#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 120 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഇന്നെന്താ നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ..? " മാലിനി സ്നേഹത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു.. ഗായത്രി ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി തലയാട്ടി. പെട്ടന്ന് തീർത്തു ഞാൻ. എന്റെ മോൾക് വയ്യ.. കുഞ്ഞൊരു പനി.. വയ്യെങ്കിൽ വല്ലാത്ത വാശിക്കാരിയാ.. അവള്.ഞാനെപ്പഴും കൂടെ വേണം. ഇന്നിപ്പോ പോരുമ്പോ എഴുന്നേറ്റില്ല.. പെട്ടന്ന് ചെല്ലട്ടെ.. ഇല്ലേൽ ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരെ മൊത്തം ആ കുറുമ്പി ഇട്ട് വട്ടം കറക്കും.. " ഗായത്രിയുടെ മുഖത്ത് മകളോടുള്ള വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. അവളിപ്പോ ടൗണിലൊരു സ്ഥാപനത്തിൽ ഒരു പ്രഫഷണൽ കോഴ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. രാജശേഖരൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തതാണത്. മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ അവൾക്കൊരു നല്ല ജോലി കൂടിയേ തീരൂ എന്നുള്ളത് അയാൾക്കറിയാം. പാതിയിൽ നിലച്ചു പോയ അവളുടെ പഠനം കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നുമാവില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ അവളെ ഒരു പ്രഫഷൻ കോഴ്സിനു കൊണ്ട് വന്നു ചേർത്തു. കല്ലുമോൾ ആ വീടുമായി ഇണങ്ങിയത് കൊണ്ടും അവളിപ്പോ ആ വീടിന്റെ ഓമന ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും ഗായുവിന്റെ അമ്മ അവളുടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്തത് കൊണ്ടും കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടൊരു ടെൻഷനുമില്ല. എങ്കിലും തന്നെ കൊണ്ടിനി പഠനവും ജോലിയുമൊക്കെ നടക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി ആദ്യദിവസം അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. എന്നാൽ രാജശേഖരനെ അറിയാവുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമ മാലിനിക്ക് ഗായത്രിയെ കുറിച്ചും അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനെ കുറിച്ചും അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യം ദിവസം അവർ ഗായത്രിയോട് കാര്യമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതോടെ ഗായത്രിക്കൊരു പകുതി സമാധാനമായി. ദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോൾ അതങ്ങനെ ഒരൊ സ്റ്റെപ് കൂടി കൊണ്ടേയിരുന്നു. തന്നെ കൊണ്ട് പറ്റും എന്നൊരു ലെവലിൽ അവളെത്തി ചേർന്നു കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞു പോയതെല്ലാം അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും മറന്നു കളയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും അതെല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾ ഭയന്ന് വിറക്കുന്നത് നിലച്ചിരിക്കുന്നു. അത് പോലൊരു മാറ്റമുണ്ട്. പിന്നെ ശ്വാസം കിട്ടാത്ത വിധം വിഷ്ണു മുറുകി പോയ ആ കുരുക്കിൽ നിന്നും അവനിനിയൊരു രക്ഷയില്ലെന്നും അതിനൊരിക്കലും താൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലെന്നും രാജ ശേഖരന്റെ ഉറപ്പ്.. അവളൊരു പുതിയ പുലരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായൊരു ജോലി.. തനിക്കും മകൾക്കും ആരെയും ഭയമില്ലാതെ സ്വസ്തമായി ജീവിക്കാൻ ഒരിടം. അതിൽ കൂടുതൽ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും തന്നെ അവളിലിപ്പോ ബാക്കിയില്ല. ആത്മ വിശ്വാസം നിഴലിക്കുന്ന ചിരി അവളിൽ ഈ അടുത്ത കാലത്താണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയത്.. പോട്ടെ മാം.. " മാലിനിയോട് ഒന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് ഗായത്രി അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു.. മാലിനി അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ആരോടും തോന്നാത്ത വിധമൊരു വാത്സല്യവും സ്നേഹവും അവർക്കുണ്ട്.. അവളോട്. അതിപ്പോ സുഹൃത്തിന്റെ മകളായത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. അതിലും അപ്പുറം. അതോർത്തു ചിരിക്കെ അവരുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.. ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ ഓർക്കുന്ന സ്വന്തം മകന്റെ മുഖം. ഒരിക്കൽ അവനൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു സ്വന്തമാക്കിയ പാതിയിൽ നിന്നും ഏറ്റു വാങ്ങിയ ചതി കൊണ്ട് ഹൃദയം പിടഞ്ഞൊരു മകന്റെ മുഖം. ഇന്നും ആ വേദനയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നവൻ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ നോവാണ്. ഗായത്രി അവിടെത്തിയത് മുതൽ.. അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെയും മാലതി മകനേ ഓർക്കും. മോഹിച്ചു നേടിയ ദാമ്പത്യം കൊണ്ട് മുറിവേറ്റ ആ രണ്ട് പേരും കൂടി പുതിയൊരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത് അവരങ്ങനെ വെറുതെ ഓർത്തു നോക്കും.. ചിരിക്കും. എന്തായാലും ഗായത്രിയുടെ ഇവിടെയുള്ള പഠനം കഴിയുന്ന മുറക്ക് ഗൗതമിന്റെ കാര്യം രാജശേഖരന്റെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള തീരുമാനം അവരത് വളരെ മുൻപ് തന്നെ എടുത്തതുമാണ്... അവളെ ഓരോ പ്രാവശ്യം കാണുമ്പോൾ. എളിമയോടെയുള്ള ആ സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ ചിരി കാണുമ്പോൾ പുതിയതെന്തും പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആവേശം കാണുമ്പോൾ. അപ്പോഴെല്ലാം മാലിനിയിൽ ആഗ്രഹങ്ങളെങ്ങനെ പെരുകി വളർന്നു തിങ്ങും... 💥💥 ഹലോ... തന്നോട് കാര്യമായിട്ട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ പെട്ടന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിശബ്ദമായതോടെ മിയ വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ മറുപടിയില്ല.. ശിവേട്ടാ.. കേൾക്കുന്നില്ലേ.. എന്താ മിണ്ടാത്തെ .. എന്ത് പറ്റി.. " അവളൊരു വട്ടം കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. ഒരുമിനിറ്റ്.. ഞാനിപ്പോൾ നിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കാം മിയ.. " ധൃതി പിടിച്ചുള്ള ആ പറച്ചിലിനൊപ്പം തന്നെ മിയക്ക് പറയാനുള്ള മറുപടി പോലും കാത്ത് നിൽക്കാൻ സമയമില്ലെന്നത് പോലെ അവനാ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. തൊട്ട് മുന്നിലെ കാഴ്ച.. വില കൂടിയ കാറാണത്. പാർക്കിങ് ഏരിയയിൽ തന്നെയാണത് കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അധികമാരുടെയും ശ്രദ്ധയങ്ങോട്ട് എത്തുന്നുമില്ല. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുഖം ചേർത്ത് കിടക്കുന്നൊരു മനുഷ്യന്റെ അവ്യക്തമായൊരു രൂപമാണ് ശിവയുടെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷമായി അതങ്ങനെ തന്നെ തുടരുന്നു.. അതൊരു ആസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവനങ്ങോട്ട് ചെന്നതും. തിരക്ക് പിടിച്ചൊരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിന് മുന്നിലാണ്. ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വെറുതെ ഒന്ന് തട്ടിയിട്ടും അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ കാഴ്ച. അവനിലൊരു അപായസിംഗ്നലാണ് അത് നൽകിയത് വെപ്രാളത്തോടെ ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിനു അത് തുറന്നു. ഹേയ്.. ശിവ കരുതലോടെ തന്നെ ആ കിടക്കുന്ന ആളെ വിളിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല.. അനക്കമൊന്നുമില്ല. അതോടെ അവനൊന്നാളെ തൊട്ട് നോക്കി. അവനൊന്നു കുലിക്കി വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു പകരം ആൾ ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ ശിവ അയാളെ ചാടി പിടിച്ചു. കണ്ണടച് കൊണ്ടുള്ള ആ കിടപ്പ്..ശിവയിലൊരു തരിപ്പ്‌ പടർന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഒന്ന് രണ്ടാളുകൾ കൂടി അവിടേക്ക് വന്നു. പ്ലീസ് ഹെല്പ്.. ശിവ അയാളെ താങ്ങി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അവരോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. പിന്നെയെല്ലാം ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. അവരെല്ലാം കൂടി അയാളെ മറു വശത്തെക്ക് താങ്ങി പിടിച്ചിരുത്തി സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ട് മുറുക്കിയപ്പോഴേക്കും മുന്നോട്ട് കുതിക്കാനുള്ള ഊർജത്തോടെ ശിവയാ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി.. ആരെന്നോ ഏതെന്നോ അറിയാത്ത അയാളെയും കൊണ്ട് ഒരാമ്പുലൻസിന്റെ വേഗത്തിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോഴും ആ ജീവനൊന്നും സംഭവിച്ചു പോകരുതേ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ള് നിറയെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയത്രയും.. 💜💜 ഇതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരാൻ നിനക്കൊട്ടും നാണം തോന്നിയില്ലേ ഡീ.. " അശോകന്റെ കടുപ്പത്തിലുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും ദീപയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി. ഭർത്താവിനെയും മകനെയും രക്ഷിക്കണമെന്നു പറയാൻ അശോകനെ തേടി വന്നതാണ്. ഇത്രയുമൊക്കെ തന്നെ ഇവിടെ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും മറ്റെവിടെ നിന്നും സഹായമൊന്നും ലഭിക്കില്ലെന്ന് അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. അത്രക്കുണ്ടല്ലോ മകന്റെ ചെയ്തികൾ. മനസാക്ഷി ഉള്ള ഒരാൾക്കും സഹിക്കാനോ ക്ഷമിക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം നീചമായ പ്രവർത്തി ചെയ്തു കൂട്ടിയ ഒരുവൻ. അവനുവേണ്ടി അതെല്ലാം ചെയ്യിപ്പിച്ച അച്ഛൻ. അവരെ രണ്ടു പേരെയും രക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയാൻ മറ്റെവിടെ പോകാനാണ്. ദീപക്ക് പക്ഷേ വരാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയ്ക്ക് പരിതാപകരമായിരുന്നു അവരുടെ അവസ്ഥ. ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ഭയമാണ്. മഹേഷിനോടും തമ്പിയോടുമുള്ള ദേഷ്യം എങ്ങനെ തീർക്കണം എന്നറിയാതെ വെറി പിടിച്ചു നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ. തരം കിട്ടിയാൽ അവരുടെ ആക്രമണം തനിക്കു നേരെയും നീണ്ടേക്കുമെന്ന് ദീപക്ക് ഭയമുണ്ട്. അതിലൊരിത്തിരി സത്യവുമുണ്ട്. മഹേഷുമായി ബന്ധമുള്ള എല്ലാവരോടും ദേഷ്യം കൊണ്ട് നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ പിന്നെ അവന്റെമ്മയെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ വെറുതെ വിടില്ലല്ലോ.. ഇത്രയൊക്കെ അവരായിട്ട് ചെയ്ത് കൂട്ടിയിട്ടും നീ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നുള്ള കള്ളം.. അതിവിടെ നീ പറയരുത്.. അതിനുള്ളത് നിനക്ക് വേറെ കിട്ടും.. " അശോകൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറയുമ്പോൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവരാ ചുവരിൽ ചാരി.. നിന്നെയും നിന്റെ മകനെയും അത്രയും സ്നേഹിച്ചു..വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ. ആ വിശ്വാസത്തിനും സ്നേഹത്തിനും പകരം ഞാനെന്റെ ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെനെ.. എന്റെ മകളുടെ ജീവിതവും. കാശി വന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഞാനും എന്റെ മോളും.. അല്ലായിരുന്നങ്കിലോ.. അതിനെ കുറിച്ചന്താ ഇനി നിനക്ക് പറയാൻ.. വല്ല ന്യായികരണവുമുണ്ടോ ഡീ.. " തുളസി വേണ്ടാന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്.. അയാളോട്. അത്രയും പരിതാപകരമായിട്ടാണ് ദീപ അവർക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നതും. പക്ഷേ കൂടപ്പിറപ്പ് ആയിരുന്നിട്ട് കൂടി ദീപ പോലും തന്നോടൊന്നും പറയാതെ ഭർത്താവിനും മകനുമൊപം തന്നെ അപകടത്തിൽ പെടുത്താൻ കൂട്ട് നിന്നല്ലോ എന്നുള്ള ആ ഓർമ.. അതയാളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല വേദനിപ്പിച്ചത്. ആ വേദനകളാണ് ദേഷ്യമായിട്ട് പുറത്ത് ചാടുന്നതും. അതാര് തടഞ്ഞാലും അതങ്ങനെ അയാൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം അത്രയും അവരെ സ്നേഹിച്ചതാണ് വിശ്വസിച്ചതാണ്.. ലക്ഷങ്ങളോളം രൂപ അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങൾക്കായ് യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ എടുത്തു കൊടുത്തതാണ്. അവരുടെ കപടത അറിയാതെ സ്വന്തം മകളെ പോലും അവനെ ഏല്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതാണ്.. "ഞാനായിട്ട് കൊടുത്ത പരാതിയുടെയും തെളിവുകളുടെയും പുറത്താണ് നിന്റെ മകനും ഭർത്താവും ഇപ്പൊ അകത്തു കിടക്കുന്നത്. ആ പരാതി കുറച്ചു കൂടി കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ശിക്ഷ കാര്യമായിട്ട് കൂട്ടുക എന്നതല്ലാതെ.. ഈ ബുദ്ധിയും ബോധവും വെച്ച് കൊണ്ട് അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ഇനി നിനക്കോ നിന്റെ കുടുംബത്തിനോ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ഒന്നും. അതെനിക്കെന്റെ ചെക്കനോടുള്ള കടമയാണ്.നിന്റെ മകന്റെ വാക്കും കേട്ട് ഞാനവനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല നോവിച്ചത്.. എന്നിട്ടും എനിക്കൊരു ആവിശ്യം വന്നപ്പോൾ അവനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തം ജീവൻപോലും നോക്കാതെ എന്നെയും എന്റെ മോളെയും നിന്റെ മകനെന്ന ആ പിശാചിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തികൊണ്ട് പോന്നാ എന്റെ മരുമകനോട് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കടമ.. നിനക്ക് പോകാം.. ഇനിയിതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്നെയീ പരിസരത്ത് പോലും ഞാൻ കാണരുത്.. എനിക്ക്.. എനിക്കിപ്പോ നിന്നേ കാണുന്നത് പോലും വെറുപ്പാണ്. അറുത്തു മുറിച്ചു കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അശോകൻ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. നാവിറങ്ങി പോയത് പോലെ.. നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയാ കണ്ണോടെ നിന്ന ദീപയെ തുളസി വല്ലായ്മയോടെ നോക്കി. അവരെ അവിടെ നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്നതെങ്ങനെ എന്നുള്ള ആ വിമ്മിഷ്ടം.. അകത്തു നിന്നും അശോകൻ കടുപ്പിച്ചൊന്നു വിളിച്ചതോടെ അതില്ലാതായി... തനിക്കു മുന്നിൽ കൊട്ടിയടച്ച ആ വാതിലിൽ നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം കൂടി നിന്നിട്ട് ദീപ ആ വെയിലെക്കിറങ്ങി നടന്നു.. അവരപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കുറ്റബോധത്തോടെ തന്നെ.. തുടരും.. കുറ്റബോധം തോന്നി തുടങ്ങിയാ പിന്നെ നമ്മളെതോ യന്ത്രമാണ് പോലും.. കണ്ണീർ ഒലിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രം.. 🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇത് വരെയും പുതിയ കഥയിൽ കൈ വെച്ച് തുടങ്ങാത്തവർ അത് കൂടി ഒന്ന് പരിഗണിക്കൂ... ലിപിയിൽ. വായിക്കാൻ ആളില്ലേൽ എഴുതാൻ വല്ല്യ പാടാണ്.. ഞാനൊരുപാട് പ്രതീക്ഷയിൽ തുടങ്ങി വെച്ച കഥയാണ്.. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം........ 🔻 ഭാഗം _49 ✍️ രചന - Aysha akbar ഇളം തണുപ്പുള്ള ആ പുലരിയിൽ പുതപ്പൊന്ന് കൂടി മൂടി അവൾ സുഖമുള്ള ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു...... ഉറക്കം വിട്ടെഴുന്നേറ്റ് വരുമ്പോൾ അമ്മയും ഏട്ടത്തിയും ചായക്കുള്ള പണിയിലാണ്... അവരുടെ കൂടെ നിന്ന് സംസാരിച്ചവൾ ഓരോ ജോലികൾക്കും കൂടി....... അഭി എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് മേശയിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ ചായ യും പലഹാരങ്ങളും കൊണ്ട് വെച്ച കൈകളിലേക്ക് മുഖമൊന്നുയർത്തിയ അവന്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... ഉള്ളൊന്ന് തണുത്തു..... എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നു കഴിക്കുമ്പോൾ അഭിയവന്റെ വിശേഷങ്ങളോരോന്ന് വാ തോരാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അത് ശെരിക്കും ദേവിയെയും കവിയെയും കിച്ചു വിനെയും ഒന്നത്ഭുത പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.... അതിലേറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു..... ആ പഴയ അഭിയെ തങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്...... അഭി കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നേ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.... കല്യാണം വിളിക്കലും മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കുമായി കിച്ചുവിനെ സഹായിക്കണമായിരുന്നവന്.... ഇറങ്ങാൻ നേരം അവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി...... ഇന്നലെ രാത്രി ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞു തീർത്തെന്നത് കൊണ്ടാവാം ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരനുഭൂതി നിറഞ്ഞു നിന്നത്........ പരസ്പരം സ്വന്തമാണെന്ന് തിരിച്ചറിവിൽ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് തിളങ്ങി.... കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവൻ പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു..... അതറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവളൊന്നു. തലയാട്ടി...... കിച്ചുവും അഭിയും ഒരുമിച്ചു ബൈക്കിൽ കയറി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നേ ദേവിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു ....... അയ്യോ നീയെന്തിനാ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്... ഇതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം.... അഭി പോയതും ബക്കറ്റും തുടപ്പുമെടുത് മൈഥിലി നിലം തുടക്കാനൊരുങ്ങിയ പ്പോഴാണ് കവി അതും പറഞ്ഞവളെ സ്‌നേഹത്തോടെ തടഞ്ഞത്...... അതെന്താ ഏട്ടത്തി..... ഏട്ടത്തിയുടെ സ്ഥാനത്ത് കൈ കടത്തുമെന്ന ചിന്തയാണോ..... മൈഥിലി മുഖമൊന്നു കനപ്പിച്ചു കൊണ്ടൊരു കപട പരിഭവത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ കവിയവളുടെ കയ്യിലൊന്ന് നുള്ളി..... അത് കൊണ്ടല്ലെടി....അത്രയും ജോലിക്കാരൊക്കെ യുള്ള വീട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന നീ വിവാഹം പോലും കഴിയും മുന്പേ ഇതൊന്നും ചെയ്യേണ്ട... മാത്രവുമല്ല.... വിവാഹമൊക്കെ അടുത്തിരികുവല്ലേ..... കയ്യൊക്കെ നല്ല മിനുസത്തിൽ ഇരിക്കട്ടെ..... കവി അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ടൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞതും കവിയോടവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹം തോന്നിയിരുന്നു.... അത്ര സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നാ ഓരോ വാക്കിനും..... അവൾ പെട്ടെന്ന് കവിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് ചുണ്ടമർത്തി..... ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ.... പെട്ടെന്നുള്ള പ്രവർത്തി യായതിനാൽ കവിയോന്ന് ഞെട്ടി യിരുന്നു...... അവൾ കവിളിൽ കൈ വെച്ചൊരു നാണത്തോടെ ചിരിച്ചതും മൈഥിലി ക്കും ചിരി വന്നു പോയിരുന്നു.... എല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ദേവിയും അവരെ നോക്കിയിരുന്നു.... എന്തിനാ നീലു എന്റമ്മയെ ഉമ്മ വെച്ചത്..... എനിക്കിഷ്ടമല്ല...... മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആനന്ദിയെ ഇരുവരുമോന്ന് നോക്കി.... അതെന്താ........ മൈഥിലി സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവളോടി വന്ന് കവിയെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു ഇരു കവിളിലും മാറി മാറി ചുംബിച്ചു..... എന്റെയമ്മയെ ഞാൻ ഉമ്മ വെച്ചാൽ മതി...... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തനിക്ക് നേരെ ചിറി കോട്ടുന്ന ആനന്ദിയെ കാൺകെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക വികാരം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് മൈഥിലി യറിഞ്ഞു..... കവിയെ അമ്മ യെന്നോരോ തവണ അവൾ പറയുമ്പോഴും ഉൾ കണ്ണിൽ വൈശാലി യെ കണ്ടു..... ആനന്ദി യെ ചുറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വൈശാലിയുടെ കൈകളിലെ ചൂടറിഞ്ഞു...... എനിക്ക് മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും കുഴപ്പമില്ല..... എന്റെ മോളീ നരകത്തിൽ വളരാൻ പാടില്ല മൈഥിലി ..... എന്ന ഉറച്ച വാക്കുകൾ അവളുടെ വിധിയെ പോലും വെല്ലു വിളിച്ചത് പോലെ...... ആനന്ദി വൈശാലിയെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവുമോ.... വൈശാലിയെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥാനത്തേക്ക് കവി യെ അവളുടെ കുഞ്ഞു മനസ്സ് ചേർത്ത് വെക്കുമ്പോൾ വൈശാലിയെ അവൾ പാടേ മറന്നു പോയിരിക്കുമോ....... അറിയില്ലായിരുന്നവൾക്ക്..... എങ്കിലും ഇതാണ് ശേരി.... അവൾ വളരുമ്പോൾ വൈശാലിയും ആ വീടുമെല്ലാം കുഞ്ഞു നാളിൽ കണ്ട ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായി അവളിലവശേഷിക്കട്ടെ.... അവരുടെ സ്നേഹത്തിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ട് കൊണ്ട് ഉള്ളാലെ മൈഥിലി പ്രാർത്ഥിക്കുക യായിരുന്നു........ രാത്രി യായാണ് അഭിയും കിച്ചു വും വന്നത്...... മുമ്പത്തെ പോലെ ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചെല്ലാവരും ഉമ്മറത്തിരുന്നു സംസാരിച്ചു..... വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പത്തെ പോലെയെന്ന വണ്ണം..... പലരെ കുറിച്ചും പറയുന്നത് മനസ്സിലാവുന്നില്ലെങ്കിൽ കൂടി മൈഥിലി യും അവരിലൊരാളായി...... അവൾ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവനെ നോക്കിയിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളും അവളിലേക്ക് തന്നേ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..... ഇളം കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്ന അവളുടെ ചെറു മുടിയികൾ അവനൊന്നോതുക്കി വെക്കാൻ തോന്നും പോലെ....... ഇടക്കെപ്പോഴോ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോയിരുന്നു...... കുടത്തിൽ നിന്നും വെള്ളം മുക്കി കുടിക്കും നേരമാണ് തന്റെ പിറകിലൊരു ശ്വാസം അവളറിഞ്ഞത്.... അവൾ പെട്ടെന്നൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി........ മ്മ്...... തന്നേ നോക്കി വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ നിൽക്കുന്നവന് നേരെ അവളൊന്നു പുരികമുയർത്തി...... ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം താനിത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതെന്ന വണ്ണം അവളിലൊരു പിടപ്പ് തോന്നി.... വെള്ളം..... അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ കുടത്തിൽ നിന്നവൾ വെള്ളം മുക്കിയതും കൈകൾ ക്കൊരു വിറയൽ വന്നിരുന്നു....... അവൾ വെള്ളം പതിയെ അവന് നേരെയൊന്ന് നീട്ടി........ തനിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് മാറി നിൽക്കാൻ വണ്ണമൊരു വഴി തരാതെയെന്ന പോൽ ചേർന്നാണ് അവൻ നിൽക്കുന്നത്.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ പിടച്ചു...... ശ്വാസമിടിപ്പ് കൂടി.... അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭാവത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം അവൾ മിഴികൾ നിലത്തേക്കൂന്നുമ്പോൾ വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ അതേ ഭാവത്തോടേ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ദാ.... വെള്ളം കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഗ്ലാസ്സ് നീട്ടിയെന്ന വണ്ണം അവനത് പറഞ്ഞതും അവൾ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് ഉയർത്തിയ അതേ നിമിഷമാണ് അവൻ പെട്ടെന്നവളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് ചുണ്ടമർത്തിയത്...... ആദ്യ ചുംബനം..... ഒരു നിമിഷം അവളൊന്നു പിടച്ചു..... ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവനെ നോക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവളുടെ കൃഷ്ണ മണികൾ നിലത്തു കിടന്ന് തെന്നി നീങ്ങി........ പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ആനന്ദിയെ മൈഥിലി കണ്ടത്..... ഒന്ന് കൂടി തന്നിലേക്ക് ചേർന്നു വന്ന അവനെ അവൾ പെട്ടെന്ന് തള്ളി മാറ്റി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു .... അവൾ തങ്ങളെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..... ചെയ്തത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ ഉമ്മറത്തേക്കൊടി...... അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതെല്ലാവരോടും പറയുമെന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അഭിക്കോരു ജാള്യത തോന്നി..... ഉമ്മറത്തേക്കവൻ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി..... എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ അടക്കി പ്പിടിച്ച ചിരി തന്റെ തോന്നലാണോ അല്ലയോ എന്നവന് സംശയം തോന്നി..... അഭി യെന്തിനാ നീലുവിനെ ഉമ്മ വെച്ചത്... മൈഥിലി അങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആനന്ദി യത് ചോദിച്ചത്.. അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു..... അഭി തലയുയർത്താതെ അങ്ങനെയിരുന്നു.... എല്ലാവരും അടക്കി പിടിച്ചു ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.... മൈഥിലി വന്ന അതേ വേഗത്തിൽ അകത്തേക്കോടി യിരുന്നു.... പറ അഭി...... ആനന്ദി വിടുന്ന ഭാവമില്ല..... അവൾ അഭിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് വീണ്ടുമത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അഭി യവളെ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു മടിയിലേക്കിരുത്തി കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു....... നിന്നെ ഞാൻ ഉമ്മ വെക്കാറില്ലേ.... അതെന്ത് കൊണ്ടാ.. ഇഷ്ടം കൊണ്ട്..... അത് പോലെ നീലുവിനെയും ഇഷ്ടായത് കൊണ്ടാ..... അവനോരിളം ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞതും ആ ഉത്തരം അവളെ തൃപ്ത യാക്കി യെന്ന വണ്ണം അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു...... എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും നിറഞ്ഞൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു...... വാതിലിനപ്പുറം നിന്നിരുന്ന മൈഥിലി യുടെ ഉള്ളിലൊരു കുളിർ മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നപ്പോൾ..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ നിശ്ചയം മാധവുമായി കഴിഞ്ഞെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ പലവിധ ചിന്തകൾ കിഷോറിന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. താൻ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവളെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ സ്വന്തമാക്കുന്നത് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വേണിയും മാധവും തമ്മിൽ ഒന്നാകാതെ ഇരിക്കാൻ മാധവിനെ കൊന്നാലോ എന്ന് പോലും കിഷോർ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്ത് വേണിയെ ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയാലും അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്തു കിഷോർ നെടുവീർപ്പിട്ടു. വേണി എന്നല്ല ഇനിയൊരു പെൺകുട്ടിയെയും അറിയാൻ അവന് കഴിയില്ല. അന്നത്തെ ആക്‌സിഡന്റ് ഓടെ കിഷോറിന് നഷ്ടമായത് അവന്റെ പൌരുഷം കൂടിയാണ്. അതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ അവന് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ കിഷോർ വേണിയെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിച്ചു പോയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് അവനൊരു മോചനം ലഭിക്കാതെ പോയത്. മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ കാട് കയറിയപ്പോ തത്കാലം വേണിയുടെ നിശ്ചയമല്ലേ കഴിഞ്ഞുള്ളു കല്യാണം കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ കല്യാണ സമയം എത്തുമ്പോ അത് മുടക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞ് കിഷോർ സ്വന്തം മനസ്സിനെ എങ്ങനെയൊക്കെയോ സമാധാനപ്പെടുത്തി. ******** രണ്ട് വർഷം കടന്ന് പോയി... ഈ രണ്ട് വർഷത്തിനിടയ്ക്ക് മീരയുടെയും ശ്രീഹരിയുടെയുമൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ദീപ്തി കയ്യൊഴിഞ്ഞതോടെ നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് വീണ ശ്രീഹരിക്ക് പിന്നെ അവിടെ നിന്നൊരു ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. തന്റെ ജീവിതം തന്നെ നശിച്ചു പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൻ സങ്കടപ്പെടാത്ത ഒരു രാത്രി പോലും ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മദ്യം ശരീരത്തിന് നല്ലതല്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവും ബോധവും ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം തന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കാൻ ശ്രീഹരി മധ്യത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചില്ല. പിന്നീടുള്ള അവന്റെ ജീവിതം വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. മീരയുമായുള്ള ബന്ധവും പിരിഞ്ഞതിനാൽ അവൻ തിരികെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് തന്നെ ട്രാൻസ്ഫർ ആയി വന്നു. അവൻ നാട്ടിൽ ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുന്നേ മീര ബാംഗ്ലൂരിൽ പുതിയ ജോലി കിട്ടി പോയിരുന്നു. നാട് അവൾക്ക് അത്രത്തോളം മടുത്തത് കൊണ്ടാണ് മീര ബാംഗ്ലൂർക്ക് പോയത്. നാട്ടിൽ തങ്ങിയിരുന്ന അത്രയും നാൾ വീട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയുമൊക്കെ കുത്തു വാക്കുകളും കളിയാക്കലും അവൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു. അതൊക്കെ കേട്ട് മനസ്സ് മടുത്തപ്പോഴാണ് മീര മറ്റൊരു ജോലി കണ്ടെത്തി വീട്ടിൽ നിന്നും മാറിയത്. ശ്രീഹരിയുടെയും വേണിയുടെയും ജീവിതത്തിൽ വില്ലത്തിയായി അവതരിച്ചു തന്റെ മോന്റെ ജീവിതം തകർത്തത് മീര ആണെന്ന് ശ്രീഹരിയുടെ അമ്മ കാണുന്നവരോടൊക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുമായിരുന്നു. മീരയും വീട്ടുകാരും അത് എതിർക്കാതിരുന്നപ്പോ അത് സത്യമാണെന്ന് പലർക്കും തോന്നി. അതാണ് മീരയ്ക്ക് എല്ലാ സൈഡിലും നിന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രം കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്. ഇതൊക്കെ കാരണം നാട്ടിൽ തിരികെ എത്തിയ ശ്രീഹരിയെ ചിലർ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു. അത് അവന് നാണക്കേടും വേദനയും നൽകി. എങ്കിലും ശ്രീഹരി പരമാവധി അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ജോലിയും വീടുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടി. ദീപ്തി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നിയ ശ്രീഹരിക്ക് പിന്നീട് മീരയെ ഡിവോഴ്സ് ചെയ്യണ്ടെന്ന് പോലും തോന്നിപോയി. പക്ഷേ അവനവളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വിളിച്ചാലും ഇനി മീര വരില്ലെന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് അറിയാം. കുറച്ചു വർഷം കഴിയുമ്പോ മീരയെയും ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിക്കുമെന്ന് അവനറിയാം. അപ്പോഴും താൻ എവിടെയും എത്താതെ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിതം നശിച്ചു ഇങ്ങനെ കഴിയേണ്ടി വരുമെന്ന് വിഷമത്തോടെ ശ്രീഹരി ഇടയ്ക്കിടെ ചിന്തിക്കും. ******** രണ്ട് വർഷം മുൻപുള്ള ചിങ്ങ മാസത്തിൽ ആയിരുന്നു വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞത്. അതിന് ശേഷം കൃത്യം രണ്ട് വർഷത്തിന് ഇപ്പുറം വീണ്ടും ചിങ്ങത്തിൽ തന്നെയാണ് അവരുടെ കല്യാണത്തിന് ഡേറ്റ് എടുത്തത്. ശ്രീമംഗലം തറവാട്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു പന്തൽ ഉയർന്നു. മുറ്റത് ഉയർന്ന പന്തൽ നോക്കി നിന്ന വേണിയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ മിന്നി മറഞ്ഞു. പണ്ട് ഇതേ പന്തലിൽ വച്ച് ശ്രീഹരിയുമായുള്ള തന്റെ വിവാഹം മുടങ്ങിയത് ആദ്യമൊരു സങ്കടമായിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത് അതിനേക്കാൾ നല്ലത് തനിക്ക് കിട്ടാനായിരുന്നു എന്നവൾക്ക് അറിയാം. "നാളെ ഈ സമയം മാധവിന്റെ പാതിയായി അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും ഞാൻ." പുഞ്ചിരിയോടെ വേണി ഓർത്തു. ശ്രീമംഗലം തറവാട്ടിൽ ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു. വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും കല്യാണത്തിനൊപ്പം അവളുടെ ചേട്ടൻ വിനീതിന്റെയും കല്യാണം നടക്കുന്നുണ്ട്. ********* പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബ്യൂടീഷൻ വേണിയെ സുന്ദരിയായി അണിയിച്ചൊരുക്കി. ഒരിക്കൽ കൂടി വധുവായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വേണി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വച്ചു. സർവ്വഭരണ വിഭൂഷിതയായി തനിക്കരികിൽ വന്നിരുന്ന വേണിയെ മാധവ് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും വേണിയുടെ മുഖത്ത് നാണം വിടർന്നു. "ഇങ്ങനെയൊരു നിമിഷം സ്വപ്നത്തിൽ മാത്രേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു വേണി. ഒരിക്കലും നടക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല. മാധവ് സന്തോഷത്തോടെ വേണിയുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അതിന് മറുപടിയായി അവൾ നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. വാദ്യമേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ മാധവ് വേണിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി. ആ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ വിനീതും അവന്റെ പെണ്ണിനെ താലി കെട്ടി. മണ്ഡപത്തിൽ നടക്കുന്ന ചടങ്ങുകൾ കണ്ട് കൊണ്ട് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഏറ്റവും പിന്നിലായി മീര ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരിയെയും മീരയെയും കിഷോറിനെയുമൊക്കെ വേണി വിവാഹത്തിന് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും മീര മാത്രമാണ് വന്നത്. വേണിക്ക് വിവാഹ സമ്മാനമായി മീര ഒരു ലക്ഷ്മി മാലയും സമ്മാനിച്ചു. വേണി മടി കൂടാതെ അത് വാങ്ങി. അത് മീരയ്ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം നൽകി. അതീവ സന്തോഷത്തോടെ മാധവിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന വേണിയെ കണ്ട് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഒരു പിടി സദ്യ കൂടി ഉണ്ടിട്ടാണ് മീര അവിടുന്ന് മടങ്ങിയത്. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു വേണി മാധവിനോപ്പം അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ശ്രീഹരിയും കുടുംബവും കിഷോറും കുടുംബവും വേണിയുടെ കല്യാണത്തിന് പങ്കെടുത്തിരുന്നില്ല. വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും വിവാഹത്തിനു മുഹൂർത്തം കുറിച്ച സമയത്ത് വീട് വീട്ടിറങ്ങിയ കിഷോർ ആരോടും പറയാതെ എങ്ങോട്ടോ പോയിരുന്നു. തന്നെ ഈ ദിവസം ശല്യം ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വീട്ടുകാർ ആ ദിവസം അവനെ അന്വേഷിച്ചതുമില്ല. ******* രാത്രി മാധവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ വേണിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നി. വിവാഹം നടക്കും വരെ കിഷോർ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അത് മുടക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ എന്നൊരു പേടി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നത് വേണിക്ക് ആശ്വാസം നൽകി. "എനിക്കിപ്പോഴും ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണില്ല വേണി.. ഒക്കെ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നാ." വേണിയുടെ നെറുകയിൽ തലോടി കൊണ്ട് മാധവ് പറഞ്ഞു. "എനിക്കും ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാ തോന്നണേ. കുറേ സങ്കടപ്പെട്ടെങ്കിലും അവസാനം എന്നെ മനസ്സിലാക്കേം സ്നേഹിക്കേം ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ തന്നെ ഈശ്വരൻ എനിക്ക് കൊണ്ട് തന്നല്ലോ. എന്റെ മരണം വരെ ഇങ്ങനെ ഒരുമിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റണെ എന്നൊരു പ്രാർത്ഥനയെ ഇപ്പോ ഉള്ളു. മാധവിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു വേണി. "മരണത്തിലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും വേണി." മന്ത്രം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മാധവ് അവളെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു. വേണിയും അവനെ ഇറുക്കി അണച്ചു പിടിച്ചു. ഒരു മെയ്യായി ഇഴുകി ചേർന്ന് ഒടുവിൽ തളർന്ന് ഉറങ്ങുമ്പോഴും മാധവിന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതയായിരുന്നു വേണി. ******** പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വേണിയും മാധവും ഉണർന്നത് കിഷോറിന്റെ മരണ വാർത്ത കേട്ടാണ്. ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ തൂങ്ങി മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് വേണിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പ് പോലെ ഒരു മെസ്സേജ് അവൻ അയച്ചിരുന്നു. "പ്രിയപ്പെട്ട വേണിക്ക്, ഞാൻ ഇനിയും ജീവിച്ചിരുന്നാൽ അത് നിന്റെ സന്തോഷകരമായ ദാമ്പത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കും വേണി. കാരണം അത്രത്തോളം ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചൊരു സ്നേഹമാണ് എനിക്ക് നിന്നോടുള്ളത്. എന്റെ മരണം വരെ അത് അങ്ങനെ ആയിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നിന്നെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ സ്നേഹിച്ചു ഭാര്യയായി കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് കണ്ട് നിൽക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തി ഉണ്ടാവില്ല. ആ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ അവനെ കൊന്ന് പോകും. ഞാൻ കാരണം മാധവിന് ജീവഹാനി സംഭവിക്കുകയും നീ അതോർത്തു ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും കരഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നത് കാണാനും എനിക്ക് വയ്യ. എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ ഭൂമി വിട്ട് തന്നെ ഞാൻ പോവാ. അടുത്ത ജന്മം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിക്കാൻ വിധി ഉണ്ടാവട്ടെ. പുതിയ ജീവിതത്തിനു എന്റെ എല്ലാവിധ ആശംസകളും നേരുന്നു. നീ ഈ മെസ്സേജ് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല... ഗുഡ് ബൈ വേണി... നിന്നോട് ഓരോന്ന് ചെയ്തതൊക്കെ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടകൂടുതൽ കൊണ്ടാ... ഞാൻ മരിച്ചുന്ന് അറിയുമ്പോ എങ്കിലും എന്നോട് ക്ഷമിച്ചേക്കണം. ഇതായിരുന്നു കിഷോറിന്റെ മെസ്സേജ്. മെസ്സേജ് വായിച്ചു കുറച്ചു സമയം വേണി തരിച്ചിരുന്നു പോയി. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞു കിഷോറിന്റെ ബോഡി വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്നപ്പോ വേണിയും മാധവും കാണാൻ പോയിരുന്നു. കിഷോറിന്റെ ആത്മഹത്യ അറിഞ്ഞപ്പോ മീരയ്ക്ക് വലിയ ഞെട്ടലൊന്നും തോന്നിയില്ല. അവളത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അന്യയായി നിന്ന് കിഷോറിന്റെ ഡെഡിബോഡി കണ്ടിട്ട് അവൾ ബാംഗ്ലൂർക്ക് മടങ്ങി പോയി. ******** വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നേക്ക് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ജോലി സ്ഥലതെക്ക് മടങ്ങി പോകുന്നതിന് മുൻപ് വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ അവർ ഇരുവരും പഞ്ചായത്തിലേക്ക് ചെന്നപ്പോ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ്‌ ശ്രീഹരിയെയാണ് കാര്യങ്ങൾ ഏല്പിച്ചത്. അത് ശ്രീഹരിക്ക് ഏറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. വേണിയെയും മാധവിനെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നത് തന്നെ അവന് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത സമ്മാനിച്ചു. കൂടാതെ മാധവിനു മുന്നിൽ താൻ പുഴുവോളം ചെറുതായി പോയത് പോലെ ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നി. വന്ന കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി ഇരുവരും കാറിൽ കയറി മടങ്ങുമ്പോൾ ശ്രീഹരി അവരറിയാതെ ഇരുവരെയും നോക്കി നിന്നു. മാധവിനോപ്പം വേണി സന്തോഷവതി ആണെന്ന് അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം. താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞ വിലപ്പെട്ട മാണിക്യത്തെ ഓർത്തു നെടുവീർപ്പ് ഇടാനേ ശ്രീഹരിക്ക് അപ്പോൾ കഴിഞ്ഞുള്ളു. ********* "നിന്നെ ഒരിക്കൽ തള്ളി പറഞ്ഞ ആ ശ്രീഹരിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നെ താലി കെട്ടി സ്വന്തമാക്കി ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കണമെന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചതാ. ഈശ്വരനായിട്ട് ഇന്ന് അതും നടത്തി തന്നു. നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടപ്പോ അവന്റെ മുഖമൊന്നു കാണണമായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങിനെ പോലെ... നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിൽ ശ്രീഹരിക്ക് ഇപ്പോഴും നല്ല കുറ്റബോധവും വിഷമവുമുണ്ട്. അതവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി." കാർ പഞ്ചായത്ത് വളപ്പ് വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറക്കുമ്പോ മാധവ് ചിരിയോടെ വേണിയോട് പറഞ്ഞു. "ഞാനും അത് ശ്രദ്ധിച്ചു... കുറച്ചൊക്കെ വിഷമിക്കട്ടെ... സ്വന്തം കയ്യിലിരിപ്പ് കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതല്ലേ." വേണി അവന്റെ കൈകൾ കവർന്ന് തോളിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിന്റെ മധുവിധു ആഘോഷിക്കാൻ ഇരുവരുടെയും ആ യാത്ര മഞ്ഞ് പുതച്ചു കിടക്കുന്ന കാശ്മീരിലേക്ക് ആയിരുന്നു. "നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുപുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച്, വേണിയും മാധവും പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകളോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ നഷ്ടങ്ങളുടെ തീചൂളയിൽ പെട്ട് വെന്തുരുകിയുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു ശ്രീഹരിക്ക് ലഭിച്ചത്. വിധി എല്ലാവർക്കും അവർ അർഹിച്ചത് തന്നെ നൽകി. താലികെട്ട് ഇവിടെ തീരുകയാണ്.. കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഒരു ലൈക്ക് ചെയ്ത അറിയിക്കണേ.. ഇത്രയും നാൾ കൂടെ നിന്ന എല്ലാവർക്കും ഒത്തിരി നന്ദിയുണ്ട്.. ഞാൻ എഴുതുന്ന പുതിയ കഥ 'സിന്ദൂരം' നാളെ മുതൽ.. എല്ലാവരും വായിച്ചു സപ്പോർട്ട് ചെയ്യണേ...❤️❤️🙏

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋20 മധു എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു പോയി. അഭിയുടെ വിരലുകൾ പുറത്തു പതുക്കെ ഓടി നടക്കുകയാണ്. " അത്... മനു... " അവൾ വിക്കി. " പറ... " ആ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു. മധു ആകെ പെട്ടു പോയി. അവൻ വിരലോടിക്കുബോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പറയാൻ പറ്റുന്ന കള്ളം തിരയുകയായിരുന്നു.അതോടൊപ്പം,  നേരിയ വെളിച്ചമുള്ള ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്റെ നഗ്നനമായ ശരീരത്തിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടും നിർത്താതെ അടിക്കുന്ന അക്കയുടെയും അത് കണ്ട് ചിരിക്കുന്ന സെൽവന്റെയും മുഖം അവളുടെ മുന്നിൽ കാണും പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തൊണ്ടയിൽ അമർത്തി പിടിച്ച പോലൊരു വെപ്രാളം തോന്നിയവൾക്ക്. പെട്ടന്ന് ആരോ കതകിൽ ശക്തമായി മുട്ടുന്നത് കേട്ട് അഭി പുറകിലേക്ക് മാറി. ആ തക്കത്തിൽ മധു വേഗം നൈറ്റി എടുത്തിട്ട് നേരെ നിന്നു. അഭി വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ രേവതിയാണ്. " നീയെന്താടാ ഏത് നേരവും ഇതിനുള്ളിൽ പെറ്റു കിടക്കാൻ നിൽക്കുന്നത്. അടുക്കള കിടക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ നീ...." അവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം നോക്കി രേവതി അലറി. അഭി എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ മധുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. " അമ്മായി പോയി അമ്മായിടെ പണി നോക്കിയാട്ടെ... ഇനി തൊട്ട് മനു ചെയ്യുന്ന പണി കൂടെ നോക്കിയാട്ടെ...അത് പറ്റില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മാധവൻ സാറിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാം... " മധു ഒട്ടും പതർച്ചയില്ലാതെ പറയുന്നത് കേട്ട് രേവതി മിഴിച്ചു നിന്നു. " നിങ്ങടെ മോള് കാണിച്ചു കൂട്ടിയതിനുള്ളത് കൂടെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് തീർക്കേണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പൊ പൊക്കോ ഞങ്ങടെ മുന്നിന്ന്.. " മധു അഭിയെ കൈക്കൊണ്ട് നീക്കി നിർത്തി അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു ഇരുകൈകളും പിണച്ചു കെട്ടി. ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ദഹിപ്പിച്ചു രേവതി തിരിച്ചു പോയി. അഭി മധുവിനെ വല്ലാത്ത ആരാധനയോടെ നോക്കി പോയി. എന്നാൽ അവന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടതിന്റെ സമാധാനത്തിൽ ആയിരുന്നു മധു. അവളവനെ നോക്കി നീട്ടിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നിട്ട് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന MT യുടെ  നാലുകെട്ട് എടുത്തുവച്ചു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. " വല്ലാത്തൊരു പെണ്ണ്  തന്നെ... " അഭി മനസ്സിൽ ഓർത്തു. എങ്കിലും അവളുത്തരം തരാൻ മടിച്ച ചോദ്യം അവൻ മറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ഉള്ളിൽ കിടപ്പുണ്ട്. ************* ലക്ഷ്മി ജെവല്ലേഴ്‌സ് എന്നെഴുതിയ വലിയ സ്ഥാപനത്തിന് മുന്നിൽ സഞ്ജുവിന്റെ കാർ വന്നു നിന്നു. ഫോർമൽ വെയറിൽ അതിൽ നിന്നിറങങ്ങിയവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. സ്റ്റാഫ്‌ മുഴുവൻ ഭയത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും അവനെക്കണ്ടു തലകുനിച്ചു . സഞ്ജു എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി ഓഫീസ് റൂമിലേക്ക് കയറി. അവിടിരിക്കുന്ന മാധവൻ കയറി വരുന്നവനെ കണ്ടതും ദേഷ്യത്തിൽ പല്ല് ഞെരിച്ചു. " സഞ്ജു... എന്തായിത്? " ഒരു കെട്ട് പേപ്പർ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു മാധവൻ ചീറി. " അത് അച്ഛാ...ഞാൻ... " സഞ്ജു മുന്നിലുള്ള കസേരയിലേക്കിരുന്ന് വാക്കുകൾക്കായി പരതി. " നിന്നോട് ഞാൻ ആയിരം വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അനാവശ്യമായി പൈസ ചിലവാക്കുന്നത് നിർത്താൻ. ചില്ലറ കാശിന്റെ തീരുമറിയല്ല നീ ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. കോടികളാണ് കോടികൾ." മാധവൻ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ടേബിളിൽ അടിച്ചു. സഞ്ജു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇത്രകാലം അച്ഛൻ തരുന്നത് മാത്രം വാങ്ങി പോവാറായിരുന്നു സഞ്ജുവിന്റെ പതിവ്. അന്ന് കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നത് മുത്തശ്ശനും അഭിയുമായിരുന്നത്കൊണ്ട് അവന് പ്രത്യേകിച്ച് റോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അഭി കണക്കുകളിൽ അത്രയും അഗ്രകന്യനാണ്. അവനെ വെട്ടിച്ചു ഒരു രൂപ പോലും മറിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. ഇതിപ്പോൾ കൂട്ടുകാരുമായൊരു റിസോർട് വാങ്ങാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് അതിനു വേണ്ടി മറിച്ചതാണ്. നേരിട്ട് ചോദിച്ചാൽ മാധവൻ തരില്ലെന്നവനു ഉറപ്പായിരുന്നു. " സഞ്ജു....നീ കരുതുന്ന പോലെയല്ല.. ഇതിനോക്കെ കണക്ക് ബോധിപ്പിക്കേണ്ടി വരും, ഒന്നും നമ്മുടെ പേരിലായിട്ടില്ലെന്ന് ഓർത്തോ നീ. അഭിമന്യു എങ്ങാനും വീണ്ടും അക്കൗണ്ട്സ് കൈകാര്യം ചെയ്താൽ നീയും ഞാനും അടക്കം എല്ലാവരും ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരും. എന്ത് ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും ഈ പണം നീ തിരിച്ചു തന്നെ പറ്റു..." " അച്ഛാ... അതിന് ആ രോഗി ഇനി അക്കൗണ്ട്സ് നോക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല... ഒരു വർഷം കാത്തിരുന്നാൽ ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ പേരിലാവില്ലേ, പിന്നെന്താ കുഴപ്പം." സഞ്ജു അലസമായി പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് നിന്റെ ന്യായങ്ങളൊന്നും കേൾക്കണ്ട സഞ്ജു ... ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ നീ മറിച്ച പണം എനിക്ക് കിട്ടിയിരിക്കണം.. " മാധവൻ അത്രയും കോപത്തിൽ പറഞ്ഞു. സഞ്ജു അതിന് തലയാട്ടി എണീറ്റു. " കോപ്പ്... " അവൻ പിറുപിറുത്തു. ഒരു സിഗരറ്റ് പുകക്കാമെന്നോർത്ത് പുറത്തേക്ക്  പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ്  സെയിൽസ് ഗേൾസിനിടയിലേക്ക് സഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണ് പോകുന്നത്. അതിൽ യൂണിഫോം സാരിയുടുത്തു നീളമുള്ള ചുരുണ്ടമുടി പിന്നിയിട്ട കറുത്തപൊട്ടു മാത്രമിട്ട ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടിയിൽ അവന്റെ നോട്ടം പോയി നിന്നു. അവൻ വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തിൽ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവൾ പെട്ടന്ന് കണ്ണിമവെട്ടിച്ചു തിരിഞ്ഞു. അവൾക്കടുത്തുള്ള പെൺകുട്ടി അവളുടെ തോളിൽ ഒരു അടികൊടുക്കുന്നതും എന്തോ പറയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവൾ ചെറുതായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. " തല്ക്കാലത്തേക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള കാശിനുള്ളതായി... " ഭീകരമായൊരു ചിരിയോടെ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒളിക്കണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നവളെ ഒന്ന് സൈറ്റ് അടിച്ചു കാണിച്ചവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.  ആരെങ്കിലും കണ്ടോ എന്ന ചിന്തയിൽ അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. സഞ്ജു പുറത്തിറങ്ങി പോക്കറ്റിൽ നിന്നൊരു സിഗരറ്റ് പാക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ നിന്ന് ഒന്നെടുത്തു കാർ തുറന്നു lighter എടുത്തതിനു തീ കൊളുത്തി. അതൊന്നാഞ്ഞു വലിച്ചൊരു പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ട് ഫോൺ എടുത്തു ഒരു കാൾ  ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വച്ചു. " ജിഷ്ണു... പുതിയതൊന്നിന് എന്ത് വില കിട്ടും? " ഒരു ചെകുത്താന്റെ ഭാവത്തിൽ സഞ്ജു ചോദിച്ചു. " 25 laks!!!  അത് പറ്റില്ല. മിനിമം 50 , അതിനുള്ള മുതൽ ഉണ്ട്....."  അവരുടെ സംഭാഷണം അവിടെ പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ ഒന്നുമറിയാതൊരു പെൺകുട്ടി  അവളുടെ ജീവിതത്തിന് മറ്റുള്ളവരിടുന്ന വിലയറിയാതെ, മറ്റൊരു മധുവാകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്നറിയാതെ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ***************** നേരം വെളുത്തു മധു എണീക്കുന്നതിനു മുന്നേ എണീറ്റ് ഒരു ട്രൗസർ മാത്രമിട്ട് അഭി  മുറ്റത്തൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി മധുവിനോട് പഴയ ഓരോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു എപ്പോഴോ ആണ് ഉറങ്ങിയത്. എന്നിട്ടും പതിവ് ക്ഷീണമൊന്നും ശരീരത്തിനില്ലെന്നത് അഭിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പത്രം വായിക്കാൻ എടുത്തുവച്ച കണ്ണട ഒന്ന് നേരെ വച്ചു മഹാദേവൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് അഭിയെയാണ്. അവന്റെ മുഖത്ത് കാണുന്ന പതിവില്ലാത്ത  തിളക്കവും ചുറുചുറുക്കും കണ്ടതും അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ സഹിക്കാനാവാത്ത കുറ്റബോധം വന്ന് നിറഞ്ഞു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു ഇതിനെയെല്ലാം അവനെങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്ന് ഓർക്കാൻപോലുമായാൾ ഭയന്നു.  " പൊള്ളൽ കുറവുണ്ടോ അഭി? " അവൻ അയാളെ കണ്ടെന്നു മനസിലായപ്പോൾ മഹാദേവൻ ചോദിച്ചു. ഇന്നലെ കിങ്ങിണി പറഞ്ഞു അഭിക്ക് പൊള്ളിയകാര്യം അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. " കുറവുണ്ട്... ബാല എന്തോ മരുന്ന് പുരട്ടിയിരുന്നു. അത് നല്ല എഫക്റ്റീവ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. " അഭി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് കൂടുതൽ നോക്കാനുള്ള മനസാക്ഷിക്കുത്ത് കാരണം മഹാദേവൻ വേഗം പത്രമെടുത്തുവച്ചു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഭി വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി. " മനു...... " ബാല ചിരിയോടെ വിളിച്ചു നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു അഭി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. " എന്തേ? " " എനിക്ക് ഇടാനും ഉടുക്കാനും ഒന്നുമില്ല, നമുക്കൊന്ന് പുറത്തു പോയാലോ. " അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നു. " ഇപ്പോഴോ? " അവനൊന്നു മുഖം ചുളിച്ചു മടിയോടെ ചോദിച്ചു. " അല്ല... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്. എന്റെ പൊന്ന് മനു, കുളിച്ചു മാറ്റാൻ എന്തെങ്കിലും വേണ്ടേ. ഇങ്ങനെ മടിയൻ മനുവാകാതെ വന്നേ താൻ... " അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അഭി നേരെയവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു. " നിനക്ക് വൈകീട്ട് കുളിച്ചാൽ പോരെ... " അവനത് ചോദിച്ചതും മധു രണ്ട് കണ്ണും ഉരുട്ടിയവനെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചു. " ഓ.... മതി പേടിപ്പിച്ചത് ആ കണ്ണിങ് ചാടി വരും... നമുക്ക് പോയി വരാം.. " " വേഗം വേണം, വന്നിട്ട് കുറച്ചു റൂം ക്ലീനിങ് പരിപാടിയുണ്ട്.." ബാല പല്ലിളിച്ചു പറഞ്ഞു. " കുറച്ചു സമാധാനം? " അഭി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് കുത്തി. " ഇല്ല... തരില്ല... മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞത് കേട്ടോ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇടിച്ചു പരത്തി കളയും." അഭിയവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തു കൂപ്പി കാണിച്ചു. മഹാദേവൻ പത്രം വായന നീർത്തി അവരെ രണ്ടു പേരെയും ഒന്ന് നോക്കി. അസാധ്യ ചേർച്ചയുള്ള രണ്ടുപേർ. രൂപം കൊണ്ടു മാത്രമല്ല. അവരുടെ സംസാരം, body language.. എല്ലാം നന്നായി  ചേരുന്ന ഒരു ആണും പെണ്ണും. അഭിക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് പോലുമയാൾ ചിന്തിച്ചു. ഇതൊരു നാടകം ആയിരുന്നില്ലെകിൽ  ഇതൊക്കെ കണ്ട് അച്ഛന്റെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും ആത്മക്കൾ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചേനെ.... ഇന്നിപ്പോൾ അവരിതെല്ലാം കണ്ട് നീറുകയായിരിക്കും. അയാളൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു വീണ്ടും വായനയിലേക്ക് മുഴുകി. മധു അഭിയേയും വലിച്ചു അകത്തേക്ക് നടന്നു. അഭി കുളിച്ചു റെഡി ആയി വന്നു. അപ്പോഴും മധു  കട്ടിലിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. " പോവണ്ടേ? " ടവൽ വച്ചു തല തോർത്തി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്ന് അഭി ചോദിച്ചു. " ഈ നൈറ്റി ഇട്ടിട്ടോ? " അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അവനൊന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തുപോയി. തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കയ്യിലൊരു സാരിയുണ്ടായിരുന്നു. " അമ്മേടതാണ്... ബ്ലൗസ് ഇട്ട് നോക്ക്, പാകമാവോന്ന് " അഭിയത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഇപ്പോൾ ആ മുഖമൊന്നു തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മധു അതുമെടുത്തു ബാത്‌റൂമിലേക്കോടി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഭി ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി ഒരുക്കമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ബ്ലൗസും പാവാടയും ധരിച്ചിറങ്ങി വരുന്നവളെ കണ്ടു അഭി മിഴിച്ചു നിന്നു. മുഖത്തും ശരീരത്തിലുമായി വെള്ളത്തുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയും വഴക്കവും അവളുടെ ശരീരത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. " മനു ഇതൊന്ന് ഇട്ട് തരാമോ? " അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഇട്ടിരിക്കുന്ന ബ്ലൗസിന്റെ ഹൂക്സ് എല്ലാം തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. " ഞാനോ? " " അല്ലാതെ പിന്നെ ഞാനോ? എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റുമായിരുന്നേൽ ഞാൻ തന്നോട് പറയോ? " അവൾ തലതിരിച്ചു നോക്കി പുരികം ചുളിച്ചു. അഭി ഒന്ന് മൂളി. അവന്റെ കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു പോലെ തോന്നി. അബി പതുക്കെ ഓരോ ഹൂക് ആയി ഇട്ടു തുടങ്ങി. അഭിയുടെ ഹൃദയം പുറത്തേക്ക് വരും വിധം ഇടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മുഴുവൻ ഇട്ട് തീരുംവരെ അഭി ശ്വാസം വിട്ടില്ല. മധു യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ ഏതോ ഒരു പാട്ട് മൂളിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. " ദേ കഴിഞ്ഞു... ഇനി ബാല സാരി ഉടുക്കണ്ട.. ഉടുക്കുവാണെങ്കിൽ തന്നെ ഇമ്മാതിരി ബ്ലൗസ് തയ്പ്പിക്കണ്ട.... " അഭി ആഞ്ഞു ശ്വാസം വലിച്ചു പറഞ്ഞു. " അതിന് ഞാൻ ഇങ്ങനെ തയ്പ്പിക്കാറില്ല.ഇതിപ്പോ അമ്മെടതല്ലേ... " അവന്റെ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്ന പോലെ വാ പൊത്തി മധു പതുക്കെ ചിരിച്ചു. മധു സാരി നിവർത്തി. ആകാശനീലയിൽ മഞ്ഞ പൂക്കളുള്ള നല്ലൊരു കോട്ടൺ സാരിയായിരുന്നത്. അവൾ നിമിഷ നേരംകൊണ്ടത് ഉടുത്തു. തല നനക്കാത്തത് കൊണ്ട് മുഴുവൻ ചീകി പോണിറ്റൈൽ കെട്ടി. നെറ്റിയിൽ ഒരു പൊട്ടും ചുണ്ടിൽ red brown മിക്സ്‌ ആയ ലിപ്സ്റ്റിക്കും ഇട്ട് അഭിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " പോവാം... " മധു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അഭിയവളെ കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. " ഞാൻ... ഞാൻ ബാലയുടെയൊരു  ഫോട്ടോ എടുത്തോട്ടെ? " അഭി ഒരു മടിയോടെ ചോദിച്ചു. മധു സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. ഇതിനു മുന്നേ ഒരാള് പോലും ചോദിക്കാത്തൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു അവൾക്കത്. സ്വന്തമായിട്ട് ഒരു ഫോട്ടോ തനിക്കുണ്ടോ എന്നുപോലും ആ പെണ്ണിനറിയില്ല. അഭി അവളെ ജനലിനടുത്തേക്ക് നിർത്തി ഒന്ന് രണ്ട് ഫോട്ടോ എടുത്തു. എങ്ങനെ പോസ് ചെയ്യണമെന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും പറ്റും വിധം ചിരിച്ചങ്ങു നിന്ന് കൊടുത്തു. അത് കാണിച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ മധുവിനുണ്ടായ സന്തോഷം ചെറുതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. രണ്ടു പേരും റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി വാതിലിൽ താക്കോലിട്ട് പൂട്ടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. സാരി ഉടുത്തു കയറാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് അഭി പതിവുപോലെ അവളെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി ഇരുത്തി. ടെക്സ്റ്റെയിൽസിൽ എത്തി പാർക്കിങ്ങിൽ വണ്ടി ഇട്ടിട്ട് അവിടുന്നും അവളെ  അഭി ഇറക്കി വച്ചു. മധു കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ അവന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി.  അവളെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാം പുതിയതായിരുന്നു. പുതിയ മനുഷ്യർ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ പുതിയ വേഷങ്ങൾ എന്തിനേറെ അവൾ ശ്വസിക്കുന്ന വായുപോലും പുതിയതായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ ചിറക് കെട്ടിയിട്ട പക്ഷി മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പറന്നുയരുന്ന പോലെ മധുവും പറന്നു നടന്നു. ആ സന്തോഷവും ആശ്ചര്യവും നിറഞ്ഞ മുഖവും പ്രവർത്തികളും അഭി കൗതുകത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു. തനിക്കറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടെന്ന് അഭിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഇനി അവനത് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല അവളായിട്ട് പറയും വരെ അവൻ കാത്തിരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.... തുടരും.

നിന്നിലേക്കായ് :15 ലാബ് ആകെ മൊത്തം ഒരു വേറെ സ്മെല്ലാണ്... ആസിഡുകളുടെയും ആൽക്കലികളുടെയും വിവിധ കെമിക്കലുകളുടെയും മണം ചേർന്ന ഒരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷം.... അവൻ ശ്വസിക്കാൻ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടി... ലാബ് മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരു മൂലയിൽ അവളിരിക്കുന്നു... അഷ്മിൽ പതിയെ അവളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... പതിയെ പിറകിലായി ചെന്ന് നിന്നു... അവൾ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു... "ഹേ... എന്താ?!... എന്താ ഇവിടെ?!" കണ്ണൊക്കെ തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ട് പെണ്ണ്... "രാവിലെ എണീറ്റപ്പോ നിന്നെ കാണണമെന്ന് തോന്നി... ഒന്നും നോക്കീല ബൈക്ക് എടുത്ത് പോന്നു..." അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചിമ്മി... വല്ലാത്തൊരു കുസൃതിയാണ് അവന്റെ മുഖത്ത്...ഇവനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പോവുന്നിടത്തെല്ലാം തന്നെയും ഫോളോ ചെയ്ത് നടക്കുന്നെ...?! വല്ലാത്ത കഷ്ട്ടായല്ലോ റബ്ബേ!! ... "ഇത് ലാബ് ആണ്... അങ്ങനെ വഴീകൂടി പോവുന്നോർക്ക് കയറിയിരിക്കാൻ പറ്റില്ല..." അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നും മാറി നിന്നു... അവനും അവളുടെ പിറകെ നടന്നു... ലാബിൽ എന്തോ എക്സ്പിരിമെന്റ് ചെയ്യുന്ന ഹന ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... അപ്പോഴും ആ മുഖത്തു ചിരി മാത്രം... "ഹന... ഇന്നലത്തെ വയ്യായ്ക ഒക്കെ മാറിയില്ലേ?,!ഉമ്മ എന്തേലും..." "ശ്... മിണ്ടാതെ പോയെ... കോൺസെൻട്രേഷൻ പോവുന്നു..." അവൾ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി... "എന്നാ വാ നമ്മക്ക് പുറത്തേക്ക് പോവാം... എനിക്ക് സംസാരിക്കണം..." അവൻ അവളുടെ എതിർപ്പ് വകവെക്കാതെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു... മറ്റുള്ള സ്റ്റുഡന്റസ് അവരെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്... "അഷ്മിൽ... ഇത് ഭയങ്കര മോശമാണേ.. നീയെന്തിനാ എന്റെ കാര്യത്തിലൊക്കെ ഇങ്ങനെ ഇടപെടുന്നേ?!നികാഹ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്..." അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനോട് പറയുന്നുണ്ട്... "നീ വാശി പിടിക്കല്ലേ... ഒരഞ്ചു മിനുട്ട്... ഞാൻ പൊക്കോളാം..." അവൾ അവന്റെ അടുത്തായി വരാന്തയിൽ നിന്നു... അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്... ഹനക്ക് അത് ഏറെ അസ്വസ്ഥമായി തോന്നി... "എന്താ?!" അവന്റെ നോട്ടം കണ്ട് ഹന ചോദിച്ചു... "ഏയ്... സുഖാണോ?!". വരാന്തയിൽ തൂണിൽ ചാരി നിന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈകെട്ടിയാണ് അഷ്മിലിന്റെ നിൽപ്പ്... "അത് ചോദിക്കാനാണോ ഇതുവരെ വന്നത്??!ശെരിക്കും എന്താ പ്രശ്നം?!" അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... കോളേജിൽ അവളെ കാണാൻ വന്നതിന്റെ ദേഷ്യം....ലാബിൽ നിന്നും പിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ ദേഷ്യം... എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു... "ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാൻ വന്നതാ... നാളെ ഏർലി മോർണിംഗ് ഞാൻ കൊൽക്കത്തയ്ക്ക് പോവും... അത് പറയാനാ വന്നത്..." അത് കേട്ടതും അവളുടെ ദേഷ്യമൊന്നു കുറഞ്ഞപോലെ... അവനെ ശാന്തതയോടെ നോക്കി... "ഹ്മ്മ്..." അവളൊന്നു മൂളി... "നിനക്കൊന്നും പറയാനില്ലേ എന്റടുത്തു?!" "ഞാനെന്ത് പറയാൻ?!" അഷ്മിൽ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... അവൻ ഇറങ്ങി അവളോട് യാത്രപോലും പറയാതെ ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിടത്തേക്ക് നടന്നു... വല്ലാത്തൊരു പരിഭവം നിഴലിച്ചു അവന്റെ മുഖത്ത്... അവളത് കാര്യമാക്കിയില്ല... അവൻ പോവുന്നത് ഒന്ന് നോക്കി തിരിച്ചു ലാബിലേക്ക് തന്നെ കയറി... "ടീ... എന്തായിരുന്നു അവിടെ?!" രചനയും തൻഹയും അവളെ വട്ടംകൂടി കളിയാക്കുകയാണ്... "എന്ത്... ഒരു കുന്തവുമില്ല..." "അവനെന്തേ പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് ഇറങ്ങി പോയത്?!" "ആ... എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ... എനിക്കങ്ങ് ചൊറിഞ്ഞു വന്നതാ... നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല... അപ്പഴേക്കും കാണാൻ വരുന്നു... ഫുഡ്‌ വാങ്ങി തരുന്നു... വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കുന്നു...കോളേജിലേക്ക് വന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു...എന്തൊക്കെയാ  ഈ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെ??! അവൻ കംപ്ലീറ്റ് ഷോ മാത്ര... എനിക്ക് ഇതൊന്നും അങ്ങോട്ട് ദഹിക്കുന്നില്ല..." "ദേ... നന്ദികേട് പറയല്ലേ ഹന... ഇതൊക്കെ ഏതൊരു പെണ്ണും ആഗ്രഹിക്കും... അവനില്ലേൽ ഇന്നലെ കാണാരുന്നു...നീയെന്ത് ചെയ്യും ഒറ്റക്ക്..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹനയുടെ മനസ്സിലേക്ക് മിന്നൽപോലെ കടന്നുവന്നത് ആ പൊതിയായിരുന്നു... ഡ്രസ്സുകൾക്കിടയിൽ കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പാന്റി... ആ ഓർമ്മ മാത്രം മതി അവളുടെ ഉള്ളം വീണ്ടും കലങ്ങാൻ. എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തതുപോലുള്ള ഒരു വിങ്ങൽ... ഇന്നും അത് ഓർക്കുമ്പോൾ ശരീരം മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥത ഇഴഞ്ഞുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അതിൽ തെറ്റൊന്നും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ലായിരിക്കാം... പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. "വീണ്ടും വീണ്ടും അക്കാര്യം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവനെ പുണ്യാളനാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ നീയൊക്കെ... അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയോട് ഞാൻ ഒരിക്കലും യോജിക്കില്ല... ഒരു അന്യ പെൺകുട്ടിയോട് ഇത്ര ഓവർ കേറിങ് ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല..." "ഇവൾക്കെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല..." രചന അവളെ പുച്ഛിച്ചു... "ഹന നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ പോവുന്നവരല്ലേ?!... കുറച്ചെങ്കിലും നീ അയാളെ  അണ്ടർസ്റ്റാൻഡ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്ക്... എന്റെ ഒരു വ്യൂ പോയിന്റിൽ ആൾ സെറ്റാണ്.. ജന്യൂവിനായിട്ട എനിക്ക് തോന്നിയെ... അല്ലേടി!" തൻഹ രചനെയേ നോക്കി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു... അത് കണ്ട് ഹന അവളെയൊന്ന് അടിമുടി നോക്കി... "എന്നാ നീ പോയ്‌ കെട്ട്..." അതും പറഞ്ഞ് ഹന വേഗത്തിൽ അവളുടെ എക്സ്പീരിമെന്റ് ബാക്കിവെച്ചിടത്തേക്ക് നടന്നു...പക്ഷേ കൈയിൽ  ടെസ്റ്റ് ട്യൂബ് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് അവിടെയായിരുന്നില്ല.... ------------------------------------ "അഷ്മിലെ... ഉമ്മാന്റെ കുട്ടിന്റെ മുഖമെന്താ വല്ലാതെ?!" സാധാരണ പോവുന്നെന്റെ തലേന്ന് അവൻ ദിയയെയും ഷെമിയെയും മോളെയും ഉമ്മയെയും കൂട്ടി ഒരു ഷോപ്പിംഗ് നു പോക്കുണ്ട്... ഇത്തവണ പല പ്രാവശ്യം ദിയ പറഞ്ഞ് നോകിയെങ്കിലും അഷ്മിൽ കൊണ്ടുപോവാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല... "എന്തോ ഒരു സുഖമില്ല..." "ഇത്... എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം... ഒരു പെണ്ണൊക്കെ സെറ്റായപ്പോ അവളെ തനിച്ചാക്കി പോവുന്നെന്റെ സങ്കടം... അല്ലേടാ..." അവൾ അവനെ കളിയാക്കി...അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... അവൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു... പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ ലോക്ക് തുറന്ന് ഗാലറിയിലെ ഫോട്ടോകൾ പരതി... അതിൽ ഒരെണ്ണം ക്ലിക്ക് ചെയ്തു... ഒറ്റ തവണ മാത്രം നോക്കി... പിന്നെ അവളുമായുള്ള ഓരോ മൊമന്റ്സും ഓർത്തെടുത്തു... ഇനിയും പെണ്ണിന്റെ ദേഷ്യം മാറിയില്ലേ?! എന്നോടൊന്നു സംസാരിച്ചൂടെ...?! ഇങ്ങനെയാണേൽ എങ്ങനെയാ പെണ്ണെ?!"... അവൻ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു... അവൻ അതിനിടക്ക് ഫായിയെയും ഹനയുടെ ഉമ്മനെയും വിളിച്ചു അവൻ പോവുന്നത് അറിയിച്ചു... അതോടൊപ്പം റഷീദിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പൈസ കൊടുത്ത് അത് അവളുടെ വീട്ടിൽ ഏൽപ്പിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു... ആ ഉപ്പാക്ക് അവൻ സ്വയം പ്രാപ്തിയോടെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് അഭിമാനം തോന്നി... സൈനബക്ക് അതിലൊന്നും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലെങ്കിലും മറുതൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല... നാളെ അവൻ പോകുന്നതുകൂടിയല്ലേ... അഷ്മിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്ത് ഹാളിലേക്ക് വച്ചു... സുബ്ഹി നിസ്കരിച്ച് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റും കഴിച്ചാണ് അവൻ ഇറങ്ങിയത്.... എയർപോർട്ടിലാക്കാൻ നിഹലാണ്... കൂടെ റഷീദും കയറിപ്പറ്റി... എയർപോർട്ട് വരെ അഷ്മിൽ കാര്യമായൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല... ആകെ മുഖം വല്ലാതെയാണ്... റഷീദും നിഹാലും പല നാട്ടുകാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചാണ് അവിടെ വരെ ബോറടിയില്ലാതെ എത്തിയത്.... അഷ്മിൽ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് എയർപോർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നീങ്ങി.... ---------------------------------------- ഷഹാന അടുപ്പിലേക്ക് വെക്കാനുള്ള വിറക് കൊത്തുകയാണ്... അമ്മായമ്മ സുഹറ ഓരോന്നായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീക്കി വച്ചുകൊടുക്കുന്നുണ്ട്... ഷഹാന നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്... നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു... ഓരോ വെട്ടും കൊടുക്കുമ്പോഴും കൈകൾക്ക് നല്ല ഭാരമെന്ന പോലെ തോന്നുന്നു. എങ്കിലും ഒന്നും പറയാതെ അവൾ വീണ്ടും കോടാലി ഉയർത്തി വിറകിലേക്ക് ആഞ്ഞുവീഴ്ത്തി. ";ഇങ്ങനെ കൊത്തിയാൽ ഇന്ന് കഴിയൂല... കുറച്ച് ഊക്കിൽ അങ്ങോട്ട് കൊത്തികൂടെ.." സുഹറ അവളോട് ശബ്ദമുയർത്തി. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ഷഹാന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒന്ന് തലയാട്ടിയിട്ട് വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകി. കുറച്ചപ്പുറത്ത് അൻവറിന്റെ പെങ്ങൾ ഫോണിൽ കുത്തിക്കൊണ്ട് എന്തോ കൊറിച്ചുതിന്നുകയാണ്... ഇടയ്ക്കിടെ ഒന്ന് തലപൊക്കി ഷഹാനയെ നോക്കും... പിന്നെ വീണ്ടും ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പതിയും. വീട്ടിലെ ജോലികളിലൊന്നും കൈവെക്കണമെന്ന ഭാവം പോലും അവൾക്കില്ല. ഷഹാനയാകട്ടെ, കൈകൾ വിറച്ചിട്ടും ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. ഒന്ന് നിന്നാൽ പോലും വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും കുറ്റം കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന പേടി അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും നിറഞ്ഞുനിന്നു. പുലർച്ചെ കണ്ണുതുറക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ അവസാനിക്കാത്ത ജോലികൾ... അതിനിടയിൽ അമ്മായമ്മയുടെ ശകാരങ്ങൾ... ചെയ്താലും കുറ്റം, ചെയ്തില്ലെങ്കിലും കുറ്റം. അൻവറാകട്ടെ, ഭാര്യയുടെ ക്ഷീണമോ കണ്ണുനീരോ ഒന്നും കാണാത്തവനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ശബ്ദമുയർത്തും... ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ അവളെ പിടിച്ചുതള്ളുകയോ കൈയേറ്റം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യും. അവൾ എത്ര കരഞ്ഞുപറഞ്ഞാലും, "എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ പലതും സഹിക്കേണ്ടി വരും" എന്നതാണ് അവന്റെ പക്ഷം... ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും നടന്നിരുന്ന ഷഹാന, ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ശബ്ദം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങൾ ആരോടും തുറന്നു പറയാനാവാതെ അവൾ എല്ലാം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒതുക്കി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഏറ്റവും വേദനിച്ചത് ശരീരത്തിലേറ്റ മുറിവുകളല്ല... സ്വന്തം വീടെന്ന് കരുതിയ സ്ഥലത്ത് ഒരു മനുഷ്യനെന്ന പരിഗണന പോലും ലഭിക്കാതിരുന്നതായിരുന്നു.... രാത്രികളിൽ അവൻ വീട്ടിലില്ലാത്ത ഓരോ നിമിഷവും, "എന്നിൽ എന്താണ് കുറവ്?" എന്ന ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിനെ നിശ്ശബ്ദമായി കീറിമുറിച്ചു. ശകാരവും മുറിവും സഹിക്കാമായിരുന്നു... പക്ഷേ, സ്നേഹം മറ്റൊരിടത്ത് തേടിപ്പോകുന്ന ആ വഞ്ചനയായിരുന്നു അവളെ ഓരോ ദിവസവും അൽപാൽപമായി തകർത്തത്.ഒരുകാലത്തു തന്റെ ജീവനായിരുന്നവൻ... നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും മുറിവേൽപ്പിക്കാത്തവൻ... ഇന്നിപ്പോൾ ഈ ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകളെല്ലാം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്... രാത്രി പായയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ ഓർത്തു... ദിവസം മുഴുവൻ ശരീരം പണിയെടുത്ത ക്ഷീണത്തിൽ ഷഹാന പതിയെ പായിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ അടച്ചെങ്കിലും മനസ്സിന് ഒരു വിശ്രമവുമില്ല. പകൽ കേട്ട ശകാരങ്ങളും സഹിച്ച അപമാനങ്ങളും അവളുടെ ചിന്തകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ ഒറ്റയടിക്ക്  ചവിട്ടി തുറന്നത്. "എടീ....ഷഹാനേ...!" അൻവറിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തോടെ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "ഞാനൊരു കാര്യം അറിഞ്ഞല്ലോ... നിന്റെ അനിയത്തിയെ കെട്ടാൻ പോകുന്നവൻ തിരിച്ചു പോയെടി... ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... അവളെ ഞാൻ മോഹിച്ചതാ... എന്താ ഒരു മേനിയഴക്... കണ്ടാൽ കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നില്ല... ഞാനവളെ എന്റെതാക്കിയാൽ പിന്നെ ഒരുത്തനും എച്ചിൽ തിന്നാൻ വരത്തില്ല ല്ലോ...പിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി അവൾ ഈ അൻവറിനുള്ളതാ..." "ച്ചീ... നിനക്കൊരിക്കലും അവളെ തൊടാൻ പറ്റില്ല... എന്നെപോലെ അവൾക്ക് കിട്ടിയത് ഒരു മൂരാച്ചിയെ അല്ല... പെൺകുട്ടിയെ റെസ്‌പെക്ട് ചെയ്യുന്ന അവളുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക്....ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്ക്...തുണയാവുന്നവനാ... അവളെ ജീവനെ പോലെ കാണുന്നവനാ..." അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ കോളറിൽ കുത്തിപിടിച്ചു... അവൻ വർധിച്ച ദേഷ്യത്തോടെ അവളിലേക്ക് അടുത്തു... "ഇന്ന്... എനിക്ക് നല്ല സുഖമില്ല..." ശബ്ദം വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും അവന് വിഷയമായിരുന്നില്ല. അവൾ എതിർത്തിട്ടും, കരഞ്ഞുപറഞ്ഞിട്ടും, അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അവളെ ബലമായി കീഴടക്കി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞത് നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ പോലും ശക്തിയില്ലാതെ ഷഹാന ചുരുണ്ടുകിടന്നു. ശരീരത്തെക്കാൾ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റത് അവളുടെ മനസ്സിനായിരുന്നു. ഒരാളെ ജീവിതപങ്കാളിയെന്ന് വിളിച്ചിട്ടും, സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനും മാന്യതയ്ക്കും വിലയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ രാത്രിയിൽ അവളെ വീണ്ടും തകർത്തു.... തുടരും...... 🤍 അങ്ങനെ അഷ്മിലിനെ ഞാൻ വണ്ടി കയറ്റി വിട്ടിട്ടുണ്ട്... ഇനി അവർ ബ്രേക്ക്‌അപ്പ്‌ ആവും... ഹന ആൾ ശെരിയല്ല 😤 #💘 Love Forever #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

Part 82 " കൊറേ നേരം ആയില്ലേ ഈ ഇരുപ്പ് തന്നെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, ഒന്ന് നടന്നിട്ട് വരാം " : ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ എണീറ്റ് കൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ അവനോട് പരിഭവം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ സ്വീകരണം അവഗണിക്കാതെ ആ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ എണീറ്റു. അസ്തമന സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മണലിൽ കൂടി ആകാശത്തെയും കടലിനെയും സാക്ഷി നിർത്തി കൊണ്ട് അവർ കൈ കോർത്ത് നടന്നു. അവർക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു സ്ഥാനം പിടിച്ചത് എങ്കിലും രണ്ട് പേരും ആ മൗനം ആ നിമിഷം അത്ര ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന പലരുടെയും നോട്ടവും ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കൈ കോർത്ത് നടക്കുന്ന അവരിൽ എത്തുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവർ രണ്ട് പേരും ആ നിമിഷം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിൽ അതൊന്നും കണ്ടതെ ഇല്ല അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചതെ ഇല്ല. അന്ന് സൂര്യൻ അസ്‌തമിച്ച് അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരിക്ക് ഉള്ളിൽ കണ്ണൻ എന്ന വ്യക്തിയോട് ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന  പേടിയും ഭയവും വിട്ടോഴിഞ്ഞിരുന്നു പകരം അവിടെ അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞു. തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുന്നിൽ നടക്കുന്നവനെ നോക്കും തോറും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തെന്ന് ഇല്ലാത്ത സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും ഇത് പോലെ ഒരു സമാധാനം നിറഞ്ഞ ജീവിതം പ്രദീക്ഷിച്ച് ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അവൾ കണ്ണന്റെ താലിക്ക് മുൻപിൽ തല കുനിച്ചത്. ' തന്നെ കണ്ണേട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ...? ' അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ ഒക്കെ വഴക്കും അടിയും കൊണ്ട് കിടന്നേഞ്ഞേ താൻ, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും തിരിഞ്ഞ് നോക്കില്ല. അവൾ ഓർത്തു. വീണ്ടും മുന്നിൽ നോക്കിയതും തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് റോഡിന് ഇരു വശവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി റോഡ് മുറിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അവൾ പോലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ദ ഇത് പോലെ ആണ് തന്റെ യാത്ര. എത്ര ദിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും തനിക്ക് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല ആ കരവലയം തന്നെ സുരക്ഷിതമായി നയിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് അച്ഛനുമായി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ എത്ര തിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും അച്ഛൻ ഞാൻ എന്നൊരു വ്യക്തിയെ പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയം ആണ്. അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ ലെച്ചു ചേച്ചി അച്ചന്റെ കൈ ചുറ്റി പിടിച്ച് അച്ഛനോട് ഒട്ടി ചേർന്ന് നടക്കും. അന്നൊക്കെ വാങ്ങിയ സാധനവും കയ്യിൽ താങ്ങി അവരെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചുറ്റും ഭയന്ന് നടന്നിടത്ത് ഇന്ന് ചുറ്റും ഉള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ച് താൻ നടക്കുന്നു. അത് ഓർത്തതെ അവളുടെ ചിരിയുടെ മാറ്റ് കൂടി. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടേ....? " : റോഡ് മുറിച്ച് കടന്ന് ഒരത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് കണ്ണൻ തിരക്കി. അവന്റെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അതൊട്ട് പൂർണ്ണമായി കേട്ടതും ഇല്ല. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത് എന്ന്...? " : സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നവളെ കണ്ടതും കണ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണോന്ന് വിടർന്നു. എങ്കിലും എന്ത് പറയും എന്നൊരു ആശങ്കയിൽ അവൾ പരുങ്ങി. എന്തൊക്കെയോ വേണം എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്താ എങ്ങന എന്നൊക്കെ ഉള്ള പിരിമുറുക്കം അവളെ പൊതിഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. " അത് വീട്ടിൽ ആഹാരം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ.... വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കഴിക്കാം " : എന്തെങ്കിലും വേണം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ട് അല്ല മറിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ആഹാരം നശിച്ച് പോകില്ലേ എന്ന് ഓർത്താണ് ഗൗരി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. " ഇപ്പൊ തന്നെ സന്ധ്യ ആയില്ലേ.... ഇനി ബസ്സ് കിട്ടി അവിടെ എത്തുമ്പോ ഒരു സമയം ആകും. ഇപ്പൊ തന്നെ വിശക്കുന്നില്ലേ...?. " : കണ്ണൻ അവളോട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതിന് അവൾ പോലും അറിയാതെ അതെ എന്ന പോലെ തലയാട്ടി. സത്യത്തിൽ അവൾക്ക് ചെറുതായിട്ട് വിശപ്പ് വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആകെ ആ കപ്പലണ്ടി അല്ലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് കഴിച്ചുള്ളൂ. പിന്നെ ഓരോ കാഴ്ച കണ്ട് ഇരുന്നത് കൊണ്ട് വിശപ്പ് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിന്നെ ഇപ്പൊ കഴിക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ കൃത്യമായി അവളുടെ മനസ്സ് അവൾ പോലും അറിയാതെ തലയാട്ടലിലൂടെ അവനത് കാണിച്ച് കൊടുത്തു എന്ന് മാത്രം. " എന്താ വേണ്ടത്....? " : അവളുടെ പ്രതികരണം കണ്ടതും അവൻ തിരക്കി. " അത് കണ്ണേട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളത് മതി " : എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയാതെ അവൾ അവസാനം ഒന്ന് പരുങ്ങി കൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് എന്താന്ന് ആണോ ഞാൻ ചോദിച്ചേ....? " : അവളുടെ മറുപടി ഇഷ്ടമാകാത്ത പോലെ ഒരു പിരുകം പൊക്കി കൊണ്ട് അവൻ തിരക്കി. " അല്ല.. അത് പിന്നെ എനിക്ക് എന്താ വേണ്ടേ എന്ന് അറിയാത്തൊണ്ട " : അവന്റെ ഗൗരവം കണ്ടതും അവൾ ഉള്ള കാര്യം അത് പോലെ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പറച്ചിൽ കേട്ടതും അവന് ചിരി വന്നെങ്കിലും അറിയാതെ അവന്റെ കൈ നെറ്റി ഒന്ന് തടവി പോയി. " എങ്കിൽ അന്ന് കഴിച്ച ബിരിയാണി കഴിക്കാം " : അന്ന് ഉച്ചക്ക് സാബുവും ആയി കടയിൽ  കയറിയപ്പോൾ ബിരിയാണി ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചവളെ ഓർമ വന്നതും അവൻ തിരക്കി. " ഇപ്പോഴോ...? ബിരിയാണിയോ...? " : ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴാണോ കഴിക്കണേ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഗൗരി അവനെ മിഴിച്ച് നോക്കി. " ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിച്ചൂടാ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ..? " : കണ്ണൻ " ഇ.. ഇല്ല എന്നാലും ചോറ് ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് അല്ലെ കഴിക്കുന്നേ. പിന്നെ ഈ സമയത്ത് അതൊന്നും കിട്ടൂല്ലല്ലോ " : അവൾ ഒരു താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത പോലെ പറഞ്ഞു. ബിരിയാണി ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് വെക്കുന്നത് അല്ലെ അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും കാണുമല്ലോ എന്ന ഭാവം ആണ് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ. " അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല എപ്പോ കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നോ അപ്പൊ കഴിക്കാം... പിന്നെ കിട്ടുവോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ പോയി നോക്കിയാൽ അല്ലെ അറിയൂ " : അവളുടെ വല്ലായിമ മനസ്സിലായത് പോലെ കണ്ണൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അന്ന് പോയ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനായി ഓട്ടോ തിരഞ്ഞു. " എങ്കിൽ.... എങ്കിൽ എനിക്ക് തട്ട് ദോശ മതി. " : ഈ സമയത്ത് ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും അതുപോലെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിൽ വീണ്ടും പോകാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടും ഗൗരി മെല്ലെ കണ്ണന്റെ കയ്യിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കയ്യിലെ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും കണ്ണൻ തല ചെരിച്ച് അവളെ നോക്കി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ വല്ലായിമ അവന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് കൊണ്ട് ബീച്ചിന് അറ്റത്തുള്ള വഴിയോര കടകളിലേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിൽ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നവരുടെയും അവരുടെ വണ്ടികളുടെയും ഓട്ടോയുടെയും ബസ്സിന്റെയും ഒക്കെ ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ സന്ധ്യ ഉണർന്നു. ആരും ആരെയും നോക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ധൃതി പിടിച്ച് ഓടുന്ന നഗരം. ഗൗരി എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ആ ഒരുവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വരുന്ന ഒരാളുടെ ചെറിയൊരു നോട്ടമോ സ്പർശമോ പോലും അവൾക്ക് നേരെ ഏൽക്കാത്ത വിധം അത്രയും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞ് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവനും നടന്നു. മുഖത്തേക്ക് അടിച്ച ആവിയാണ് അവളെ നേരെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ചെറുതെന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്നാൽ അത്ര സൗകര്യം ഇല്ലാത്തൊരു തട്ടുകട. ഒരു പ്രായം ചെന്നൊരു അപ്പൂപ്പനും, മദ്യവയസകി ആയൊരു സ്ത്രീയും അവരുടെ മകൻ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ഒരു മീശ മുളച്ച് വരുന്നൊരു പയ്യനും അതിനകത്ത് ദൃതിയിൽ പണിയിലാണ്. സദ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ടും ബീച്ചിനോട് ചേർന്ന് ഉള്ള കട ആയത് കൊണ്ടും ചായക്കും കടിക്കും ആഹാരത്തിനും ഒക്കെ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. " എന്താ മക്കളെ വേണ്ടേ....? ചായ ആണോ...? " : ആ അപ്പുപ്പൻ അവർ രണ്ട് പേരോടുമായി തിരക്കി. " അത് കഴിക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത്...? " : കണ്ണൻ ഗൗരിയെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് തിരക്കി. " കഴിക്കാൻ... അപ്പം, പൊറോട്ട, ദോശ... പിന്നെ കൂട്ടാൻ ആയിട്ട് ചിക്കൻ കറി, ചിക്കൻ റോസ്റ്റ്, ബീഫ് കറി, ബീഫ് റോസ്റ്റ്, അയല കറി, സാമ്പാർ, ചമ്മന്തി എന്താ വേണ്ടേ " : ദോശ ചുടുന്നതിന് ഇടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണന്റെ നോട്ടം ഗൗരിയെ തേടി എത്തി. അവളുടെ കണ്ണ് പോയ ഇടം ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് അവൻ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫ് റോസ്സ്റ്റും " : കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സൗമ്യേ ഈ പിള്ളേർക്ക് രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫും ഇതുത്തേക്ക്. അത് മാത്രം മതിയോ മക്കളെ ചായയോ കാപ്പിയോ മറ്റോ വേണോ...? : ആദ്യം അവിടെ നിന്ന ചേച്ചിയോടും പിന്നെ അവരോടുമായി തിരക്കി. " എന്ത് വേണം....? " : ആ ചോദ്യം കേട്ടതും കണ്ണൻ അവളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. എവിടുന്ന് അവിടെ അവനെ തന്നെ കണ്ണും വിടർത്തി നോക്കി നിൽക്കുവാണ്. തട്ട് ദോശ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ചോദ്യം ഒന്നും ഇല്ലാതെ പൊറോട്ടയും ബീഫും പറഞ്ഞതിന്റെ ആണ് ആ നിൽപ്പ് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. " ചായ പറയട്ടെ...? " : അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും സൗമ്യമായി അവൻ തിരക്കി. " ച... ചായ വേണ്ട കാപ്പി മതി " : ഗൗരി അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സുമേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ രണ്ട് കാപ്പിയും കൂടി ഇട്ട് ഈ പിള്ളേർക്ക് കൊടുക്ക്. മക്കൾ എന്ന അങ്ങോട്ട് പോയി ഇരുന്നോ അവൾ അങ്ങ് കൊണ്ട് തരും. ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് നല്ല തിരക്കാ ഇരിക്കാൻ ഒന്നും ചിലപ്പോൾ സ്ഥലം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല. " : അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളെയും കൊണ്ട് റോഡിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി ഉള്ളിലേക്ക് കിടക്കുന്ന ടേബിളിൽ വന്ന് ഇരുന്നു കണ്ണൻ. ഗൗരി എന്നാൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കുവാണ്. ദോശ മതി എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ പല മസാലകളുടെയും മണം അടിച്ച് കൊതി വന്ന് നോക്കി നിന്നതാണ് അത് വാങ്ങി തരണം എന്നും പറയാനായി തുണിഞ്ഞതുമാണ് പക്ഷെ താൻ പറയാതെ തന്നെ തന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി വാങ്ങിയവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അത്രയും നിറഞ്ഞിരുന്നു അവളുടെ. " എന്തേ കഴിക്കുന്നില്ലേ....? " : ആഹാരം മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കഴിക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും ഒന്ന് പതറി കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം മാറ്റി മെല്ലെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് തല കുനിച്ചു പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളിൽ നിന്ന് ആ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നേരം തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നവളെ അവനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം അവളിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളും, പൂർണമായിട്ട് തന്നെ ഉൾക്കൊണ്ടില്ല എങ്കിലും തന്നിലുള്ള അവളുടെ പേടി മാറണം എന്ന് അവനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവളെ നോക്കി ഒരു ചിരിയോടെ അവനും കഴിച്ച് തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇവരെ തന്നെ വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്ന രണ്ട് ജോഡി കണ്ണുകളെ അവർ ആ നിമിഷം കണ്ടില്ല. ഗൗരിയും കണ്ണനും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകാൻ ഉള്ള ബസ്സ് കയറിയത് കണ്ടതും. അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. തുടരും....... എത്രത്തോളം നന്നായി എഴുതാൻ പറ്റി എന്ന് അറിയില്ല 🙂 ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഇപ്പൊ ആകെ ഹോസ്പിറ്റൽ മയം ആണ്. അപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാട്ടെ ❤️🫂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #love #പ്രണയം #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ

എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എനിക്കിപ്പോ ഒരു കല്യാണം വേണ്ട.. ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് അതിന് തയ്യാറായിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അമ്മ വെറുതെ എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത്." മിത്ര ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലെ സ്ലാബിൽ കേറി ഇരുന്നു. "തത്കാലം നീ ഈ വേഷമൊക്കെ മാറ്റി നല്ലൊരു സാരിയോ ചുരിദാറോ ഇട്ട് ഒരുങ്ങി നിൽക്ക് മോളെ. അമ്മ ബ്രോക്കറിനോട് ചെക്കനേം കൂട്ടരേം ഇന്ന് ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞ് പോയില്ലേ. ഇനിയിപ്പോ മാറ്റി പറയാനും പറ്റില്ല. അവരിങ്ങു എത്താറായി. അതുകൊണ്ട് എന്റെ പൊന്ന് മോള് ഇപ്പോ പോയി റെഡിയായി വാ. വെറുതെ വരുന്നവരുടെ മുന്നിൽ അമ്മയെ നാണം കെടുത്തരുത് മോള്. നിനക്ക് ഇപ്പോ കല്യാണം വേണ്ടെങ്കി വേണ്ട. ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. ബ്രോക്കർ വന്ന് നല്ല പയ്യനാണെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട അമ്മ അവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞത്." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോ മിത്രയുടെ മനസ്സൊന്നു അലിഞ്ഞു. "ശരി... ഈ ഒരു തവണത്തേക്ക് ഞാൻ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു." അത് പറഞ്ഞിട്ട് മിത്ര റൂമിലേക്ക് കയറി പോയി. "നിനക്ക് ചെക്കന്റെ ഫോട്ടോ കാണണ്ടേ മോളെ." വിമല വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. "നടക്കാത്ത കല്യാണത്തിന് ചെക്കനെ കണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നുമില്ലല്ലോ അമ്മേ." മിത്രയുടെ മറുപടി വിമലയെ നിരാശപ്പെടുത്തി. അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മിത്ര നല്ലൊരു സാരി ഉടുത്ത് അത്യാവശ്യം മേക്കപ്പ് ഒക്കെ ചെയ്ത് ഒരുങ്ങി വന്നു. എല്ലാം അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കാരണമാണ് അവൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്. "മോളെ... അവരൊക്കെ ഇപ്പോ ഇങ്ങെത്തും. പയ്യന്റെ ചേട്ടനും ഭാര്യയും അവന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനുമാണ് കൂടെ വരുന്നത്. ബ്രോക്കറിനും കൂടെ ചേർത്ത് മൊത്തം 5 ചായ എടുത്തു വച്ചോ. അമ്മ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കുമ്പോ ചായയും കൊണ്ട് വന്നേക്കണം." മകൾക്ക് നിർദേശം നൽകിയിട്ട് വിമല പൂമുഖത്തേക്ക് പോയി. "ചേച്ചി ചെക്കന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടോ? ആൾ നല്ല സുന്ദരനാ. സെക്രട്ടറിയേറ്റിലാ ജോലി." അനിയത്തി മാളു അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന് പറഞ്ഞതൊന്നും മിത്ര അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. Sbi ബാങ്കിൽ ക്ലാർക്ക് ആണ് മിത്ര. രണ്ട് വർഷമായി ജോലി കിട്ടിയിട്ട്.. ഇപ്പോ അവൾക്ക് 27 വയസ്സുണ്ട്. ജോലി കിട്ടിയപ്പോ മുതൽ അമ്മ അവളെ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴെല്ലാം ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് മിത്ര ഓരോ ആലോചനയിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ വിമല അവളോട് പറയാതെ ഒരു പെണ്ണ് കാണൽ ഫിക്സ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. "ചേച്ചി എന്താ ഇത്ര നാളും കല്യാണം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നത്.? ചേച്ചിക്ക് വേറെ ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമുണ്ടോ?" മാളുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും മിത്ര ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി. "ഒന്ന് പോടീ..." മിത്ര പുച്ഛത്തോടെ ചുണ്ട് കോട്ടി. "അങ്ങനെ വല്ലോം ഉണ്ടെങ്കിൽ കൈയ്യോടെ അമ്മയോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞോ. ഇല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോ ഇപ്പോ വരുന്ന പയ്യന് ചേച്ചിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മ ഇതങ്ങു നടത്തിയേക്കും? " മാളു പറഞ്ഞു. "എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ അമ്മ എന്റെ കല്യാണം നടത്തുന്നത് എനിക്കൊന്ന് കാണണം." മിത്ര രൂക്ഷമായി അനിയത്തിയെ നോക്കി. "നമുക്ക് കാണാം... അയ്യോ പയ്യൻ വന്നെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ പോയി എന്റെ ഭാവി ചേട്ടനെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് വരട്ടെ." മാളുവിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടതും മിത്രയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "ആരാടി നിന്റെ ചേട്ടൻ.." മിത്ര അവളുടെ ചെവിക്ക് പിടിക്കാൻ ചെന്നു. "നീ പോടീ ചേച്ചി..." മിത്രയെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തിയിട്ട് മാളു ഓടിപ്പോയി. ഡിഗ്രി രണ്ടാമത്തെ വർഷം പഠിക്കുകയാണ് മാളു. അവരുടെ അച്ഛൻ നേരത്തെ മരിച്ചു പോയതാണ്. അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് വിമല അവരെ വളർത്തിയത്. ******** "മോളെ... നീ പോയി ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വാ." അഥിതികളെ സ്വീകരിച്ചു ഇരുത്തിയിട്ട് വിമല മാളുവിനോട് പറഞ്ഞു. "ശരി അമ്മേ..." മാളു ഉടനെ തന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ വാതിൽ പടിയിൽ ചാരി നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഏതേതോ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മിത്ര. ആ സമയം അവളുടെ മനസിലത്രയും നിറഞ്ഞു നിന്നത് ഒരിക്കൽ അവളുടെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന രാഹുലിനെ കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു. തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞിട്ട് വർഷം 5 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഇന്നും അവനോടൊപ്പമുള്ള ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. "ചേച്ചി... മാളുവിന്റെ വിളിയാണ് മിത്രയെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുണർത്തിയത്. "എന്താ മാളു..?" "അമ്മ ചായ കൊണ്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു. "ആഹ്..." തലയാട്ടി കൊണ്ട് മിത്ര ചായ നിറച്ച കപ്പുകൾ ട്രെയിൽ എടുത്തു വച്ചു. "പലഹാരം നിറച്ചു വച്ച പ്ളേറ്റുകൾ ഞാൻ കൊണ്ട് വരാം. മാളു പറഞ്ഞു. ചായയുമായി മിത്ര മുന്നിൽ നടക്കുമ്പോ മാളു ചായ കപ്പും കൊണ്ട് പിന്നാലെ ചെന്നു. മിത്രയ്ക്ക് ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം വന്നില്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണ് കാണലിനെ കുറിച്ചൊന്നും അവൾ ചിന്തിച്ചിട്ട് കൂടി ഇല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അതിനായി മാനസികമായി തയ്യാറെടുക്കാനും മിത്രയ്ക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല. അവൾ ഓരോരുത്തർക്കായി ചായ നൽകി. ചേച്ചിയുടെ ചലനങ്ങളും മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ഭാവങ്ങളും വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് മാളു അമ്മയുടെ അരികിൽ നിന്നു. മിത്രയെ പോലെ തന്നെ ഈ പെണ്ണ് കാണലിനു ചെക്കനും താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത പോലെയാണ് അവന്റെ ഇരിപ്പ് കണ്ടപ്പോ മാളുവിന്‌ തോന്നിയത്. കാരണം മിത്രയെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യൻ അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ പോലും അവളെ ഒന്ന് നോക്കുന്നില്ല. രണ്ട് പേർക്കും താല്പര്യം ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ കല്യാണം നടക്കില്ലെന്നും തനിക്ക് ഇത്രയും സുന്ദരനായ ചേട്ടനെ കിട്ടാൻ പോണില്ലെന്നും നിരാശയോടെ മാളു ഓർത്തു. അവളെങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു നിക്കും നേരം മിത്ര ചായ അടങ്ങിയ ട്രെയുമായി പയ്യന് മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു. ചേച്ചിയും ചേട്ടനും മുഖാ മുഖം നോക്കുന്ന നിമിഷത്തിനായിട്ടാണ് മാളു കാത്ത് നിന്നത്. "മിത്ര മോളെ... ഇതാണ് മോളെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്ന പയ്യൻ. പേര് രാഹുൽ. സെക്രട്ടറിയേറ്റ് ൽ ആണ് ജോലി. രാഹുൽ മോനെ... ഇത് മിത്ര. Sbi ബാങ്കിലാണ് ജോലി. ബ്രോക്കർ ബാലൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പരിചയപ്പെടുത്തി. രാഹുലെന്ന പേര് കേട്ടപ്പോ മിത്ര ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആളെ നോക്കി. രാഹുലും മിത്രയെന്ന പേര് കേട്ടപ്പോ ഞെട്ടലോടെ തന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഇരുവരുടെയും നോട്ടങ്ങൾ തമ്മിലിടഞ്ഞു. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രാണന്റെ പാതി ആയവനെ കണ്ട് മിത്രയുടെ മുഖത്ത് ഞെട്ടലും സന്തോഷവും സങ്കടവുമൊക്കെ മിന്നി മായുമ്പോ അവളെ കണ്ട പാടെ കാർമേഘം പോലെ ഇരുണ്ടു പോയിരുന്നു രാഹുലിന്റെ മുഖം. അവന്റെ മുഖത്തും കണ്ണിലും നിറയുന്ന വെറുപ്പ് മിത്രയ്ക്ക് മാത്രം മനസ്സിലായി. ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി അവൾ രാഹുലിനോട് ചായ എടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. മിത്രയെ നോക്കി പുച്ഛിചൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രാഹുൽ ചായ കപ്പ് എടുത്തു കയ്യിൽ പിടിച്ചു. മാളു അവരെ രണ്ട് പേരെയും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. എന്നിട്ടും രാഹുലിന്റെയും മിത്രയുടെയും മുഖ ഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "നിങ്ങൾ വീട്ടുകാർ സംസാരിക്കുമ്പോഴേക്കും പെണ്ണും ചെക്കനും എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കട്ടെ. അവർക്ക് ഇഷ്ടമായാൽ അല്ലെ ഈ ആലോചന മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റു. ബ്രോക്കർ ബാലൻ പറഞ്ഞു. "അത് ശരിയാ... രണ്ടാളും തമ്മിലൊന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ അല്ലേ. രാഹുലിന്റെ ചേട്ടൻ വിശാൽ വിമലയോട് പറഞ്ഞു. "ആഹ്ഹ്... മോളെ നീ രാഹുലിനെയും കൂട്ടി മുറിയിലേക്ക് ഇരുന്നോ." വിമല നിർദേശിച്ചു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ രണ്ട് പേർക്കും യാതൊന്നും സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അത് തുറന്ന് പറയാൻ അവസരം കിട്ടും മറ്റുള്ളവർ അവരെ സംസാരിക്കാൻ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ******** "ഞാൻ ഈ ജീവിതത്തിൽ ആരെയാണോ ഒരിക്കലും കാണരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത് ആ നിന്നെ തന്നെ ഈശ്വരൻ എന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ട് വന്ന് നിർത്തിയല്ലോ. ഇതിന് മാത്രം എന്ത് പാപമാണോ ഞാൻ ചെയ്തത്." മിത്രയുടെ മുറിയിൽ എത്തിയപാടെ അവൻ അവളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞു എന്നെ കണ്ടിട്ടും രാഹുലേട്ടന് എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം ഒരു തരി പോലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ." മിത്ര നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "നിന്നോടുള്ള ദേഷ്യം ഞാൻ മരിച്ചാലും മാറില്ല. അത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പാണ് എനിക്ക് നിന്നെ. എന്നെ ചതിച്ചവളല്ലേ നീ. നീയുമായുള്ള എല്ലാ ബന്ധവും അവസാനിപ്പിച്ചു ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീ കാരണമാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുകയും കല്യാണം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത പൂജയുമായുള്ള എന്റെ കല്യാണം മുടങ്ങി പോയത്." വെറുപ്പോടെ തന്നെ നോക്കി രാഹുൽ പറയുന്നത് കേട്ട് മിത്ര തളർന്ന് പോയി. പിരിഞ്ഞു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇന്നും അവനെ മറക്കാൻ കഴിയാതെ ഓരോ ദിവസവും താൻ ഉരുകി ഉരുകി ജീവിക്കുകയാണ്. അതേസമയം രാഹുൽ തന്നെ മറന്ന് മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കുകയും അവളെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന അറിവ് മിത്രയെ അടിമുടി തളർത്തി. അഞ്ജലി #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ വിരി മാറ്റി ദീപ്തിയുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നോക്കിയ മീര അവിടെ അരങ്ങേറുന്ന രംഗം കണ്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി. ആ കാഴ്ചയിൽ ഹൃദയവും മനസ്സും ഒരുപോലെ തകർന്ന് പോയ അവൾക്ക് തന്റെ ശിരസ്സ് പൊട്ടിപിളരുന്നത് പോലെ തോന്നി. വല്ലാത്ത ആവേശത്തോടെ ദീപ്തിയെ വാരിപ്പുണർന്ന് അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ശ്രീഹരിയെയാണ് മീര അവിടെ കണ്ടത്. ശ്രീഹരിക്ക് പൂർണ്ണമായും വിധേയയായി അവൻ നൽകുന്ന സുഖത്തിൽ പുളയുകയാണ് ദീപ്തി. ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും ആ കാഴ്ച കണ്ട് നിൽക്കാനുള്ള ശക്തി മീരയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. നനഞ്ഞ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിന്ന് വായ പൊത്തി കരഞ്ഞു മീര. ഏറെ നേരം അവളാ നിൽപ്പ് നിന്ന് കരഞ്ഞു. പിന്നെപ്പോഴോ ഭിത്തിയിലൂടെ ഊർന്ന് നിലത്തേക്കിരുന്നു പോയി മീര. കാൽ മുട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ശബ്ദമില്ലാതെ അവൾ കരഞ്ഞു. ശ്രീഹരി പൂർണമായും മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെതായി മാറി കഴിഞ്ഞു. ഭാര്യ ജീവിച്ചിരിക്കെ അവൻ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ഇനി താൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമാണ് ഉള്ളതെന്ന് മീര ഓർത്തു. ശ്രീഹരി ആദ്യമായും അവസാനമായും അറിയേണ്ട പെണ്ണ് അവന്റെ ഭാര്യയായ താനാവണം എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. എത്ര വെറുപ്പ് കാണിച്ചാലും ശ്രീഹരി തന്നെ മറന്ന് മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ ചൂട് തേടി പോകില്ലെന്ന് മീരയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ആ വിശ്വാസമാണ് ഇന്ന് തകർന്നിരിക്കുന്നത്. താൻ ജീവനും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് മഴയിലൂടെ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് പേടിച്ചു വിറച്ചു വരുമ്പോ തനിക് താങ്ങായും തണലായും മാറേണ്ട ഭർത്താവ് മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ കിടപ്പറയിൽ... മീരയുടെ തകർച്ച പൂർണ്ണമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. വേണിയോട് താൻ ചെയ്ത ചതിക്ക് കാലം തനിക്ക് അധികം വൈകിപ്പിക്കാതെ തന്നെ കടുത്ത ശിക്ഷകൾ നൽകി പ്രഹരിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് വേദനയോടെ മീര ചിന്തിച്ചു. "ഇത്രയൊക്കെ ശിക്ഷ എനിക്ക് തരണമായിരുന്നോ ഈശ്വരാ... ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കാൻ മാത്രമുള്ള വല്യ തെറ്റുകളാണോ ഞാൻ ചെയ്തത്." മീര ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു. ബാഗ് മാറോട് അടക്കി പിടിച്ച് ആ പെരുമഴയത് ഇരുന്ന് അവൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. മഴയുടെ ഇരമ്പലിൽ അവളുടെ ശബ്ദം അലിഞ്ഞില്ലാതായി. മഴത്തുള്ളികൾ മീരയെ അടിമുടി നനച്ചു. അത് കാരണം അവളുടെ ശരീരം തണുത്തു മരവിച്ച പോലെയായി. പക്ഷേ അതൊന്നും മീര അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീഹരിക്ക് എങ്ങനെ ഇത്രയും തരം താഴാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. കണ്മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ചകൾ വിശ്വസിക്കാൻ അപ്പോഴേക്കും മീരയുടെ ഹൃദയത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ അത്രമേൽ അവളെ തളർത്തി. അപ്പോഴും അകത്ത് നിന്ന് അവരുടെ സീൽക്കാരങ്ങൾ അവളുടെ കാതിൽ വന്ന് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും കേൾക്കാൻ ത്രാണി ഇല്ലാതെ മീര തന്റെ ചെവി പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ ഇരിപ്പിൽ തണുത്തു മരവിച്ചു പോയ മീര എപ്പോഴോ ബോധം കേട്ട് തറയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു. ഇതൊന്നും അറിയാതെ ശ്രീഹരിയും ദീപ്തിയും തങ്ങളുടേതായ സുന്ദര നിമിഷങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദീപ്തി തളർച്ചയോടെ ശ്രീഹരിയുടെ നെഞ്ചിൽ തല വച്ച് കിടന്നു. അവനവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു. ശ്രീഹരി ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ പെണ്ണാണ് ഇപ്പോ ദീപ്തി. ആ സ്നേഹം അവനിപ്പോ അവളോടുണ്ട്. ദീപ്തി ഒരിക്കൽ കെട്ടിയതാണെന്നും അതിലൊരു കുട്ടി ഉണ്ടെന്ന കാര്യവും ശ്രീഹരിക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സിലിപ്പോ അവളുമൊത്തൊരു ജീവിതം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ മീരയും കിഷോറും ചേർന്ന് അകറ്റി. ആ ചതി തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോ മീരയെന്ന കുരുക്ക് കഴുത്തിന് ചുറ്റും പിടി മുറുക്കിയിരുന്നു. അതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് ഇനിയെങ്കിലും സ്വസ്ഥതയോടെയും സമാധാനത്തോടെയും തനിക്കായി ഒരു കുടുംബം കെട്ടിപ്പെടുത്തി ജീവിക്കണമെന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. ആ ജീവിതത്തിൽ മീര ആവരുത് തന്റെ ഭാര്യയായി എന്നവന് നിർബന്ധമുണ്ട്. അത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പാണ് ശ്രീഹരിക്ക് അവളോട്. ഈ ജന്മം ആ വെറുപ്പ് മാറുകയുമില്ല. മീര സ്വയം ഒഴിഞ്ഞു പോകാതെ കടിച്ചു തൂങ്ങി കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവനവളെ സഹിക്കുന്നത്. ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരു മെയ്യായി ഇഴുകി ചേർന്ന് ശ്രീഹരിയും ദീപ്തിയും കിടന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ കുളിരിൽ അവർ സുഖമുള്ള ഒരു ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ******** അർദ്ധ രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞ സമയത്താണ് ശ്രീഹരി ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണരുന്നത്. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോ അരികിൽ തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉറങ്ങുന്ന ദീപ്തിയെ കണ്ടപ്പോഴാണ് കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്ന് വന്നത്. ശ്രീഹരി അവളെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് നീക്കി കിടത്തി പുതപ്പ് കൊണ്ട് പുതപ്പിച്ചു. ശേഷം അവനെഴുന്നേറ്റ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തിട്ട് ഫോൺ എടുത്ത് സമയം നോക്കി. സമയം രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞെന്ന് കണ്ടതും അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഇത്രയും നേരം താൻ ഇവിടെ കിടന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയോ എന്നും ഈ നേരത്തിനിടയ്ക്ക് മീര വന്ന് തന്നെ അന്വേഷിച്ചു കാണുമോ എന്നും താൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞു കാണുമോ എന്നൊക്കെ ഓർത്ത് ശ്രീഹരി ആശങ്കപ്പെട്ടു. അവൻ ഉടനെ തന്നെ ദീപ്തിയെ തട്ടി വിളിച്ചു.. "ദീപ്തി... ഞാൻ പോയി മീര വന്നോന്നു നോക്കട്ടെ. നീ വാതിൽ അടച്ചോ. ഉറക്ക ചടവിൽ നിന്നും കണ്ണ് തുറന്ന ദീപ്തിയോട് പറഞ്ഞിട്ട് മറുപടിക്ക് കാത്ത് നിൽക്കാതെ ശ്രീഹരി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയി. പോകുമ്പോ അവൻ തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഒരുമ്മ നൽകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച ദീപ്തിക്ക് ശ്രീഹരിയുടെ ആ പോക്ക് നിരാശ നൽകി. എങ്കിലും അവളത് കാര്യമാക്കാതെ കുറച്ചു സമയം മുൻപ് കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങൾ മനസ്സിലോർത്തു നിർവൃതി അടഞ്ഞു കൊണ്ട് തലയിണ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു. ഇതേസമയം മുകളിലേക്ക് കയറി പോയ ശ്രീഹരി അവിടെ മീരയെ കാണാതെ വന്നപ്പോ ഞെട്ടിപ്പോയി. അർദ്ധ രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും മീര വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നോർത്ത് അവൻ ഭയന്നു. വീട് മുഴുവനും ഒരിക്കൽ കൂടി തിരഞ്ഞിട്ട് ശ്രീഹരി വീണ്ടും ദീപ്തിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അവൻ പോയത് പോലെ മടങ്ങി വന്നത് കണ്ടപ്പോ ദീപ്തി പെട്ടെന്ന് ഒരു മാക്സി എടുത്ത് ധരിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. "എന്താ ഹരി എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "മീര ഇതുവരെ എത്തിയിട്ടില്ല ദീപ്തി. സമയം രാത്രി 1 മണി കഴിഞ്ഞില്ലേ. ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു "അവൾ ചിലപ്പോ നാട്ടിൽ പോയിട്ടുണ്ടാകും ഹരി. ഇതിനൊക്കെ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ ആവണോ. "ഇല്ല ദീപ്തി അവൾ വീട്ടിലൊന്നും പോയിട്ടില്ല. എന്നോട് പറയാതെ പോവില്ല. രാവിലെ ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു പോയതാണ്. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് മീര കുറേ തവണ എന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ പക്ഷേ എടുത്തില്ല. വരാൻ ലേറ്റ് ആയപ്പോ അവളെ കൂട്ടികൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ശ്രീഹരി ടെൻഷൻ അടിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് ദീപ്തിക്ക് മനസ്സിലായി. സംഗതി ഗൗരവമുള്ളതാണെന്ന് അതോടെ അവൾക്കും ബോധ്യമായി. "രാത്രി ഈ മഴയത് അവളെ എവിടെ പോയി അന്വേഷിക്കും ഹരി? "അതാ എനിക്കും മനസ്സിലാകാത്തത്. മീരയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ കുറ്റം എന്റെ തലയിൽ തന്നെ വന്ന് വീഴും. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. ശ്രീഹരിക്ക് അതോർത്തയിരുന്നു കൂടുതൽ പേടി. ഇത്രയും രാത്രി ആയത് കൊണ്ട് മീരയ്ക്ക് എന്തോ അപകടം പറ്റി കാണുമെന്ന് തന്നെ അവൻ കരുതി. തന്റെ ഫോണിലേക്ക് അവൾ വിളിച്ചത് സഹായത്തിനാകുമെന്ന് ശ്രീഹരി ഊഹിച്ചു. "ഹരി മീരയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കിയോ. ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "ഇല്ല ദീപ്തി... അവളെ കാണാത്ത ടെൻഷനിൽ ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞ അതേ കുറിച്ച് ഓർത്തില്ല "എങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്ക്. "ശരി.... ശ്രീഹരി അപ്പോൾ തന്നെ മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. ആ സമയം ഇരുവരും ദീപ്തിയുടെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ദീപ്തിയുടെ ബെഡ്‌റൂമിന്റെ പുറം ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന് ഫോണിന്റെ റിങ്ടോൺ ശബ്ദം കേട്ടതും ശ്രീഹരിയും ദീപ്തിയും ഞെട്ടലോടെ പരസ്പരം നോക്കി. പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ ഇരുവരും മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ അവിടേക്ക് നടന്നെത്തി. തന്റെ ബെഡ്‌റൂമിന് പുറത്ത് മഴയിൽ നനഞൊട്ടി അനക്കമറ്റ് കിടക്കുന്ന മീരയെ കണ്ട് ദീപ്തി വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നുപോയി. ശ്രീഹരിയുടെ അവസ്ഥയും അത് തന്നെയായിരുന്നു. മഴവെള്ളം വീണു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തറയിൽ മീര കിടക്കാൻ കുറച്ചേറേ സമയമായതിനാൽ അവളുടെ ശരീരം തണുത്തു മരവിച്ചിരുന്നു. "ഹരി... മീര... മീര മരിച്ചു പോയോ?" അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന മീരയെ കണ്ട് ഭയന്ന് പോയ ദീപ്തി ചോദിച്ചു. ശ്രീഹരിയുടെ മനസ്സിലും ആ ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു. ഇരുവരും ഭയന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. തുടരും

#😍 ആദ്യ പ്രണയം #💑 Couple Goals 🥰 #📙 നോവൽ #കഥകൾ, പ്രണയകഥകൾ, തുടർക്കഥ, നോവൽ #✍️ Novel