത്…” അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. അന്നൊക്കെ മീരയ്ക്ക് അതൊരു സാധാരണ വിലക്കായി മാത്രമേ തോന്നിയിരുന്നുള്ളൂ. “അവിടെ എന്താ അമ്മേ ഇത്രയും രഹസ്യം?” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും, “പഴയ സാധനങ്ങളാ… നിനക്ക് എന്തിനാ അതൊക്കെ?” അതിനുശേഷം വിഷയം മാറ്റും. പക്ഷേ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഓരോ മുറിയിലും അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി. ഒരു ദിവസം വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ മീര ആ പഴയ അലമാരയുടെ മുന്നിൽ എത്തി. അവൾ കുറച്ചുനേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുകളിലെ തട്ടിൽ ഒരു പഴയ തുണിപ്പൊതി. മീര അത് താഴെയെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ കുറച്ച് കത്തുകളും ഒരു ചെറിയ ഡയറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ അമ്മയുടെ കൈയക്ഷരം. “എന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു സത്യം…” മീരയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു. “മീരയും അരുണും… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്റെ മക്കളാണ്. പക്ഷേ നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ല.” മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. “ഇത് എന്താ…” അവൾ ഉടൻ തന്നെ അനിയൻ അരുണിനെ വിളിച്ചു. “അരുൺ… നീ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വാ.” അവൻ വന്നപ്പോൾ മീര ഡയറി അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അടുത്ത പേജുകൾ അവർ ഒരുമിച്ച് വായിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്… മീര ജനിച്ചിട്ട് രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമതിയും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അന്ന് രാഘവന്റെ സഹോദരി ലത വലിയൊരു ദുരിതത്തിലായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞ്. ആ കുഞ്ഞായിരുന്നു അരുൺ. ലതയ്ക്ക് അവനെ വളർത്താൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ സുമതിയോട് പറഞ്ഞു: “ചേച്ചി… എന്റെ മോനെ നിങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാമോ?” സുമതി ഒന്നും പറയാതെ അരുണിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. രാഘവനും സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ അരുൺ ആ വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസവും സുമതി ഒരിക്കലും കാണിച്ചില്ല. മീരയ്ക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹം തന്നെയായിരുന്നു അരുണിനും. മീരയ്ക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് സ്കൂൾ ബാഗ് വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് പനി വന്നാൽ അമ്മ ഉറങ്ങാതെ കാവലിരുന്നു. അരുണിന് പനി വന്നാലും അതേ അമ്മ തന്നെ അവന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അരുണിന് ഒരിക്കലും തോന്നിയില്ല അവൻ ഈ വീട്ടിലെ സ്വന്തം മകനല്ലെന്ന്. ഡയറിയിലെ അടുത്ത വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അരുണിന് അവൻ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ലെന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുതെന്ന് ഞാൻ രാഘവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ ബാല്യം ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമാകരുതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.” പക്ഷേ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. “ലത വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അരുണിനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നിരുന്നു.” മീര ഞെട്ടി. “അമ്മ എന്തിനാണ് ഇത് നമ്മളിൽ നിന്ന് മറച്ചത്?” അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയത്. ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ. കയ്യിൽ പഴയൊരു ബാഗ്. “ഇത്… സുമതിയുടെ വീടല്ലേ?” മീര തലകുനിച്ചു. “അതെ.” സ്ത്രീ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ലതയാണ്.” അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത മുഖം. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു— “ഇവളാണ്…” ലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. “അരുൺ…” അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “എനിക്ക് നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരിക്കൽ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു…” ലതയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. “‘നീ അവനെ പ്രസവിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മയായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യം കിട്ടി. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ… അവനെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ.’” അരുൺ തല താഴ്ത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. “അമ്മ എന്നെ ഒരിക്കലും അന്യനായി കണ്ടിട്ടില്ല…” ലത അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അവൾ നിന്നെ മകനായി മാത്രമല്ല… അവളുടെ സ്വന്തം ജീവനായിട്ടാണ് കണ്ടത്.” മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അരുണിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ എന്റെ അനിയനാണ്. അതിൽ ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.” അരുൺ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ എന്റെ ചേച്ചിയും.” അവർ രണ്ടുപേരും അമ്മയുടെ പഴയ ഡയറി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി— കുടുംബം എന്നത് ഒരേ രക്തത്തിൽ ജനിച്ചവരുടെ കൂട്ടമല്ല. ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കുന്നവരാണ് കുടുംബം. ജന്മം നൽകുന്നവൾ അമ്മയായേക്കാം… പക്ഷേ ജീവിതം മുഴുവൻ സ്നേഹിച്ച് വളർത്തുന്ന ഹൃദയമാണ് യഥാർത്ഥ അമ്മ. അമ്മയുടെ അലമാര അടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മീര ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ ഒരു വരി കൂടി എഴുതി. “അമ്മേ… നീ ഒളിപ്പിച്ച രഹസ്യം ഞങ്ങളെ വേർപെടുത്തിയില്ല. മറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.” അവൾ അലമാര പതുക്കെ അടച്ചു. മുകളിലെ തട്ട് വീണ്ടും പൂട്ടി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിനുള്ളിൽ ഒരു രഹസ്യം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്… ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു. ❤️ ##story #എന്റെ കഥകൾ ##കഥ #📙വായന മുറി 📙

റൂഹിന്റെ പാതി ❤️#ai #sto#story #love #new

#story #ai #love #---

മണ്ണാങ്കട്ടയും കരിയിലയും 😔 #കഥ #📔 കഥ #കഥകൾ #എന്റെ കഥകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

Mamitha biju & Pradeep Ranganathan ❤️‍🔥 #trending #status #whatsapp statu #story #mamitha baiju🥰🥰

Vijay & Pooja ❤️‍🔥 #vijay #pooja #romantic #trending #story

🔗പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/4EZbVoNaD4b വായിക്കൂ.. അറിയാതെ ❤️ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #ninak vendi❤ #story

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട്‌- 4 ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ഇസബെല്ലയുടെ ജീവിതം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല. കോളേജിൽ ക്ലാസിലിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ആ കാട്ടിലായിരുന്നു. ഗുഹ... വെളുത്ത തൂവൽ... ആ ഭീകരരാക്ഷസൻ... എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. "ഇസബെല്ല... എന്താ? ഇന്ന് ഒരുപാട് മിണ്ടാതെയാണല്ലോ." സുഹൃത്തായ എമിലി ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല... കുറച്ച് ക്ഷീണമുണ്ട്." ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ജാലകത്തിന് പുറത്തുകൂടി തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. ഇസബെല്ല പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. അവൾ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. അതേ കാട്... അതേ ഗുഹ... പക്ഷേ ഇത്തവണ ഗുഹയുടെ മുന്നിൽ രാക്ഷസനില്ല. പകരം, വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച സുന്ദരനായ ഒരു യുവാവ് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "ആരാണ് നിങ്ങൾ?" ഇസബെല്ല ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നീ എന്നെ മറന്നോ...?" "നമ്മൾ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?" അവൻ തല കുലുക്കി. "കണ്ടിട്ടുണ്ട്... പക്ഷേ നീ എന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല." ഇസബെല്ലയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "നിങ്ങളുടെ പേര് എന്താണ്?" അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു. "ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ... നീ പേടിക്കും." അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സങ്കടം നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ഒരു ദിവസം നീ സത്യം അറിയും. അന്ന്... എന്നെ വെറുക്കരുത്." അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ എന്തോ വച്ചു. അത്... ആ വെളുത്ത തൂവൽ തന്നെ. ഇസബെല്ല തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ... ആ യുവാവ് അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു. പകരം ദൂരെയായി ഒരു വലിയ രാക്ഷസൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ചുവന്ന കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇസബെല്ല..." അവൻ വിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം... ഇസബെല്ല ഞെട്ടി ഉറക്കമുണർന്നു. ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത. പക്ഷേ... അവളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ചിരുന്ന തൂവൽ പതിയെ സ്വർണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അതിശയത്തോടെ അതിലേക്ക് നോക്കി. "നീ... ആരാണ്?" മറുപടിയായി... തൂവലിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം മാത്രം തെളിഞ്ഞു. ആ പ്രകാശം ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പറന്നു. ദൂരെ... കാട്ടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകൾ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് മറ്റാരുമല്ല... തേച്ചസ്. "കുറച്ചുകൂടി സമയം മാത്രം..." "എന്നെ നീ തന്നെ കണ്ടെത്തും, ഇസബെല്ല..." അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. തുടരും... 🪶🌙 #story #😍 ആദ്യ പ്രണയം #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല....

ബോണക്കാട് GB25.. #കഥ #യക്ഷി🧛‍♀️🧛‍♀️ #പ്രേതകഥ #പ്രേതകഥ 😱😱 #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#കഥ #💭 Best Quotes #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ്