#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _124 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 🥰 എന്തായി.. " എക്സാം കഴിഞ്ഞു കൊണ്ടോടിയിറങ്ങി വന്നവൾ കിതപ്പോടെ ആദ്യം ചോദിച്ചത് അതാണ്. ദാ.. കുടിച്ചേ.. " കാശി അവളെ അടുത്തേക്ക് പിടിച്ചിരുത്തി കൊണ്ടൊരു വെള്ളകുപ്പി നീട്ടി കൊടുത്തു. പറയ്യ് കാശ്യേട്ടാ.. പെണ്ണൊരു കൊഞ്ചലോടെ വീണ്ടും അവനോട് ഒട്ടി ചെന്നു. ദേ പെണ്ണേ.. വല്ലാണ്ട് കൊഞ്ചല്ലേ.. കോളേജിൽ ആണെന്നൊന്നും നോക്കില്ല. ഞാൻ. അല്ലേൽ തന്നെ ഞാനാകെ ഭ്രാന്ത് കേറി നടപ്പാ.. അതറിയോടി നിനക്ക്.. " അവനൊന്നു കണ്ണുരുട്ടി. നന്നായി പോയി.. നിങ്ങള് തന്നെയല്ലേ എന്നെയീ ഹോസ്റ്റലിൽ കൊണ്ടിട്ട് പോയത്. നല്ല മര്യാദക്ക് ഞാൻ വീട്ടിലിരുന്നു പഠിച്ചോളാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ നിങ്ങൾക്കെന്നെ വിശ്വാസമില്ല.. എഞ്ഞിട്ടിപ്പോ വിരഹ കണക്ക് പറയുന്നോടാ കള്ള കാശി നാഥാ.. " ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവന്റെ വയറിൽ കൈ കൊണ്ട്ടിച്ചു.. നിന്നെ എനിക്ക് വിശ്വാസമായിരുന്നു. നീ കുത്തിയിരുന്ന് പഠിക്കുന്നും എനിക്കറിയാം.. അവനൊരു കള്ളത്തരം. പിന്നെന്തായിരുന്നു നിങ്ങടെ പ്രശ്നം..? " എനിക്കെ... എനിക്കുണ്ടല്ലോ.. എന്നെയൊട്ടും വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.നീ വീട്ടിലുണ്ടെൽ ഞാൻ മഹാ വെടക്കാ ഡീ.. " പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ചുറ്റും നോക്കി അവനാ തുടുത്തു നാണം പുരണ്ട കവിളിൽ ഒന്ന് കടിച്ചു വിട്ടു.. എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു എക്സാം.. നീ അത് പറയ്.. " കാശി ആകാംഷയോടെ അവളെ നോക്കി.. അത് പറയാം.. അതിനു മുൻപ് ഞാനൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നു.. അതിന് ഉത്തരം പറ.. ഇന്ന് മൊത്തം എന്റെ മനസ്സിൽ ഈ എക്സാമിനെക്കാളും അതായിരുന്നു.. " വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ടൊരു തിടുക്കത്തോടെ കാർത്തു അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഓ.. അതോ.അതവന്റെ ഇട നെഞ്ചിൽ തന്നെ കൊണ്ട് കാണും.. അത്രക്കുണ്ട് ശിക്ഷ.. " കാശ്ശിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ശോ കാണാൻ പറ്റിയില്ല.. അവന്റെയാ മോന്ത.. " അത് പറയുമ്പോഴും അവളുടെ പല്ലുകൾ ഞെടിഞ്ഞു. കാശിയേട്ടൻ പോയില്ലേ..? പിന്നില്ലേ.. അതൊക്കെ മിസ് ചെയ്യാനൊക്കുമോ ഡീ.. അത്രേം വലിയ കാഴ്ചയല്ലേ.. " ആ ഓർമയിൽ തന്നെ കാശി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. വർഷങ്ങളായി താൻ തേടി പിടിച്ചു കൊടുത്ത തെളിവുകൾ. രാജ്യദ്രോഹകുറ്റം കൂടി ചുമത്തി കൊണ്ട് അന്നാണ് മഹേഷിനുള്ള വിധി വന്നത്. അവനുള്ളത് മാത്രമല്ല. അവനൊപ്പം ഉള്ളവർക്ക് കൂടി. അതും ജീവിതത്തിൽ ഇനിയൊരിക്കലും നിയമത്തിന്റെ നീരാളി പിടുത്തത്തിൽ നിന്നും അവർക്കൊരിക്കലും മോചനമില്ലാത്ത വിധം.. അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അശോകനും കാശിയും ശിവയും അതിന് വേണ്ടിയുള്ളത് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു. തമ്പിയും ദീപയും സ്റ്റീഫനുമൊക്കെ ആ കുറ്റങ്ങളുടെ ഗൂഡാലോചന ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത് കൊണ്ട് അവർക്കെല്ലാം കൂടിയുള്ളതായിട്ടാണ് ശിക്ഷ. എങ്കിലും കൂട്ടത്തിൽ മുന്നോട്ട് നിൽക്കുന്നത് മഹേഷ്‌ തമ്പി തന്നെ. ഇരുപത്തി നാല് വർഷം. അതും ജാമ്യം പോലുമില്ലാതെ. പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളോട് അവൻ ചെയ്തു കൂട്ടിയ ക്രൂരത.. മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങൾക്കും നിസ്സഹായതയ്ക്കും നോട്ടുകൾ കൊണ്ട് വിലയിട്ടവൻ.. ഒരു നോട്ടിനും രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ആകാത്ത വിധം ആ അഴികളിൽ കുരുങ്ങി പോയി. അതറുത്തു മാറ്റാനും ചെയ്ത് കൂട്ടിയ കള്ളത്തരങ്ങളൊക്കെ മറച്ചു പിടിക്കാനും കഴിയും എന്നൊരു വിശ്വാസം അവനുണ്ടായിരുന്നു.. അവസാനനിമിഷം വരെയും. പക്ഷേ അതിന് അൽപ്പം പോലും സാധ്യതയില്ലാത്ത വിധം കാശി അവനുള്ള കെണിയൊരുക്കി. എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റിയില്ല.. ഇന്ന് തന്നെ കൃത്യമായി എക്സാം.. " കാർത്തുവിന് അതോർത്തു കൊണ്ടാണ്. "കൊണ്ട് പോവാടി.. നിന്നേം കൊണ്ടെനിക്ക് അവന് മുന്നിൽ പോയെന്നു നിൽക്കണം. അതെന്റെയും കൂടി ആഗ്രഹമാണ്. അവനിപ്പോൾ കിട്ടിയ ശിക്ഷയെക്കാൾ ഒരുപാട് കൂടുതലാണ് അത്." ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ അവനും പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ അത് പോലൊരു ശിക്ഷ വിഷ്ണുവിന് കൊടുത്തതിന്റെ മധുരമുള്ള ഓർമകൾ അവനുള്ളിൽ ഓടി വന്നു. കാശിയുടെ ചിരിക്ക് ഭംഗിയേറി. "അത് വിട്.. എന്നിട്ട് നീ പറ.. എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു എക്സാം.. ഞാനീ ഒരാഴ്ച ഒടുക്കത്തെ വിരഹവേദന സഹിച്ചതൊക്കെ വെറുതെ ആകുമോ.. " അതുണ്ടാവില്ല മോനെ കാശി നാഥാ.. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.. ഡോക്ടർ കാർത്തിക കാശി നാഥൻ തന്നെയാണ്.." ഇട്ടിരുന്ന ടോപ്പിന്റെ ഇല്ലാത്ത കോളറൊന്നു വലിച്ചു പൊക്കി അൽപ്പം ഗമയോടെയുള്ള ആ പറച്ചില്.. കാശിക്ക് ചിരി വന്നു. "ഓ.. അങ്ങനാണോ.. അപ്പഴേ.. ഡോക്ടർ കാർത്തിക... നമ്മുക്കാ പേരിന്റെ വാലിനൊപ്പം അശോകൻ തന്നെ മതി കേട്ടോ.. കാരണം ഈ കുഞ്ഞാറ്റ കിളി ആ പദവിയിൽ എത്തി കാണാൻ ഒരുപാട് സ്വപ്നം കണ്ടവരാ.. കണക്കെടുത്തു നോക്കിയ എന്നേക്കാൾ നിന്നെ ഇപ്പഴും സ്നേഹിക്കുന്നത് അവര് തന്നെയാ. അത് കൊണ്ട്.. പേരിനൊപ്പം ഇല്ലേലും ഈ കാശിനാഥൻ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടാവും." അവനൊരു ചിരിയോടെ അവളെ ഒതുക്കി പിടിച്ചു പറയുമ്പോൾ അടക്കാൻ വയ്യാത്ത സ്നേഹത്തോടെ അവളും ഏന്തി വലിഞ്ഞു കൊണ്ടവന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. വേണ്ടടി.. നീ തന്നെ പെട്ടു പോകും.. " ചുറ്റും നോക്കിയിട്ടൊരു കള്ളത്തരത്തോടെ പറയുന്നവനെ അവളൊരു ചിരിയോടെ കാറിൽ വലിച്ചു കയറ്റി.. 💥💥 ഇനിയെന്ന കാണുന്നത്.. " മിയ ഒരു പിടപ്പോടെ ശിവയെ നോക്കി. ഹോസ്റ്റൽ അന്നത്തോടെ വെക്കേറ്റ് ചെയ്യണം. വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയോടെ അവളെ കൂട്ടാൻ ജോമോൻ വരുമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനു മുൻപ് കിട്ടിയ ഇത്തിരി നേരം. ശിവ അവളെ കാണാൻ വന്നതാണ്. കുറച്ചധികം ദൂരം ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും കാണാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയാലും അവന് തോന്നിയാലും വന്നിട്ട് കണ്ട് പോകുന്നതാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഇവിടെ വിട്ടാൽ അതും നടക്കില്ല. അതിന്റെ ഒരു കുഞ്ഞ് സങ്കടം മിയക്കുണ്ട്. ശിവക്കും അതുണ്ട്. പക്ഷേ അവനത് ഭാവിച്ചില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ വീട്ടിൽ ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഐസക്കിന്റെ സുഖവിവരങ്ങൾ അറിയാൻ പോയതും പിന്നെ ഇനിയൊരിക്കലുംഅകന്നു പോകാത്ത വിധം ജോഷിയോടും ജോമോനോടും ഒരു സൗഹൃദവും ബന്ധവും ഇഴ കൂട്ടി വെച്ചതുമൊക്കെയായി ശിവയിൽ ആത്മ വിശ്വാസത്തിന്റെ വഴികൾ തന്നെയാണ്. "ഇനി.. ഞാനങ്ങോട്ട് തറവാട്ടിൽ വന്നു കണ്ടോളാം.. കാണാൻ തോന്നുമ്പോ നീയൊന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയെടി.." കുറുമ്പ് നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ അവനൊന്നവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "നിങ്ങളെനിക്ക് തല്ലു വാങ്ങിച്ചു തരുവോ.." മിയ അവന്റെയാ ചിരി കണ്ടിട്ട് കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഇല്ലെടി.. എനിക്കറിയാം. നീയും ശ്രദ്ധിക്കണം. എക്സാം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ പിടി കൊടുക്കണ്ട.. ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കയറി വർക്ക് ചെയ്യണം എന്നിട്ടേ കെട്ടൂ എന്നൊക്കെയല്ലേ നീ നിന്റെ ഇച്ചായൻസിനോട് വീമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.അതൊക്കെ നടത്തി തരണ്ടേ എനിക്ക്.. ഇപ്പഴേ പിടി കൊടുത്ത അത് നടക്കില്ല." അവനൊരു ചിരിയോടെ മിയയുടെ വിരൽ കൊരുത്തു പിടിച്ചു. "കർത്താവെ.. അതും പറഞ്ഞോ.." മിയ തലയിൽ കൈ വെച്ച് പോയി.. ഇതൊക്കെ എന്ത്.. നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള സീക്രട്ട് മുഴുവനും അവരെനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു... " അവളുടെ ചമ്മിയ മുഖം കണ്ടിട്ട് ശിവ കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാനങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ.. ആ ചാരന്മാരെ ശെരിയാക്കി കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ. " മിയ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അതൊക്കെ നമ്മുക്ക് ആലോചിക്കാൻ നേരമുണ്ട്. ഇപ്പൊ നീ ഇത് കഴിക്കാൻ നോക്ക്. അഞ്ചിന് മുൻപ് ജോമോൻ വരില്ലേ.. ഹോസ്റ്റൽ റൂമിൽ പാക്കിങ് ഒക്കെയില്ലേ.. " അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ആ ഐസ്ക്രീം നീക്കി വെച്ച് കൊടുത്തു കൊണ്ട് ശിവയൊരു ചിരിയോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഐസ് ക്രീം കണ്ടതും പെണ്ണ് പിന്നെ പിണക്കം മറന്നു. കുറച്ചു നേരം കൂടി അവൾക്കൊപ്പമിരുന്നിട്ട് തിരികെ ഹോസ്റ്റലിൽ ആക്കി കൊടുത്തിട്ടാണ് പിന്നെ ശിവ തിരിച്ചു പോന്നത്.. 💥💥 എന്താ അച്ഛമ്മേ.. എന്താപ്പോ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാൻ മാത്രം.. " കാർത്തുവുമായി കാശി ചെല്ലുമ്പോൾ അച്ഛമ്മ ഉറക്കെ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയാണ്. നല്ല ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെയാണ് ആള്. അതാ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെയും അറിയാം. ഇവളോടും ഇവളുടെ മക്കളോടും ഇങ്ങനൊന്നും പറഞ്ഞാ പോരാ.. " അച്ഛമ്മ കലിപ്പ് വിട്ടിട്ടില്ല. അവരപ്പോഴും സുഗന്ധിയെ ചിറഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ട്. രണ്ട് ദിവസം മുന്നെയാണ് കാശി അവരെ തറവാട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിയത്. ജീവശ്വാസം തിരികെ കിട്ടിയത് പോലൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവർ കാശിയെ ഇറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്ത് കൊണ്ടാണ് തന്റെ നിർവൃതി അറിയിച്ചത്. പക്ഷേ വന്നത് മുതൽ ഒരു ശത്രുവിനോടെന്ന പോലെയാണ് അവർക്ക് സുഗന്ധിയോടുള്ള മനോഭാവം. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു പോയില്ലേ അച്ഛമ്മേ ഇനിയിപ്പോ അതൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടെന്ത്‌ കാര്യം. വിട്ടേക്ക്. തെറ്റ് തിരുത്തി തിരിച്ചു വന്നൊരാളെ ഇനിയും ഇങ്ങനൊക്കെ.. അത് തെറ്റാണ്.. " ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം കാശി അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ... ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനുള്ള അവകാശം പോലും നിഷേധിച്ചു കൊണ്ടാ വീട്ടിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കൂടെ കൂടി സുഗന്ധിയും ഭവ്യയും കാണിച്ചു കൂട്ടിയതൊക്കെ.. അതൊന്നും അത്ര പെട്ടന്ന് അച്ഛമ്മക്ക് മറന്നു കളയാൻ വയ്യ. എങ്കിലും അവരത്രയെങ്കിലും ക്ഷമിക്കുന്നത്.. അത് പോലും കാശിക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് വേദനകളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടവനാണ്. ഇനിയും അവനു മറ്റൊരു വേദന കൊടുക്കുന്നില്ല എന്നുള്ള അവരുടെ നല്ല മനസ്സ്. എങ്കിലും പലപ്പോഴും മനസ്സ് പിടി വിട്ടു പോകും. പ്രതേകിച്ചും ഗായത്രിയെ ഓർക്കുമ്പോൾ. കല്ലു മോളെ ഓർക്കുമ്പോൾ.. അവരുടെ വേദന നേരിട്ട് കണ്ട മനസിന്റെ അന്നത്തെയാ വിങ്ങൽ ഓർക്കുമ്പോൾ. ഇപ്പോഴെന്താ പ്രശ്നം.. അത് പറയ്യ്.. " കാശി ചിരിയോടെ അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അരികിലിരുന്നു. ദോണ്ട് നിൽക്കുന്നു.. നിന്റമ്മേടെ പിറകിൽ.. ഇവിടുത്തെ മൂത്ത ഏഷണി കാരി.. അവളിനി അങ്ങോട്ട് പോണില്ല പോലും.. എന്റെ മോനെ കൊന്ന് കളഞ്ഞു കൊണ്ട് അവള് നേടിയ ബന്ധമല്ലേ.. അവൾക്കിപ്പോ അത് വേണ്ട പോലും.." അച്ഛമ്മ ജ്വലിക്കുന്ന പോലെ.. അപ്പോഴാണ് സുഗന്ധിക്ക് പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന കാവ്യയെ അവൻ കണ്ടത് പോലും. ഞൊടിയിട കൊണ്ടവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. സുഗന്ധിയും ഭവ്യയും മുഖം കുനിച്ചു നിൽപ്പാണ്. അവർക്ക് പിറകിൽ വിളറി വെളുത്തു കൊണ്ട് കുഞ്ഞിനേം അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നവൾക്ക് നേരെ കാശി ചെല്ലുന്നത് കണ്ടതും കാർത്തു ഭയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. കാവ്യയോട് കാശിക്കെത്ര മാത്രം ദേഷ്യം ഉണ്ടെന്ന് കാർത്തുവിനറിയാം. നീയെന്താ ഇവിടെ..? " യാതൊരു മയവുമില്ലാതെ കാശി കാവ്യയോട് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്കൊന്നും മിണ്ടാൻ കഴിയുന്നില്ല. കണ്ണുകൾ നിറച്ചു വിങ്ങി വിറച്ചു കൊണ്ടാ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. കാശിക്കാണേൽ ആ നിൽപ്പ് കാണുമ്പോൾ വല്ലാതെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഭയത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞി കണ്ണുകൾ. അവനത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. കൈ നീട്ടി ആ തലയിലൊന്ന് തടവി കൊണ്ടവൻ പതിയെ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് കണ്ട അമ്പരപ്പ്.. തനിക്കുള്ളിൽ നിറയുന്ന വാത്സല്യം..പിന്നൊന്നും ഓർക്കാതെ അവൻ പതിയെ നിലത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ടാ കൈ പിടിച്ചു.. കാവ്യയെയും അവനെയും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ടാ കുഞ്ഞ് അനങ്ങാതെ നിന്നു. "മാമന്റെ അടുത്ത് വാ.." ഭംഗിയുള്ളൊരു ചിരിയോടെ അവനൊന്നു കൂടി കൈ നീട്ടിയതും പിന്നെയും എതിർത്തു നിൽക്കാതെ കുഞ്ഞും അവനരികിലേക്ക് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ കാവ്യ വെട്ടി വിറച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനു നേർക്ക് കൈ കൂപ്പി.. കരയണ്ട.. അയാവൊന്നുമില്ലാതെ അത്രയും പറയുന്നവനെ നോക്കി അവിടെ നിന്നവരെല്ലാം ഒരുപോലെ കണ്ണ് നിറച്ചു. എന്താമ്മേ കാര്യം..? കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു കൊണ്ടാ കവിളിൽ തലോടി കൊണ്ട് കാശി ചോദിച്ചു. ഉല്ലാസിന്റെ ഉപദ്രവം. അവന്റെ അനീതിക്കെതിരെ കാവ്യ ശബ്ദമുയർത്തി തുടങ്ങിയത് മുതൽ അവനും അവന്റെ അമ്മയും കൂടി ആ വീട്ടിൽ നടത്തിയ കാര്യങ്ങൾ കാവ്യ എണ്ണി എണ്ണി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞത് അച്ഛമ്മയാണ് കാശിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. താൻ ചെയ്തത്.. അതെല്ലാം അതിന്റെ ഏറ്റവും കൂടിയ അളവിൽ മറ്റൊരിടത് തന്റെ മകൾ അനുഭവിച്ചു.. സുഗന്ധിക്ക് വെട്ടു കൊണ്ടത് പോലൊരു പുളച്ചിലാണ്. ദൈവം കണ്ണുനീരിനു കൂടെണ്ടെന്ന് അവരാ നിമിഷം ഒന്ന് കൂടി മനസ്സിലാക്കി.. കരയണ്ട.. ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം.. അകത്തേക്ക് ചെല്ല്... അമ്മ കുഞ്ഞിന് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തേക്ക്.. " എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞു വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ.. കലങ്ങി ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ കാശി കുഞ്ഞിനെ സുഗന്ധിക്ക് നേരെ നീട്ടി.. "ചേച്ചിയെ വിളിച്ചോണ്ട് പോടീ.." മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി പുറത്തേക്കിറങ്ങും മുൻപ് അവൻ ഭവ്യയോട് കൂടി പറഞ്ഞു. കാശ്യേട്ടാ... അവരെയെല്ലാം ഒന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് കാർത്തു അവനു പിറകെ ഓടി. "പെട്ടന്ന് വരാം.. പോയെന്നു ഫ്രഷ് ആവ് ട്ടോ.." അത് വരെയുമുള്ള ഭാവം മാറ്റി കൊണ്ടവൻ ചിരിയോടെ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞത്. സൂക്ഷിക്കണേ..ഞാൻ കാത്തിരിക്കും." ആ കണ്ണിൽ നിന്നും അവന്റെ ഉള്ളറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട്.. അവളത്ര മാത്രമാണ് പറഞ്ഞു.. അവരെ അവരത്ര പേര് നോക്കി നിൽക്കെ കാശി കാർത്തുവിനെ ഒന്നിറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നെറ്റിയിൽ മുത്തമിട്ടു.. തുടരും... നിങ്ങളിങ്ങനെ പ്രോത്സാഹനം കൂടി തന്നാ ഇത് ഇരുന്നുറും കടക്കും കേട്ടോ 🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💜 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ ചോര ഛർദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ട് ശ്രീഹരിയും മീരയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞെട്ടി നിൽക്കുമ്പോ തന്റെ വായിൽ നിന്നും വന്ന കൊഴുത്ത ചോര കണ്ട മീര ആ ഷോക്കിൽ ബോധം കെട്ട് ബെഡിലേക്ക് വീണു. "ഡോക്ടർ... മീര..." ആധിയോടെ ഡോക്ടറെ നോക്കിയിട്ട് ശ്രീഹരി മീരയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. "പേഷ്യന്റിനെ വേഗം icu വിലേക്ക് ഷിഫ്റ്റ്‌ ചെയ്യൂ." ഡോക്ടർ കൂടെയുള്ള നേഴ്സിന് എന്തൊക്കെയോ നിർദേശങ്ങൾ നൽകിയിട്ട് മീരയുടെ പൾസ് ഒക്കെ ചെക്ക് ചെയ്ത് നോക്കി. "പേഷ്യന്റിന് ഓക്സിജൻ കുറവാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഓക്സിജൻ സപ്പോർട് കൊടുക്കണം." ഡോക്ടർ നിർദേശിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും രണ്ട് അറ്റെൻഡർമാർ വന്ന് മീരയെ അപ്പോൾ തന്നെ icu വിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. ********* "ഡോക്ടർ... മീരയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി? ഡോക്ടർ അല്ലേ സി ടി സ്കാൻ നോർമൽ ആണ് കുഴപ്പമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ എന്ത് കൊണ്ട ഇങ്ങനെയൊക്കെ?" ഡോക്ടർടെ മുന്നിൽ വളരെ വിഷമത്തോടെ നിൽക്കുകയാണ് ശ്രീഹരി. "അതാണ് എനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്. വയറിന്റെ സി ടി സ്കാനിംഗ് ൽ ഒരു പ്രശ്നവും കാണുന്നില്ല. ഒരു ഡീറ്റെയിൽ ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റും മറ്റ് പരിശോധനകളും വേണ്ടി വരും മീരയുടെ പ്രശ്നം കണ്ട് പിടിക്കാൻ. അതിരിക്കട്ടെ മുൻപേ തന്നെ എന്തെങ്കിലും ഹെൽത് ഇഷ്യൂ ഉള്ള ആളാണോ മീര. " ഡോക്ടർ അവനോട് ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു മാസങ്ങൾ ആയിട്ടേ ഉള്ളു. അത് കൂടാതെ അവൾ എന്റെ നെയ്ബർ കൂടി ആയത് കൊണ്ട് ചെറുപ്പം മുതൽ മീരയെ ഞാൻ കാണുന്നതാണ്. എന്റെ അറിവിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഹെൽത് ഇഷ്യൂസും ഉള്ള ആളല്ല മീര. ശ്രീഹരി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഓക്കേ, എന്തായാലും മീരയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽ പരിശോധനകൾ വേണ്ടി വരും. ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ കുറവായത് കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും മൾട്ടി സ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകേണ്ടി വരും. ഇവിടിപ്പോ തൊട്ടടുത്തുള്ളത് റിംസ് ഹോസ്പിറ്റലാണ്. നിങ്ങൾ അങ്ങോട്ട്‌ ഷിഫ്റ്റ്‌ ആകുന്നതായിരിക്കും ബെറ്റർ. ഞാനിവിടുന്നു ഒരു റെഫെറൽ ലെറ്റർ കൂടി തരാം." ഡോക്ടറെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ശ്രീഹരി തളർന്നു. റിംസ് മൾട്ടി സ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കൊക്കെ കൊണ്ട് പോകാൻ ഡോക്ടർ പറയണമെങ്കിൽ മീരയ്ക്ക് എന്തോ കാര്യമായ ഗുരുതര പ്രശ്നമായിരിക്കുമെന്നും ഇവിടുത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് അവൾക്ക് മതിയാവില്ലെന്നും ശ്രീഹരി ചിന്തിച്ചു. "ഓക്കേ ഡോക്ടർ... ഞങ്ങൾ മീരയെ റിംസിലേക്ക് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളാം." "ഇവിടുന്ന് ആംബുലൻസ് ഏർപ്പാടാക്കാം. ഓക്സിജൻ സപ്പോർട്ട് കൊടുത്തു പോകേണ്ടതുള്ളത് കൊണ്ട് നിങ്ങൾ കാറിൽ പോകാതെ ആംബുലൻസ് ൽ പോകുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്. ഇനിയും ഓരോ ഊഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഇവിടുന്ന് ട്രീറ്റ്മെന്റ് ചെയ്ത് സമയം പാഴാക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് പെട്ടെന്ന് കണ്ട് പിടിച്ച് അതിനുള്ള ചികിത്സ തുടങ്ങുന്നതല്ലേ. ഡോക്ടർടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരി യാന്ത്രികമായി തലയനക്കുകയും മൂളുകയും ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. ******** അധികം വൈകാതെ തന്നെ മീരയെ ഇന്ദിര ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് നൽകി ആംബുലൻസ് ൽ കയറ്റി റിംസ് മൾട്ടി സ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. ഇന്ദിര ഹോസ്പിറ്റൽ ഒരു ചെറിയ ഇടത്തരം ഹോസ്പിറ്റൽ ആണ്. ഒരുവിധം അസുഖം, പ്രസവം അതൊക്കെ അവിടെ നോക്കാറുണ്ട്. കോസ്‌റ്റ്ലി ആയിട്ടുള്ള ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റുകൾ ഒന്നും അവിടുത്തെ ലാബിൽ ഇല്ല. പുറത്ത് ലാബിൽ കൊടുത്താണ് ചെയ്യുന്നത്. അത് കൊണ്ട് അങ്ങനെ കൊടുക്കുന്ന സാമ്പിളിന്റെ റിപ്പോർട്ട്‌ കിട്ടാനും വൈകും. അതുപോലെ സി ടി സ്കാനിംഗ് ന് അപ്പുറമുള്ള ടെസ്റ്റുകളും അവിടെ ചെയ്യാറില്ല. ആവശ്യം വന്നാൽ പുറത്ത് നിന്ന് ചെയ്തിട്ട് വരാൻ റെഫർ ചെയ്യാറാണുള്ളത്. ഇവിടെ മീരയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊന്നും ഡിലേ വരുത്തുന്നത് നല്ലതല്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് അതിന് കാത്ത് നിൽക്കാതെ അവളെ റിംസിലേക്ക് റെഫർ ചെയ്തത്. കിഷോറിനെയും അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ആ ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. മീരയ്ക്കൊപ്പം ആംബുലൻസ് ൽ കയറിയത് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയുമാണ്. ശ്രീഹരി കാറിൽ അവരെ പിന്തുടർന്നു. മയങ്ങി കിടക്കുന്ന മീരയെ നോക്കി കണ്ണീരൊപ്പി ഇരിക്കുകയാണ്‌ പത്മിനി. "മോഹനേട്ടാ... എനിക്കെന്തോ ഒരു പേടി തോന്നുന്നു. മോൾടെ ഈ വയ്യായ്കയൊക്കെ കാണുമ്പോ അവൾടെ പണ്ടത്തെ അസുഖം വീണ്ടും വന്നോന്നു ഒരു സംശയം പോലെ." "പത്മിനി...." ശാസനയോടെ അയാൾ വിളിച്ചു. "ഇത്... ഇത്... അതൊന്നും ആയിരിക്കില്ല. മോഹൻ പറഞ്ഞു. "അതാവല്ലേ എന്ന് തന്നെയാ എന്റെയും ആഗ്രഹം. ഇങ്ങനെയൊരു അസുഖം ഇവൾക്കുണ്ടെന്നും മുൻപേ ഇത് വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും അറിഞ്ഞാൽ ഹരി മോൻ ചിലപ്പോ നമ്മുടെ മോളേ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയില്ലേ." പത്മിനിയുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിറഞ്ഞു. "നീ വെറുതെ എഴുതാപ്പുറം വായിക്കല്ലേ പത്മിനി. അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. ഹരിയെ നമുക്ക് അറിയാത്തതാണോ. മനസ്സിൽ നന്മയുള്ള മോനാണ് അവൻ. നമ്മുടെ മോൾക്ക് എന്ത് അസുഖം ആയാലും ഹരി അവളെ അതിന്റെ പേരിൽ ഉപേക്ഷിക്കയൊന്നുമില്ല. മോഹൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "എന്നാലും മോൾക്ക് ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് വയ്യാതാവാൻ എന്താ കാരണമെന്നാ എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്." പത്മിനി സങ്കടത്തോടെ മീരയുടെ ശിരസിൽ തലോടി. "എന്താണെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോ അറിയാലോ.. ഇനിയിപ്പോ എന്താണെങ്കിലും നമ്മൾ സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു. നീ പേടിക്കുന്നത് പോലെ ആ അസുഖം ആണെങ്കിൽ പണ്ടത്തെ പോലെ നമ്മൾ തളർന്ന് പോകാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കണം. മോൾക്കും മോനും ധൈര്യം നൽകി കൂടെ നിന്ന് ഇവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടക്കി കൊണ്ട് വരേണ്ടതും നമ്മുടെ കടമയാണ്." മോഹൻ ഭാര്യയ്ക്ക് ധൈര്യം നൽകി. ********** റിംസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആംബുലൻസ് എത്തിയതും മീരയെ നേരെ എമർജൻസിയിലേക്കാണ് ആദ്യം കൊണ്ട് പോയത്.. അവിടുന്ന് അവളെ icu വിലേക്ക് തന്നെ ഷിഫ്റ്റ്‌ ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം സ്കാനിംഗ് ഉം ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റും മറ്റ് പരിശോധനകളുമൊക്കെ മുറയ്ക്ക് നടന്നു. രാത്രിയോടെ മീരയ്ക്ക് ബോധം വന്നു. ഓർമ്മ തെളിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ ഓക്സിജൻ സപ്പോർട് ഇല്ലാതെ അവൾ ശ്വാസം എടുത്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മീരയെ icu വിൽ നിന്ന് റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. മീരയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അപ്പോഴും പോകാതെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരി അവരോട് പൊയ്ക്കോളാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഡോക്ടർ റൗണ്ട്സിന് വന്ന് പോയിട്ട് ഞങ്ങൾ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ അവിടെ തന്നെ തങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. റൂമിൽ എത്തിയപ്പോ മുതൽ മീര ആരോടും മിണ്ടാതെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടക്കയായിരുന്നു. തനിക്ക് എന്തോ കാര്യമായ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതവളുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഒരുപോലെ തളർത്തി. മീരയെ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ട എന്ന് കരുതി ശ്രീഹരിയും അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും മീരയെ ഒരു രീതിയിലും സംസാരിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ശ്രീഹരി ബെഡിൽ അവളോട് ചേർന്ന് കിടന്ന് മീരയുടെ ശിരസ്സ് തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു. ******* രാവിലെ പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഡോക്ടർ റൗണ്ട്സിന് വന്നത്. "എങ്ങനെയുണ്ട് മീര... ഓക്കേ ആണോ ഇപ്പോ." സൗഹൃദ ഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഡോക്ടർ ഉമ റൂമിലേക്ക് വന്നു. മീര ഒരു വിളറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി. "പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല കേട്ടോ. ഞങ്ങളൊക്കെ കൂടെ ഇല്ലേ." ഡോക്ടർ ഉമ പറഞ്ഞു. "എനിക്കെന്താ ഡോക്ടർ അസുഖം." "ഡോക്ടർ രാജേന്ദ്രനാണ് മീരയെ കൺസൾട്ട് ചെയ്യുന്ന. ഇപ്പോ ഒരു ടെസ്റ്റ്‌ കൂടി ചെയ്യാൻ മീരയെ കൊണ്ട് പോകുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ റിപ്പോർട്ട്‌ വരുമ്പോ ഡോക്ടർ വന്ന് സംസാരിക്കും കേട്ടോ. സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരുന്ന് ഹെൽത്ത്‌ വീക്ക്‌ ആക്കാതെ മെന്റലി നല്ല സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയിരിക്കണം കേട്ടോ." ഡോക്ടർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ മീരയെ എന്തോ ടെസ്റ്റിനായി കൊണ്ട് പോകാൻ അറ്റൻഡർമാർ വന്നു. ശ്രീഹരി ആ കൂടെ പോകാൻ തുടങ്ങിയതും ഡോക്ടർ ഉമ വേണ്ടെന്ന് കണ്ണ് കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അതോടെ ശ്രീഹരി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. മീരയെ അവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോയതും ഡോക്ടർ അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ പേഷ്യന്റിന്റെ ആരാണ്." ഡോക്ടർ ഉമ മൂവരെയും നോക്കി. "ഞാൻ മീരയുടെ ഹസ്ബൻഡ് ആണ്. ഇത് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിങ്ങളോട് മാത്രമായി സംസാരിക്കണമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മീരയ്ക്ക് സംശയം തോന്നാതെ ഇവിടെ നിന്നും മാറ്റിയത്. നിങ്ങളെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു സംസാരിച്ചാലും മീരയ്ക്ക് സംശയമാകും. അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാമെന്ന് വച്ചത്. ഡോക്ടർ ഉമയുടെ വാക്കുകൾ മൂവരിലും ആശങ്ക ഉളവാക്കി. "അവൾക്ക് എന്താ അസുഖം ഡോക്ടർ?" ശ്രീഹരിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "മീരയ്ക്ക് ബ്രെയിൻ ട്യൂമറാണ്." ഡോക്ടർ ഉമയുടെ വാക്കുകൾ ചാട്ടുളി പോലെയാണ് ശ്രീഹരിയുടെ കാതിൽ പതിഞ്ഞത്. തുടരും

🥀🥀ഒരു കോൺട്രാക്ട് കല്യാണം🥀🥀5️⃣0️⃣ നാട്ടിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാത്തത് കൊണ്ട് ശ്രീ റൂമിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ടെൻഷനോടെ നടന്നു.... അവനു ആകേ ഭ്രാന്തു പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അനൂപ് കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് വിളിച്ചും ഇല്ലല്ലോ... എന്നാലും ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് ഇവ അവൾ എന്നെ ഒന്നു വിളിച്ചു പോലും ഇല്ലല്ലോ... ആ അല്ലേലും അവൾ ഒരു കോൺട്രാക്ട് കല്യാണത്തിന് തയ്യാറായി വന്നതല്ലേ.. ഞാൻ അല്ലെ അവളെ സ്നേഹിച്ചത്.... ഇങ്ങനെ പല വിധ ചിന്തകളുമായി ശ്രീയുടെ മനസ് ഇങ്ങനെ വിഹരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു... എന്തായാലും അവനെ ഒന്നു വിളിച്ചു നോക്കാം... അവൻ അതും ഓർത്തു അനൂപിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യാൻ പോകുമ്പോൾപെട്ടന്ന് ഒരു വീഡിയോ മെസ്സേജ് അവന്റെ ഫോണിൽ ഡെലിവർ ആയി... അത് കണ്ടതും അവനു ദേഷ്യവും അതെ സമയം തന്നെ സന്തോഷവും തോന്നി.... ഒരു വിധത്തിൽ ഇവ അല്ല അമ്മയുടെ ആക്സിഡന്റിന്റെ പിറകിൽ എന്നറിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം ആയിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറയെ... 🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀 രാഘവൻ അത് കണ്ട് കഴിഞ്ഞതും ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലൈ തിരിച്ചു എല്ലാവർക്കും കാണുന്ന രീതിയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.... അത് കണ്ടതും രാഘവന്റെ അവസ്ഥ തന്നെയായിരുന്നു സരസ്വതിയുടെയും.... ഇവയുടെ മനസിൽ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ ആയിരുന്നു.... എല്ലാവരും കൂടെ അരുണിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അരുണി ആണെങ്കിൽ എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു... രാഘവൻ നേരെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.. എന്തിനാ നീ ഇത് ചെയ്തത്?? ഇത്രയും കാലം എന്റെ വിചാരം നിനക്ക് നിന്റെ അമ്മയെ കാട്ടിലും ഇഷ്ട്ടം ഇവളെ ആയിരുന്നു എന്നായിരുന്നു... പക്ഷെ അവളെ അങ്ങനെ തള്ളി ഇടാൻ മാത്രം എന്ത് തെറ്റാ അവൾ ചെയ്തത്?? അത് മാമ.... മിണ്ടരുത്.. നീ ഇനി ഒറ്റ അക്ഷരം മിണ്ടരുത്.. ഈ നിമിഷം ഈ നിമിഷം ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിക്കോണം... അവളുടെ ഏട്ടന്റെ മകൾ ആണെന്ന ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ട ഇത്രയും നേരം എങ്കിലും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ സമ്മതിച്ചത്... അമ്മായി... അരുണി വേണ്ട... നീ കാരണം ശ്രീയുടെ ലൈഫ് പോലും തകർന്നേനെ... നീ കാരണം ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് അനിഷ്ടം കാണിച്ചു പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .. അത് തന്നെ എത്ര ഭാഗ്യം ആയി.. ഞാൻ ഏട്ടനെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് വേഗം വിട്ടോ ആ കൂട്ടത്തിൽ... ആ പറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ രാഘവൻ അവളുടെ ലഗ്ഗേജ് എല്ലാം കയ്യിൽ കൊണ്ട് കൊടുത്തു... നീ ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ല... നിന്നാൽ അത് ഞങ്ങളുടെ മക്കളുടെ ജീവിതത്തേ ബാധിക്കത്തേ ഉള്ളു.... 🥀🥀തുടരും 🥀🥀 "🥀🥀ഒരു കോൺട്രാക്ട് കല്യാണം 1️⃣", എന്ന രചന പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, https://malayalam.pratilipi.com/series/ഒരു-കോൺട്രാക്ട്-കല്യാണം-9mamjhegtbqj?language=MALAYALAM&utm_source=android&utm_medium=content_series_share ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #പ്രതിലിപി മലയാളം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #പ്രതിലിപി കഥകൾ##

#📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _46 ✍️ രചന - Aysha akbar വീട്ടിലെത്തിയതും ദേവിഅവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... അവർക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു..... അവർക്ക് മാത്രമല്ല അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം.... കാരണം അവനൊരു കൂട്ട് വേണമെന്നത് എല്ലാവരും അത്രയേറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒന്നല്ലേ.... അവനും നടക്കുന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ അല്പം പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു.... ഒന്നും മുൻ കൂട്ടി പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നില്ലല്ലോ...... ഇഷ്ടം തോന്നി തുടങ്ങിയിടത്ത് വെച്ച് അവളാരെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആകെ തകർന്നു പോയിരുന്നു താൻ..... കാരണം അവൾ തന്നേ ഇത്ര നാൾ വിഡ്ഢിയാക്കുക യായിരുന്നു വെന്നൊരു തോന്നലാണ് മുന്തി നിന്നത്....... എന്നാൽ ജമീലക്ക പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ടതും മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ ശക്തിയായി ഹൃദയം അവളിലേക്ക് മാത്രം ചാഞ്ഞു...... തന്റെ ചുറ്റും എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്ന തനിക്ക് മുമ്പിൽ നടന്നിരുന്ന അവളെ താൻ കണ്ടിരുന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി....... പ്രകാശ് സാറിനോട് അത്രയും പറഞ്ഞവിടെ നിന്നിറങ്ങിയതായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു ക്ഷമ പറയാനും അവളെ കുറിച് ചോദിക്കാനുമാണ് ആ രാത്രി തന്നേ ഫോണിൽ വിളിച്ചത്..... അത്രയും ഇരിപ്പുറക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.... മനസ്സേറെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു..... പ്രകാശ് സാറാവട്ടെ... വിളിച്ച ഉടനെ വീട്ടുകാരെ കൂട്ടി വരാനാണ് പറഞ്ഞത്..... അവളോത്തിരി കരഞ്ഞാണ് കിടന്നതെന്നും ഭക്ഷണം പോലും കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്നും പറഞ്ഞാ തൊണ്ട യൊന്നിടറി...... മകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരച്ഛന്റെ അളവറ്റ കരുതൽ ആ വാക്കുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു..... എന്തിനോ തന്റെ ഉള്ളവും ഒന്ന് പിടച്ചു.... ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ കണ്ണ് നീരോപ്പാൻ കൊതിച്ച ആ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നു...... അത് താൻ ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാപമായി പ്പോകുമായിരുന്നു..... ഒരു പക്ഷെ വൈശാലി യുടെ ആത്മാവ് പോലും തന്നോട് പൊറുക്കുകയില്ലെന്ന് തോന്നി പ്പോയി..... അത്ര മേലവളെ അവരോരോരുത്തരും ഹൃദയം കൊണ്ട് വിശ്വസിച്ചതാണ്... അവളിൽ ഭരമേൽപ്പിച്ചതാണ്..... തങ്ങളുടെ രക്ഷകയായി അവളെ കണക്കാക്കിയതാണ്..... വൈശാലി എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചത് അവളുടെ മാത്രം രക്ഷപ്പെടലായിരുന്നില്ല.... ഇനി അങ്ങോട്ട് വരാൻ പോകുന്ന നിസ്സഹായരായ പെൺകുട്ടികളുടെ കൂടി ജീവിതം മുന്നിൽ കണ്ട് കൊണ്ടായിരുന്നു....... അത് കൊണ്ട് തന്നേ തന്നെ അവൾ പ്രണയിച്ചു വെങ്കിൽ കൂടി തന്നെക്കാൾ വിശ്വസിച്ചത് മൈഥിലിയെ തന്നെയായിരിക്കാം..... പിന്നെയൊന്നും ആലോചിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.... അപ്പോഴേ പ്രകാശ് സാറിനോട് സമ്മതം പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ച് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു..... പറയാൻ താമസമില്ലാതെ അവരിങ്ങെത്തുകയും ചെയ്തു...... ആ കണ്ണുകൾ ഇനിയും നിറയരുതെന്ന വാശിയുണ്ടായിരുന്നു തനിക്ക്...... എങ്കി ഞങ്ങളിറങ്ങുവാണ് ...... അന്നത്തെ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് നേരം പുലർന്നതും കിച്ചുവത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അഭിക്കെന്തോ ഒരു പ്രയാസം തോന്നി...... കഴിഞ്ഞ ആ ഒരു രാത്രി എല്ലാവരും അത്ര മേല് സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു..... എല്ലാവരുടെയും മനസ്സ് ശാന്തമായ സമയമായിരുന്നത്....... ഏതായാലും വന്നില്ലേ.... രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ പോരെ..... അവിടെ ചെന്നിട്ടോത്തിരി പണി കളില്ലെ അഭി..... വിവാഹത്തിന് ഒരു മാസമേയുള്ളു.... ചെയ്യാനുള്ളതും പറയാനുള്ളതും ഒത്തിരി യുണ്ടല്ലോ.... ഇനി വരുമ്പോഴാവാം...... അഭിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കിച്ചു അവന്റെ തോളിലൊന്ന് കൈ വെച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും അവനൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു......... അവരെ റെയിൽ വെ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ട് വിട്ടത് അഭി തന്നെയായിരുന്നു.... ദേ നോക്കമ്മേ നീലു.... ട്രെയിൻ വെയിറ്റ് ചെയ്ത് നിൽക്കുന്ന ആ സമയം ആനന്ദിയത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അഭിയുടേ കണ്ണുകൾ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങിയിരുന്നു..... ഒരു തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള അനാർക്കലിയിട്ട് തങ്ങൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നവളെ കാൻകെ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു...... അയ്യോ.... നീ വരാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചതല്ല ഞാൻ.... നിന്നോട് പറഞ്ഞെന്നെ യുള്ളൂ.... അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവിയത് പറയുമ്പോഴും അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു.... അവരോടെല്ലാം ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കണ്ണുകളും അവനിലേക്ക് നീങ്ങി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഒരു ചൂളം വിളിയോടെ ട്രെയിൻ വന്ന് നിന്നതും എല്ലാവരും അഭിയോടും മൈഥിലി യോടും യാത്ര പറഞ്ഞു പുറപ്പെട്ടിരുന്നു.... ഇനി വിവാഹത്തിന് എല്ലാവരും നേരത്തെ അങ്ങോട്ടെത്തിയാൽ മതി..... അതും പറഞ്ഞു അഭിക്കും മൈഥിലി ക്കും നേരെ കൈ വീശി അവരകന്നതും അത്രയും പേരുള്ള ആ റെയിൽ വെ സ്റ്റേഷനിൽ അവർ രണ്ടും പേരും തനിച്ചായത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തലയുയർത്തി നോക്കാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസം തോന്നി..... താനെങ്ങനെയാ വന്നത്.... അവനും ഒരു മടിയുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവളെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി അവനത് ചോദിച്ചിരുന്നു..... ഞാൻ..... ഒരു ഫ്രണ്ട് കൊണ്ട് വിട്ടതാ...... അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെയത് പറയുമ്പോൾ കൈ വിരലുകളവൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചിരുന്നു.... ആ ചുണ്ടുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ട്....... അഭി പതിയെ നടന്നു തുടങ്ങിയതും അവളും പതിയെ അവനോടൊപ്പമെന്ന വണ്ണം നടന്നു തുടങ്ങി.... അഭിയുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... ഇനിയെങ്ങനെ പോകാനാ...... കോണിപ്പടികൾ കയറും വഴി അഭിയത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ അവന് നേരെയൊന്നുയർത്തി ... എങ്ങനെയെങ്കിലും പോകണം....... അവളത് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും നിലത്തേക്ക് മിഴികളൂന്നി..... വാ.... ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം...... കാറിനടുത്തെത്തി യതും അവനിൽ നിന്നങ്ങനെയൊരു വാക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി...... ഡോർ തുറന്ന് അവനരികിലേക്കിരിക്കുമ്പോഴഴും എന്തോ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്കേറെ പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു....... ഒരു കൈ മാത്രം സ്റ്റിയറിങ്ങൾ വെച്ചു കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ അവന്റെ നോട്ടം അവളിലേക്ക് പാറി വീഴുന്നുമുണ്ട്...... അവൾക്ക് തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനുള്ള പ്രയാസം അവനറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അത് തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഒരകലമായി അവന് തോന്നി..... അവനാ നീലാംബരിയെ അവളിൽ കാണണമായിരുന്നു.... അതേ സമയം മൈഥിലി യെയും...... വീർത്തു വരുന്ന കവിളുകളും കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും കാണണമായിരുന്നു.... നിനക്ക്.... വിശക്കുന്നുണ്ടോ..... അവളിലേക്ക് നോക്കാതെ തന്നേ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥതത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി...... അതെന്താ.....മുൻ ആഭ്യന്തര മന്ത്രി പ്രകാശ് രാജിന്റെ വീട്ടിൽ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റിനു ഉലക്കയാണോ........ അവനൊരു പ്രത്യേക താളത്തോടെ അവളെ കളിയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിച്ചതും മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതിരുന്നവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കി....... ആ കവിളുകൾ വീർത്തു വന്നിരുന്നു...... അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരിളം പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു നിന്നതും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി യിലേക്ക് കൂടുതൽ നേരം അവൾക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കി നിൽക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.... അവൾ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ നാണത്തിൽ കലർന്ന പുഞ്ചിരിയെ മറക്കാനെന്ന വണ്ണം പെട്ടെന്ന് പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നീക്കിയിരുന്നു.... അഭിക്കുള്ളിലെവിടെയോ ഒരു മഞ്ഞു വീഴുന്നത് പോലെ തോന്നി....... അവരുടെ കാറ് നേരെ ചെന്ന് നിന്നത് നീലാംബരത്തിന്റെ മുറ്റത്തായിരുന്നു...... ഉള്ളിലെന്തോ ഒരു പിടപ്പ് തോന്നിയവൾക്ക്...... അവനെ കണ്ടതും എല്ലാവരും ഓടി വന്നു...... ജമീലക്ക പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ അവളും അവിടെയൊരോരുത്തർക്കും പ്രിയങ്കരിയായിരുന്നു.... ഒരു പക്ഷെ തന്നേക്കാളേറെ...... തന്റെ വീട്ടിൽ അവളെത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണോ പെരുമാറിയത് അതൊന്നും അവളുടെ അഭിനയമല്ലെന്ന് അവരോടുള്ള അവളുടെ ഇടപഴകൽ തനിക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു തന്നു.... അതേ.... അവളങ്ങനെയാണ്..... അകത്തു നിന്നും ജമീലക്ക വന്നതും തങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും കണ്ടൊരു നിമിഷം ഒന്ന് അത്ഭുത പ്പെട്ടു..... പിന്നേ നിറഞ്ഞൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു...... മൈഥിലി അവരെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു...... ഏറെ നേരം അവിടെയിരുന്നു എല്ലാവരെയും കണ്ട് വിവാഹത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയിട്ടാണ് അവരിറങ്ങിയത്... അവനോടൊപ്പം അങ്ങനെയൊരു നിമിഷം അവളുടെ സ്വപ്നത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ആ നിമിഷങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാനേറേ പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു മൈഥിലി ക്ക്...... സാറേ.... ഞാൻ.... അന്നത്തെ യൊരു ദേഷ്യത്തിൽ........ അഭി ഇറങ്ങാൻ നേരം ജമീലക്ക ഒരു മടിയോടെ അത് പറഞ്ഞതും അഭിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... എന്നുമുള്ള സാറേ വിളിയെക്കാൾ അന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ യാണെങ്കിലും അഭിയെന്ന് വിളിച്ചതാണ് എനിക്കേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്...... എനിക്ക് നിങ്ങളോരോരുത്തരും എന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പുകൾ തന്നെയാണ്...... ശാസിക്കാനും തിരുത്താനും അവകാശമുള്ള കൂടെ പിറപ്പുകൾ..... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരെ ചേർത് പിടിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം ആനന്ദത്താൽ മൈഥിലി യുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു .... അവളും അവർക്ക് നേരെ നന്ദി യെന്നോണം ഇരു കൈകളും കൂപ്പിയിരുന്നു..... അവരവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അഭിക്ക് നെഞ്ചിലൊരു ഭാരം തോന്നിയിരുന്നു.... അകകണ്ണുകളിലെവിടെയോ വൈശാലി യെ കണ്ടു..... പക്ഷെ അതൊരിക്കലും തന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ദുഖിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നവളുടെ മുഖമായിരുന്നില്ല.... മറിച്....... നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തങ്ങളെ യാത്ര അയക്കുന്ന വൈശാലി യെയായിരുന്നു.... ഇരു വശങ്ങളിലായി പൂത്തു നിൽക്കുന്ന നീലാംബര പ്പൂ ക്കൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ നടക്കുമ്പോൾ തന്നോട് ചേർന്നെന്ന വണ്ണം നടക്കുന്നവളുടെ മൃദുലമായ കൈ വിരലുകളിൽ പതിയെ യൊന്നു കൂട്ടി പിടിച്ചതും ഒരു നിമിഷം അവളൊന്നു ഞെട്ടിയിരുന്നു..... വിടർന്ന കണ്ണുകൾ അവളവനീലേക്കൊന്നുയർത്തി... അവനും ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങി..... ഞാൻ......കള്ളം പറഞ്ഞു..... എന്നോടിപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടോ...... അത്ര നേരം നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വിങ്ങിയിരുന്ന ആ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ ഒരു ധൈര്യം കിട്ടിയിരുന്നു...... ഉണ്ടായിരുന്നു..... പക്ഷെ നീയാരെന്നും ഞാനാരെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് അതെല്ലാം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു.. നീ പോയ വഴികളെ കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്നോട് തോന്നിയ ആരാധനയാണ്‌ നിന്നേ കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവെങ്കിൽ നീ സത്യം പറഞ്ഞെന്റെ മുമ്പിൽ വന്നിരുന്നു വെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പക്ഷെ ഈ കൈ ഞാൻ പിടിക്കില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് എന്നേ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ തിരിച്ചറിവ്.... എല്ലാം..... ഒരു നിയോഗമാണ്..... ഇടുങ്ങി പോയിരുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തെ വിശാലമാക്കിയത് നീയാണ്.. .. അവനതും കൂടി പറഞ്ഞതും അവളവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു..... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിഴുകിയതും ആ തോളിലേക്ക് പതിയെ തല ചായ്ച്ചവൾ ...... ഇരു വശങ്ങളിലായി പൂത്തു നിൽക്കുന്ന നീലാംബര പൂക്കൾ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ എന്നോട് നേരത്തെ തന്നെ എല്ലാം പറയാമായിരുന്നു രാഹുൽ." പൂജ രാഹുലിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. "ഞാൻ ഇതൊക്കെ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ? എന്തായിരുന്നേനെ നിന്റെ തീരുമാനം?" രാഹുൽ നീരസത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എങ്കിൽ ഞാൻ അപ്പോ തന്നെ നോ പറഞ്ഞേനെ രാഹുൽ. കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി വീർജിൻ ആയിരിക്കണമെന്ന് ആണുങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന ആൾ എല്ലാം കൊണ്ടും pure ആയിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതിലെനിക്ക് ഒരു തെറ്റും തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം അങ്ങനെയുള്ള പെണ്ണാണ്. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോ രാഹുൽ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ കിസ്സ് ചെയ്യുകയും ഹഗ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തി ട്ടുണ്ട് എന്ന് കേട്ടപ്പോ എനിക്ക് അറപ്പാ തോന്നിയത്. പക്ഷേ സ്നേഹിച്ചു പോയില്ലേ ഞാൻ. കല്യാണ ആലോചന വരെ ബന്ധം എത്തിപ്പോയില്ലേ. അതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്." പൂജയുടെ തുറന്നടിച്ചുള്ള ആ മറുപടി രാഹുലിന് വല്ലാത്തൊരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. അവൾ ഇത്രയൊക്കെ കടന്ന് ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "ഐആം സോറി പൂജ. നിന്നെ മനഃപൂർവം ചതിക്കാൻ വേണ്ടി അല്ല ഞാൻ അതൊന്നും പറയാത്തത്. പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട. എന്നെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന ആളാണ് നീയെന്ന് കരുതി. കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണം എന്നില്ല. നന്നായി ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്ക്. നീ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വച്ചാൽ നീയെന്റെ മനസ്സിൽ തേപ്പുകാരി ആവുകയൊന്നുമില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് രാഹുൽ കാൾ കട്ട് ചെയ്തു. ****** ഇതേസമയം പൂജ വല്ലാത്തൊരു മാനസിക സംഘർഷത്തിൽ പെട്ട് ഉഴറുകയായിരുന്നു. "മോളെ... എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം. നിനക്ക് രാഹുലിന്റെ പാസ്റ്റ് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ നമുക്കീ പ്രൊപോസൽ മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാം. മോൾടെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്. പൂജയുടെ അച്ഛൻ പ്രസാദ് മകളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടേ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയു അച്ഛാ. എന്റെ ലൈഫ് അല്ലെ. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായി പോയെന്ന് ഓർത്ത് regret ചെയ്യരുതല്ലോ." പൂജ അച്ഛനെ നോക്കി. "ശരി... നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ. ഇതൊന്നും അത്ര സീരിയസ് മാറ്ററല്ല പൂജ. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രേമിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ ഇതൊക്കെ സർവ്വ സാധാരണമാണ്." "പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ അല്ലല്ലോ അച്ഛാ." "എല്ലാർക്കും എന്റെ മോളെ പോലെ നല്ല കുട്ടിയാവാൻ പറ്റുമോ?" പൂജയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ച് കൊണ്ട് പ്രസാദ് എഴുന്നേറ്റു പോയി. രാഹുലുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് അച്ഛൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്ന് പൂജ കള്ളം പറഞ്ഞതാണ്. അവൾ തന്നെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ് എന്റെ മോളെ രാഹുലിന് കെട്ടിച്ചു തരില്ലെന്ന് പ്രസാദ് രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞത്. അക്കാര്യം രാഹുലിന് അറിയില്ല. പൂജയുടെ അച്ഛനെയാണ് അവൻ വില്ലനായി കണ്ടിരിക്കുന്നത്. രാഹുൽ വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നപ്പോഴാണ് പൂജയുടെ കസിൻ മഹേഷ്‌ അവനെ തിരിച്ചറിയുന്നത്. കോളേജിൽ വച്ച് മിത്രയുടെ ക്ലാസ്സിൽ ആയിരുന്നു മഹേഷ്‌ പഠിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് രാഹുലും മഹേഷും തമ്മിൽ എത്രത്തോളം ക്ലോസ് റിലേഷൻ ഷിപ്പിൽ ആയിരുന്നുവെന്ന് അവനറിയാം. അത് കൂടാതെ അന്ന് മഹേഷിന് മിത്രയിൽ ഒരു കണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൻ മിത്രയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തപ്പോൾ പ്രേമിച്ചു നടക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളവനെ ഒഴിവാക്കി വിട്ടു. അവനെ ഒഴിവാക്കി മാസം ഒന്ന് കഴിയും മുൻപ് മിത്ര രാഹുലുമായി പ്രണയത്തിലായത് മഹേഷിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ഈ കാരണം കൊണ്ട് അവന് രാഹുലിനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. പിന്നീടവർ ബ്രേക്ക്‌അപ്പ് ആയെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മഹേഷ്‌ അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും മിത്രയേ കണക്കിന് കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ കസിനെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നത് രാഹുൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ അവനെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് മഹേഷ്‌ രാഹുലിന് മിത്രയുമായി ഉണ്ടായ അടുപ്പം പൂജയോട് പറഞ്ഞത്. പൂജയുടെ സ്വഭാവം നന്നായി അറിയാവുന്ന മഹേഷ്‌ രാഹുലിനെയും മിത്രയെയും ചേർത്ത് കുറച്ചു എരിവും പുളിമുയുള്ള കഥകളാണ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. ഈ ഒരു കാരണം കൊണ്ടാണ് പൂജ അച്ഛനെ കൊണ്ട് കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറയിപ്പിച്ചത്. താൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്ന പുരുഷൻ ആദ്യമായി ചുംബിക്കേണ്ടതും ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനെ അറിയുന്നതും ഭാര്യയായ തന്നിലൂടെ വേണമെന്ന് പൂജയ്ക്ക് നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും pure virgin and ഫ്രഷ് ആയ ഒരു ലൈഫ് പാർട്ടണറിനെയാണ് അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മറ്റൊരു പുരുഷനെ മനസ്സിൽ പോലും ചിന്തിക്കാത്ത താൻ ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല എന്ന ചിന്താഗതി ആയിരുന്നു പൂജയ്ക്ക്. രാഹുൽ പഴയ അഫയറിനെ കുറിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞ സമയത്ത് അവർ തമ്മിൽ അടുത്തിടപഴകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാത്തത് കൊണ്ട് പൂജ അവർക്കിടയിൽ അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നാണ് ധരിച്ചത്. അങ്ങനെ വല്ലതും ഉണ്ടായെങ്കിൽ തന്നോട് പറയുമല്ലോ എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ പിന്നീട് മഹേഷിൽ നിന്ന് രാഹുലിന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോ പൂജയ്ക്ക് ആകെ നാണക്കേട് തോന്നി. മഹേഷ്‌ മറ്റ് കസിൻസിനോടും പൂജയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യൻ മോശമാണെന്നും അവൻ കോളേജിൽ മറ്റൊരുത്തിയെ കൊണ്ട് നടന്നവനാണെന്നും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതൊക്കെ കേട്ടപ്പോ താൻ രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ കുടുംബക്കാർക്ക് മുന്നിൽ തനിക്ക് പിന്നെ തലയുയർത്തി നടക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നൊക്കെ പൂജ ചിന്തിച്ചു. ഈ വിധ ചിന്തകൾ കാരണം രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നോർത്ത് ആകെ ആശയകുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അവൾ. ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. ഈ പ്രൊപോസൽ സ്റ്റോപ്പ്‌ ആയാലും നാളെയും കാണേണ്ടി വരും ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യേണ്ടിയും വരും. അതാണ് പൂജയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട്. പിന്നെ ഒരു ആശ്വാസം ഇരുവരും തമ്മിൽ കല്യാണ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ട് പോയത് ഓഫീസിൽ ആർക്കും അറിയാത്തത് ആയിരുന്നു. പൂജയാണ് രാഹുലിനോട്‌ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞത്. അവനോട്‌ ഇഷ്ടം തോന്നിയപ്പോ അവളാദ്യം പറഞ്ഞത് അച്ഛനോടാണ്. അച്ഛനോട് സമ്മതം വാങ്ങി അവൾ തനിക്ക് തോന്നിയ ഇഷ്ടം രാഹുലിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അവനു ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ ഇരുവീട്ടുകാരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു ഒരു ധാരണയിൽ എത്തിയിട്ട് എൻഗേജ്മെന്റ്.. അതായിരുന്നു പൂജയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്ലാൻ. പൂജ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾറെഡി അവളോടൊരു ക്രഷ് തോന്നിയിരുന്ന രാഹുലും ഓക്കേ പറഞ്ഞു. ഓഫീസിൽ അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജോലികൾ കൃത്യമായി ചെയ്യുന്ന പൂജയെ രാഹുൽ എപ്പോഴോ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അവളെ തന്റെ ഭാര്യയായി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ തന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ ധൈര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് രാഹുൽ അവളോടുള്ള അനുരാഗം മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുമ്പോഴാണ് പൂജ ഇങ്ങോട്ട് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തത്. അതവസാനം ഇങ്ങനെയുമായി. ********* രണ്ട് ദിവസം രാത്രിയും പകലും പൂജ തന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഗഹനമായി ആലോചിച്ചു. രാഹുലുമായി ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോ താൻ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥകൾ.. സ്വന്തം കസിൻസിനു മുന്നിൽ നാണം. കെട്ട് നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് എല്ലാം. ചിന്തകളുടെ അവസാനം പൂജ ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. *********** പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസിൽ വച്ച് രാഹുലിനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോ ഒന്നും പൂജ കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. വാട്സ്ആപ്പ് ൽ ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞു മ്യൂസിയത്ത്‌ വച്ച് കാണണം സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടു. അതിന് രാഹുലിന്റെ ഓക്കേ എന്നൊരു റിപ്ലൈയും വന്നു. ********** അഞ്ചരയ്ക്ക് ഓഫീസ് വിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോ പൂജ തന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ കയറി നേരെ മ്യൂസിയത്തേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ എത്തി 10 മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞാണ് രാഹുൽ എത്തിച്ചേർന്നത്. രാഹുൽ ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്ത് വരുമ്പോ ഒരു സിമെന്റ് ബഞ്ചിൽ അവന്റെ വരവും കാത്ത് പൂജ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് നേരെ നടന്ന് വരുന്ന രാഹുലിനെ കണ്ടതും അവൾ അവന് കൂടി ഇരിക്കാനായി ബെഞ്ചിന്റെ ഒരറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു. "നിനക്കെന്താ എന്നോട് സംസാരിക്കാനുള്ളത് പൂജ." കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും രാഹുൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പൂജ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി. കാത്തിരിക്കൂ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 പാർട്ട് 102 ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഞങ്ങൾ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷേ ഭവ്യയുടെ ഉള്ളിലെ ജീവനെ സംരക്ഷിച്ചു നിർത്താൻ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടായില്ല.. " ഡോക്ടർ കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണു അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്.. ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഉണ്ടായ സന്തോഷം എങ്ങോട്ട് പോയെന്ന് കൂടി അവനറിയില്ല.. പുതു ജീവൻ കിട്ടിയത് പോലെ ഒരു തിളക്കമുണ്ടപ്പോൾ മുതൽ ഗായത്രിയിലും.. ആ നിൽപ്പിൽ അവളൊരായിരം നന്ദി പറയുന്നുണ്ട് ദൈവങ്ങൾക്ക്. ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ചിന്തകൾ എവിടെക്കെല്ലാം കൊണ്ട് പോയിരുന്നു.. തന്നെ. പിന്നെ ആദ്യം തോന്നിയതിനെക്കാൾ ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത് തനിക്കിനി എന്ത് സംഭവിച്ചാലും കല്ലു മോൾക്കിനി തന്റെ അച്ഛൻ കൂടെ കാണുമെന്നാണ്. ആ ആശ്വാസം.. അത് ചില്ലറയോന്നുമല്ല.. "അവൾക്ക്.. അവൾക്കിപ്പോ എങ്ങനുണ്ട്.." ഉള്ളിലെ കടുത്ത നിരാശയും ദേഷ്യവുമൊക്കെ അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇനിയും മറിച്ചൊരു പ്രതീക്ഷക്ക് വകയുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ചോദ്യം.. "ഭവ്യ ഒക്കെയാണ്. പെർഫെക്ട്ലി ഒക്കെ ആവും ഇനി. ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ജീവനെ ഓർത്തിട്ട് .. അതിന്റെ ജീവൻ കൂടി പിടിച്ചു നിർത്തേണ്ടത് ആവശ്യമായത് കൊണ്ട്.. ചില മരുന്നുകൾ ഭവ്യയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ ചെറിയൊരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടായിരുന്നു ഇതിത്ര രൂക്ഷമായതും. ഇനിയിപ്പോ അത് വേണ്ട. അത് കൊണ്ട് തന്നെ... ഭവ്യ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ സുഖം പ്രാപിക്കുമെന്ന് തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.." വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരിത്തിരി വെട്ടമുള്ളതിനെ കൂടി അപ്പാടെ അണച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഡോക്ടറുടെ ആ വാക്കുകൾ. ഗായത്രിക്കപ്പോൾ സന്തോഷം കൊണ്ടാണ് കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്. സ്വന്തം സഹോദരിയെ കുറിച്ചുള്ളു വിഷ്ണുവിന്റെ അന്വേഷണം. അതിന് പോസിറ്റീവ് സെൻസിൽ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ഉത്തരം. പക്ഷേ എന്നിട്ടും അൽപ്പം പോലും തെളിവില്ലാത്ത അവന്റെ മുഖവും വല്ലാത്തൊരു നോട്ടവും ചിന്തയും. അവനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്ന രാജശേഖരന്റെ കണ്ണുകൾ അത്രയ്ക്ക് ഒപ്പിയെടുക്കുമ്പോൾ ആ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ പെരുകുന്നുണ്ട്. എന്തെന്നാൽ.. വിഷ്ണു എന്താണെന്നും ഏതാണെന്നും അയാൾക്കറിയാമെന്നത് തന്നെ. "സത്യത്തിൽ ആ കുട്ടിക്ക് എന്ത് പറ്റിയതാ ഡോക്ടർ.." അത് വരെയും ഭവ്യയുടെ കാര്യത്തിൽ പ്രതേകിച്ചു താല്പര്യമൊന്നും കാണിക്കാതെ നിന്നയാൾ പെട്ടന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിനൊപ്പം തന്നെ ഗായത്രിയും വല്ലാതെ ഞെട്ടി പോയി. അവൾക്ക് മെഡിസിൻ ഓവർ ഡോസ് ആയതാണ് എന്നൊരു അറിവ് മാത്രമാണ് അയാൾക്കുള്ളത് അത് തന്നെ ഗായത്രി വിക്കി വിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞത്. എന്നാലിപ്പോ ഗായത്രിയാണ് പെങ്ങളെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയത് എന്നുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ വാദം. അനിയത്തി രക്ഷപ്പെട്ടു പോരാൻ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ കല്ലിച്ച ഭാവം.. എല്ലാം കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്കങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തോന്നി. അതിനെ കുറിച് കൂടുതൽ അറിഞ്ഞിരിക്കാൻ തോന്നി. അത് ഭവ്യയെ ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടർ തന്നെ പറയുമ്പോൾ കൂടുതൽ നന്നാവും എന്നും തോന്നി. "നിങ്ങളാര.." ഡോക്ടർ അയാളെ നോക്കി കൊണ്ട് മുഖം ചുളിച്ചു. "ഇതെന്റെ മകളാ.. ഇത്.ഇവളുടെ നാത്തൂൻ ആണ് ഭവ്യ.. " വിഷ്ണുവിനെ കുറിച്ചൊരു ബന്ധവും അയാൾ പറഞ്ഞില്ല. പറയാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു എന്നതാ സത്യം. "ഞാനാണ് അബോധവസ്ഥയിൽ കഴിഞ്ഞ ആ കുട്ടിയെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്.. ഇവിടെത്തിയപ്പോൾ മാത്രം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞ ചില സത്യങ്ങൾ.. ചില നിഗമനങ്ങൾ.. അത് കൊണ്ടാണിങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം.. ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ മുതലുള്ള ഭവ്യയുടെ കണ്ടീഷൻ അടക്കം ഡോക്ടർ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നാൽ.. സൂയി സൈഡ് അറ്റംപ്റ്റ് എന്നതിൽ നിന്നും ഇതൊരു പക്ഷേ കൊലപാതകം ആയേക്കും എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു.." യാതൊരു അയവുമില്ലാതെ അയാളങ്ങനെ തുറന്നു ചോദിക്കമെന്ന് വിഷ്ണു സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ തടയാൻ പാകത്തിന് ഒന്നും തന്നെ അവൻ കരുതിയിട്ടില്ല.. പകച്ചു നിൽക്കുന്നവനെ രാജശേഖരനപ്പോൾ നോക്കിയത് പോലുമില്ല. "അതെനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു. ഭവ്യയുടെ സഹോദരനോട്‌ ഞാനത് പറഞ്ഞതുമാണ്.. അല്ലേ.." ഡോക്ടർ വിഷ്ണുവിനെ കൂടി ഉൾപെടുത്തി കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രാജശേഖരൻ അവനെ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ നോക്കി നിൽകുമ്പോൾ അതേ യെന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കാനെ അവനപ്പോൾ കഴിഞ്ഞുള്ളു. "എന്നിട്ട്.. സഹോദരൻ എന്ത് പറഞ്ഞു.. " ഒരാക്കി ചിരിയോടെ രാജശേഖരൻ ചോദിച്ചു. വിഷ്ണു അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്തായാലും ഇത്രയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് ഇതൊക്കെ വലിയൊരു ബഹളത്തിലെ അവസാനിക്കൂ എന്നൊരു ഭയത്തോടെയാണ് ഗായത്രി അവർക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഭവ്യ ഒക്കെയാവും എന്നറിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അവൾക്കിവിടെ നിന്നും എത്രയും പെട്ടന്ന് പോയാൽ മതിയെന്നായി. ഉള്ളിലൂടെ ഒരു അപായ മണി കുലുക്കം കേൾക്കുന്നണ്ടപ്പോൾ മുതൽ വിഷ്ണുവിനും. മുറുകെ അടക്കി പിടിച്ച കുഞ്ഞിനെ അവൻ താഴേക്ക് നിർത്തി.. കല്ലുമോൾ ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയത് പോലൊരു ഓട്ടത്തിന് ഗായത്രിയെ പറ്റി പിടിച്ചു.. "പോലീസിൽ ഇൻഫോം ചെയ്താൽ ശെരികുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പുറത്ത് വരുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പ് നൽകിട്ടീട്ടും അവർക്കത് ഓക്കേ ആയിരുന്നില്ല.. കേസൊക്കെ വലിയ പുലിവാലാകും. അവളൊരു പെൺകുട്ടി അല്ലേ.. നാണകേട് ആവും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു.. അപ്പോൾ പിന്നെ അവർക്കില്ലാത്ത ഇൻട്രസ്റ് എനിക്ക് വേണ്ടാന്ന് ഞാനും കരുതി.." ഡോക്ടർ അലസഭാവത്തിൽ പറയുമ്പോൾ അത് തന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലൊരു നോട്ടവും ചിരിയുമാണ് രാജശേഖരന്. "എങ്കിൽ അവർക്കില്ലാത്ത ഇൻട്രറ്റ് ഇനി എനിക്കുണ്ട്.. ഡോക്ടർ ഇത് പോലീസിൽ അറിയിക്കണം. എന്താ വേണ്ടതെന്നു എനിക്കറിയാം.. എന്ത് സഹകരണവും എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ഉണ്ടാകും.." വിഷ്ണുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി വെല്ലുവിളി പോലാണ് അയാളത് പറഞ്ഞത്. "ഇത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബകാര്യം.. അതിൽ തനിക്കെന്ത് ഇൻട്രസ്റ്റ് .. അയാളുടെ ഒരു സഹകരണം.ഒരു തേങ്ങയും ഇവിടെ വേണ്ട.. വന്ന വഴിയേ തന്നെ . ഇറങ്ങി പോടോ.." ക്ഷമയുടെ അവസാനപിടിയും വിട്ട് കഴിഞ്ഞ വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി പറയുമ്പോൾ ലവലേശം ഭയമില്ലാതെ പതർച്ചയില്ലാതെ രാജ ശേഖരൻ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി കൈ കെട്ടി നിന്നു. ഡോക്ടർ ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത വിധം അവരെ മാറി മാറി നോക്കുന്നുണ്ട്. "ഇത് വരെയും എനിക്കിതിൽ യാതൊരു ഇൻട്രസ്റ്റും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. പക്ഷേ.. ഇപ്പോൾ മുതൽ എനിക്കത് മാത്രമേ ഒള്ളു.. ഇത് നിങ്ങളുടെ കുടുംബം.. കാര്യം... അതൊക്കെ നീ പറയും മുന്നേ തന്നെ എനിക്കറിയാം. അതറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഇത്രയും നേരം ഞാനും ഒന്നിനും വരാതെ.. ഇടപെടാതെ മാറി നിന്നത്.. ഇനി.... ഇതിലെനിക്ക് കൊറച്ചു ഇന്ററസ്റ്റ് ഉണ്ട് മരുമോനെ.. കാരണം നീ പറഞ്ഞു എന്റെ മോളാണ് നിന്റെ പെങ്ങളെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയതെന്ന്.. അവളെ നീ വെറുതെ വിടില്ലെന്ന്.. അങ്ങനൊരു സംശയമുള്ള നീ പിന്നെന്ത് കൊണ്ടത് പോലീസിൽ അറിയിക്കണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.. നിന്റെ പെങ്ങളെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകരുതെന്ന് കരുതി നീ തന്നേ നേരിട്ട് പോലിസിന്റെ ഇടപെടലുകൾ നടത്തുകയല്ലേ വേണ്ടത്.. സത്യം തെളിയിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്. പെങ്ങൾക്ക് നീതി വാങ്ങി കൊടുക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്.. അതല്ലേ ഒരു സഹോദരന്റെ കട..മ... പക്ഷേ നീ ചെയ്യുന്നത് ഇതൊന്നുമല്ല.. നിന്റെ ഉദ്ദേശവും ഇതൊന്നുമല്ല.. അപ്പോൾ പിന്നെ ഇനിയിതിൽ ഞാനൊന്ന് ഇന്ട്രേസ്റ് കാണിച്ചു നോക്കട്ടെ.. സത്യം പുറത്ത് വരണമല്ലോ.. നീ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ മകളാണ് നിന്റെ പെങ്ങൾക്കീ ഗതി വന്നതിന്റെ പിറകിലേങ്കി .. ഒന്നും നോക്കണ്ട.. അവൾക്ക് ശിക്ഷ വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തന്നെ മുന്നിൽ കാണും.. ഇനി അതല്ല... ആരാണ കുറ്റം ചെയ്തതെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞെ തീരൂ.." വിഷ്ണുവിന് മുടക്ക് പറയാൻ യാതൊരു പഴുതും വിടാതെ അടച്ചു പൂട്ടി കൊണ്ടുള്ള രാജ ശേഖരന്റെ വാക്കുകൾ.. അവൻ വിയർത്തു തുടങ്ങി.. താൻ വിളിച്ചു പറഞതൊക്കെയും വിഷപല്ല് നീട്ടുന്ന പാമ്പിനെ പോലെ തന്നെ തിരിഞ്ഞ് കൊത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവിൽ അവനൊന്നു വിറച്ചു... "ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു തരില്ലേ..." ആ വാക്കുകളുടെ പകപ്പിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്ന ഡോക്ടറെ നോക്കി ഒരിക്കൽ കൂടി രാജശേഖരൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴും അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മുറുക്കമുണ്ട്.. "പിന്നെന്താ.. തീർച്ചയായും.. നിങ്ങളിപ്പോ ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞസ്ഥിതിക്ക് എനിക്കും തോന്നുന്നു തീർച്ചയായും ഇതിലെന്തോ ദുരൂഹതയുണ്ടെന്ന്.. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തെളിയുക തന്നെ വേണം.. എന്റെ പേഷ്യന്റിന് നീതി കിട്ടേണ്ടത് എന്റെ കൂടി ആവിശ്യമാണ്. അതിന് എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും വെണ്ടുന്ന എന്ത് സഹായവും ഞാൻ ചെയ്ത് തരും.." വിഷ്ണുവിനെ വെട്ടിലാക്കി കൊണ്ട് ഡോക്ടർ കൂടി ഉറപ്പ് കൊടുത്തു. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ കല്ലിച്ചൊരു ഭാവത്തോടെ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നത്.. എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയാൽ തന്റെ ഉള്ളിലെ രോഷമത്രയും പുറത്ത് വരുമെന്നുള്ളത് കൊണ്ടാണ്. അത് തനിക്കെന്തായാലും നല്ലതല്ല.. "ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ... എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരൂ.. നിങ്ങൾക്കറിയേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രാജശേഖരന്റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം വീണ്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെയാണ്. കാലു വെന്താ നായയെ പോലൊരു വെറിയോടെ.. വന്നു ചേർന്ന കെണിയിൽ നിന്നെങ്ങനെ ഊരി പോകുമെന്നാണ് അവനപ്പോൾ ഓർത്തത്... 💥💥 നിനക്കൊറ്റക്ക് പറ്റുവോ.. " ബാത്റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്നവന്റെ അരികിൽ ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ടവനെ പിടിച്ച കാർത്തുവിനോട് കാശി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "പിന്നില്ലേ.. ഞാൻ മതി.." ആ ചിരിച്ചു കണ്ടതിന്റെ ഊറ്റത്തിൽ അവളൊന്ന് കൂടി അവനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവന്റെ സാമീപ്യം.. ആ ചൂട്.. ഗന്ധം.. ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയത് അവൾക്ക് കൂടിയാണല്ലോ.. "ഇതിപ്പോ എന്നെ താങ്ങി പിടിക്കാൻ വന്നിട്ട് ഞാനല്ലേ നിന്നെ താങ്ങുന്നത്.." തലയിലെ മുറിവിളകി വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ വളരെ പതിയെ അവനവന്റെ വാക്കുകൾ. "ച്ചുമ്മാ പറഞ്ഞാടി.. പിണങ്ങി പോകല്ലേ.." മാറി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയവളെ അവൻ വിടാതെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. പതിയെ പോയി കിടക്കയിലിരുന്നു.. അവനൊപ്പം തന്നെ കാശി കാർത്തുവിനെയും പിടിച്ചിരുത്തി.. "വേദനയൊക്കെ പോയോ.." അവൾ അപ്പോഴും ചോര കിനിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ മുറിവിൽ പതിയെ ഒന്നു തൊട്ടു.. "നിന്നെ കാണാത്ത.. നിന്നെയിങ്ങനെ ചേർന്നിരിക്കാൻ പറ്റാത്ത വേദനയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതൊക്കെ ഇപ്പൊ പോയി.. അവൾക്കേറെ ഇഷ്ടമുള്ള ചിരിയോടെ അവനൊന്നു കണ്ണ് ചിമ്മി.. രണ്ടാൾക്കും നോവാത്ത വിധമൊന്നു ഇറുകെ പിടിച്ചു.. "അവരൊക്കെ പുറത്തുണ്ടോ.." ഐ സി യൂ വിൽ നിന്നും മാറ്റിയ അവനു വേണ്ടി പ്രതേകമായൊരു റൂമാണ് കിട്ടിയത്. മുറിവിൽ ഇൻഫെക്ഷൻ വരാതെ നോക്കണം എന്നുള്ളത് കൊണ്ടും.. എന്റെ മരുമകൻ ആണത്.. അവനൊരു കുറവും വരാതെ നോക്കണമെന്നുള്ള അശോകന്റെ സ്പെഷ്യൽ ഉത്തരവ് കൂടി കിട്ടിയത് കൊണ്ടുമാണത്.. "അശോകേട്ടൻ... " അവനൊരു വല്ലായ്മയോടെ അവളെ നോക്കി. "അച്ഛനിപ്പോ ഒക്കെയാണ്..." അവളവന്റെ തോളിൽ ചാരി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എന്നോടിപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടോ.." കാശി പതിയെ ചോദിച്ചു. "എന്നോടില്ല..." അവളൊരു കുറുമ്പോടെ അവനെ കള്ള കണ്ണിട്ട് നോക്കി. "അപ്പൊ എന്നോടുണ്ടന്നോ..." "അതെനിക്കറിയില്ല.." "ഹാ.. പറയെടി.. എന്നോടുണ്ടോ.."അവനതറിയാൻ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം തോന്നി. "കാശ്യേട്ടന് എന്ത് തോന്നുന്നു.." അവൾക്കാ കള്ളത്തരം വിട്ട് പോകുന്നില്ല. "എനിക്കൊന്നും തോന്നാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഡീ പരട്ടെ ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്.." കാശി കണ്ണുരുട്ടി.. "ആഹാ.. എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നോ.. എന്നാലേ പറയാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല.. ഇയാള് കൊണ്ടോയി കേസ് കൊടുക്ക്..." അവൾക്കൊരു കള്ള പിണക്കം. ആണോ... നീ പറയൂലെ... " അവനാ കുറുമ്പും ആസ്വദിക്കുകയാണ്.. എന്തെന്നാൽ... മരണം മുന്നിൽ കണ്ട നിമിഷം.. തനിക്കവളെ എന്ത് മാത്രം ഇഷ്ടമാണെന്നുള്ളത്... അവനറിഞ്ഞതാണ്.. അനുഭവിച്ചതാണ് ആ വേദന... "ദേ.. കാശ്യേട്ട.. ചുമ്മാ ഇരിക്കണേ.. ഇല്ലേൽഈ മുറിവൊക്കെ വേദനിക്കും.. അതിന് വല്ലതും പറ്റിയ അവരിനിയും പിടിച്ചു ഐ സിയൂവിൽ കൊണ്ടിടും.. എനിക്ക് വയ്യ.. ഇനിയും കാണാതെ.. മിണ്ടാതെ.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. സ്വരമിടറി.. ഇനിയെങ്ങും പോണില്ല.. എനിക്കിനി നിന്നെ വിട്ട് ഇനിയെങ്ങും പോകണ്ട... " ഇപ്രാവശ്യം കണ്ണ് നിറഞ്ഞതവൾ കാണാതിരിക്കാൻ അവൻ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ മുഖം പൂഴ്ത്തി.... തുടരും.. ന്നാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്നുള്ള ബോധമെങ്കിലും വേണ്ടേ ആ പഹയന്.. ച്ചെ... മ്ലേച്ചൻ.. 😬 പിന്നേയ്... ഭവ്യ മരിച്ചെന്നു കരുതിയോ നിങ്ങള്.. ഓളെ ഞാൻ അങ്ങനെ കൊന്ന് കളയുവോ.. എനിക്കാവിശ്വാമുണ്ട് ഇനിയും ഓളെ 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പിള്ളേർക്കൊക്കെ പനി.. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പെട്ടു പോയി.. അതാണ്‌ ഇന്നലെ ഇല്ലാഞ്ഞത്.. മുങ്ങിയതല്ലാ ന്ന് 😖 സ്നേഹത്തോടെ.. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Beyond the law Part 8 നഗരം വീണ്ടും ഒരു ഞെട്ടലിലേക്ക് ഉണർന്നു. പുലർച്ചെ... നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അകലെ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ പിന്നിലെ ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ സൈറൺ മുഴങ്ങി. ചുറ്റും മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള പോലീസ് ടേപ്പ്. മാധ്യമങ്ങളുടെ തിരക്ക്. ആളുകളുടെ കൂട്ടം. വീണ്ടും ഒരു കൊലപാതകം. അവിടെ എത്തിയ IPS ഓഫീസർ വിഹിൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. മുഖത്ത് പതിവുപോലെ ഗൗരവം. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അവൻ പിന്തുടരുന്ന അതേ നിഴൽ... വീണ്ടും ഒരു ജീവൻ എടുത്തിരുന്നു. "Sir..." ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "മരിച്ചയാൾ ഇന്നലെ രാത്രി വരെ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് വിവരം." "Identity?" വിഹിൻ ചോദിച്ചു. "അരുൺ മേനോൻ. നഗരത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ബിസിനസ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഡയറക്ടർ." വിഹിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ചുരുങ്ങി. "ബിസിനസ്‌ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ആണോ?" "Yes, sir. കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയാണ്." വിഹിൻ മൃതദേഹത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു... ഇതും യാദൃശ്ചികമായ ഒരു കൊലപാതകം ആയിരുന്നില്ല. കൊലയാളി വീണ്ടും തന്റെ സമയം എടുത്തിരുന്നു. വെറുതെ ഒരാളെ കൊല്ലാൻ അല്ല... ഒരു സന്ദേശം നൽകാനാണ്. "Sir..." ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ തെളിവ് കവറുമായി വന്നു. "ഇത് മൃതദേഹത്തിനടുത്ത് നിന്ന് കിട്ടിയതാണ്." വിഹിൻ അത് വാങ്ങി നോക്കി. അകത്ത് ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ. അവൻ അത് തുറക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. കാരണം... കഴിഞ്ഞ കൊലപാതകങ്ങളിലെ പോലെ തന്നെ... കൊലയാളി വീണ്ടും എന്തോ എഴുതി വെച്ചിരുന്നു. വിഹിൻ പതുക്കെ പേപ്പർ തുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കുകളിൽ പതിഞ്ഞു. മുഖത്ത് ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലെങ്കിലും... അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സംശയം ശക്തമായി. "ഇവൻ ഓരോ കൊലപാതകവും ഒരു ലക്ഷ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്നു..." അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. "ഈ പ്രാവശ്യം... അവൻ ആരെയാണ് കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടെത്തണം." അപ്പോഴാണ് ദൂരത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു പോലീസ് വാഹനം എത്തിയത്. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഒരാൾ... ഈ കേസിന്റെ ഗതി തന്നെ മാറ്റാൻ പോകുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. ഡോ. ആരോഹി നായർ. _________________ പോലീസ് ടേപ്പിനുള്ളിലൂടെ പതുക്കെ നടന്ന് സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു ഡോ. ആരോഹി നായർ. കയ്യിൽ ഫോറൻസിക് കിറ്റ്. മുഖത്ത് യാതൊരു വികാരവും ഇല്ലാത്ത പ്രൊഫഷണൽ ശാന്തത. അവൾക്ക് മുന്നിൽ കിടന്നിരുന്ന മൃതദേഹത്തിനരികിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ... വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. "Doctor." ആരോഹി തലകുലുക്കി. "Officer." ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ ഔപചാരികമായൊരു നിശ്ശബ്ദത. കഴിഞ്ഞ കേസുകളിലെ പോലെ തന്നെ... ഈ കേസിന്റെയും സത്യം കണ്ടെത്തേണ്ടത് അവളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. ആരോഹി ഗ്ലൗസ് ധരിച്ച് പരിശോധന ആരംഭിച്ചു. ആദ്യം ശരീരത്തിലെ പുറംമുറിവുകൾ. പിന്നെ കൈകൾ. പിന്നെ കഴുത്ത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു ചെറിയ അടയാളത്തിൽ നിർത്തി. "Interesting..." വിഹിൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "എന്താണ്?" ആരോഹി മുറിവ് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇത് സാധാരണ ആക്രമണം പോലെ തോന്നുന്നില്ല. ഇയാളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആദ്യം ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്." വിഹിൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. "Meaning?" "കൊലയാളിക്ക് ഇയാളെ കൊല്ലാൻ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല ലക്ഷ്യം. അവനിൽ നിന്ന് എന്തോ ഉറപ്പാക്കാനോ... അല്ലെങ്കിൽ അവനെ ഭയപ്പെടുത്താനോ ശ്രമിച്ചിരിക്കാം." വിഹിൻ ചിന്തിച്ചു. "അതായത്... കൊലപാതകത്തിന് മുൻപ് സമയം എടുത്തിട്ടുണ്ട്." "Exactly." ആരോഹി എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം പരിശോധിച്ചു. "ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ?" വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. "എന്ത്?" "ഇവിടെ struggle നടന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ് പക്ഷേ... ഇയാൾ സ്വമേധയാ ഇവിടെ വന്നതല്ല." വിഹിന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ഥലത്ത് വീണ്ടും സഞ്ചരിച്ചു. കൊലയാളി എല്ലാം കണക്കുകൂട്ടിയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ആരോഹി തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കാൻ ടീമിന് നിർദേശം നൽകി. "Fingerprints, DNA samples, എല്ലാം വീണ്ടും check ചെയ്യണം. കഴിഞ്ഞ കേസുകളിൽ കിട്ടാത്തത് ഇത്തവണ കിട്ടിയേക്കാം." വിഹിൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും പ്രതീക്ഷയുണ്ടല്ലേ?" ആരോഹി അവനെ നോക്കി. "ഒരു ഫോറെൻസിക് ഡോക്ടർ ഒരിക്കലും 'evidence ഇല്ല' എന്ന് നേരത്തെ തീരുമാനിക്കില്ല. എവിടെയെങ്കിലും... ഒരു ചെറിയ തെറ്റ് ഉണ്ടാകും." അവൾ ക്രൈം സീനിലേക്ക് നോക്കി. "കൊലയാളി എത്ര perfect ആണെന്ന് കരുതിയാലും." വിഹിൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് നിശ്ശബ്ദനായി. കാരണം... അവനും അതേ ഒരേയൊരു വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... ഈ കൊലയാളി ഒരു തെറ്റ് ചെയ്യും. ________________ സംഭവസ്ഥലത്തിന് പുറത്ത്... മാധ്യമങ്ങളുടെ തിരക്ക് കൂടുതൽ വർധിച്ചു. ക്യാമറകൾ. മൈക്കുകൾ. ചോദ്യങ്ങൾ. എല്ലാവർക്കും അറിയേണ്ടത് ഒരേ കാര്യം. "വീണ്ടും കൊലപാതകമോ?" ആ തിരക്കിനിടയിൽ ക്യാമറക്ക് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് സാൻവി കിഷോർ ആയിരുന്നു. കയ്യിൽ മൈക്ക്. മുഖത്ത് ഗൗരവം. ക്യാമറ ഓൺ ആയി. "നമസ്കാരം. നഗരത്തെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു കൊലപാതകം കൂടി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്." "ഇന്ന് രാവിലെ കണ്ടെത്തിയ മൃതദേഹം നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ ബിസിനസുകാരനായ അരുൺ മേനോന്റേതാണെന്നാണ് പോലീസ് സ്ഥിരീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദുരൂഹ കൊലപാതകങ്ങളുടെ തുടർച്ചയാണോ ഇതെന്നും പോലീസ് അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." ക്യാമറാമാൻ സാൻവിക്ക് ഒരു സിഗ്നൽ നൽകി. അവൾ തുടർന്നു. "ഈ കേസുകളിലെ ഒരു പ്രധാന പ്രത്യേകത... കൊലയാളി ഓരോ സംഭവസ്ഥലത്തും എന്തെങ്കിലും ഒരു സന്ദേശം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് വ്യക്തിപരമായ പ്രതികാരമാണോ... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും വലിയ ലക്ഷ്യമുണ്ടോ എന്ന സംശയവും ഉയരുകയാണ്." ലൈവ് അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം... സാൻവി ക്യാമറയിൽ നിന്ന് മാറി. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത്. New Mail Received. അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. വീണ്ടും അതേ പോലെ. Unknown Sender. സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ വന്ന anonymous മെയിൽസ് അവൾ മറന്നിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ mail തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു ചെറിയ attachment മാത്രം. ഒരു ഫോട്ടോ. അവൾ ഫോട്ടോ തുറന്നപ്പോൾ... ഒരു പഴയ രേഖയുടെ ചിത്രം. സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. "ഇത് എന്താണ്...?" അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി ഫോട്ടോ save ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് ഒരു റിപ്പോർട്ടർ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. "സാൻവി... ഇതും ആ Justice Killer case ന്റെ ഭാഗമാണോ?" സാൻവി ഫോൺ lock ചെയ്തു. പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല." പക്ഷേ... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം. ആരോ ഒരാൾ മനപ്പൂർവം ഈ വിവരങ്ങൾ അവളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയാണ്. അതേസമയം... സംഭവസ്ഥലത്ത് നിന്ന് അകലെയായി നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ മാധ്യമങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്... സാൻവിയെ. അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. കാരണം... ഈ കഥയിൽ മാധ്യമങ്ങൾ പോലും ഒരു കളിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ________________ സംഭവസ്ഥലത്ത് അന്വേഷണം നടക്കുന്നതിനിടയിൽ... പോലീസ് വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു കറുത്ത കാർ പതുക്കെ എത്തി നിന്നു. മാധ്യമങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ഉടൻ ആ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ സ്ത്രീയെ കണ്ടതോടെ ചുറ്റുമുള്ള ചർച്ചകൾ തുടങ്ങി. ആകാംഷ വാഹിതാക്ഷൻ. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തയായ ക്രിമിനൽ ലോയർ. കോടതിയിൽ തോൽവി സമ്മതിക്കാത്തവൾ. പ്രതികൾക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുന്നതിനാൽ പൊതുജനങ്ങൾ അവളെ പലപ്പോഴും വിമർശിച്ചിരുന്നെങ്കിലും... നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ അവളുടെ കഴിവിനെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നില്ല. കറുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച്, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ആകാംഷ പോലീസ് ബാരിക്കേഡിന് സമീപം എത്തി. മാധ്യമങ്ങൾ ഉടൻ അവളുടെ ചുറ്റും കൂടി. "ആകാംഷ മാഡം... മരിച്ച അരുൺ മേനോൻ നിങ്ങളുടെ client ആയിരുന്നോ? ഇന്നത്തെ കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പറയാനുള്ളത്?" അവൾ ഒരു നിമിഷം പോലും അസ്വസ്ഥയായില്ല. "ഇപ്പോൾ അന്വേഷണം നടക്കുകയാണ്. അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ അഭിപ്രായം പറയില്ല." അവളുടെ ശാന്തമായ മറുപടി കേട്ട് ചിലർ നിരാശരായി. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് പോയത്. അവിടെ നിന്നിരുന്ന വിഹിനുമായി അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം... ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. വിഹിന്റെ മുഖത്ത് അതിശയം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങൾ ഇവിടെ എന്തിന് വന്നു ?" ആകാംഷ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "ഈ കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചില നിയമപരമായ കാര്യങ്ങൾ അറിയാനാണ് വന്നത്." വിഹിൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "എപ്പോഴും കുറ്റവാളികളുടെ ഭാഗത്താണ് നിങ്ങളുടെ വഴി എത്തുന്നത് അല്ലേ?" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു പരിഹാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആകാംഷയുടെ മുഖത്ത് മാറ്റമൊന്നും വന്നില്ല. "ഒരു അഭിഭാഷകന്റെ ജോലി ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ് എന്ന് തീരുമാനിക്കലല്ല. നിയമപരമായ അവകാശം സംരക്ഷിക്കുകയാണ്." വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. "ചിലപ്പോൾ ആ അവകാശം ഉപയോഗിച്ച് കുറ്റവാളികൾ രക്ഷപ്പെടും." ആകാംഷ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. "അത് അഭിഭാഷകന്റെ തെറ്റല്ല, ഓഫീസർ. തെളിവുകളുടെ കുറവാണ്." ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. അവരുടെ ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ച... പക്ഷേ അത് ഒരു സാധാരണ പരിചയം ആയിരുന്നില്ല. ഒരു വശത്ത് നിയമത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പോലീസ് ഓഫീസർ. മറുവശത്ത് നിയമത്തിന്റെ വഴികളറിയുന്ന അഭിഭാഷക. ഇരുവരും അറിയാതെ... ഒരേ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലാണ് അവർ നടക്കുന്നത്. ___________ സംഭവസ്ഥലത്ത്... ആകാംഷയും വിഹിനും തമ്മിലുള്ള ആദ്യ ഏറ്റുമുട്ടലിന് ശേഷം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ഇരുവരും പരസ്പരം വിലയിരുത്തുകയായിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് വെറും ഒരു ക്രിമിനൽ ലോയർ അല്ലെന്ന് വിഹിന് മനസ്സിലായി. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം... സംസാരിക്കുന്ന രീതി... ഒന്നും അവളെ സാധാരണ അഭിഭാഷകയായി തോന്നിച്ചില്ല. അതേസമയം... വിഹിനെയും ആകാംഷ ശ്രദ്ധിച്ചു. നിയമം മാത്രം നോക്കുന്ന ഒരാൾ അല്ല അവൻ. ഓരോ തെളിവിനും പിന്നിലെ സത്യം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാൾ. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "ഓഫീസർ വിഹിൻ ?" ഇരുവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അത് സാൻവി കിഷോർ ആയിരുന്നു. കയ്യിൽ ക്യാമറ ടീമും ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ News Vision 24-ൽ നിന്നാണ്. ഈ കേസിനെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ..." വിഹിൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു. "ഇൻവെസ്റ്റികഷൻ നടക്കുന്ന ഘട്ടമാണ്. ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ മാത്രമേ പുറത്തുവിടാൻ കഴിയൂ." സാൻവി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "എനിക്ക് അറിയാം, Officer. പക്ഷേ ജനങ്ങൾക്ക് അറിയേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്." അവളുടെ സംസാരത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒരു സാധാരണ റിപ്പോർട്ടർ അല്ലെന്ന് അവിടെ നിന്നവർക്ക് മനസ്സിലായി. അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാർ എത്തിയത്. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് ഡോ. ആരോഹി നായർ ആയിരുന്നു. ഫോറൻസിക് റിപ്പോർട്ടുമായി അവൾ നേരെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഓഫീസർ. പ്രാഥമിക പരിശോധന പൂർത്തിയായി." വിഹിൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "എന്താണ് കണ്ടെത്തിയത്?" ആരോഹി എല്ലാവരെയും നോക്കി. അവിടെ ആദ്യമായി... നാല് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നാല് പേർ ഒരേ സ്ഥലത്ത് നിന്നു. പോലീസ് ഓഫീസർ. ഫോറൻസിക് ഡോക്ടർ. മാധ്യമപ്രവർത്തക. ക്രിമിനൽ ലോയർ. ആരോഹി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഇത് സാധാരണ കൊലപാതകം അല്ല." സാൻവി ഉടൻ ചോദിച്ചു. "അതായത്... കഴിഞ്ഞ കേസുകളുമായി ബന്ധമുണ്ടോ?" ആരോഹി ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. "ഇപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ച് പറയാൻ കഴിയില്ല പക്ഷേ... കൊലയാളിയുടെ രീതിയിൽ സാമ്യം ഉണ്ട്." ആകാംഷ ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. "രീതി?" വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. "അതെ. ഒരേ തരത്തിലുള്ള planning. ഒരേ തരത്തിലുള്ള confidence." അവിടെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. സാൻവി തന്റെ കുറിപ്പുകൾ എഴുതി. അവളുടെ മനസ്സിൽ പല ചോദ്യങ്ങൾ. ആരോഹി തെളിവുകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. വിഹിൻ കൊലയാളിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ആകാംഷ....... അവൾക്ക് മുന്നിൽ വന്ന ഈ കേസിന്റെ പുതിയ വഴിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ഒരു സാധാരണ ക്രൈം സീൻ മീറ്റിങ്ങ് അല്ലെന്ന്. ഇനി മുതൽ അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടാൻ പോകുകയാണെന്ന്. നാല് പേരും നാല് വഴികളിലൂടെ വന്നവർ. പക്ഷേ... അവരുടെ ലക്ഷ്യം ഒരേ ഒന്നായിരുന്നു. സത്യം. _______________ സംഭവസ്ഥലത്ത്... ആരോഹി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു. "കൊലയാളിയുടെ രീതിയിൽ സാമ്യം ഉണ്ട്." ആ വാക്കുകൾ വിഹിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. അവൻ ആകാംഷയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?" ആകാംഷ അവനെ നോക്കി. "ചോദിക്കൂ." വിഹിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നിയന്ത്രിച്ച ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഇന്ന് മരിച്ച അരുൺ മേനോൻ... അയാൾക്കെതിരെ കേസുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?" ആകാംഷ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. "ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കേസ് ഉണ്ടെന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരാളെ കുറ്റവാളിയാക്കാൻ കഴിയില്ല." വിഹിൻ ഉടൻ മറുപടി നൽകി. "പക്ഷേ ചിലർ നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പുറത്തു നടക്കുന്നു." ആകാംഷയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നു. പക്ഷേ അവൾ ശാന്തത കൈവിട്ടില്ല. "ഓഫീസർ... നിങ്ങൾ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസറാണ്. അതുകൊണ്ട് തെളിവുകൾ സംസാരിക്കണം എന്ന് നിങ്ങളാണ് ആദ്യം വിശ്വസിക്കേണ്ടത്. വികാരങ്ങൾ അല്ല." വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. "വികാരമോ? ഒരു കുറ്റവാളി വീണ്ടും ഒരു കുറ്റം ചെയ്യുമ്പോൾ... അവനെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നവരോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല." സാൻവി ഇരുവരുടെയും സംഭാഷണം ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്നു. ഇത് ഒരു സാധാരണ വാദമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവരുടെ ചിന്തകൾ തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലായിരുന്നു. ആകാംഷ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഒരു അഭിഭാഷകൻ ഒരു പ്രതിക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുന്നത്... അയാൾ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്നതല്ല. അത് നിയമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്." വിഹിൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "നിയമം... എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആകാംഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ഗൗരവം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. "അതിനുള്ള മറുപടി കണ്ടെത്താനാണ് നമ്മൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്. നിയമത്തെ തകർക്കാൻ അല്ല." അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആരോഹി ഇടയിൽ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ നമ്മൾ തമ്മിൽ തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ആൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. കൊലയാളി പുറത്താണ്. അവനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് പ്രധാന്യം." വിഹിൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ ആകാംഷയെ നോക്കി. അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. പക്ഷേ... അവൾ പറഞ്ഞതിൽ തെറ്റുണ്ടെന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സാൻവി ആ നിമിഷം ശ്രദ്ധിച്ചു. രണ്ട് ശക്തമായ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ. രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങൾ. ഒരേ കേസിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നവർ. അവൾ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു. "ഈ കേസിൽ കൊലയാളിയെക്കാൾ മുമ്പ്... ഈ നാല് പേരുടെ വഴികളാണ് കൂട്ടിയിടിക്കാൻ പോകുന്നത്." അതേസമയം... സംഭവസ്ഥലത്ത് നിന്ന് അകലെയായി... ഒരു കറുത്ത കാറിനുള്ളിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾ ഈ മുഴുവൻ കാഴ്ചയും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നാല് പേരിലേക്കും മാറിമാറി പോയി. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി. കാരണം... അവൻ കാത്തിരുന്നത് ഈ നിമിഷത്തിനായിരുന്നു. _____________ സംഭവസ്ഥലത്ത് നിന്ന് എല്ലാവരും മാറാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയമായിരുന്നു. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ അവസാന തെളിവുകളും ശേഖരിക്കുകയായിരുന്നു. വിഹിൻ വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി ക്രൈം സീൻ ചുറ്റും നോക്കി. എന്തോ... എവിടെയോ ഒരു ചെറിയ കുറവ്. ഒരു ചെറിയ തെറ്റ്. കൊലയാളി എത്ര കൃത്യമായി എല്ലാം ചെയ്താലും മനുഷ്യനാണ്. ഒരു അടയാളം എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. "Sir..." ഒരു കോൺസ്റ്റബിൾ വിളിച്ചു. വിഹിൻ തിരിഞ്ഞു. "എന്താണ്?" "ഇവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയതാണ്." അയാൾ ഒരു ചെറിയ എവിഡൻസ് കവർ കൈമാറി. അകത്ത് ഒരു ചെറിയ കഷണം പേപ്പർ. വിഹിൻ അത് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. "ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?" "മൃതശരീരത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെയായി." വിഹിൻ പേപ്പർ തുറക്കാതെ തന്നെ ആരോഹിയെ നോക്കി. "ഡോക്ടർ ?" ആരോഹി അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഇത് ആദ്യം പരിശോധിക്കാം." അവൾ എവിഡൻസ് എടുത്തു. "ഇതിൽ ഫിംഗർപ്രിന്റ് ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാം." വിഹിൻ തലകുലുക്കി. അപ്പോഴാണ് ആകാംഷ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ചെറിയൊരു ആശങ്ക തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. സാൻവി മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?" സാൻവി ചോദിച്ചു. ആകാംഷ ഉടൻ തന്നെ സാധാരണ പോലെ മറുപടി നൽകി. "ഇല്ല. ഒരു കാര്യം ചിന്തിച്ചതാണ്." "എന്ത്?" "ഇത്രയും planning ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ... ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ ഒരു തെളിവ് വിട്ടുപോകുമോ എന്ന്." ആ ചോദ്യം കേട്ട് വിഹിൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു point ഉണ്ടായിരുന്നു. "അത് തന്നെയാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്." അവൻ പറഞ്ഞു. "അത് യഥാർത്ഥ തെറ്റാണോ... അല്ലെങ്കിൽ മനപ്പൂർവം വിട്ടതാണോ എന്ന്." ആരോഹി എവിഡൻസ് ബാഗ് എടുത്ത് പോകുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. "റിപ്പോർട്ട്‌ കിട്ടിയാൽ അറിയിക്കാം." അവൾ പോയതിനു ശേഷം... നാല് പേരും വീണ്ടും കുറച്ച് നിമിഷം ഒരേ സ്ഥലത്ത് നിന്നു. ഒരാൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു... അവരിൽ ഓരോരുത്തരും ഈ കേസിലേക്ക് വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങളാൽ വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുകയാണെന്ന്. വിഹിൻ — സത്യം കണ്ടെത്താൻ. ആരോഹി — തെളിവുകൾ കണ്ടെത്താൻ. സാൻവി — സത്യം ലോകത്തിന് മുന്നിലെത്തിക്കാൻ. ആകാംഷ — നിയമത്തിന്റെ വശം സംരക്ഷിക്കാൻ. പക്ഷേ... അവർക്കറിയാത്ത മറ്റൊരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ കേസിന്റെ പിന്നിൽ അവരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു പഴയ രഹസ്യം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. അതേസമയം... സാൻവിയുടെ ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. അവൾ നോക്കി. Unknown Mail. Subject: "Four people. One truth." സാൻവിയുടെ മുഖം മാറി. അവൾ പതുക്കെ സ്ക്രീൻ തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു വരി മാത്രം. "നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരേ വഴിയിലാണ് നടക്കുന്നത്." സാൻവി ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി. പക്ഷേ... അയച്ചത് ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല. അവിടെ നിന്ന് അകലെ... ആരോ ഒരാൾ അവരെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച... അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ നടന്നിരുന്നു. ______________ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ... സംഭവസ്ഥലം പതുക്കെ ശൂന്യമാകുകയായിരുന്നു. പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി മടങ്ങി. മാധ്യമങ്ങളുടെ തിരക്കും കുറഞ്ഞു. പക്ഷേ... ആ ദിവസം അവിടെ നടന്നത് ഒരു സാധാരണ അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് നാല് ജീവിതങ്ങളെ ഒരേ വഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന നിമിഷമായിരുന്നു. ─── ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ഓഫീസിൽ... വിഹിൻ തന്റെ മേശക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുന്നിൽ പുതിയ കേസ് ഫയൽ. അരുൺ മേനോന്റെ ഫോട്ടോ. അതിനൊപ്പം പഴയ കൊലപാതകങ്ങളുടെ രേഖകളും. അവൻ ഓരോ പേജും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. "മൂന്ന് കൊലപാതകങ്ങൾ... മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത സ്ഥലങ്ങൾ... പക്ഷേ ഒരേ രീതിയിലുള്ള planning." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഇത് ഒരാളുടെ പ്രതികാരമല്ല... ഇത് ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്." ─── അതേസമയം... ഫോറൻസിക് ലാബിൽ. ആരോഹി കിട്ടിയ തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ചെറിയ പേപ്പർ. ചില സാമ്പിളുകൾ. ഓരോന്നും അവൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. "നീ എന്താണ് ഒളിപ്പിക്കുന്നത്?" അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. "കൊലയാളി... നിനക്ക് ഒരു pattern ഉണ്ട്." ─── മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്... സാൻവി തന്റെ ഓഫീസിൽ ഇരുന്ന് ലഭിച്ച anonymous mail വീണ്ടും തുറന്നു. "Four people. One truth." ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി. ആരോ ഒരാൾ... തങ്ങളുടെ ഓരോ നീക്കവും അറിയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എന്തിനാണ് അവളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്? അവൾക്ക് ആ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ─── അതേസമയം... ആകാംഷ തന്റെ കാറിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ആ ദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓർത്തു. വിഹിന്റെ വാക്കുകൾ. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം. അവൻ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൻ നിയമത്തെക്കുറിച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ട വിശ്വാസം പോലെ തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എല്ലാ സത്യത്തിനും രണ്ട് വശങ്ങളുണ്ട്, Officer." ─── നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്... ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ഒരാൾ ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ നാല് ചിത്രങ്ങൾ. വിഹിൻ റീചാർഡ് ആരോഹി നായർ സാൻവി കിഷോർ ആകാംഷ വാഹിതാക്ഷൻ അവൻ ഓരോ ചിത്രവും നോക്കി. പിന്നെ ഒരു ഫയൽ തുറന്നു. "Phase One Completed." അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ചിരിച്ചു. "ഇനി... യഥാർത്ഥ കളി തുടങ്ങും." ─── അന്ന് രാത്രി... നാല് പേരും നാല് സ്ഥലങ്ങളിൽ. നാല് വ്യത്യസ്ത ചിന്തകളുമായി. പക്ഷേ അവർ അറിയാതെ... അവരുടെ വഴികൾ ഇനി വേർപിരിയില്ലായിരുന്നു. കാരണം... ഒരു രഹസ്യം അവരെ ഒരുമിച്ച് ബന്ധിപ്പിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. ഒരു കൊലപാതകം... നാല് വഴികൾ... ഒരു സത്യം. തുടരും........ #നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ സന്ധ്യയുടെ പാചകം ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുന്നിൻമുകളിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിൽ സന്ധ്യയും ഭർത്താവ് സജിതനും താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇരുപത് വർഷങ്ങളാകുന്നു. പുറമെനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു ശാന്തമായ കുടുംബമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വഴി കടന്നുപോകുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ ആ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് എത്തുമ്പോൾ മൂക്ക് പൊത്തുകയോ, നടപ്പിന്റെ വേഗത കൂട്ടുകയോ ചെയ്യും. കാരണം, അവിടെനിന്ന് ഉയരുന്ന പാചകത്തിന്റെ മണം ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഉയരേണ്ട ഒന്നായിരുന്നില്ല. സന്ധ്യയ്ക്ക് പാചകം ഒരു വികാരമായിരുന്നു; പക്ഷെ, ആ വികാരം ഒരു ജൈവായുധത്തിന് തുല്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് മാത്രമായി ഇനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. രാസപരീക്ഷണശാലകളിൽ പോലും കണ്ടെത്താത്ത കൂട്ടുകളാണ് അവൾ ദിവസവും അടുക്കളയിൽ ചാലിച്ചെടുത്തിരുന്നത്. പച്ചക്കറികളും മസാലകളും മാത്രമല്ല, ചേരാൻ പാടില്ലാത്ത ഏതേതോ ചെടികളുടെ വേരുകളും, അളവ് തെറ്റിയ ഉപ്പും, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ എണ്ണയും ചേർന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ വിഭവങ്ങൾ പിറന്നു. ………. അന്ന് വൈകുന്നേരവും ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കെട്ടിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചെറിയൊരു കാറ്റു വീശി. സന്ധ്യ അടുക്കളയിലെ വലിയ ഇരുമ്പ് ചെമ്പിൽ എന്തോ തിളപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അതിൽനിന്ന് ഉയർന്ന പുകയ്ക്ക് ഒരു പച്ചകലർന്ന കറുപ്പ് നിറമായിരുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ആ മണം ഉമ്മറത്തേക്കും കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നു. സന്ധ്യ ആവേശത്തോടെ തന്റെ രഹസ്യ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഏതോ ഒരു വിചിത്ര പൊടി കൂടി വാരി ആ കറിയിലേക്ക് വിതറി. തവികൊണ്ട് അത് ഇളക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭ്രാന്തൻ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. …… പെട്ടെന്നാണ് ഗേറ്റിന്റെ കരിങ്കൽത്തൂണിനടുത്ത് ആ രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. നാട്ടുകാർ അടിയാളൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, ആ നാടൊട്ടുക്ക് അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഭിക്ഷക്കാരൻ. കീറിപ്പറിഞ്ഞ ചാക്കുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടിയ കുപ്പായവും, ജടപിടിച്ച മുടിയും, വിശപ്പ് കൊണ്ട് വിളറിയ മുഖവുമുള്ള അവൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ദിവസങ്ങളായി അവൻ ആഹാരം കണ്ടിട്ട്. സന്ധ്യ തവിയുമായി പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടാ... വിശക്കുന്നുണ്ടോ?" സന്ധ്യ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. അവൻ ദയനീയമായി തലയാട്ടി. " നിനക്ക് ഞാൻ ഇന്ന് ഉണ്ടാക്കിയതിൽ ഏറ്റവും മികച്ച ഭക്ഷണം എടുത്തു തരാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് സന്ധ്യ അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വാഴ ഇലയിൽ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള, കല്ലുപോലെയുള്ള രണ്ട് ചപ്പാത്തിയും, അതിനു മുകളിൽ പച്ചനിറത്തിൽ എണ്ണയും എന്തോ കറുത്ത തരികളും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ പ്രത്യേക കറിയും കോരിയെടുത്തു. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവന് അത് നീട്ടി. "കഴിക്ക്... ഇത് എന്റെ സ്വന്തം റെസിപ്പിയാണ്. കഴിച്ചാൽ പിന്നെ നിനക്ക് അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് വിശക്കില്ല," സന്ധ്യ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഭിക്ഷക്കാരൻ ആർത്തിയോടെ അത് വാങ്ങി. നന്ദിയോടെ തലയാട്ടി, തൊട്ടടുത്തുള്ള വലിയ പ്ലാവില ചുവട്ടിൽ ഇരുന്ന് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു കഷണം ചപ്പാത്തി ആ എണ്ണക്കറിയിൽ മുക്കി വായിൽ വെച്ചതും... അവന്റെ കണ്ണുകൾ കറങ്ങി പുറത്തുവന്നു! തൊണ്ടയിൽ ആസിഡ് വീണതുപോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു! രസമുകുളങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന അസഹനീയമായ കയ്പും, മണ്ണെണ്ണയുടെ പോലുള്ള മണവും, ഒടുക്കത്തെ എരിവും ഉപ്പും ചേർന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞു. അത് ഭക്ഷണമായിരുന്നില്ല, മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഒരിക്കലും താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു വിഷക്കൂട്ട് പോലെ ആയിരുന്നു അവൻ ആ ചപ്പാത്തി കഷണം അവിടെത്തന്നെ തുപ്പിയിട്ടു. നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് അവൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകി. "ദൈവമേ, ഇതാണോ മരണം?" എന്ന് അവൻ ഭയന്നുപോയി. തൊണ്ടയിൽ തിളച്ച വെള്ളമൊഴിച്ച പോലുള്ള അവസ്ഥയിൽ ജീവനും കൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് ഓടാൻ അവൻ തുനിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിൽ, പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ ഏതോ പഴയ വേസ്റ്റ് കൂമ്പാരത്തിനിടയിൽ മണ്ണുപുരണ്ട് കിടന്ന ഒരു പുസ്തകം അവന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത്. അവൻ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ആ പുസ്തകമെടുത്തു. മണ്ണ് തട്ടിമാറ്റിയപ്പോൾ അതിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ’ ഒരു സാധാരണ ഭിക്ഷക്കാരനാണെങ്കിലും, അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാൻ അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ജീവനിൽ കൊതിയുള്ളതുകൊണ്ട് അവൻ ചിന്തിച്ചു "ഈ പെണ്ണുംപിള്ള ആർക്കും ഭക്ഷണം കൊടുത്ത് കൊല്ലാതിരിക്കണമെങ്കിൽ, ഇതിൽ നോക്കി ഉണ്ടാക്കാൻ ഇവരെ ആരോ എങ്കിലും പഠിപ്പിക്കണം. ഈ പുസ്തകം എനിക്ക് ദൈവം തന്നതാണ്!" അവൻ ആ പുസ്തകവുമായി വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ വീണ്ടും ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടതും അവൾ പുരികം ചുളിച്ചു. "തനിക്ക് അല്പം മുമ്പല്ലേ ഞാൻ ചപ്പാത്തിയും കറിയും തന്നത്? വീണ്ടും വരാൻ നാണമില്ലേ?" സന്ധ്യ കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഭിക്ഷക്കാരൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ആ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകം സന്ധ്യയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇതെങ്കിലും കണ്ട് വച്ച് ഉണ്ടാക്കാൻ പഠിക്ക് ചേച്ചി... അടുത്ത തവണ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും ഇത് കൊടുത്ത് കൊല്ലാതിരിക്ക്!" എന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ ഇതെന്താ “ സന്ധ്യ അമ്പരന്നുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് വീടിന്റെ ഇരുണ്ട അകത്തളത്തിൽ നിന്ന് ആ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. സജിതൻ! കഴിഞ്ഞ 20 വർഷമായി ആ വീടിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന സജിതനെ കണ്ടാൽ ഒരു ജീവനുള്ള മൃതദേഹത്തെപ്പോലെ തോന്നുമായിരുന്നു. ഉണങ്ങിപ്പോയ ശരീരം, കറുത്തുരുണ്ട കണ്ണുകൾ, ഇളകിപ്പോയ പല്ലുകൾ. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടായി സന്ധ്യയുടെ 'പാചക പരീക്ഷണങ്ങൾ' ദിവസവും സഹിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ഇര! അവൻ പാതി ജീവനോടെ ആ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കയ്യിലെ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകത്തിലേക്കും, അമ്പരന്നുനിൽക്കുന്ന സന്ധ്യയിലേക്കും സജിതൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. എന്നിട്ട്, തന്റെ എല്ലു പുറത്തുവന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ഭിക്ഷക്കാരന്റെ തോളിൽ ദയനീയമായി തട്ടി, ഒരു ശവപ്പറമ്പിന്റെ ശാന്തതയോടെ സജിതൻ പറഞ്ഞു: "അളിയാ... നീ ഭാഗ്യവാനാണ്! ഒരുതവണ തിന്നപ്പോഴേക്കും നിനക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞാൻ ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് 20 വർഷം തികയുകയാണ്! എന്റെ കുടൽ മുഴുവൻ ഡ്രെയിനേജ് പൈപ്പ് പോലെ കരിഞ്ഞുപോയി. നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിക്കോ..." എന്നിട്ട് സജിതൻ ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ’ 501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകം വാങ്ങി സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് ബലമായി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "ഇനി നിന്റെ പരീക്ഷണത്തിന് ഞാൻ ഇരുന്നു തരണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഇതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു സാധനം മനുഷ്യന് കഴിക്കാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ ഉണ്ടാക്ക് സന്ധ്യേ! ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ നിന്റെ കറി തിന്നുന്നതിന് പകരം ഞാൻ ആ കിണറ്റിൽ ചാടി ചാകും!" സജിതന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട ഭിക്ഷക്കാരൻ വേറെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. താൻ കഴിച്ച കറിയുടെ ഒരംശം വയറ്റിൽ കിടന്ന് പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തിൽ അവൻ ആ കുന്നിറങ്ങി ഓടി! പുറകിൽ, സജിതൻ തന്റെ തളർന്ന ശരീരവുമായി മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, കയ്യിലെ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' മറിച്ചുനോക്കി, സന്ധ്യ അടുത്തതായി ഏത് എന്ത് കറി ആണ് വെക്കേണ്ടത് എന്ന് കൂലംഖുഷമായി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ....... End

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _43 ✍️ രചന - Aysha akbar താൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന സമയമെല്ലാം പുറത്ത് മൈഥിലി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അലയുകയായിരുന്നു..... ചങ്കുറപ്പുള്ള ഒരാളും അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ശെരി....... എന്നാൽ നീണ്ട അവളുടെ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് നടുവിലാണ് നീ കളക്ടറായി ചാർജെ‌ടുക്കുന്നതും ആരെയും ഭയക്കാതെ എല്ലാം മുമ്പിൽ നിന്ന് ചെയ്യുന്നതും .... നിന്റെ മനസ്സിൽ വൈശാലിയുടെ മാത്രം കണ്ണു നീരായിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരുമായിരുന്നു....... ജമീലക്ക യുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു..... തന്റെ നിയോഗമായിരുന്നു അവരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതെന്നാണ് താൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.... എന്നാൽ അങ്ങനെയല്ല.... എല്ലാം ചെയ്തത് അവളായിരുന്നു.... അവളെ സഹായിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു തന്റെ നിയോഗം..... അഭിക്ക് മനസ്സ് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി....... അവള് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞങ്ങളോട് നീ കാണിച്ച കരുണ ന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.. എല്ലാവരും ഭയന്നു മാറി നിന്നപ്പോൾ മുന്നിട്ട് വന്ന ആ ചങ്കൂറ്റത്തെ യായിരുന്നു..... അതിനവളെ തെറ്റ് പറയാൻ കഴിയില്ല.... കാരണം..... അത്രത്തോളം അവളതിന് വേണ്ടി കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അഭിക്കാകെ ക്കൂടി വല്ലാതായി പ്പോയിരുന്നു.... അവനാ കസേരയിലേക്കിരുന്നു..... തല സ്വയം താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൻ കൈ കൊണ്ട് താങ്ങി പ്പിടിച്ചു..... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ ആ തവിട്ട് നിറ മിഴികൾ അവന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... അവളുടെ മിഴികളിലെ തിളക്കം തന്റെ തോന്നലായിരുന്നില്ല അതവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണെന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി പ്പോയവന്.... അവളെന്ന പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ഒരാരാധന മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നപ്പോൾ........ അവൾ അടിക്കടി ഇവിടെയും വരാറുണ്ട്...... ഞങ്ങളെ കാണാറുണ്ട്.... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി ശെരിക്കും ഞെട്ടിയിരുന്നു..... താൻ പോലുമറിയാതെ അവൾ തന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു.... കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കാതിരുന്നത് താനായിരുന്നു.... അതിനെങ്ങനെ.... ചുറ്റുമുള്ളവരെ കാണാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ഇടുങ്ങി പ്പോയിരുന്നില്ലേ.... ശെരിയാണ്........ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തെ കുറിച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയാണ് അവളോടെല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞത്..... നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ ട്രെയിനിൽ അവൾ കയറിയതും നീല സാരിയുടുത്തതും എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞത് പ്രകാരമായിരുന്നു .... കാരണം...... നീയവളെ ശ്രദ്ധിക്കുക മാത്രമേ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു..... അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തിരിക്കാൻ ഒരു സാധ്യത യുമില്ലായിരുന്നു..... അവളെ നീ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഈ ഒരോറ്റ വഴിയേ യുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ..... നീ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി നിന്റെ മുമ്പിൽ വരാൻ അവൾ മടിച്ചിരുന്നു..... നിന്നേ സംബന്ധിച്ച് നീ വലിയ ഐ ഏ എസ്സ്കാരനായിരിക്കാം..... പക്ഷെ അവൾക്ക് മുമ്പിൽ നീ വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ് കാരനാണ്...... സ്വത്തോ പണമോ കുടുംബ മഹിമയോ ഒന്നുമില്ലാത്ത വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ്സ്കാരൻ ...... എന്നിട്ടും അവൾ നിന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു.... അവൾക്ക് നിന്നോടിടപഴകാൻ ഒരവസരം ഞാനായി ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തത് തന്നെയാണ്....... ഒറ്റക്കിങ്ങനെ നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ സഹിച്ചില്ല..... വൈശാലിയെ ഓർത്തു ഒറ്റപ്പെടുന്നത് അവൾക്കിഷ്ടപ്പെടുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു.... ആ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു..... അഭി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി അങ്ങനെയിരിക്കുക യാണ്‌..... സാറേ..... വിറക്കുന്ന ജമീലക്കയുടെ വിളിയിലേക്ക് അഭി തലയൊന്നുയർത്തി..... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു...... ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ച ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ട രണ്ട് പേർ ഒരുമിക്കണമെന്നത് എന്റെ സ്വാർത്ഥത യായി ക്കൂട്ടി ക്കോളു...... മൈഥിലി യെ പറ്റി ഒന്നും പറയരുത്...... അത്രയേറെ വലിയവളാണവൾ.... വൈശാലി എങ്ങനെയായിരുന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് എനിക്കവളും ... നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ഒരുമിച്ചാൽ ഈ സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി ഒത്തിരി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്...... പക്ഷെ ഒരാളുടെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലല്ലോ..... അവളിനി സാറിന്റെ മുമ്പിൽ വരില്ല.... ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അവളോട്........ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജമീലക്ക അവിടെ നിന്നും നടക്കുമ്പോൾ അഭി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അങ്ങനെ നിന്നു പോയി...... അവളെ കുറിച്ചുള്ള ചിത്രം ഏറെ വിശാലമാകും തോറും താനെന്നത് വളരേ നിസ്സാരമായ ഒന്നായി മാറുകയാണ്..... അവൾ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല....... അവളോളം കരുണയുള്ളൊരു പെണ്ണിനെ ഇന്നോളം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുമില്ല...... അവനാകെ ക്കൂടി പിടി വിട്ട് പോകുന്നൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു..... അവൾക്ക് മുമ്പിൽ ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന തന്നേ അവൾ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി യെങ്കിൽ കേവലം ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആകർഷണമായി കണക്കാക്കിയ വിഡ്ഢി താനായിരുന്നു.... അവളുടെ സ്വപ്നം നിറവേറ്റാൻ കൂട്ട് നിന്നവനോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനം മാത്രമായിരുന്നത്...... അത്രയും ഒരു പക്ഷെ അവളാ കാര്യത്തിന് വേണ്ടി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കാം.... കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നിരിക്കാം..... താൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ചൂട്ട് പിടിച്ചു മുമ്പിൽ നടക്കാൻ അവളുണ്ടായിരിന്നു.... പക്ഷെ താനറിഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രം...... തന്റെ വീട്ടിലും അവൾ അവൾക്കായി നിന്നതാവാം..... തന്റെ വീട്ടുകാരോടും മറച്ചു വെക്കാമായിരുന്ന സത്യം അവളായി തന്നേ പറഞ്ഞതോർത്തു ഇപ്പോളേറെ അവളോടൊരു സ്നേഹം തോന്നുന്നുണ്ട്...... തന്റെ മുമ്പിൽ താൻ കണ്ട നിഷ്കളങ്ക യായ ആ പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ആരാധന തോന്നുന്നുണ്ടിപ്പോൾ തനിക്കും.... കാരണം അവരുടെ വിമോചനം തന്റെയും ആഗ്രഹമായിരുന്നു.... അതിന് വഴി കാണിച്ചത് അവളാണെങ്കിൽ അവളോട് തനിക്കും പേരറിയാത്തൊരു വികാരം തോന്നുന്നുണ്ട്.... ഒരു പക്ഷെ അവൾക്ക് തന്നോട് തോന്നിയത് പോലെ........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും എവിടെയായിരുന്നു ഇന്നലേ........ പ്രകാശ് അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും മനീശിന്റെ പിറകിലായി വന്ന മൈഥിലി യുടെ കയ്യിലൊന്ന് പിടിച്ചിരുന്നു.... ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുന്നതിന്റെ സന്തോഷവും സങ്കടവുമെല്ലാം അയാളിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്നു..... ഞങ്ങൾ എസ്റ്റേറ്റ് വരെ പോയിരിക്കുവായിരുന്നു.... സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് പോകാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇവളെ കണ്ടത്..... അപ്പൊ വിട്ടാൽ പിന്നെ പെങ്ങളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന് പേടിച്ചു കൈയ്യോടെ കൂടെ കൊണ്ട് പോയതാ ..... മനീഷ് അതും പറഞ്ഞു മൈഥിലി യെ നോക്കുമ്പോൾ മൈഥിലി യുടെ മുഖമാകെ മങ്ങി യിരിപ്പായിരുന്നു.... എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണുന്ന ആ മുഖത്തെ നോവ് പ്രകാശിന്റെ യുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന തീർത്തിരുന്നു..... അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല തന്നെയൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത വിധം ശ്രദ്ധ മറ്റെവിടെയോ ആണെന്ന് തോന്നി പ്പോയി അയാൾക്ക്.... അഭിമന്യു വന്നിരുന്നു ഇവിടെ..... പെട്ടെന്ന് പ്രകാശത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം വന്നു..... അവൾ ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രകാശിനെ നോക്കി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നത്തേതിലും പകരമായി അയാളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.... ഇനി താൻ പറയുന്നത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിക്കുമായിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടയായിരുന്നത്.... പക്ഷെ പറയാതിതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ..... എന്നേ... എന്നേ ചോദിച്ചാണോ വന്നത്.... എന്താ പറഞ്ഞത്.... അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഏറെ ആവേശം കലർന്നിരുന്നു..... അത്....... മൈഥിലി യെ ചോദിച്ചു അവനിനിയിങ്ങോട്ട് വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു..... പ്രകാശ് ഏറെ വേദനയോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവനൊരിക്കലും അവളിലേക്ക് ചേരില്ലെന്ന പൂർണ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.... അവളവനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പറിച്ചു കളയട്ടെ എന്ന് തന്നേ അയാൾ വിചാരിച്ചു..... അത് കേട്ടതും ഒരു നിമിഷം വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഭാവം കലർന്നു.... ഒരു നിമിഷം പിടക്കുന്ന ആ കൃഷ്ണ മണികൾ പോലും നിശ്ചലമായത് പോലെ...... പ്രകാശിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ആ പിടി അവൾ പോലുമറിയാതെ അയഞ്ഞു.... കൂടെ കൂട്ടാമെന്ന് വാക്ക് പറയാൻ അവന് തോന്നിയ തന്നോടുള്ള ആ ഇഷ്ടം താനാരാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ നീങ്ങി പ്പോയോ.... അവൾക്കൂറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... പക്ഷെ തന്നേ സ്നേഹിക്കുന്ന മുഖങ്ങളാണ് ചുറ്റും.... അവർക്ക് വേണ്ടി യെങ്കിലും കരയാൻ പാടില്ല...... ഞാൻ.... ഞാൻ തോറ്റു പോയി പപ്പാ.....പപ്പാ തന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തോറ്റു പോയി..... ഒരു ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ അത് പറയുന്നവനെ പ്രകാശ് ഉറ്റ് നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ട് കൂടിയ കണ്ണ് നീര് അയാളുടെ നെഞ്ചിനെ വല്ലാതെ മുറി വേൽപ്പിച്ചു.... എന്താ... ലോകത്ത് അവൻ മാത്രമേയുള്ളു ആണായിട്ട്.... പോകാൻ പറ....നിനക്കവനെക്കാൾ നല്ല പയ്യനെ ഏട്ടൻ കണ്ട് പിടിച്ചു തരും..... അവളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ടെന്ന വണ്ണം മനീഷതും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു..... താങ്ങാനൊരു തോള് കിട്ടിയെന്ന വണ്ണം അവളാ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി പൊട്ടി കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... ശെരിയാണ്.....അവനെക്കാൾ യോഗ്യനെ തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ട് പിടിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയും....... പക്ഷെ അതവനാവില്ലല്ലോ.... തന്റെ ഹൃദയം അവന് നൽകിയ ആ സ്ഥാനമാവില്ലല്ലോ..... ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അവൾ അവനിൽ നിന്നടർന്നു മാറുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു നിൽക്കുന്ന പപ്പയെയും ഏട്ടനെയുമാണ് കാണുന്നത്... അവൾക്കേറെ വേദന തോന്നി.... തന്റെ ഒരു കാര്യത്തിനും ഇന്നേ വരെ എതിര് പറയാത്തവരാണ്.... അവരുടെ കണ്ണ് നിറക്കുന്ന ഒന്നും താനും ഇത് വരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.... പക്ഷേ..... ഇന്ന് താൻ കാരണം എല്ലാവരും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്.... പപ്പ പറഞ്ഞത് പോലെ നമുക്ക് മറ്റൊരാളെ നോക്കാം..... അതിലും കിടിലനൊരു ഐ ഏ എസ്സുകാരനോ ഐ പി എസ്സുകാരനോ അങ്ങനെ പപ്പക്കിഷ്ടമുള്ള ആരായാലും എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ..... ഇതും പറഞ് ഞാനിനി ആരെയും വേദനിപ്പിക്കില്ല..... ഇതിവിടെ തീർന്നു..... പതിഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞവൾ മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം അലമുറയിട്ട് കരയുന്നത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവനെ മറക്കാൻ ഈ ജന്മം കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ നമ്മുടെ സന്തോങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.... ഇനിയുള്ള കാലം പ്രണയമെന്നോർത്ത് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അവന്റെ കൂടെയുള്ള കുറച്ചു നല്ല നിമിഷങ്ങളുണ്ട് .... അത് മതിയായിരുന്നുവൾക്ക്...... മനീഷേ.... എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവനെക്കാൻ യോഗ്യനായ ഒരുവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടണം...... പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ തന്നേ..... പ്രകാശ് അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അയാളുടെ നെഞ്ച് വിങ്ങി യിരുന്നു...... അഭിയുടെ മുഖം ഓർക്കും തോറും മനീഷിന് കലി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ