പ്രണയദർശനം 03 അഭിപ്രായങ്ങൾ ഞാൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയത് വായനക്കാരെ തേടിയല്ല. എന്നാൽ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ വായനക്കാരെ കാത്തിരിക്കാൻ പഠിച്ചു. ആദ്യകാലത്ത് ഓരോ പുതിയ കഥയും പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ശേഷം ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ആദ്യത്തെ കാര്യം അഭിപ്രായങ്ങൾ വായിക്കുകയായിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ആരാണ് എഴുതിയത് എന്നതും. പേരുകൾ എനിക്ക് ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കാറില്ല. പക്ഷേ ചില വാക്യങ്ങൾ നിൽക്കും. "ഈ കഥാപാത്രം കുറച്ചുകൂടി ജീവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു." "അമ്മയുടെ സംഭാഷണം മനസ്സിൽ തട്ടി." "അവസാനം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല." ചില വായനക്കാർ കഥയെക്കുറിച്ചല്ല എഴുതുന്നത്. അവർ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതുന്നത്. അവരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് അവർ കഥ വായിക്കുന്നത്. അവരാണ് എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പഠിപ്പിച്ചത്. --- ആ രാത്രിയാണ് എന്റെ പുതിയ കഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. പതിവുപോലെ ഫോൺ മാറ്റിവച്ച് ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഉറക്കം വന്നില്ല. ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും തുറന്നു. ആദ്യത്തെ പത്ത് അഭിപ്രായങ്ങൾ വന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരാൾ എഴുതിയിരുന്നു. "നല്ല കഥ." മറ്റൊരാൾ. "അവസാനം മനോഹരം." മൂന്നാമത്തെയാൾ കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം ഉദ്ധരിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ ഓരോന്നും വായിച്ചു. ഫോൺ വീണ്ടും അടച്ചു. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുശേഷം വീണ്ടും തുറന്നു. എഴുത്തുകാർ പലരും സമ്മതിക്കാത്ത ഒരു സത്യമുണ്ട്. ഞങ്ങൾ കഥ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് വായനക്കാർക്കുവേണ്ടിയാണ്. പക്ഷേ ആദ്യ രാത്രി ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ വിധിക്കുവേണ്ടിയാണ്. --- പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയോടെ മുപ്പതിലധികം അഭിപ്രായങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്നിനും മറുപടി നൽകിയില്ല. വായിച്ചു മാത്രം. പിന്നെ ഫോൺ മാറ്റിവച്ചു. വൈകുന്നേരം വീണ്ടും എടുത്തു. എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല. ഒരു പ്രത്യേക അഭിപ്രായം തേടുകയായിരുന്നോ? ആ ചോദ്യം ഞാൻ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ല. --- മൂന്നാം ദിവസം ഒരു അറിയിപ്പ് വന്നു. ഒരു പുതിയ അഭിപ്രായം. ഞാൻ തുറന്നു. അത് അവളുടേതായിരുന്നു. പേര് ഇപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷേ വാക്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ കഥാപാത്രം അവസാനം സംസാരിക്കാത്ത ആളാണ്." അത്രമാത്രം. അഭിനന്ദനമില്ല. വിമർശനമില്ല. ഒരൊറ്റ വാക്യം. ഞാൻ വീണ്ടും കഥ തുറന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ കഥാപാത്രത്തെ വീണ്ടും വായിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. ആ കഥാപാത്രത്തെ ഞാൻ തന്നെ പൂർണമായി വായിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു വായനക്കാരി എന്നെ എന്റെ സ്വന്തം കഥയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. --- ആ ആഴ്ച തൃശൂരിൽ ഒരു കവിതാപാരായണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പരിപാടിയേക്കുറിച്ചല്ല. അവൾ അവിടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ചിന്തയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ആ ചിന്ത എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. കാരണം അത് ഒരു മനുഷ്യനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നില്ല. ഒരു വായനയെ വീണ്ടും കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നു. ആ വ്യത്യാസം അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമാണ് മനസ്സിലായത്. ചില മനുഷ്യരെ നമ്മൾ ആദ്യം മിസ് ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ സാന്നിധ്യമല്ല. അവർ ലോകത്തെ കാണുന്ന രീതിയാണ്. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💌 പ്രണയം