ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlkdbjGQ?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമൂന്നാം ഭാഗം ------------- പകൽ മുഴുവൻ കാട്ടിൽ പണിയെടുത്ത് തളർന്നെത്തി വിശ്രമിക്കുന്ന അട്ടപ്പാടിയിലെ ആദിവാസി ഊരിലേക്ക് സന്ധ്യയുടെ മങ്ങൽ വീണു തുടങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മരച്ചില്ലകളിൽ ചേക്കേറാൻ എത്തുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും, ഊരിലെ കുടിലുകളിൽ നിന്നും അത്താഴം വെക്കുന്ന പുകയുടെ ഗന്ധവും ആ സന്ധ്യാസമയത്തെ പതിവുപോലെ ശാന്തമാക്കിയിരുന്നു. പകലത്തെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ക്ഷീണം തീർക്കാൻ ആ പാവം മനുഷ്യർ ചൂട്ടുവെളിച്ചത്തിന് ചുറ്റും കൂടിയിരിക്കുന്ന സമയം. ആ ശാന്തതയിലേക്കാണ് ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ ആ കാക്കി വണ്ടി കടന്നു വന്നത്. കാട്ടുപാതയിലെ കല്ലുകളെ ഞെരിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട്, എഞ്ചിൻ ഇരപ്പിച്ചു വന്ന ഫോറസ്റ്റുകാരുടെ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പ് മാലമ്മയുടെ കുടിലിന് മുന്നിൽ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. ടയറുകൾ ചരലിൽ ഉരസുന്ന ഭയാനകമായ ശബ്ദം കേട്ട് ഊരിലെ കുടിലുകളുടെ ഇറയത്ത് വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന ആളുകൾ ഞെട്ടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ സൂചനയെന്നോണം ആ ജീപ്പിന്റെ മഞ്ഞ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് വെളിച്ചം മാലമ്മയുടെ കുടിലിന്റെ മുളകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ചുമരുകളിലേക്ക് ഒരു രാക്ഷസക്കണ്ണിന്റെ നോട്ടം പോലെ പതിച്ചു. ജീപ്പിൽ നിന്നും ആദ്യം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത് സെക്ഷൻ ഓഫീസർ നാകേലനാണ്. ആംബ്രോസിനോട് തോറ്റതിന്റെ അപമാനവും പകയും നാകേലന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ ആളിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വ്രണപ്പെട്ട ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ അയാൾ കുടിലിന് നേർക്ക് നടന്നു. അയാളുടെ പിന്നിലായി കയ്യിൽ വലിയ ലാത്തികളുമായി ഫോറസ്റ്റ് വാച്ചർമാരായ സുകുവും കുമാരനുമുണ്ട്. ജീപ്പിൻ്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ട് ആദ്യം കുടിലിനു വെളിയിൽ ഇറങ്ങി വന്നത് മാലമ്മയുടെ അമ്മ നാണിയായിരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന ഈ നേരത്ത്, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന കാക്കിധാരികളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ പാവം സ്ത്രീയുടെ കാലുകൾ വിറച്ചു. "എന്താ... എന്താ ഏമാനേ.. എന്താ വേണ്ടിയേ ഈ നേരത്ത്?" ഭയത്തോടെ, തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട് നാണിത്തള്ള ചോദിച്ചു. യാതൊരു മറുപടിയും പറയാതെ നാകേലൻ അലറിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. ഇരുമ്പുലക്ക പോലുള്ള തന്റെ വലംകൈകൊണ്ട് അയാൾ നാണിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞൊരു തള്ള് വെച്ചു കൊടുത്തു. "മാറി നിക്കടീ തള്ളേ അങ്ങോട്ട്! ഫോറസ്റ്റുകാർക്ക് ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യാൻ നിന്റെയൊക്കെ പർമിഷൻ വേണോടീ?" നാകേലൻ അലറി. ആ അതിശക്തമായ തള്ളലിൽ മുറ്റത്തെ ചരലിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണ നാണിത്തള്ള വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. അവരുടെ നിലവിളി വകവെക്കാതെ, തന്റെ കനത്ത ബൂട്ടുകൾ കൊണ്ട് കുടിലിന്റെ പലക വാതിലിൽ നാകേലൻ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഒരു ചവിട്ട് വെച്ചു കൊടുത്തു. പഴയ പലകകൾ കൊണ്ട് തീർത്ത ആ വാതിൽ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ തകർന്ന് അകത്തേക്ക് വീണു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഊരിലെ മറ്റ് കുടിലുകളിൽ നിന്നും ആളുകൾ പേടിയോടെ അവിടേക്ക് ഓടിക്കൂടി തുടങ്ങി. വാതിൽ പൊളിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഗർഭിണിയായ മാലമ്മ പേടിച്ചുവിറച്ച് ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് നിന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വിടർന്നു. "സെർച്ച് ചെയ്യെടാ ഈ കുടിൽ മുഴുവൻ! സകലതും വലിച്ചു പുറത്തിട്!" നാകേലൻ വാച്ചർമാരോടായി അലറി. ഒപ്പം അയാൾ സ്വയം ആ കുടിലിനുള്ളിലെ സാധനങ്ങൾ വലിച്ചുവാരി എറിയാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദരിദ്രയായ പെൺകുട്ടി തന്റെ വരാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി, പട്ടിണികിടന്നും കഷ്ടപ്പെട്ടും സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ച ആ ചെറിയ ലോകത്തേക്കാണ് നാകേലൻ എന്ന കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയടിച്ചത്. മൂലയിലിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ അയാൾ ചവിട്ടി മുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. മാലമ്മ കത്തിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ചെറിയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് അയാൾ തന്റെ ബൂട്ടിട്ട് ചവിട്ടി കെടുത്തി. അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് കയറിയ നാകേലനും വാച്ചർമാരും ചേർന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നരനായാട്ട് തന്നെ അവിടെ നടത്തി. പകലത്തെ പണി കഴിഞ്ഞ് അവർ അത്താഴത്തിനായി അടുപ്പിൽ തിളപ്പിക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന കഞ്ഞിക്കലം വാച്ചർ കുമാരൻ ലാത്തികൊണ്ട് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. ആ പാവങ്ങളുടെ അന്നം മൺതറയിൽ വീണ് ചിതറി. ഉപ്പും മുളകും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങൾ ഭിത്തിയിലടിച്ച് തകർത്തു. കുടിലിന്റെ കഴുക്കോലിൽ കെട്ടിയിരുന്ന മൺചട്ടികൾ നാകേലൻ വലിച്ചു താഴെയിട്ട് പൊട്ടിച്ചു. മാലമ്മ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും തന്റെ വയറ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച്, കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ട് ആ മൂലയിൽ വിറച്ചുനിന്നു. താൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാണ് ഈ നേരത്ത് ഫോറസ്റ്റുകാർ വന്ന് തന്റെ വീട് തകർക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. "സാറേ... എന്റെ വീട് തകർക്കല്ലേ സാറേ... ഞങ്ങൾ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല സാറേ..." മാലമ്മ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മിണ്ടാതിരിക്കെടീ അവിടെ!" എന്ന് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് നാകേലൻ അടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ അലമാര വലിച്ചു താഴെയിട്ടു. പെട്ടെന്നാണ് നാകേലന്റെ കണ്ണുകൾ കുടിലിന്റെ നടുവിലായി കെട്ടിത്തൂക്കിയിരുന്ന തൊട്ടിലിലേക്ക് പോയത്. പഴയ സാരികൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, വരാനിരിക്കുന്ന തന്റെ കണ്മണിക്ക് വേണ്ടി മാലമ്മ തന്റെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് തുന്നിയുണ്ടാക്കിയ ചെറിയൊരു തൊട്ടിൽ! നാകേലന്റെ കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരത ആ തൊട്ടിലിലേക്ക് നീളുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാലമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ അമ്മ ഉണർന്നു. അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. സ്വന്തം ജീവൻ പോയാലും ആ തൊട്ടിലിന് ഒന്നും സംഭവിക്കരുത് എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. "അയ്യോ സാറേ... അതിൽ തൊടല്ലേ സാറേ... എന്റെ കുഞ്ഞിനുള്ളതാ സാറേ... എന്റെ പൊന്നു സാറേ..." എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓടിവന്ന് നാകേലന്റെ കാലുകളിലേക്ക് വീഴാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലുമില്ലാത്ത ആ രാക്ഷസൻ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റത്തള്ള് കൊടുത്തു. "മാറീ നിക്കടീ അവിടെ!" നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ് മാലമ്മ ആ മൺതറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഇരുട്ട് കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വയറ്റിലെ കുഞ്ഞിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ എന്ന ഭയത്താൽ അവൾ വയറുപൊത്തിപ്പിടിച്ച് അവിടെ കിടന്ന് കരഞ്ഞു. നാകേലൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ തൊട്ടിലിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു. സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഒറ്റവലി! പഴയ സാരിത്തുണികൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കീറിപ്പറിഞ്ഞു. ആ തൊട്ടിൽ പൂർണ്ണമായും തകർന്ന് താഴേക്ക് വീണു. അതിന് ശേഷം നാകേലന്റെ കണ്ണുകൾ പോയത് മരപ്പെട്ടിയിലാണ്.. മായകണ്ണൻ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച കഞ്ചാവ് പൊതി അതിനുളളിലാണ്... നാകേലൻ പെട്ടി തുറന്നു.. അതിൽ നിറയെ കുഞ്ഞു ഉടുപ്പുകളാണ്... ആ തുണികൾക്കിടയിൽ നിന്നും തന്റെ തിരക്കഥ കൃത്യമായി വർക്ക് ചെയ്ത കഞ്ചാവ് പൊതി നാകേലൻ എടുത്തു.. പൊതി തുറന്ന് അയാൾ മണത്തുനോക്കി. നാടകീയമായി അയാൾ സുകുവിനെയും കുമാരനെയും ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് നിലത്ത് വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന മാലമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "അപ്പോ കേട്ടത് നേരാ..." നാകേലന്റെ ചുണ്ടിൽ ക്രൂരമായൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു, "നിനക്കിവിടെ കഞ്ചാവ് കൃഷിയാ... അല്ലേടീ? ഊരിലെ പാവപ്പെട്ടവളായി അഭിനയിച്ച് കാട്ടിലെ കഞ്ചാവ് മുഴുവൻ കടത്തുന്നത് നീയാണല്ലേ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് മാലമ്മ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. "അയ്യോ.. സാറേ... ഈശ്വരനാണെ സത്യം എനിക്കൊന്നുമറിയില്ല സാറേ..." അവൾ കൈകൂപ്പി നിലവിളിച്ചു, "ഞാനിത് കണ്ടിട്ട് പോലുമില്ല... ആ പെട്ടിയിലെന്റെ കുഞ്ഞിനുള്ള ഉടുപ്പുകളായിരുന്നു സാറേ... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഓർത്ത് എന്നെ ഉപദ്രവിക്കല്ലേ ഏമാനേ..." "നിന്റെയീ നാടകം ഈ നാകേലന്റെയടുത്ത് ചിലവാകില്ലടീ! നീ കുറ്റവാളി ആണോ അല്ലയോന്ന് കോടതി തീരുമാനിക്കും!" നാകേലൻ അവളുടെ മുടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് നിലത്തു നിന്നും വലിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ കരച്ചിലിനോ വേദനയ്‌ക്കോ ആ കാക്കിയുടെ മുന്നിൽ യാതൊരു വിലയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "നീയാദ്യം ജീപ്പിൽ കയറടീ!" എന്ന് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് നാകേലൻ അവളെ വാച്ചർ സുകുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് തള്ളി. സുകു അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഗർഭിണിയായ ആ പെൺകുട്ടിയെ ജീപ്പിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കാൻ അയാൾ ഒരുങ്ങുമ്പോഴേക്കും, പുറത്ത് മണ്ണിൽ വീണുകിടന്നിരുന്ന നാണിത്തള്ള ഓടിവന്ന് നാകേലന്റെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "സാറേ... എന്റെ പൊന്നു സാറേ... എന്റെ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോവല്ലേ സാറേ... അവൾടെ വയറ്റിൽ ജീവനുള്ളതാ സാറേ... അവളൊരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല. ഇന്നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവനറിയാം അവളങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന്... എന്റെ ജീവനെടുത്തോ സാറേ, അവളെയൊന്ന് വെറുതെ വിട്!" ആ അമ്മയുടെ ചുടു കണ്ണുനീർ നാകേലന്റെ ബൂട്ടുകളിൽ വീണ് നനഞ്ഞു. "മാറ് തള്ളേ അങ്ങോട്ട്! ഡ്യൂട്ടി തടസ്സപ്പെടുത്തിയാൽ നിന്നെയും ഞാൻ പൊക്കും!" ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ നാകേലൻ തന്റെ കാലുകൾ വലിച്ചൂരി ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ്ടും ചവിട്ടി മണ്ണിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. വാച്ചർമാരായ സുകുവും കുമാരനും ചേർന്ന് മാലമ്മയെ ജീപ്പിന് അടുത്തേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി. ഒരു ഭാഗത്ത് സ്വന്തം മകളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട് നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരയുന്ന നാണിത്തള്ള. മറുഭാഗത്ത് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഓർത്ത് തന്നെ വിടാൻ അലറിക്കരയുന്ന മാലമ്മ. ഊരിലെ ആളുകൾ മുഴുവൻ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നിന്ന് ഈ കാഴ്ച നോക്കുകയായിരുന്നു. ആർക്കും ഫോറസ്റ്റുകാരെ എതിർക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, മാലമ്മയെ ജീപ്പിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റാൻ വാച്ചർമാർ ഒരുങ്ങുന്ന ആ നിമിഷം, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു. കാറ്റിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരൊറ്റ കുതിപ്പിന് ഒരാൾ പാഞ്ഞുവന്ന് ആ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പിന് കുറുകെ നിന്നു! മാലമ്മയുടെ സ്വന്തം സഹോദരൻ, മരുത്! കാട്ടിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് കയ്യിലൊരു മഴുവും പിടിച്ച് വിയർപ്പൊലിച്ചു മടങ്ങി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അവൻ. ആറടിയോളം ഉയരം. കാട്ടിലെ വലിയ മരങ്ങൾ വെട്ടി തഴമ്പിച്ച, ഇരുമ്പുപോലുള്ള പേശികൾ. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ആ കരിങ്കല്ലുപോലുള്ള ശരീരത്തിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. ആരേയും കൂസാത്ത പ്രകൃതം. അട്ടപ്പാടിയിലെ പാറേലമ്മയുടെ ഉത്സവം നടത്താൻ അവകാശമുള്ള, ആ ഊരിലെ തന്നെ ഏറ്റവും കരുത്തനായ യുവാവായിരുന്നു മരുത്. ജീപ്പിന് കുറുകെ, കയ്യിലെ മഴു നിലത്തൂന്നി, മറുകൈ വിരിച്ച് ഒരു കാട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെ അവൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സുകുവും കുമാരനും ഒന്ന് പതറി പിന്നിലേക്ക് മാറി. "സാറേ... എന്താ കാര്യം?" മരുതിന്റെ ശബ്ദം ആ സന്ധ്യാസമയത്ത് കാടിനെ കുലുക്കുന്ന ഒരു സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം പോലെ മുഴങ്ങി. തന്റെ ഇരയെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്ന ജീപ്പിന് മുന്നിൽ കയറി നിന്നവനെ കണ്ട് നാകേലന്റെ കണ്ണുകൾ കലിപ്പുകൊണ്ട് ചുവന്നു. "നീയേതാടാ ജീപ്പിന് വട്ടം നിൽക്കുന്നത്?" നാകേലൻ അരയിലെ ലാത്തി ഊരിക്കൊണ്ട് ജീപ്പിന് അടുത്തേക്ക് അലറിച്ചെന്നു. അപ്പോഴാണ് ജീപ്പിനരികിൽ കണ്ണീരോടെ നിൽക്കുന്ന തന്റെ ഗർഭിണിയായ സഹോദരിയെ മരുത് കണ്ടത്. അവളുടെ കവിളിലെ ചോരപ്പാടും, കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ മരുതിന്റെ സിരകളിൽ ചോര തിളച്ചു. "അണ്ണാ..." മാലമ്മയുടെ ആ വിളിയിൽ ഒരുപാട് സങ്കടവും ഭയവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അവസാനമായി കിട്ടിയ പിടിവള്ളിയായിരുന്നു അവളുടെ ആങ്ങള. "സാറേ.. അവൾടെ ചേട്ടനാ... പേര് മരുത്." വാച്ചർ സുകു പതുക്കെ നാകേലന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. മരുത് എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോൾ നാകേലൻ തന്റെ മീശയൊന്ന് പിരിച്ചു. ആംബ്രോസിന് ശേഷം തന്നോട് ശബ്ദമുയർത്തുന്ന മറ്റൊരുത്തൻ! അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വോടെ അവൻ മരുതിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. "നിന്റെ പെങ്ങൾക്കേ വനം കേറി കഞ്ചാവ് കൃഷിയാടാ. കാട്ടിലെ തൊണ്ടിയോടെയാണ് ഞങ്ങൾ അവളെ പൊക്കിയത്. സർക്കാർ വണ്ടിക്ക് കുറുകെ നിൽക്കാതെ മാറി നിക്കടാ അങ്ങോട്ട്!" അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നാകേലൻ തന്റെ വലിയ കൈകൊണ്ട് മരുതിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞൊരു തള്ള് കൊടുത്തു. സാധാരണക്കാരനായിരുന്നെങ്കിൽ ആ തള്ളലിൽ തെറിച്ചുപോയേനെ. പക്ഷേ മരുത് ഒരിഞ്ച് പോലും അനങ്ങിയില്ല. ഒരു വന്മരം പോലെ അവൻ അവിടെ ഉറച്ചുനിന്നു. തന്റെ പെങ്ങളെ അപമാനിച്ചവനോടുള്ള സകല ദേഷ്യവും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തീപ്പൊരി പോലെ തിളച്ചു. "സാറേ..." മരുത് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മഴു ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിലേക്ക് ആഞ്ഞുവെച്ചുകൊണ്ട് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, "എന്റെ പെങ്ങളെ എനിക്കറിയാം. അവളിത് ചെയ്യില്ല. ഞങ്ങളുടെ ഊരിലുള്ളവർ കാട്ടിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കി ജീവിക്കുന്നവരാ, അല്ലാതെ കഞ്ചാവ് വിറ്റ് ജീവിക്കുന്നവരല്ല!" "അത് നീയാണോടാ തീരുമാനിക്കുന്നേ?" നാകേലൻ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അതെ സാറേ! ഇവിടുത്തെ കാര്യം ഞാൻ തന്നെയാ തീരുമാനിക്കുന്നത്!" മരുത് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മരുതിനൊപ്പം കാട്ടിൽ നിന്നും മടങ്ങിവന്ന അവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായ മൂന്നുപേർ കൂടി അവന് പിന്നിലായി അണിനിരന്നു. അവർക്കെല്ലാം മരുതിനെപ്പോലെ തന്നെ നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകളിലും വാക്കത്തികളും വടികളുമുണ്ടായിരുന്നു. മരുതിന്റെ വരവോടെ ഊരിലെ ആളുകൾക്കും ഇപ്പോൾ ചെറിയൊരു ധൈര്യം കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അവർ ഫോറസ്റ്റ് ജീപ്പിന് ചുറ്റും പതുക്കെ വളയാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതു നിമിഷവും ഒരു വലിയ കലാപം അവിടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാം എന്ന അവസ്ഥ! (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!