🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 7 ❤️..................❤️ "പ്രണയക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ... അത് തനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല..." ആ ചിന്ത അഭ്യുഹിനെ അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ വിട്ടുപോയില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പലതവണ അവൻ ചോദിച്ചു. "ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയും ടെൻഷൻ ആയത്?" "അവൾ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമല്ലേ?" പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ആ മലമുകളിലെ കാഴ്ച ഓർമ്മ വരുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമാകും. അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നൊരു ഭയം... ആദ്യമായി... അവൻ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു. ─── ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് കോളേജ് ജീവിതം വീണ്ടും പതിവ് താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ എന്തോ ഒരു മാറ്റം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയയ്ക്കും. അഭ്യുഹിനും. മുമ്പ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അകലം ഇപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ അവൻ മറുപടി നൽകും. അവൻ തിരക്കിലാണെങ്കിൽ പോലും പിന്നീട് തിരിച്ച് വിളിക്കും. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കും. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ. പക്ഷേ പ്രണയയ്ക്ക് അവ വലിയ സന്തോഷങ്ങളായിരുന്നു. ─── "എടീ..." ഒരു ദിവസം കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദിയ ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് അവനോട് പറഞ്ഞൂടെ?" പ്രണയയുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ജ്യൂസ് ഒന്ന് തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. "എന്ത് പറഞ്ഞൂടെന്ന് ?" "ഓഹ് ദൈവമേ." നന്ദന തലയിൽ കൈവെച്ചു. "ഇവളെക്കൊണ്ട്." "ഞാൻ എന്താ പറയേണ്ടത്?" ദിയയും നന്ദനയും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. "നീ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്." പ്രണയ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ തല താഴ്ത്തി. "എനിക്ക് പേടിയാണ്." "എന്തിന് ?" ദിയ ചോദിച്ചു. "അവൻ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ?" അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. "ഇപ്പോൾ ഉള്ള സൗഹൃദം പോലും നഷ്ടമായാൽ?" ആ ചോദ്യത്തിന് ദിയക്കും നന്ദനക്കും മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ─── അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. കമ്പനിയിലെ കാര്യങ്ങളിൽ അവന്റെ പങ്കാളിത്തം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കോളേജ് കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഓഫീസ്. മീറ്റിംഗുകൾ. പ്രോജക്റ്റുകൾ. പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ. ─── ഒരു വൈകുന്നേരം. അവൻ ഓഫിസിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് രാഘവ് മേനോൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നത്. "Busy ആണോ?" "അല്ല ഡാഡ്." അഭ്യുഹ് ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചു. "നാളെ കൃഷ്ണവർമ്മയുടെ കമ്പനിയിൽ ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്." അവൻ തലകുലുക്കി. കൃഷ്ണവർമ്മ എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം വരുന്നത് പ്രണയയായിരുന്നു. അത് അവനെ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ─── പിറ്റേന്ന് മീറ്റിംഗ് നടക്കുന്നതിനിടെ കൃഷ്ണവർമ്മയുടെ കാബിനിൽ ഒരു ഫോട്ടോ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അത് പ്രണയയുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു. കുറുമ്പ് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. കയ്യിൽ ഒരു ട്രോഫി. മുഖം നിറയെ ചിരി. അറിയാതെ അവൻ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. "അത് പ്രണയയുടെ അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ ഫോട്ടോ ആണ്." കൃഷ്ണവർമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. "അവൾ അന്നും ഇതുപോലെ തന്നെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു." അദ്ദേഹം വീണ്ടും ചിരിച്ചു. അഭ്യുഹിന്റെ ചുണ്ടിലും അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ─── വൈകുന്നേരം. കോളേജ് ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. അപ്പോഴാണ് അഭ്യുഹ് അവളുടെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നത്. "എന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." "അപ്പോൾ ഇവിടെ എന്തിനാ വന്നത്?" "ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ പാടില്ലേ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "പാടും." പ്രണയ ചിരിച്ചു. കുറച്ച് നേരത്തെ നിശബ്ദത. പിന്നെ... "നിന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഫോട്ടോ കണ്ടു." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി. "എവിടെ?" "അങ്കിളിന്റെ ഓഫീസിൽ." "അയ്യോ!" അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ചു. "ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും അവിടെ വെച്ചിട്ടുണ്ടോ?" അഭ്യുഹ് ചിരിച്ചു. "ക്യൂട്ട് ആയിരുന്നു." ഒരു നിമിഷം... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം മിടിക്കാൻ മറന്നു. അഭ്യുഹ് അവളെ ക്യൂട്ട് എന്ന് വിളിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ പോകുന്നതിനിടയിലാണ് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "അഭ്യുഹ്." രണ്ടുപേരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മേഘ. കയ്യിൽ ഒരു ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സുമായി നിൽക്കുകയാണ്. "എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്." അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം പ്രണയയിലേക്കും നീണ്ടു. ആ നോട്ടം പ്രണയയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല. അഭ്യുഹ് എഴുന്നേറ്റു. "ഇപ്പോൾ?" "അതെ." മേഘ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ശേഷം അവളുടെ കൂടെ നടന്നു. പ്രണയ അവരെ നോക്കി നിന്നു. മനസ്സിൽ വീണ്ടും അതേ അസ്വസ്ഥത. ─── കോളേജിന്റെ ഗാർഡൻ ഏരിയയിൽ. മേഘ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദയായി നിന്നു. ശേഷം കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബോക്സ് അവന് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്." "എന്തിന്?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "കാരണം..." അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു." അഭ്യുഹ് നിശബ്ദമായി നിന്നു. മേഘ തുടർന്നു. "കുറേ നാളായി." "മേഘ—" "എനിക്ക് ഉത്തരം അറിയണം." അവൾ അവന്റെ വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു. "നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?" ─── അതേസമയം... അവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെ. അറിയാതെ ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്നിരുന്നു പ്രണയ. അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. കാരണം... "അടുത്ത കുറച്ച് സെക്കൻഡുകളിൽ അഭ്യുഹ് പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകൾ... അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു..." ─── പ്രണയയുടെ ഹൃദയം നിയന്ത്രണം വിട്ട് മിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് അവരുടെ സംസാരം വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ മേഘയുടെ മുഖത്തെ പ്രതീക്ഷ അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അഭ്യുഹിന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവവും. ആ നിമിഷം... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി. അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. ─── "നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?" മേഘ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി അവളെ നോക്കി. "സോറി." ആ ഒറ്റവാക്ക്. മേഘയുടെ മുഖം പതിയെ മങ്ങി. "എന്തുകൊണ്ട്?" അവൾ ചോദിച്ചു. "കാരണം എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു ഫീലിംഗ് ഇല്ല." അഭ്യുഹ് തുറന്നു പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ ഇല്ല എന്നല്ലേ ... അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ല എന്നാണോ ?" അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ശേഷം പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിനക്ക് തെറ്റായ പ്രതീക്ഷ നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.എനിക്ക് നിന്നോട് അങ്ങനെ ഒരു ഫീലിംഗ്സ് ഇന്ന് എന്നല്ല ഒരിക്കലും തോന്നില്ല.." ആ മറുപടി കേട്ടതോടെ മേഘയ്ക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ─── കുറച്ച് അകലെ നിന്ന പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞു. ഹൃദയത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന വലിയൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിയതുപോലെ. അതേ സമയം... ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയും അവളിൽ ജനിച്ചു. ─── "പ്രണയ ആണോ കാരണം?" പെട്ടെന്ന് മേഘ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് ഞെട്ടി. "എന്ത്?" "നിനക്ക് പ്രണയയെ ഇഷ്ടമാണോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൻ നിശബ്ദനായി. മേഘ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. കാരണം അവൻ ഉടനെ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ ആ നിമിഷം തെളിഞ്ഞത് പല കാഴ്ചകളായിരുന്നു. ആദ്യമായി ലൈബ്രറിയിൽ കണ്ട ദിവസം. മഴയിൽ ഒരേ കുടയ്ക്കടിയിൽ നടന്ന ദിവസം. ട്രിപ്പിൽ അവൾ വീഴാൻ പോയ നിമിഷം. അവൾ ഭയന്ന് തന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച നിമിഷം. അവളുടെ ചിരി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ. അവളുടെ ശബ്ദം. എല്ലാം. പക്ഷേ... അവന് ഇപ്പോഴും അതിന് ഒരു പേര് അറിയില്ലായിരുന്നു. "എനിക്കറിയില്ല." അവസാനം അവൻ പറഞ്ഞു. അത് സത്യമായിരുന്നു. മേഘ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു. ശേഷം ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി. "പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് അറിയാം." അത് പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അഭ്യുഹ് അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് അറിയാം..." ─── വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷവും അവന് മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ആദ്യമായി സ്വയം ചോദിച്ചു. "പ്രണയ എനിക്ക് ആരാണ്?" സുഹൃത്ത്? അതെ. പക്ഷേ... സുഹൃത്ത് മാത്രമാണോ? ആ ചോദ്യത്തിന് അവന്റെ ഹൃദയം ഉത്തരം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ബുദ്ധി അതിനെ തടഞ്ഞു. ─── മറുവശത്ത്... പ്രണയ തന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം അഭ്യുഹ് മേഘയെ നിരസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷം നൽകിയ കാര്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. "എനിക്കറിയില്ല." അവൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക്. അതിൽ ഒരു സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. ─── ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. ഫൈനൽ സെമസ്റ്റർ ആരംഭിച്ചു. എല്ലാവരും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ ആയിരുന്നു. ജോലി. ഉപരിപഠനം. കുടുംബ ബിസിനസ്. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പദ്ധതികൾ. ─── ഒരു ദിവസം കോളേജ് ലൈബ്രറിയിൽ. "Graduation കഴിഞ്ഞാൽ എന്താ പ്ലാൻ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് പുസ്തകം അടച്ചു. "കമ്പനിയിൽ ജോയിൻ ചെയ്യും." "ഫുൾ ടൈം?" "മ്മ്." "അപ്പോൾ എന്നെ മറക്കുമല്ലേ?" അറിയാതെ അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് ആ ചോദ്യം പുറത്തുവന്നു. അത് ചോദിച്ച ഉടനെ അവൾക്ക് പശ്ചാത്താപം തോന്നി. അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവളെ നോക്കി. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ചില ആളുകളെ മറക്കാൻ പറ്റില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും പ്രണയയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. അവൻ അത് പറഞ്ഞ് വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ പ്രണയയ്ക്ക് അതിന് ശേഷം ഒരു വരി പോലും വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അവളുടെ മനസ്സ് ആ ഒറ്റ വാചകത്തിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. "ചില ആളുകളെ മറക്കാൻ പറ്റില്ല..." അത് ഒരു സാധാരണ മറുപടി ആയിരുന്നോ? അതോ... അതിൽ അവൾ അറിയാത്ത മറ്റെന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നോ? പക്ഷേ അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... കോളേജ് ജീവിതം അവസാനിക്കാൻ ഇനി അധിക സമയം ബാക്കിയില്ലെന്ന്... അതോടൊപ്പം... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവും അടുത്തെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്... കാരണം... ഗ്രാജുവേഷൻ കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ എടുക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു തീരുമാനം... അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ