#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _104 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഒട്ടും പറ്റുന്നില്ലേ " കാർത്തു അവനെ മുഖം ചുളിച്ചു നോക്കി. ഇല്ലെന്നവൻ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവൾക്കറിയാം അവനവിടെ അനുഭവിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട്. ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടാവും. എന്നിട്ടും പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇനിയതും തനിക്ക് വേണ്ടി സഹിക്കുന്നതാണോ.. അവൾ അരുമയോടെ അവന്റെ നെറുകയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത അവനെ അശോകൻ പിടിച്ച പിടിയാലേ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോരുകയായിരുന്നു. വേണ്ട.. ഞാനെന്റെ വീട്ടിൽ പോയിക്കൊള്ളാം എന്നവൻ ആവതും പറഞ്ഞതുമാണ്. പക്ഷേ അയാളുണ്ടോ വിടുന്നു . കാർത്തുവും ആ കാര്യത്തിൽ അവനൊപ്പമാണ്. "കൈക്ക് വയ്യല്ലോ ഡാ.. നീയും ഇവളും ഒറ്റക്കെന്ത് ചെയ്യാനാണ് " എന്നാണ് അയാൾ ആദ്യം മുടക്ക് കാരണം പറഞ്ഞത്. "സാരമില്ല... ശിവ വരും. അവൻ കൂടെ നിന്നോളും.ഇനിയിപ്പോ അടുക്കളയിൽ കാർത്തുവിന് സഹായം വേണേൽ.. അതിനും ഒരാളെ ഏർപാട് ചെയ്യാവുന്നതേ ഒള്ളു.." അവനത് പരിഹരിക്കാനുള്ള മാർഗവും അപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ശിവയും അവൻ പറഞ്ഞത് ശരി വെച്ചു. കാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇനിയിപ്പോ അശോകൻ പറഞ്ഞില്ലേലും അവനൊരു കുറവും വരുത്തില്ലല്ലോ. പക്ഷേ.. എടാ.. എനിക്കെന്തോ ഒരു ഭയം. ഞാനും നീയും ഇപ്പൊ ഒരു പോരാട്ടത്തിന് പറ്റിയ അവസ്ഥയിൽ അല്ല. പിന്നെ മഹേഷിനെ ഇപ്പൊയെനിക്ക് ഒട്ടും വിശ്വസമില്ല. മുറിവേറ്റ കാട്ട് മൃഗത്തെ പോലെ അവനൊരു അവസരം കാത്ത് നടപ്പാണ്. നിനക്കും അറിയാലോ അത്. എന്ത് എങ്ങനെ എപ്പോ ചെയ്യും എന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. കാരണം ചതിയുടെ കുറുക്കു വഴികളിൽ ബിരുദം എടുത്തവനാണ്. ഇതിപ്പോ വയ്യാതെ നീ...വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്.ശിവക്കൊരു പരിധിയില്ലേ.. നീ മാത്രമല്ലല്ലോ. കാർത്തു കൂടി നിനക്കൊപ്പമല്ലേ ഇനി.. അവനിനിയും.. വെറുതെ ഒരു റിസ്ക് എടുക്കണോ ഡാ.. നിങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ട് ഞാൻ പിന്നെങ്ങനെ സമാധാനത്തോടെ.. അല്ലേൽ പിന്നെ നിനക്കൊട്ടും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യെങ്കിൽ..ഞാനും തുളസിയും കൂടി നിന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വരാം. അതാവുമ്പോ നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുണ്ടാവുമല്ലോ.. " ഒരച്ഛന്റെ ആ ആശങ്കകളെയും ഭയത്തെയും അവനൊട്ടും വില കുറച്ചു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്നെ ഓർത്തല്ല.. കാർത്തുവിനെ തന്നെയാണ് അവനും ഓർത്തത്. അതുമല്ല.. താൻ കൂടെ ചെല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അയാളെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനും തോന്നിയില്ല. മുട്ട് മടക്കാത്ത ഒറ്റ കൊമ്പനെ പോലെ നടക്കുന്ന അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന് അതൊന്നും ശീലമില്ല. തന്റെ വീട്ടിൽ സൗകര്യങ്ങൾ എല്ലാമുണ്ട്. പക്ഷേ അയാൾ ശീലിച്ച സൗകര്യങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല. താൻ കാരണം.. തന്റെ പിടി വാശി കാരണം അയാളെ അങ്ങനൊരു റിസ്ക് ഏറ്റെടുപ്പിക്കാൻ അവനൊട്ടും തോന്നിയില്ല. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ അവൻ വിട്ടു വീഴ്ച്ചക്കൊരുങ്ങി. അങ്ങനെ ആ കൂടെ പോന്നതാണ്. പക്ഷേ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ടവൻ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു. വേണമെങ്കിൽ അവനു വേണ്ടിയോരു ഹോം നേഴ്‌സിനെ ഏർപ്പാട് ചെയ്യിപ്പിക്കാം കൈ അഴിക്കുവോളമെന്നും അശോകൻ പറഞ്ഞതാണ്. "അതൊന്നും വേണ്ട.. ഞാൻ മതി..ഇല്ലേ..ഞാൻ പോരെ.." മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അശോകനോട്‌ പറയുന്നതിനൊപ്പം അവൾ കാശ്യോടും ചോദിച്ചു. "പിന്നില്ലാതെ.. നീ മതി.. നീ മതി..! ആ മുഖം കണ്ടിട്ടൊരു ചിരിയോടെ അവൻ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. ഒടുവിൽ അതിനൊരു തീരുമാനമായി. പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ... അവനൊരു കുറവും വരാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാതെ.. ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെയാണ് അവൾ അവനെ നോക്കുന്നത്. കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്. "ഇവിടിങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന പോലെ കാണുമ്പോ എനിക്കെന്തോ പോലെ.. അച്ഛനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം. നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ പോകാം കാശ്യേട്ടാ.." തന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ പതുങ്ങി കിടക്കുന്നവന്റെ നീണ്ടുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളെ അടക്കി വെക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ അവളൊന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു. "ശ്വാസം മുട്ടിയോന്നും അല്ലെന്റെ പൊന്നേ.." അവൻ നേരെ ഇരുന്ന നിമിഷം തന്നെ അവൾ അവനോട് ഒട്ടി ചേർന്നു.. "അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ... മൂപ്പരുടെ വെറുമൊരു ഡ്രൈവർ ആയ ഞാൻ..സുഖവാസം.എന്തൊരു വിരോധാഭാസമാണെന്ന് നോക്കണേ.." "അതൊക്കെ മുന്നേ അല്ലെ.. ഇപ്പൊ അശോകന്റെ മരുമോൻ പട്ടം കിട്ടിയില്ലേ.. സ്വന്തമായിട്ട്.ഇനിയിപ്പോ ഡ്രൈവർ ആണെങ്കിൽ തന്നെ എന്താ.. അതൊരു ജോലി അല്ലേ.. ന്റെ കാശ്യേട്ടൻ ഏറെ മോഹിച്ചു ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ജോലി.. പിന്നെന്താ പ്രശ്നം.. അതുമല്ല.. ആ ഡ്രൈവർ കാശി നാഥനെയാ എനിക്കിഷ്ടം.. അങ്ങേരെ ആ കോലത്തിൽ ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്കിപ്പോഴും ക്രഷ് അടിക്കും.. ആ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ അങ്ങനെ നെഞ്ചും വിരിച്ചിരികുമ്പോൾ എന്നാ പവറാ.. ഭംഗിയാ...എന്നിട്ടാണ്.." ആദ്യമൊരു ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെയവൾക്ക് ആകെ മൊത്തം ഒരു കള്ളത്തരമാണ്. അവനൊന്നൂറി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി അവളത് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ. "ഇനിയിപ്പോ ഞാനാ ജോലിയെങ്ങാനും വിട്ടാൽ കാർത്തിക തമ്പുരാട്ടി എന്നെ തേച്ചിട്ട് പോകുമോ അപ്പൊ..." അവനുമതേ കള്ളത്തരം തന്നെയാണ്. അതിനിച്ചിരി പുളിക്കും.. അങ്ങനിപ്പോ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാമെന്ന് പൊന്നു മോൻ വിചാരിക്കണ്ട ട്ടോ.. " പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവളൊന്നു കൂടി അവനിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.. "അത് വിട്.. എന്നിട്ട് പറ.. വീട്ടിൽ പോണോ.. വേണമെങ്കിൽ അച്ഛനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം.. കാശ്യേട്ടൻ ബുദ്ധിമുട്ടി നിക്കൊന്നും വേണ്ട.. അച്ഛന് പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവും.." "രണ്ടൂസം കൂടി ഇങ്ങനെ പോട്ടെ ഡീ.. ഞാൻ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്.. പിന്നെ നീയും ഉണ്ടല്ലോ.." കാശി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു. "നിന്റച്ഛൻ പറഞ്ഞത് പോലെ.. ആ നാറിയെ പേടിക്കണം.. പ്രതേകിച്ചു നീ കൂടി എനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവുമ്പോൾ.. ഈ ഒന്നര കൈ വെച്ചിട്ട് എനിക്ക് പരിധിയുണ്ടല്ലോ.." "ഓഓഓ.. ഇതൊക്കെ എന്ത്.. കാശി നാഥന് എന്നെ സേവ് ചെയ്യാൻ ഈ ഒന്നര കൈ തന്നെ ധാരാളം.." അവളൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അത്രയും വിശ്വാസമുണ്ടോ നിനക്കെന്നെ.." ആ വാക്കുകൾ അത് പോലെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു പോയൊരു തണുപ്പോടെ അവൻ ചോദിച്ചു. പിന്നില്ലാതെ..." അവളൊരുമ്മ കൊടുത്തു കൊണ്ടത് ഉറപ്പിച്ചു.. അവനുള്ളിലെ സ്നേഹം വിജയിക്കാൻ ഇനിയെന്ത് വേണം..! അവൾക്കവനെ വിശ്വാസമാണെന്ന്.. ഏത് പ്രതിസന്ധികളിലും കാശിനാഥൻ കൂടെ കാണും എന്നുള്ള വിശ്വാസം.. തീർച്ചയായും അത് സ്നേഹതിന്റെ ജയ മാണ്.. സ്നേഹമെന്നാൽ പലപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട് എന്നുള്ള വിശ്വാസം തന്നെയാണല്ലോ.. "അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഒരു ഐഡിയ ഉണ്ട്.. " കാശിക്ക് വീണ്ടും കുറുമ്പ്.. അതെന്താ.." കാർത്തു ആകാംഷയോടെ അവനെ നോക്കി. "നീ കൂടെ വരുന്നത് കൊണ്ട നിന്റച്ഛൻ എന്നെ എന്റെ വീട്ടിൽ വിടാതെ ഇവിടെ പിടിച്ചു തടവിലിട്ടത്. നീ ഇവിടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ തന്നെ നിൽക്ക്..ഞാൻ ഓക്കെയായിട്ട് നമ്മൾക്ക് ഒന്നൂടെ ഒളിച്ചോടി പോകാം.അപ്പോൾ പിന്നെ മഹേഷിനെ പേടിക്കേണ്ട.. എനിക്കെന്റെ വീട്ടിൽ പോകാം.. സൊ.. സിമ്പിൾ.." അവനൊരു താളത്തിൽ പറയുമ്പോൾ കാശിയെ രണ്ടു കൊടുക്കാനുള്ള ഭാവത്തോടെ ഒരുത്തി തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ... ആ ഐഡിയ വേണ്ട. ല്ലേ.." ആ നോട്ടത്തിലെ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ കാശി മാറ്റി പറഞ്ഞു. "എന്തേയ്.. ഐഡിയ കൊള്ളില്ലേ.." അവളതേ ഭാവത്തിൽ തന്നെ ചോദിച്ചു. "ഏയ്‌.. അതൊരു പൊട്ട ഐഡിയ.. നടക്കില്ല.. എനിക്കീ കുറുമ്പി പൂച്ചയെ കാണാതെ.. മിണ്ടാതെ.. ദേ ഇങ്ങനെ നെഞ്ചിൽ ചേർക്കാതെ എങ്ങനെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ പറ്റും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനവളെ വീണ്ടും വലിച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ചു.. 💥💥 കയറി വാ ശിവ... അശോകൻ ചിരിയോടെ തന്നെ ക്ഷണിച്ചിട്ടും അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശിവക്കൊരു വല്ലായ്മ. കാര്യം കാശി ഇവിടെ ആയത് കൊണ്ട് അവനുമൊരു സമാധാനമുണ്ട്. മഹേഷിന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ട് തന്നെയാണ് അത്. പക്ഷേ അവന് തോന്നുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഓടി പാഞ്ഞു വന്നു കണ്ടിട്ട് പോകാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്ന് ചെറിയൊരു സങ്കടമുണ്ട്. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല.. അവന്റെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുന്നത് പോലല്ലോ ഇപ്പൊ.. അത് കൊണ്ട് ഫോൺ വിളിയിൽ വിശേഷം ഒതുക്കി കാത്ത് നിൽപ്പാണ് അവനും കാശി ഓക്കെയാവാൻ. അതിനേക്കാൾ... കാശി ഒന്ന് ഒക്കെയായിക്കോട്ടേ ശിവ.. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞാൽ മതി അവന്റെ പെങ്ങളുടെ കാര്യം. അവൾക്കിപ്പോ കുഴപ്പമില്ലന്ന് ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞതാണ്.. അവന് കൂടുതൽ പ്രഷർ കൊടുക്കരുതെന്ന് ഡോക്ടർ വീണ്ടും പറഞ്ഞതാണ്.. നീയും കേട്ടതല്ലേ. ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞാൽ.. നമ്മൾ ചങ്ങലക്കിട്ട് പൂട്ടിയാലും അവൻ അത് പൊട്ടിച്ചിറങ്ങി പോകും.. തത്കാലം രണ്ടു ദിവസം കഴിയട്ടെ എന്ന് അശോകന്റെ തീരുമാനം.. അതവനും അംഗീകരിച്ചതാണ്. അന്ന് തന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അയാൾ തഞ്ചത്തിൽ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി പ്രതിവിധിയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതാണ്. നേരിട്ട് കണ്ടാൽ.. തന്നിൽ നിന്നും കാശി ആ രഹസ്യം ചൂണ്ടി എടുത്താലോ എന്നൊരു ഭയം കൂടിയുണ്ട് അവന്റെ മുമ്പിൽ ചെന്നു നിൽക്കാൻ. ഇതിപ്പോ ഡിസ്ചാർജ് ആയിട്ട് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു. ഏറെക്കുറെ അവൻ ഒക്കെയാണ്. ഭവ്യയെ കാണാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിരുന്നു. അവളും ഒരുവിധം അപകടനില തരണം ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോ അവനോട് പറഞ്ഞാലും കുഴപ്പമില്ല എന്നൊരു നിലയിൽ എത്തി പെട്ടപ്പോൾ തേടി വന്നതാണ്.. "മുകളിൽ ഉണ്ടാവും അവൻ.. അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നോളൂ.." വീണ്ടും പരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ശിവയോട് അശോകൻ പറഞ്ഞു. അവനെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നെ ശിവ അത് വേണ്ടന്ന് കരുതി സ്റ്റെപ്പ് കയറി തുടങ്ങി. "അവനിപ്പോ ഏറെക്കുറെ ഒക്കെയാണ്.. ഇനിയാ കാര്യം പറഞ്ഞേക്ക് കേട്ടോ..അല്ലെങ്കിൽ അത് പറയാൻ വൈകി എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ എന്നേം നിന്നേം എടുത്തിട്ട് കുടയും.." താഴെ നിന്നും അശോകൻ വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ ശിവ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. ബന്ധങ്ങൾക്ക് ആ ഒരുവൻ കൊടുക്കുന്ന വിലയും ആഴവും അയാളോളം മറ്റാർക്കറിയാം അല്ലേലും... ❣️❣️ അതേ സമയം... രാജശേഖരൻ കൊടുത്ത ഉറപ്പിന്റെ പുറത്ത് ഡോക്ടർ ഫയൽ ചെയ്ത പരാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വന്ന പോലീസ്കാർക്ക് മുന്നിൽ പതറി നിൽപ്പുണ്ട് വിഷ്ണു. ഭവ്യ ഒന്ന് ഒക്കെ ആയിട്ട് മതി അവളുടെ മൊഴി എടുക്കുന്നത് എന്ന് രാജ ശേഖരൻ ഡോക്ടറോട് പ്രതേകിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഗായത്രിയിലും ഇപ്പൊ ഭയമോ ആശങ്കയോ ലവലേശമില്ല. സ്വന്തം കുടുംബം മൊത്തം കൂടെ നിൽക്കുന്നതിന്റെ ധൈര്യം അവളിലങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. അവളുടെ അമ്മക്കും അനിയത്തിക്കും ആദ്യം തന്നെ അവളോടുള്ള ദേഷ്യമൊക്കെ പോയതാണ്. പക്ഷേ രാജ ശേഖരൻ അമ്പിനും വില്ലിനും അടുക്കാതെ നില്കുന്നത് കൊണ്ട് അവരും അകൽച്ച തന്നെ തുടർന്നു. പിന്നെ രാജശേഖരൻ തന്നെ അവളെ വീണ്ടും കൂടെ നിർത്തുമ്പോൾ അതിൽ ആ അമ്മയും കൂടപിറപ്പും സന്തോഷിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. അവരുമിപ്പോൾ ഒരു നിഴൽ പോലെ അവൾക്കൊപ്പം തന്നെയുണ്ട്. രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാനുള്ള പഴുതുകൾ തേടി കഴിഞ്ഞു രണ്ടു ദിവസവും വിഷ്ണു പരക്കം പാഞ്ഞു നടന്നെങ്കിലും കാര്യമായി ഒന്നും നടന്നില്ല. അതുമല്ലങ്കിൽ അയാൾക്ക് മേൽ രാജശേഖരന്റെ സംശയങ്ങളുടെ കൂർത്ത നോട്ടമുണ്ടപ്പോഴും. എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറി നിന്നാലോ എന്നോർത്തതാണ്. പിന്നെ അതൊക്കെ കൂടുതൽ പൊല്ലാപ്പാവും എന്ന് കരുതി അത് വേണ്ടാന്ന് വെച്ച്.. എങ്കിലും തനിക്കെതിരെ കാര്യമായ തെളിവുകൾ ഒന്നുമില്ലെന്നും.. ബിബിന്റെ കാര്യം സമൂഹത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് ഭവ്യക്ക് തന്നെ ദോഷം ചെയ്യുമെന്ന് അവൾക്കുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തിനെ കുറിച്ചൊന്നും കൂടുതൽ അവളായിട്ട് ഒന്നും പറയില്ല എന്നും ഉള്ള വിശ്വാസം.. പിടിക്കപ്പെടാൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലെന്നുള്ള ധൈര്യം അവനിലും വേണ്ടുവോളമുണ്ട്.. പക്ഷേ.. "പറയുന്ന ഒന്നുമങ്ങോട്ട് കണക്ട് ആവുന്നില്ലല്ലോ വിഷ്ണു സാറേ എന്നുള്ള ആ പോലീസ് ഓഫിസറുടെ തുറന്നു പറച്ചിൽ.. അതവന്റെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ ആദ്യയടി തന്നെയായിരുന്നു.. "അവളെന്റെ അനിയത്തിയാ സാറേ.. കൂടപിറപ്പ്.. അല്ലറ ചില്ലറ വഴക്കുകൾ അല്ലാതെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്നേഹം തന്നെയാണ്.. സാറിന്റെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു നോക്ക്.." ഭവ്യയുടെ കാര്യം പുറത്തറിഞ്ഞാൽ ആകെ നാണകേടാണ്.. എന്റെ കൂടെ നിന്നാലേ എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനൊക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഭയപെടുത്തിയത് കൊണ്ട് സുഗന്ധി അതിന് വേണ്ടി ഉള്ളതാണ് പോലീസിനോട്‌ പങ്ക് വെച്ചതും. പിന്നെ ഗായത്രിയെ സംശയമുണ്ട് എന്നത് പറയാനും അവർ മറന്നിട്ടില്ല. "ദാ ****ഈ ഗുളികയുടെ ആഫ്റ്റർ എഫ്ക്ട് കൊണ്ടാണ് ഭവ്യ അബോധാവസ്ഥയിൽ ആയത്.. പക്ഷേ പനി ആയ ഒരാൾക്കു കൊടുക്കുന്ന മെഡിസിൻ അല്ല ഇത്. അതുമല്ല... ഇതങ്ങനെ ഡോക്ടറുടെ പെർമിഷൻ ഇല്ലാതെ കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ല.. അതായത്.. ആരോ കരുതി കൂട്ടി ചെയ്തതാണ്.." പോലീസ് ഓഫീസർ ചുറ്റും നോക്കി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ഞെട്ടൽ വിഷ്ണു അമർത്തി പിടിച്ചു. "ഗായത്രി ഭവ്യക്ക് മരുന്ന് കൊടുത്തിരുന്നു. അവളുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയിരുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ് ആ കുട്ടിക്ക് നേരെ നിങ്ങൾ സംശയങ്ങൾ പറഞ്ഞത്.. ശെരിയല്ലേ.." അയാൾ സുഗന്ധിയോട് കൂടിയാണ് ചോദിച്ചത്. വിഷ്ണുവിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടാണ് അവർ അതിന് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചത്.. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ട് പോകുകയാണ് എന്നൊരു ഭയത്തോടെ വിഷ്ണു അയാളുടെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിനു കാതോർത്ത് നിന്നു.... തുടരും ആ നിർത്തത്തിനൊരു പരിഹാരം കാണാൻ നാളെ വരാൻ ഞാനും പരമാവധി ശ്രമിക്കാം കേട്ടോ... റിവ്യൂ ഇടണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐 🔻പാർട്ട്_ 105 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ കാർത്തുവിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നുമുള്ള ബാൽക്കണിയിലെ ഊഞ്ഞാലിൽ അവൾ മുറിച്ചു കൊടുക്കുന്നാ ആപ്പിളും തിന്ന് കൊണ്ടവളോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് ശിവയങ്ങോട്ട് കയറി ചെന്നത്... കാശിയുടെ തോളിൽ ചാരി അവനെ പറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്നവൾ.. ആഹാ... ഇവിടിപ്പോ ആർക്കാ വയ്യായ്ക.." ആ കാഴ്ച നൽകിയ സന്തോഷത്തോടെ തന്നെയാണ് അവൻ അവർക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നത്. നീ ജീവനോട് ഉണ്ടോ ഡാ നാറി.. " രണ്ടൂസമായിട്ടും അവനെ അങ്ങോട്ട് കാണാത്ത പരിഭവം കൊണ്ടാണ് കാശിയങനെ പറഞ്ഞത്. ഇല്ലെടാ..ഇന്നലെ ഞാൻ ചത്ത്..ഇന്ന് രാവിലെ കൂടി നിന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചതെന്റെ പ്രേതമായിരുന്നു.." ശിവയുമൊരു ചിരിയോടെ അവർക്കിടയിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. "ഇരിക്ക് ശിവേട്ട.. ദേ ഇത് കഴിക്ക്.." കാർത്തു ആ സംസാരങ്ങളൊന്നും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവനിരിക്കാൻ സ്ഥലം ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് ആപ്പിൾ കഷ്ണം മുറിച്ചത് നീട്ടി. എനിക്ക് വേണ്ട കുഞ്ഞാറ്റ.. നീ അവന് തന്നെ കൊടുത്തേക്ക്... എങ്ങനെ ഉണ്ടെടാ ഇപ്പൊ.. വേദനയുണ്ടോ.. " രണ്ടു പേരോടുമായി സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ശിവ അവർക്കരികിൽ പോയിരുന്നു. വേദന.... അതൊക്കെ പോയെടാ.. ഇപ്പൊ ആകെയൊരു വലിച്ചിലും മടുപ്പും.. അത് മാറാൻ ഈ മരുന്നൊന്നും പോരാ.. " കാശുയുടെ മുഖം വലിഞു മുറുകി. മുഖം കടുത്തു.. അവനെന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് ശിവക്കും മനസ്സിലായി. "നിങ്ങളെന്ന സംസാരിക്ക്. ഞാൻ താഴെ ഉണ്ടാവും.. ശിവേട്ടന് കുടിക്കാൻ എടുക്കാം.. കഴിച്ചിട്ട് പോയ മതി കേട്ടോ..ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാം.."അടുത്ത ആരെയോ കണ്ട സന്തോഷമുണ്ടവൾക്ക്. കാരണം വന്നിരിക്കുന്നത് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. ആ ഒരിഷ്ടം അവൾക്കും അവനോട് തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്തേലും വേണേൽ വിളിച്ചോ ട്ടോ.. പോകും മുൻപ് അവൾ കാശ്യോടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "മ്മ്... ചെല്ല്. നിന്റച്ചനും അമ്മയ്ക്കും മോളെ നല്ലോണം മിസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും.. ഇവിടിപ്പോ ഏത് നേരവും എന്റെ കൂടെയല്ലേ.. അവർക്ക് അർഹമായ എന്തോ ഒന്ന് ഞാൻ നുഴഞ്ഞു കയറി കയ്യടക്കി വെച്ച പോലെ.. അത്‌ കൊണ്ടെന്റെ കുഞ്ഞാറ്റ കിളി പോയി കുറച്ചു നേരത്തെക്ക് അവരുടെ മോളായിക്കോ ട്ടോ.." തിരികെ പോകാൻ തിരിഞ്ഞവളോട് അവനല്പം കാര്യമായിട്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ശിവ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിയോടെ അവരുടെയായ ആ സ്നേഹകാഴ്ചകളിലെക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. കാശി അന്നങ്ങനെ ഒരു ധൈര്യം കാണിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് ദുരന്തമായേനെ രണ്ടിന്റെയും ലൈഫ്. അവനതാണ് ഓർത്തത്. മനസ്സ് നിറയാൻ ഇത് മതി ഇന്നിപ്പോൾ ഇണകിളികളെ പോലെ... കാർത്തു അതിന് ഉത്തരമൊന്നും പറയാതെ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തിട്ടിറങ്ങി പോകുകയും ചെയ്ത്.. എന്താടാ നിനക്കൊരു ചിരിയൊക്കെ.. " കാർത്തു പോയ വഴിയിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയ കാശി കാണുന്നത് തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന ശിവയെ. "ഒന്നുല്ല...! അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ അവനൊന്നു തലയാട്ടി. മനസ്സിലായെന്ന പോലെ അതേ ചിരിയപ്പോൾ കാശിക്കുമുണ്ട്. "അവളില്ലാത്ത ഞാൻ ഭയങ്കര ബോറായി പോയേനെ... ശൂന്യമായി പോയേനെ.." പതിയെ അത് പറയുമ്പോൾ പോലും.. അന്ന് വരെയും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നി മാഞ്ഞ ആ ഒരുവളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹമാണ് ശിവയറിഞ്ഞത്. "എന്നിട്ടാണോ ഡാ മഹാ പാപി.. ആ പാവം പെണ്ണിനെ നീ ചുമ്മാ കലിപ്പിട്ട് വെറുപ്പിച്ചത്.. മാനസ മൈന പാടി നടക്കാൻ പ്രാക്ടീസ് നടത്തിയ ആളാണ്‌.. എന്നിട്ടിപ്പോ അവന്റെയൊരു ഒലിപ്പീര്.." ശിവയത് അപ്പാടെ പുച്ഛിച്ചു വിട്ടു. പക്ഷേ കാശിക്കപ്പോഴും ചിരി തന്നെയാണ്. ശിവക്കത് സന്തോഷവും. "നാട്ടിലെന്താടാ വിശേഷം.. അത് പറയ്യ് നീ.. എനിക്കിങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരുന്നിട്ട് എന്തോ പോലെ.." കാശി മുഖം ചുളിച്ചു. "ആഹ്.. തത്കാലം ആ എന്തോ പോലെ നീയങ്ങു വിഴുങ്ങിക്കോ.. അല്ലേൽ ശെരിയാവില്ല. മഹേഷിന്റെ കാര്യം ഒരു വശത്ത്.. പിന്നെ ഈ മുറിവും വെച്ചോണ്ട് ഇച്ചിരി അടങ്ങി ഇരിക്കാൻ നിനക്കിവിടാ സേഫ്.. അത് കൊണ്ട് മോൻ സഹിച്ചോ ട്ടാ.." "അവനെ ഞാൻ വെറുതെ വിടുമെന്നാണോ..." കാശി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യമുണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം നിറയെ.. മഹേഷിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും അവന്റെ ഞരമ്പിൽ തീ പിടിക്കുന്നത് പോലാണ്. കയ്യോടെ അവന് കൊടുക്കാനുള്ളത് കൊടുത്തു തീർക്കാതെ അതിനി മാറില്ല. "ഇല്ലെന്നുറപ്പല്ലേ.. അത് കൊടുത്തു തീർക്കാൻ ഞാനും ഉണ്ടല്ലോ നിന്റെ കൂടെ.. പക്ഷേ ആദ്യം നീയൊന്ന് റെഡിയാവട്ടെ. അല്ലാതിപ്പോ തന്നെ വീര്യം കാണിക്കാനും പക തീർക്കാനും ഇറങ്ങി പോയാൽ നഷ്ടം നിനക്ക് തന്നെയാണ്.." ശിവ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അച്ഛമ്മ അറിഞ്ഞോടാ..ഈ പുകിലൊക്കെ.വിളിയൊന്നും വന്നിട്ടില്ല..എനിക്കിത് വരെയും അങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചാൽ വല്ലതും ചുഴിഞ്ഞറിയുമോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ടാ.. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും ഇപ്പൊ കുറച്ചായി.. വെറുതെ എന്തിന് അതിനെ കൂടി പേടിപ്പിക്കാൻ.. നീ വിശേഷം വല്ലതും അറിഞ്ഞോ... പിന്നെ " കാശി ചോദിച്ചപ്പോൾ ശിവ ഞെട്ടി കൊണ്ടവനെ നോക്കി. മനസ്സിലിരുന്ന് പുകയുന്നതെല്ലാം അവനോടായി പങ്ക് വെക്കാൻ ഒരവസരം കിട്ടിയത് പോലാണ് പിന്നെ തോന്നിയത്. അവനായിട്ട് തന്നെ ഒരു വഴി തുറന്നു തന്നിരിക്കുന്നു. എന്താടാ.." ശിവയുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ കാശി എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് ഊഹിച്ചെടുത്തു. അത്... ചെറിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട് കാശി.." ശിവയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ നേർത്തു പോയിരിക്കുന്നു. "സസ്പെൻസ് ഇട്ട് കളിക്കാതെ നീ കാര്യം പറയുന്നുണ്ടോ ശിവ... കാശിക്ക് ടെൻഷനേറി തുടങ്ങി. അതിനൊപ്പം ദേഷ്യവും. ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ തനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം ശിവ പറയുബോൾ കാശി അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. "ഇനിയിപ്പോ പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല കാശി. അവളിപ്പോ ഒക്കെയാണ്.." ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടിട്ടൊരു സങ്കടത്തോടെ ശിവ പറഞ്ഞു. "അപ്പൊ.. ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറെ ദിവസം ആയോ ഡാ.." കാശിയുടെ നോട്ടം ശിവക്ക് നേരെ കൂർത്തു. "അല്ലടാ അത്...ഇതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാൻ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയിൽ അല്ലായിരുന്നു നീയും. നിനക്കറിയാലോ..നിന്റെ ഡോക്ടർ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴൊന്നും നിന്നോട് പറയരുതെന്ന് നിർബന്ധിച്ചു പറഞ്ഞത്.." പറയാഞ്ഞതിൽ അവന് തന്നോട് നീരസം തോന്നുമോ എന്നൊരു ടെൻഷനുമുണ്ട് ശിവക്കും. "അത്രയും സീരിയസ് ആയിരുന്നു.. എന്നല്ലേ അപ്പോൾ അർഥം.." "എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ പറഞ്ഞല്ലോ ഞാൻ.. ഇപ്പൊ ഒക്കെയാണ്..അവൾക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. ഇന്നോ നാളെയോ ഡിസ്ചാർജ് ആയേക്കും.. ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിരുന്നു.." "സമ്മതിച്ചു.. ഇപ്പൊ ഒക്കെയാണ്. പക്ഷേ അന്ന്.. അന്നെനിക്ക് കാണാൻ കഴിയാതെ...അവൾക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ.. എന്താവുമായിരുന്നു ശിവ.." അവനെന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് ശിവക്ക് മനസ്സിലായി. "നീ വെറുതെ ടെൻഷൻ ആവാതെടാ.. അങ്ങനൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ.. അവളെയിപ്പോ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി.. പിന്നെ മറ്റൊരു ആശ്വാസം.. ഗായത്രിയെ അവളുടെ വീട്ടുകാർ അംഗീകരിച്ചു എന്നുള്ളതാ..." മറ്റൊന്നും ഓർക്കാതെ അവനൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ വീണ്ടും കാശിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. "അതും ഇതും തമ്മിലെങ്ങനെ... സത്യം പറഞ്ഞോ ശിവ.. ഇനിയും എന്തൊക്കെയോ നിനക്ക് പറയാനുണ്ടല്ലോ.." കാശിയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. ഭവ്യയുടെ ഗർഭം അടക്കം... അവൾ അമിത ഡോസിൽ ഗുളിക കഴിച്ചു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയത് വിഷ്ണു ഗായത്രിയിൽ കുറ്റം ആരോപണം നടത്തിയത് അടക്കം ശിവക്ക് അവനു മുന്നിൽ പറയേണ്ടി വന്നു... "എനിക്ക്... ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണം ശിവ.. അവളെ കാണാൻ.." അതേ ഭാവത്തിൽ തന്നെ അവൻ എഴുന്നേറ്റു. "അല്ലെടാ... അവളിപ്പോ ഒക്കെയാണ്.. നീ ഈ തലയും വെച്ച്..." "പിന്നെ തലയിവിടെ ഊരി വെച്ച് പോകാനോക്കുമോ.. എടാ അവളെന്റെ അനിയത്തിയാണ്.ഇത്രേം ദിവസം ഞാനിതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നു പറയാമായിരുന്നു.. ഇനിയും എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും എനിക്കിവിടെ ഇങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ശിവ...." കാശി ഒച്ചയിട്ട് കൊണ്ടവനെ നോക്കി. മുൻപ് അവനോട് പറയാഞ്ഞത് എത്ര നന്നായി എന്നായിരുന്നു ശിവക്കാ നിമിഷം തോന്നിയത്. എന്താ.. എന്താ കാശ്യേട്ടാ.. പതിയെ പറ.. മുറിവ് വേദനിക്കും.." അവർക്ക് കുടിക്കാനുള്ളതുമായി വന്നിരുന്ന കാർത്തു പെട്ടന്നുള്ള ബഹളം കേട്ടിട്ട് ഓടി വന്നു. ഒന്നുല്ല കുഞ്ഞാറ്റ.. അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ... അയ്യോ.. ന്ത്‌ പറ്റി.. വീണ്ടും വേദന വന്നോ.. തല എവിടേലും ഇടിച്ചോ.. " ശിവയത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുൻപ് കാർത്തു കാശിയുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇവൾക്കറിയില്ലേ..." കാശി ശിവയോട് ചോദിച്ചു. "അവളറിഞ്ഞ പിന്നെയത് നീ അറിഞ്ഞത് പോലല്ലേ.." ശിവ തന്നെയാണ് കാർത്തുവിനോടും വിവരം പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്.. ഞാനൂടി വരാ... കാശിയോട് പോകണ്ടാന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..കാർത്തു. പകരം പറഞ്ഞതങ്ങനെയാണ്. ഇതിനോടകം തന്നെ കാശി അവൾ കൊടുത്ത ജൂസും കുടിച്ച് കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി പോയിരുന്നു.. 💥💥 സമ്മതിച്ചു വിഷ്ണു നാദ്.. താനും തന്റെ അമ്മയും ഇത്രയും നേരത്തെ കുമ്പസാരത്തിൽ ഗായത്രിക്ക് ഭവ്യയോടുള്ള വൈരാഗ്യവും അതിന്റെ പേരിൽ നടത്തിയ കൊലപാതകശ്രമവും. അതാണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചത്.എല്ലാം ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു.. പക്ഷേ.. അന്ന്.. അതായത് ഭവ്യ അബോധവസ്ഥയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ആയ അന്ന്.. അന്നവൾക്ക് മെഡിസിൻ കൊടുത്തത് വിഷ്ണു തന്നെയാണോ...? പോലീസ് ഓഫീസറുടെ ചോദ്യവും നോട്ടവും. ഭവ്യ അയാളോട് സത്യം പറഞ്ഞു കാണും. അതാവും ഈ ചോദ്യം.താൻ ഗുളിക പൊട്ടിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ബോധമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇനിയിപ്പോ കള്ളം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൂടുതൽ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കേണ്ട എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ വിഷ്ണു ആണെന്ന് സമ്മതിച്ചു. " കൊടുത്തത് ഞാനാണ്. പക്ഷേ അതെനിക്ക് തന്നത് ദേ ഇവളാ.. ഇല്ലേൽ സാറ് ചോദിക്ക്..അപ്പോഴും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല അതെനിക്കിങ്ങനേ നിൽക്കാനുള്ള ഒരു കാരണമാവുമെന്ന്.. " വിഷ്ണു ഗായത്രിയെ നോക്കി പല്ല് കടിച്ചു. അവൾ രാജശേഖരന്റെ കയ്യിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു നിൽപ്പുണ്ട്. "ഭവ്യ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം.. ഞാൻ ആളെ വിട്ട് അവളുടെ റൂം സേർച്ച്‌ ചെയ്യിപ്പിച്ചു.. ആ വീട്ടിൽ ആരും അറിയാതെ ഭവ്യ സ്വന്തം മുറിയിൽ സിസിടിവി ക്യാമറ സ്ഥാപിച്ചത് ഇങ്ങനൊന്നും മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് കൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ .. ഇനിയിപ്പോ അതിനെ കുറിച്ച് വിഷ്ണുനാദെന്നാ ഏട്ടൻ എന്ത് പറയുന്നു..ഏഹ്.." അങ്ങേയറ്റം പരിഹാസം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ ചോദ്യത്തിൽ തന്നെ വിഷ്ണു അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിസിടിവി.. അവളോ.. " അവൻ വിശ്വാസം വരാത്ത പോലെ എടുത്തു ചോദിച്ചു. "അതെ.. സിസിടിവി തന്നെ.. വിശ്വാസം വരുന്നില്ലേ നിനക്ക്.. എങ്കിൽ സംഭവം സത്യം തന്നെയാണ്.. കുരുട്ട് ബുദ്ധിയുടെ ആശാനായ വിഷ്ണുനാദിന്റെ അനിയത്തി തന്നെയാണ് ഭവ്യ ഈ കാര്യത്തിൽ.വിഷ്വൽ മാത്രമല്ല.. വോയ്‌സ് നോട്ട് അടക്കം നല്ലത് പോലെ പതിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന അത്യാവശ്യം കോസ്റ്റലി ആയിട്ടുള്ള ആ സിസിടിവി പല സത്യങ്ങളും തുറന്നു കാട്ടിയിട്ട് തന്നെയാണ് വിഷ്ണു നാദേ ഞാനിപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിൽ...ഇങ്ങനെ നിവർന്നു നിൽക്കുന്നത്." ഓഫീസർക്ക് പരിഹാസ ചിരി തന്നെയാണ്. "നിങ്ങളെന്താ... ഈ കുറ്റം എന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാൻ നോക്കുന്നോ." ഉള്ളിലെ വിറയൽ അടക്കി കൊണ്ടവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചതും ഓഫീസർ കൈ നിവർത്തി ഒരൊറ്റയടി.. വിഷ്ണു പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു പോയി.. "കുറ്റം നല്ലത് പോലെ വെടിപ്പായി സാറ് ചെയ്തിട്ടും പിന്നെയും പൊട്ടൻ കളിക്കുന്ന നിന്റെ തലക്ക് ബെസ്റ്റ് ആക്ടർ അവാർഡ് തരികയാണ് വേണ്ടതെന്നു അറിയാഞ്ഞല്ലടാ പൊന്ന് മോനെ.. നീ എവിടം വരെയും പോകും എന്ന് നോക്കിയതല്ലേ..ഞാൻ " പൂർണ്ണമായും താനൊരു കെണിയിൽ വീണു കുരുങ്ങി പോയെന്നുള്ളത് വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നത് കൂടിയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. അമിത ആത്മ വിശ്വാസമിപ്പോൾ തനിക്ക് പണിതന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് വരെയും ചെയ്തു കൂട്ടിയതിൽ നിന്നും ലാഘവത്തോടെ ഊരി വന്നത് പോലൊരു രക്ഷ ഈ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം എതിരെ നിൽക്കുന്ന ശത്രു.. അത് പ്രബലനാണ്. ഭവ്യക്ക് വേണ്ടി കൊടുത്ത പരാതി എന്നാണ്. പക്ഷേ അതയാൽ അയാളുടെ മകൾക്ക് വേണ്ടി കൊടുത്തതാണ്. ഉറപ്പായും അയാളത് ചെയ്യും. കൂട്ടത്തിൽ തനിക്കുള്ള പണിയും. മകളെ ഉപദ്രവിച്ചു എന്നതും അവളുടെ ജീവിതം കരുതി കൂട്ടി നശിപ്പിച്ചു എന്നുള്ളതിനും കൂട്ടി ചേർത്ത് കിട്ടുന്ന ശിക്ഷ.. അത് ഒട്ടും ചെറുതാവില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ രാജശേഖരന്റെ നേരെയൊന്ന് പാളി.. കളി കാണുന്ന ലാഘവത്തോടെ മകളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ നിൽപ്പ്.. അങ്ങനൊന്നും ഇനിയീ ജന്മത്ത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലാത്തവന് അതൊരു ഷോക്ക് തന്നെയാണ്. അതിന്റെ പരിണിത ഫലങ്ങൾ താങ്ങാനും പറ്റില്ല.. "നീയും നിന്റെ തള്ളയും കൂടി കുടുംബത്തിന്റെ സൽപ്പേര് മാങ്ങ തൊലി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടിത് ഒതുക്കി തീർക്കാൻ നോക്കിയത് തന്നെ കള്ളത്തരമാണ്.അവിടെ മുതൽ ഡോക്ടർക്ക് നിങ്ങളെ സംശയമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.. സൽപ്പേര് ഉള്ള കുടുംബത്തിനല്ലേ വിഷ്ണുനാദേ അത് നില നിർത്തേണ്ട കാര്യമുള്ളു. നീ കുടുംബം ഏറ്റെടുത്തതിൽ പിന്നെ എന്തോന്ന് പേര്.." പോലീസ് ഓഫീസർ ചുണ്ട് കോട്ടി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണു രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാനുള്ള വഴികളെ കുറിച്ചാണ് ഓർത്തത് മുഴുവൻ. "ഇത് കേസാക്കിയ.. മകളെ നാണം കെടുത്തിയാൽ കെട്ടി തൂങ്ങി ചാവും എന്നല്ലേ നിങ്ങൾ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞത്.. അന്വേഷിച്ചു വന്നപ്പോ നിങ്ങളെ പോലൊരു തള്ള ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടും പ്രതേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല.. അത് കൊണ്ട് ഇപ്പൊ വേണേലും അതാവാം കേട്ടോ സുഗന്ധി.. കാരണം ഇനിയങ്ങോട്ട് ഇതൊരു കേസാണ്.. അടപടലം പൂട്ടി ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു സത്യം പുറത്ത് കൊണ്ട് വരും..ഉറപ്പ്.." അത് കൂടി കേട്ടതോടെ സുഗന്ധി വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.. അവരുടെ നോട്ടം വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നീണ്ടു. ആ മുഖത്തെ പതർച്ചയറിഞ്ഞതും അവരിൽ ബാക്കിയുള്ള ധൈര്യം കൂടി മാഞ്ഞു പോയി.. "ഇനിയെന്തേലും പറയാനുണ്ടോ ആവോ.." അങ്ങേയറ്റം പരിഹാസത്തോടെയുള്ള പോലീസിന്റെ ചോദ്യം. അതിന് ഉത്തരം പറയാൻ തിരിഞ്ഞ വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ചെന്നു നിന്നത്.... വാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്നിട്ടത് മുഴുവനും കേട്ടു എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ.. മുറുക്കത്തിൽ നിൽക്കുന്ന കാശിയുടെ നേരെയാണ്.. തുടരും... നല്ല പഷ്ട് സീൻ.. ഈ കഥയിൽ ഞാൻ ഏറെ ആവേശത്തിൽ എഴുതിയത് ഇതാണ്.. ഈ സീൻ. എനിക്കേറെ ഇഷ്ടമുള്ളതും ഇത് തന്നെ.. കർമ.... വരിക തന്നെ ചെയ്യും.. തരിക തന്നെ ചെയ്യും.. റിവ്യൂ ഇടണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🌟 താരങ്ങള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ

🩷 നീയാം ജീവൻ 🩷 Part 35 💞💞💞💞💞💞💞 ഹാളിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. അഹല്യ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. യദു പോലും ആദ്യമായാണ് ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത്. അവന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ യാനിലേക്ക് നീണ്ടു. പക്ഷേ യാൻ എന്തോ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. അവസാനം അഹല്യ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. അഹല്യ : "ഇത്ര വരെയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന സത്യം...അതിന് ശേഷം ഏട്ടന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല...ഞാൻ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയത് ഒരേയൊരു വാർത്തയാണ്...ശിവാംശ് വർമ്മ മരിച്ചു." അത് കേട്ടതും യദു ഞെട്ടി. ദീപുവും കുക്കുവും യാനെ നോക്കി. യാനിന്റെ മുഖത്ത് മാത്രം ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് സന്തോഷത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി ആയിരുന്നില്ല. വേദനയുടെ. പരിഹാസത്തിന്റെ. സ്വന്തം വിധിയെ കളിയാക്കുന്ന പോലെ. യാൻ : "മരിച്ചു...അതെ...ആ ദിവസം മുതൽ ശിവാംശ് മരിച്ചു." എല്ലാവരും ഒരുപോലെ അവനെ നോക്കി. 💞💞💞💞💞💞💞 യാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കുറച്ചു നേരം മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ശേഷം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. യാൻ : "അച്ഛൻ മരിച്ച ദിവസം എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല...പക്ഷേ അമ്മ പേടിച്ചിരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു...എപ്പോഴും ആരെയോ ഭയന്ന് ജീവിക്കുന്ന അമ്മയെ..." അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം ശേഖരൻ വീട്ടിലെ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം നല്ല മനുഷ്യൻ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീട് അവന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തു വന്നു. അമ്മയെ ആരെയും കാണാൻ സമ്മതിക്കില്ല. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ബിസിനസ് മുഴുവൻ അവന്റെ കൈയിൽ. ഞാനും അമ്മയും വീട്ടിൽ തടവുകാരെ പോലെ. 💞💞💞💞💞💞 അന്ന് എനിക്ക് 12 വയസ്സ്. ഒരു ദിവസം ഞാൻ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അമ്മ കരയുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു കത്ത്. അച്ഛൻ എഴുതിയ അതേ കത്ത്. അമ്മ അത് മുഴുവൻ എനിക്ക് വായിച്ചു തന്നു. ആ ദിവസം ആദ്യമായി ഞാൻ ശേഖരനെ വെറുത്തു. പക്ഷേ... അവൻ അതിലും വേഗം നീങ്ങി. എന്നെ എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പറയുന്നത് ആരും വിശ്വസിക്കാതെയായി. എന്നെ ഡോക്ടർമാരുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മരുന്നുകൾ. ഇഞ്ചക്ഷനുകൾ. ട്രീറ്റ്മെന്റുകൾ. ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെയാണ് അറിഞ്ഞത്. അവൻ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞിരുന്നത്... "ശിവാംശിന് മാനസിക പ്രശ്നമുണ്ട്." യദു അറിയാതെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി. അഹല്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. യാൻ : "ഒരു ദിവസം ഞാൻ സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ...അമ്മ ഇല്ലായിരുന്നു. ആരുമില്ല....പിന്നീട് അറിഞ്ഞത് അമ്മ ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് വന്ന് മരിച്ചു എന്നതായിരുന്നു.. പക്ഷേ...അത് സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല." അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ആദ്യമായാണ് എല്ലാവരും അവനെ ഇങ്ങനെ കാണുന്നത്. അമ്മ മരിച്ചതിന് ശേഷം കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ മോശമായി. എന്നെ വീട്ടിന്റെ പിന്നിലെ ഒരു വലിയ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. പുറത്തിറങ്ങാൻ പാടില്ല. ആരോടും സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല. എല്ലാവർക്കും ഞാൻ ഭ്രാന്തൻ. എന്നെ കണ്ടാൽ പേടിക്കണം. അതാണ് ശേഖരന് വേണ്ടിയിരുന്നത്. ആ സമയത്താണ് ഗംഗ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്. അവൾ മാത്രമായിരുന്നു എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അവൾ ഭക്ഷണം കൊണ്ടു വരും. കഥ പറയും. എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. ഞാൻ അവളെ വിശ്വസിച്ചു. സ്നേഹിച്ചു. ലോകത്ത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരേയൊരു വ്യക്തി അവളാണെന്ന് കരുതി. യദു തല ഉയർത്തി യാനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീ പടർന്നിരുന്നു. യാൻ : "പക്ഷേ..." "അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ തെറ്റായിരുന്നു." ഒരു ദിവസം ഗംഗ ചില പേപ്പറുകൾ കൊണ്ടുവന്നു. "ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്...ചില ഒപ്പുകൾ വേണം." അവൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒപ്പിട്ടു. അവളെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പിന്നെയാണ് അറിഞ്ഞത്. ഞാൻ ഒപ്പിട്ടത് എന്റെ സ്വത്തുക്കൾ കൈമാറാനുള്ള രേഖകളിൽ ആണെന്ന്. അതിന് ശേഷം അവർക്ക് ഞാൻ വേണ്ടാതെയായി. ഒരു രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം എനിക്ക് എന്തോ അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ശരീരം മുഴുവൻ തളർന്നു. കണ്ണുകൾ അടയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ആദ്യമായി ഞാൻ കേട്ടു. ഗംഗയും ശേഖരനും സംസാരിക്കുന്നത്. "ഇവൻ നാളെ രാവിലെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല." ഹാളിൽ ഇരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി. യദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പോലും ചുവന്നു. യാൻ : "പക്ഷേ ദൈവം എന്നെ അന്ന് കൈവിട്ടില്ല. അവരാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത് എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കാൻ ആയി രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഒരു മീറ്റിങ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ അവിടെ നിന്നും പോയി പക്ഷെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ എന്റെ അച്ഛന്റെ ചേട്ടന്റെ മോൻ എന്നെ കാണാൻ വന്നു  അവൻ വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് എന്റെ ഈ അവസ്ഥ ആയിരുന്നു.... ആദ്യം ഒന്നും അവനെ എന്നെ കാണാൻ വിടുമായിരുന്നില്ല ഭ്രാന്തൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പിന്നെ ആരോടും പറയാതെ ഇടക്ക് എന്നെ കാണാൻ വരും ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തരും അത് കൊണ്ട് അത്യാവശ്യം എന്റെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അവന് അറിയാമായിരുന്നു പിന്നെ അവന്റെ കുടുംബത്തിന് അന്ന് സാമ്പത്തികം കുറവായിരുന്നു അവർക്ക് ശേഖരൻ ആയിട്ട് ഏറ്റ് മുട്ടാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു അധികാരം പണം എല്ലാം ശേഖരന് അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ആരും അറിയാതെ വരുന്നത് അവന്റെ പതിവ് ആയിരുന്നു... അങ്ങനെ അന്ന് ആരെയും അറിയിക്കാതെ എന്നെ അവിടെ നിന്നും രക്ഷിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ശിവാംശ് ലോകത്തിന് മരിച്ചവനായിരുന്നു. പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങി. പുതിയ പേര്. പുതിയ മുഖം. പുതിയ മനുഷ്യൻ. അർജുന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ മുംബൈയിലെത്തി. അവിടെ നിന്ന് ദുബായിലേക്ക്. ഹായൻ എന്ന മനുഷ്യന്റെ കുടുംബത്തിൽ ഡ്രൈവറായി ജോലി തുടങ്ങി. അവർക്ക് എന്റെ കഥ അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ എന്നെ സ്വന്തം മകനെ പോലെ നോക്കി. ആദ്യമായി... എനിക്ക് ഒരു കുടുംബം കിട്ടി. അവിടെ വെച്ചാണ്... ആ അപകടം നടന്നത്. ആ ദിവസം... യഥാർത്ഥ ഹായൻ മരിച്ചു. ഞാനും മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയിൽ കിടന്നു. പിന്നീട് കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ... കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട മുഖം എന്റേതായിരുന്നില്ല. ഹായന്റെ മുഖമായിരുന്നു. 💞💞💞💞💞💞💞 യാൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി. ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു. "ആ ദിവസം ശിവാംശ് വർമ്മ പൂർണ്ണമായും മരിച്ചു..." "ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത്..." "ഹായൻ അല്ല..." "ശിവാംശ് വർമ്മയാണ്." തുടരും......... #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #നോവൽ

#എന്റെ നോവൽ

Part 61 അവനിക്ക് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കണം എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും അത് ശെരിയല്ലെന്ന തോന്നലിൽ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണോന്ന് ഇറുക്കി അടച്ചു തുറന്നു അവൻ. അപ്പോഴും കണ്ടു അവനെ തന്നെ നോക്കി വിതുമ്പി ഇരിക്കുന്നവളെ!!!!!! " എന്തിനാ കരയുന്നെ ഹ്മ്മ്...? ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാണോ....? ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ...? ഹ്മ്മ്മ് കരയണ്ട " : അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്ന വിധം വളരെ പയ്യെ അത്രയും സൗമ്യമായി സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം രണ്ട് കയ്യിലെയും തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് അവളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ കണ്ണീരും തുടച്ച് നീക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ സ്നേഹത്തോടെ ഉള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടതും വീണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ള് നിറഞ്ഞു. അമ്മ പോയതിൻ ശേഷം കഷ്ടിച്ച് ഒരു വർഷം കൂടി താൻ അറിഞ്ഞ സ്നേഹവും കരുതലും വീണ്ടും ഈ നിമിഷം അറിഞ്ഞത് പോലെ. അവന്റെ കയ്യിലെ പനിച്ചൂട് അവൾക്ക് വാത്സല്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്പർശമായി തോന്നി. ആദ്യമായി മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനോട് ഭയവും പേടിയും അല്ലാത്തൊരു ഭാവം അവളിൽ മോട്ടിട്ടു. അവൾ അതെ ഭാവത്തോടെ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. " വിഷമം മാറിയോ ഹ്മ്മ്.....? " : മുന്നിലിരിക്കുന്നവളുടെ കരച്ചിൽ നിന്നെന്ന് മനസ്സിലായതും അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അതിനും മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ ഗൗരി അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നതേ ഉള്ളു. " എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...? ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് വിഷമമായോ " : ഇതുവരെ അവളുടെ വിഷമം മാറിയില്ല എന്ന തോന്നലിൽ അവൻ വീണ്ടും തിരക്കി. " ഇനി അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ " : കരഞ്ഞ് അടഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു അപേക്ഷ ഒളിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അവന്. അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തോന്നിയതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി. " ഇല്ല.. ഇനി അങ്ങനെ ഒന്നും ഞാൻ പറയില്ല. ഞാൻ അത് ഗൗരി നന്ദയെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത്രയും ആഗ്രഹിച്ച് കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് ജീവിച്ച് തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ അങ്ങ് പോകുവോ ഞാൻ... ഹ്മ്മ്. വിഷമിക്കണ്ടാട്ടോ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞെയ " : തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ണീർ ഒഴുക്കി ഇരുന്നവളോട് അതീവ സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പമുട്ടിക്കുന്നത് പലതും പറയാതെ പറഞ്ഞു അവൻ. " എനിക്ക്... എനിക്ക് ഒത്തിരി വിഷമമായി. ഒരു ഭാര്യയോട് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണോ പറയേണ്ടത്. വിളിച്ചപ്പോഴും എണീറ്റില്ല ഞാൻ.... ഞാൻ എന്ത് പേടിച്ചെന്നോ. തൊട്ട് നോക്കി.... നോക്കിയപ്പോഴോ സ്വപ്നത്തിലെ പോലെ ദേഹത്തൊക്കെ തിളച്ച ചൂട്. ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച്.... പേടിച്ച് പോയി. " : വീണ്ടും കരച്ചിലിന് തുടക്കം എന്നോണം വിതുമ്പി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവന് സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നത് പോലെ തോന്നി. " അപ്പൊ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ആണോ കരഞ്ഞേ ഹ്മ്മ് " : കവിളിൽ നിന്ന് കൈ എടുത്ത് അവളുടെ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവൻ സ്നേഹത്തോടെ തിരക്കി. " ഹ്മ്മ് സ്വപ്നത്തിലും കണ്ണേട്ടൻ എന്നെ.... എന്നെ വിട്ട് പോകും എന്ന പറഞ്ഞെ. എന്നെ ഒറ്റക്ക് ആക്കി പോകും എന്ന്.  ഞാൻ.... ഞാൻ ഒത്തിരി വിളിച്ചു എണീറ്റില്ല. ദേഹത്തൊക്കെ ചോര... ചോര ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഞാൻ ഞെട്ടി എണീറ്റിട്ട ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. ഇവിടെ.... ഇവിടെ വന്ന് കണ്ണേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോൾ എണീറ്റില്ല. പിന്ന ഞാൻ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ..... വിളിച്ചപ്പോൾ നല്ല.... നല്ല ചൂടും എണീക്കുന്നതും ഇല്ല. ഞാൻ... ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചെന്നോ. കൊറേ... കൊറേ തവണ തട്ടി വിളിച്ചു എന്നിട്ടും എണീറ്റില്ല. അപ്പോഴാ ഞാൻ.... ഞാൻ കരഞ്ഞേ. എനിക്ക്.... എനിക്ക് പേടി ആയി. കണ്ണേട്ടൻ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോ എന്ത്.... എന്ത് ചെയ്യണം എന്നോ ആരെ വിളിക്കണം എന്നോ ഒന്നും.... ഒന്നും അറിയാണ്ട് ആയി. ഞാൻ... ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച് പോയി. കണ്ണേട്ടന് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നൊക്കെ. എങ്കിൽ..... എങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ആരാ ഉള്ളത്!!!! "  : അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ അവൾ അവന് മുന്നിൽ പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഒക്കെ കേട്ട് മറുപടി കൊടുക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ കണ്ണൻ അവളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ അവസാനത്തെ ആ ചോദ്യത്തിൽ ഹൃദയം ഒക്കെ ആർദ്രമായത് പോലെ. അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാനോ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ഒന്നും അവനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാത്ത പോലെ. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അറിയുന്ന വികാരം. അവനത് എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ ചോദിക്കുന്നതിന് മാത്രം ഉത്തരം തന്നിരുന്നവൾ, അതും സംസാരം എത്രയും കുറക്കാവോ അത്രയും കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നവൾ ഇപ്പൊ ഇതാ എസ്സെ പോലെ താൻ ചോദിച്ചതിനും ചോദിക്കാത്തതിനും ഒക്കെ മറുപടി തന്നത് എന്നാൽ അതിൽ കൂടുതലും തനിക്ക് വേണ്ടി ഇല്ല കരുതലും, എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റുമോ എന്ന് ഉള്ള ആധിയും ആണെന്ന് മാത്രം. അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ വരുമ്പോൾ അവനുള്ളം മുന്നിലിരിക്കുന്നവളോട് പ്രകടമാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധമൊരു സ്നേഹം ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ഭർത്താവിനെ ദൈവത്തെ പോലെ കാണുന്ന സമൂഹത്തിൽ വളർന്നവളാണ് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതെന്നോ, ഭർത്താവിനോട് ഉള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഭർത്താവ് എന്ന സ്ഥാനത്തിനാണ് അവൾ സ്നേഹവും കരുതലും കാണിക്കുന്നതെന്നോ, ഒറ്റപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്നവൾക്ക് ആകെ ഉള്ള് കൂട്ട് താൻ ആണെന്നും അത് കൊണ്ടുള്ള ആദിയാണ് അവൾ കാണിക്കുന്നതെന്നും കണ്ണൻ ആ നിമിഷം ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട് അവൾക്ക് ഉള്ളിലെ സ്നേഹം പുറത്ത് വന്നതാണ് എന്ന് അവൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. " പോട്ടെ സാരമില്ല, അത് വെറും സ്വപ്നം അല്ലാരുന്നോ അതൊക്കെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായിച്ച് കളഞ്ഞേക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പൊ ദേ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നിലെ അത് മാത്രം ഓർത്ത മതി. അതെ പോലെ എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ കൂടെ ഉണ്ടാകും, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം നിലക്കുന്നത് വരെ. പക്ഷെ അത് ഇപ്പോഴൊന്നും പ്രദീക്ഷിക്കണ്ട കേട്ടോ. നമ്മൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയും സ്നേഹിച്ചും ഇനിയും കുറെ വർഷങ്ങൾ ജീവിക്കും. പോരെ...!!! ഹാ മതി ഇരുന്ന് കരഞ്ഞത് ഇന്ന് ഒത്തിരി കരഞ്ഞില്ലേ, ഇനിയും ഇരുന്ന് കരഞ്ഞ എന്തെങ്കിലും അസുഗം വരും. ചെല്ല് എല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് കളഞ്ഞിട്ട് പോയി കിടന്നോ. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇങ് വന്ന മതി. മരുന്നിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ ചിലപ്പോൾ വിളിച്ച ഞാൻ കേട്ടെന്ന് വരില്ല അപ്പൊ കുറച്ച് വെള്ളം എടുത്ത് കുടഞ്ഞാ മതി. ഹ്മ്മ് ചെല്ല് പോയി കിടക്ക് നേരം വെളുക്കാറായി. ഇനി ഇപ്പൊ ഉറക്കം വിട്ട് മാറാതെ രാവിലെ ധൃതി പിടിച്ച് എണീക്കാൻ നിൽക്കണ്ട, നാളെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. " : അവളുടെ കയ്യിലെ പിടുത്തം ചെറുതായി അയച്ച് അവൻ ഉള്ളിൽ പലതും ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞത് എല്ലാം കേട്ട് തലയാട്ടിയത് അല്ലാതെ അതിന് മറുപടി പറയാനോ അവിടുന്ന് എണീക്കാനോ അവൾ നിന്നില്ല. " എന്തേ ഇപ്പോഴും പേടി ആണോ...? ഹ്മ്മ് എങ്കിൽ ഇന്ന് ഇനി ഇവിടെ കിടക്കുന്നോ...? " : താൻ മെല്ലെ അയച്ച് കൊടുത്ത കയ്യും നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചു. " വേ.... വേണ്ട വേണ്ട ഞാൻ അപ്പുറത്ത് കിടന്നോളാം. കിടന്നോ ഞാൻ... ഞാൻ പോകുവാ " : കണ്ണന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എന്നീറ്റ്  കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. സമ്മതമെന്ന പോലെ അവന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് തലയാട്ടൽ കിട്ടിയതും അവൾ മെല്ലെ അവിടെ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. " വയ്യായിക എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ച മതി. " : അവൾ അതും പറഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി വാതിലും ചാരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നവൾ മുഖം എല്ലാം കഴുകിയതിന് ശേഷമാണ് പിന്നെ വന്ന് കിടന്നത്. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് ഒന്നും പെട്ടന്ന് അവളെ തേടി ഉറക്കം എത്തിയിരുന്നില്ല. കണ്ണടക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടന്ന കണ്ണന്റെ രൂപവും, അല്പം മുൻപ് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് തൊട്ടറിഞ്ഞ ചൂടും ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്. എങ്കിലും കണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ചെറുതല്ലാത്ത ആശ്വാസവും അവൾക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു, അല്ലല്ല കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയല്ല കണ്ണനെന്ന ഭർത്താവ്...!!! വീണ്ടും പലതും ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് എപ്പോഴോ അവൾ ഉറങ്ങി പോയി. പിന്നെ അവൾ ഉണരുന്നത് മുറിയിൽ ആകെ വെട്ടം വീണപ്പോഴാണ്. അപ്പോൾ തന്നെ സമയം പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലേന്ന് ഉറക്കം ശെരി ആകാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് നല്ല തലവേദന തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സമയത്ത് ഉറങ്ങി ശീലം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവൾ വീണ്ടും കിടക്കാൻ നിന്നില്ല. രാത്രി ഒത്തിരി കരഞ്ഞതിനാൽ തന്നെ കണ്ണൊക്കെ നന്നായി ചീർത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും അവൾക്ക് ആകെ അലസത തോന്നിയെങ്കിലും കണ്ണന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ബോധം വന്നതും അലസത ഒക്കെ മാറ്റി പ്രാഥമിക കർമങ്ങൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളലേക്ക് കയറി. സമയം വൈകിയത് കൊണ്ട് തന്നെ പുട്ട് ഉണ്ടാകാം എന്ന തീരുമാത്തിലെത്തി, ഇന്നലത്തെ മീൻകറി ബാക്കി ഇരുപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് വേറെ കറി ഒന്നും വെക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല. പുട്ടിനുള്ള മാവ് തയാറക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാൻ ചെന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉറക്കം കണ്ടതും എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയതിന് ശേഷം വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി തിരിച്ച് വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് നോക്കിയപ്പോഴും രാത്രിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പൊള്ളുന്ന ചൂട് ഒന്നും ഇപ്പോൾ ഇല്ല. മരുന്നിന്റെ എഫക്ട് ആയിരിക്കും അവൾ ഓർത്തു. പനിയുടെ കാഠിഞ്ഞ്യം കൂടുന്നതിന് മുന്നേ അവന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ പിന്നീട് അവളുടെ ജോലി എല്ലാം വേഗത്തിലായി. കറിയും ചൂടാക്കി പുട്ടിനുള്ള മാവ് ആവി കേറാനും വെച്ച് അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാനായി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു കൈ നെറ്റിയിലും മറ്റേ കൈ നെഞ്ചിലും വെച്ചാണ് അവന്റെ ഉറക്കം. പനി കാരണം ഫാൻ ഒന്നിൽ ഇട്ടാണ് ഉറക്കം ഒപ്പം നെഞ്ച് വരെ പുതപ്പും ചൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നലെ സന്ധ്യ മുതൽ അരങ്ങേരിയ കാര്യങ്ങൾ ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ വരുന്നത്. തുടരും....... #നോവൽ #തുടർകഥ #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #പ്രണയം #love #trending

“മണിക്കുട്ടീ... മോളേ മണിക്കുട്ടീ... മോളിങ്ങ് വന്നേ...” സ്റ്റെയറിന് താഴെ നിന്ന് ആനന്ദം മുകളിലേക്ക് നോക്കി നീട്ടി വിളിച്ചു. “എന്താമ്മേ... ദാ വരുന്നു.” മുകളിൽ നിന്ന് ഉടൻ മറുപടി കേട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഗോവണി ഓടിയിറങ്ങി ഒരു പെൺകുട്ടി താഴെയെത്തി. “എന്താമ്മേ? വിളിച്ചേ?” “അതേ മോളേ. ഊണ് കഴിഞ്ഞിട്ട് മക്കളൊന്ന് പുറത്തു പോകണം. ഇന്ന് കുറച്ച് സ്ഥലത്ത് ഡെലിവറി ചെയ്യാനുണ്ട്.” “ഓക്കെ മ്മാ. ഏതായാലും ഞാനും ടൗണിൽ പോകണമെന്ന് കരുതിയിരിക്കുവായിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുണ്ട്. പിന്നെ പാർലറിലും ഒന്ന് കയറണം.” “ഞാനും ഉണ്ട്. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോണ്ട. എനിക്കും കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുണ്ട്.” പിറകിൽ നിന്ന് വന്ന മുത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും മണിക്കുട്ടി അവളെ നോക്കി. “എന്നാ മുത്തേ, വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചൊരുങ്ങ്. ഇപ്പോ തന്നെ ഇറങ്ങാം.” “ഓമ്ബ്ര...” മുത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ആനന്ദം കൈ കഴുകി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ മണിക്കുട്ടിയും. മണിക്കുട്ടി സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ഒരു പ്ലേറ്റെടുത്ത് കഴുകി. അടച്ചുവച്ചിരുന്ന പാത്രത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ചോറെടുത്തു. സാമ്പാറും തോരനും പനീർ ഫ്രൈയും ആവശ്യത്തിന് വിളമ്പി. മീൻ ഫ്രൈയുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ അതെടുത്തില്ല. അവസാനം തൈരിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ പച്ചമുളക് അരിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ച് ഉപ്പും ചേർത്തിളക്കി. ഒരു സ്പൂൺ എടുത്ത് രുചിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം തൃപ്തിയായി തലകുലുക്കി. “അമ്മേ... അച്ചാറെവിടെയാ?” “ഫ്രിഡ്ജിലുണ്ട് മോളേ. ഇത്തിരിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നീ എടുത്തിട്ട് മുത്തിനും കുറച്ച് വെച്ചേക്കണേ.” “ആ...” ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്ന് ചെറിയ പാത്രത്തിൽ വച്ചിരുന്ന അച്ചാറെടുത്ത് അവൾ ടേബിളിൽ കൊണ്ടുവന്നു. അപ്പോഴേക്കും മുത്തും ഭക്ഷണം വിളമ്പി അവളുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. അച്ചാറിലേക്ക് നോക്കിയ മുത്തിന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു വിഷമഭാവം. “ശോ... ഇത്രേം മാത്രമേ ഉള്ളോ? നല്ല ടേസ്റ്റായിരുന്നു.” പറഞ്ഞുതീരും മുൻപ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന അച്ചാറിന്റെ പാത്രം മുഴുവൻ അവളുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് കമഴ്ത്തി. “എടി!” മണിക്കുട്ടി കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി. “എന്റെ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ ഡ്രസ്സ് ചേഞ്ച് ചെയ്യാൻ പോകുവാ. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഒരുങ്ങി വാ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോയേക്കും.” “ഓമ്ബ്ര...” മുത്ത് വീണ്ടും അതേ ചിരിയോടെ. മണിക്കുട്ടി തലകുലുക്കി പ്ലേറ്റുമായി എഴുന്നേറ്റു.                 ✨✨✨✨✨✨ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ഉടനെ അവൾ വാതിലടച്ചു. ഡ്രസിങ് ടേബിളിന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോഴത്തെ വേഷം ത്രീ-ഫോർത്തും ടീഷർട്ടുമായിരുന്നു. മുടി ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. അവൾ അലമാര തുറന്ന് ഒരു ജീൻസും ടീഷർട്ടും പുറത്തെടുത്തു. വസ്ത്രം മാറിയ ശേഷം മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ടച്ചപ്പ്. ഐബ്രോ ഒന്ന് ഷേപ്പ് ചെയ്ത് പീച്ച് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക് ചുണ്ടിൽ പുരട്ടി. മുടി അഴിച്ച് ഇത്തവണ കുറച്ച് താഴ്ത്തി വീണ്ടും കെട്ടി. ഒരു ചെറിയ സ്റ്റഡ് കാതിലണിഞ്ഞു. വലതുകയ്യിൽ വാച്ചും. ലിപ്സ്റ്റിക്കും പേഴ്‌സും ചെറിയ ബാക്ക്‌പാക്കിൽ വച്ച ശേഷം ചാർജിലിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് രണ്ടുമൂന്ന് സെൽഫിയും എടുത്തു. “ഇനി മതി...” സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ഫോൺ ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു. താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അലമാരയുടെ താഴത്തെ തട്ടിൽ കിടന്നിരുന്ന സ്നീക്കറും എടുത്തു.                   ✨✨✨✨✨✨ “അമ്മേ... കഴിഞ്ഞോ? ഹെൽപ്പ് വേണോ?” “ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി നീ ഫോട്ടോ എടുത്താൽ മതി.” ആനന്ദം ഒരുക്കിവച്ചിരുന്ന കേക്കുകളുടെ അടുത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ആനന്ദം ഒരു ഹോം ബേക്കർ ആണ്. ഓർഡർ അനുസരിച്ച് വീടുകളിലും ബേക്കറികളിലും കേക്കുകൾ എത്തിക്കും. നേരിട്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്നവർ വീട്ടിലെത്തും. അല്ലാത്തവർക്ക് ഹോം ഡെലിവറിയും. ഇന്നത്തെ ഓർഡറുകളിൽ ആറ് കേക്കുകളായിരുന്നു ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. മണിക്കുട്ടി ഓരോന്നും ഭംഗിയായി ഫോട്ടോ എടുത്തു. ആനന്ദം ഓരോ കേക്കും അതിന്റെ പാക്കിങ്ങിൽ സുരക്ഷിതമായി വച്ചു. ഡെലിവറി അഡ്രസ്സുകൾ ഓരോ പാക്കിലും ഒട്ടിച്ചു. “ഇന്ന് ഇത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ?” “അല്ല മോളേ. മൂന്നെണ്ണം രാവിലെ തന്നെ വന്ന് കൊണ്ടുപോയി. അതിന്റെ ഫോട്ടോ മുത്തെടുത്ത് തന്നിരുന്നു. ഇനി വൈകുന്നേരം രണ്ട് ഓർഡർ കൂടിയുണ്ട്.” “ആ...” മണിക്കുട്ടി തലയാട്ടി. അപ്പോഴേക്കും ആനന്ദം പാക്ക് ചെയ്ത കേക്കുകൾ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. മണിക്കുട്ടി ഹാളിൽ നിന്ന് കാറിന്റെ കീ എടുത്ത് പോർച്ചിലേക്ക് നടന്നു. ബ്ലാക്ക് ബ്രെസ്സി ഡിക്കി തുറന്ന് കേക്കുകൾ ഓരോന്നായി ശ്രദ്ധയോടെ പിൻസീറ്റിൽ വച്ചു. അപ്പോഴാണ് നീ ലെങ്ത് ഫ്ലോറൽ പ്രിന്റ് ഡ്രസ്സ് ധരിച്ച് മുത്ത് പുറത്തേക്ക് വന്നത്. “പോകാം?” “പോകാം.” മണിക്കുട്ടി ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലും മുത്ത് കോ-ഡ്രൈവറായും കയറി. ഇവരാണ് പ്രമോദ് കൃഷ്ണന്റെയും ആനന്ദവല്ലിയുടെയും മക്കൾ. മാണിക്യം പി. വല്ലി — വീട്ടിലെ മണിക്കുട്ടി. B.Com മൂന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി. മുത്ത് പി. വല്ലി — വീട്ടിലെ ഇളയവൾ. B.Sc Chemistry രണ്ടാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.  ഒരേ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന ഇരുവർക്കും ഇപ്പോൾ സമ്മർ വെക്കേഷൻ തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. അച്ഛൻ പ്രമോദിന് ചെറിയ രീതിയിൽ സ്വന്തമായി ബിസിനസുകളുണ്ട്—ഒരു ഫാർമസി, ഹോം അപ്ലയൻസ് ഷോപ്പ്, ഫർണിച്ചർ ഷോപ്പ്... അതിനൊപ്പം സ്വന്തമായുള്ള കുറച്ച് കടമുറികളും. ആനന്ദം തന്റെ ഹോം ബിസിനസിലൂടെ വരുമാനം ഉണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയൊരു ബിസിനസ്‌ വുമൺ ആണ്.സാമ്പത്തികമായി നല്ല നിലയിലുള്ള കുടുംബമാണ് പ്രമോദിന്റേത്. പണത്തിന്റെ കുറവൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ അഹങ്കാരം ആ വീട്ടിൽ ആരുടെയും സ്വഭാവത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവിതം എല്ലാവിധ സുഖസൗകര്യങ്ങളുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷേ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ പങ്കാളികളാകുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ആ കുടുംബം. മാണിക്യത്തിനും മുത്തിനും ആവശ്യത്തിനുള്ള സൗകര്യങ്ങളൊക്കെ  ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുമ്പോഴും, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സ്വയം നോക്കാനും വീട്ടുകാരെ സഹായിക്കാനും ആനന്ദവും പ്രമോദും അവരെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതാണ് ആ വീട്ടിലെ പ്രത്യേകത..                    ✨✨✨✨✨✨ അന്നത്തെ ഡെലിവറികളെല്ലാം തീർത്ത ശേഷം മാണിക്യവും മുത്തും ടൗണിലെ മാളിലേക്ക് പോയി. കാർ പാർക്കിങ്ങിൽ ഒതുക്കിയ ശേഷം രണ്ടാളും ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. മാളിനുള്ളിലെത്തിയതും മാണിക്യം ഒരു മാസ്കെടുത്ത് മുഖത്തണിഞ്ഞു. “എനിക്ക് രണ്ടുമൂന്ന് ഇന്നേഴ്സ് വാങ്ങണം. നിനക്ക് വേണോ?” ഇന്നർവെയർ ഷോപ്പിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ മാണിക്യം ചോദിച്ചു. “വേണ്ട. നീ അത് നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ടോപ്സ് നോക്കാം. കഴിഞ്ഞാൽ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി.” മുത്ത് മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. മാണിക്യം ഷോപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. സ്റ്റാഫ് അവളുടെ അടുത്തെത്തി. “മാഡം, എന്താണ് വേണ്ടത്?” മാണിക്യം തന്റെ ആവശ്യവും സൈസും പറഞ്ഞു. “സ്പോർട്സ് ബ്രാ, ടി-ഷർട്ട് ബ്രാ. പിന്നെ പാഡ് ഉള്ളതും വേണം.” സ്റ്റാഫ് കുറച്ച് മോഡലുകൾ കാണിച്ചു. അവയിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടവ തിരഞ്ഞെടുത്ത് മാറ്റിവച്ചു. “ഇതിന്റെ ന്യൂഡ് ഷെയ്ഡ് ഉണ്ടോ?” ഒരു ടി-ഷർട്ട് ബ്രാ കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. സ്റ്റാഫ് എടുത്തുകൊടുത്ത ഷെയ്ഡുകളിൽ നിന്ന് രണ്ടെണ്ണം കൂടി തിരഞ്ഞെടുത്തു. “ഇതൊന്ന് ബിൽ ചെയ്തേക്ക്.” ബിൽ പേ ചെയ്ത് സാധനങ്ങളുമായി അവൾ പുറത്തിറങ്ങി. ഫോണെടുത്ത് മുത്തിനെ വിളിച്ചു. “നീയെവിടാ?” അവിടെ നിന്ന് എന്തോ മറുപടി. “ട്രെൻഡ്സിലാണോ? ഓക്കെ. ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം.” അടുത്തുള്ള എസ്കലേറ്ററിൽ കയറി മാണിക്യം ട്രെൻഡ്സിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കുറച്ച് ഡ്രസ്സുകൾ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന മുത്തിനെ കണ്ടു. “എടി... ഇത് നോക്ക്. എല്ലാം എനിക്കിഷ്ടായി. ഇതിൽ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള രണ്ടെണ്ണം സെലക്ട് ചെയ്ത് താ.” മാണിക്യം ഓരോന്നും നോക്കി. മുത്തിന്റെ ദേഹത്തോട് ചേർത്തും കയ്യിൽ വച്ചും നോക്കിയ ശേഷം അവൾ രണ്ട് ഡ്രസ്സുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. “ഇത് മറൂൺ ഷോർട്ട് ടോപ്പ്. പിന്നെ ഇത് ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ക്രോപ്പ് ടോപ്പ്.” “ഓക്കെ.” “ഇനിയെന്താ?” “ബോട്ടം കൂടി നോക്കണം.” “എന്നാ നീ അത് നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ടി-ഷർട്ട്സ് നോക്കാം.” മാണിക്യം മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിനുള്ളിൽ രണ്ട് ടി-ഷർട്ടുകളും ഒരു ക്രോപ്പ് ടോപ്പും ഡെയിലി വെയറിനായി ഒരു ഷോർട്സും ടി-ഷർട്ടും അടങ്ങിയ സെറ്റും തിരഞ്ഞെടുത്തു. “കഴിഞ്ഞോ?” അവൾ മുത്തിനടുത്തെത്തി. “കഴിഞ്ഞു. ഇനി ബിൽ ചെയ്യാം.” “ഒരു മിനിറ്റ്,ഇതെങ്ങനെ ഉണ്ട്? നിനക്ക് വാങ്ങിയതാ " “നല്ലതാ.നിനക്കെടുക്കണ്ടേ?” മുത്ത് ചോദിച്ചു. “എനിക്കും ഉണ്ട്. നിനക്ക് ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് ബ്ലൂ. എനിക്ക് ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് ഗ്രേ.” “എന്നാ വാ.” രണ്ടാളും ബിൽ പേ ചെയ്ത് പുറത്തിറങ്ങി. പിന്നെയും പല ഷോപ്പുകളിൽ കയറി കോസ്മെറ്റിക്സും മറ്റ് ആവശ്യസാധനങ്ങളും വാങ്ങി. “എനിക്കൊരു ഷൂ കൂടി വാങ്ങണം.” മുത്തിന്റെ ആവശ്യം കേട്ടപ്പോൾ മാണിക്യം ചിരിച്ചു. “എന്നാ ആ ഷോപ്പിൽ നോക്കാം.” അടുത്തുള്ള  പൂമ ഔട്ലെറ്റിൽ രണ്ടാളും കയറി. നിരത്തി വച്ചിരുന്ന ഷൂസുകൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മുത്ത് ഒന്നെടുത്ത് നോക്കി. “ഇതെങ്ങനെ ഉണ്ട്?” “അത് വേണ്ട. അത് നിന്റെ കാൽ കുറച്ച് വലുതായി തോന്നിക്കും.” അവൾ മറ്റൊന്ന് എടുത്തു. “ഇത് ഇട്ട് നോക്ക്.” പേസ്റ്റൽ പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ഷൂ ആയിരുന്നു അത്. മുത്ത് ഇട്ടുനോക്കി. “ഓ... ഇത് കൊള്ളാം.” അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ മാണിക്യം ചിരിച്ചു. “വാങ്ങിക്കോ.” “നീ വാങ്ങുന്നില്ലേ?” “എനിക്ക് ഇപ്പോ ആവശ്യത്തിനുള്ളതുണ്ട്. പിന്നെ ഒരെണ്ണം ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്.” ബിൽ പേ ചെയ്ത് അവർ പുറത്തിറങ്ങി. “ഇനിയെന്തെങ്കിലും വാങ്ങാനുണ്ടോ?” “ഇല്ല. ഇനി എന്തെങ്കിലും ലൈറ്റായി കഴിക്കാം. എന്നിട്ട് പാർലറിൽ കയറാം.” “എങ്കിൽ ചലോ... ഫുഡ് കോർട്ടിലേക്ക്.” മുത്തിന്റെ കൈപിടിച്ച് മാണിക്യം നടന്നു. രണ്ടുപേരും കോൾഡ് കോഫിയും ബർഗറും ഓർഡർ ചെയ്തു. ഭക്ഷണം വരുന്നതുവരെ അവർ ഓരോ വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു. “നമ്മൾ നാളെ എപ്പോഴാ പോകുന്നെന്ന് അച്ഛ പറഞ്ഞോ?” മുത്താണ് ചോദിച്ചത്. “ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചിട്ട് ഇറങ്ങാമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്തും.” “അപ്പോ നാളെ മുതൽ രണ്ടുദിവസം അടിപൊളി.” “നീ അവിടെ പോയിട്ട് കുരുത്തക്കേടൊന്നും ഒപ്പിക്കരുത് .” “ഞാനോ?” മുത്ത് കണ്ണുരുട്ടി. “അതെ. നീ തന്നെ.” “പോടീ...” ഇരുവരും ചിരിച്ചു. അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... അടുത്ത ദിവസത്തെ ആ യാത്ര അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന് തുടക്കമാകുമെന്ന്.                     ✨✨✨✨✨✨ അവർ പോകുന്നത് പ്രമോദിന്റെ ചെറുപ്പം മുതലുള്ള സുഹൃത്തായ ജയകൃഷ്ണന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്. ജയന്റെ ചേട്ടന്റെ മകന്റെ വിവാഹം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പല കാരണങ്ങളാൽ ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ കണ്ണി അറ്റുപോയിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നുനാല് വർഷം മുൻപ് നടന്ന പത്താം ക്ലാസ് റീയൂണിയനാണ് ആ പഴയ സൗഹൃദത്തെ വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേർത്തത്. അതിനുശേഷം പ്രമോദും ജയനും വീണ്ടും പഴയ കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ തന്നെയായി. ഫുഡ് വന്നതും കഴിച്ച ശേഷം അവർ പാർലറിലേക്ക് പോയി. ചെറിയ ഫേഷ്യലും ത്രെഡിങ്ങും പെഡിക്യൂറും മാനിക്യൂറും കഴിഞ്ഞാണ് രണ്ടാളും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്.                     ✨✨✨✨✨✨ വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പോർച്ചിൽ ഒതുക്കിവച്ചിരുന്ന പ്രമോദിന്റെ ബൈക്ക് കണ്ടതോടെ അച്ഛൻ എത്തിയെന്ന് മനസ്സിലായി. കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ആനന്ദം വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. ബാക്ക് സീറ്റിൽ നിന്നുള്ള ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകൾ എടുത്ത് രണ്ടാളും അകത്തേക്ക് കയറി. മാണിക്യം കേക്ക് ഡെലിവറിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പണം എടുത്ത് അമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പ്രമോദും അവിടെയെത്തി. സോഫയിൽ കിടന്നിരുന്ന ഷോപ്പിംഗ് കവറുകളിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ പുരികമുയർത്തി. “കല്യാണത്തിനുള്ള ഷോപ്പിങ് നേരത്തെ #📔 കഥ #📙 നോവൽ കഴിഞ്ഞില്ലേ? പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ?” മുത്ത് ഉടനെ അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി. “അത് വേ... ഇത് റേ ...” പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രമോദിന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച് കൊഞ്ചിച്ചു. മുത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി. പിറകെ മാണിക്യവും. “ഈ പിള്ളേരുടെ ഒരു കാര്യം...” പ്രമോദും ചിരിച്ചു. “അമ്മേ... ഞങ്ങൾക്ക് ഫുഡ് വേണ്ട. ഞങ്ങൾ കഴിച്ചതാ.” മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് മാണിക്യത്തിന്റെ ശബ്ദം വന്നു. “ആണോ? എങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാം. നാളെ പോകേണ്ടതല്ലേ.” ആനന്ദം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പിറകെ പ്രമോദും. രണ്ടുപേരും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അടുക്കളയൊക്കെ ഒതുക്കി വരുമ്പോഴേക്കും സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി അണഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം അവർ പോകുന്ന യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ചെറിയൊരു ആവേശത്തോടെ മാണിക്യവും മുത്തും തങ്ങളുടെ മുറികളിലേക്ക് പോയി. അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ആ യാത്രയിൽ തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരു വിവാഹാഘോഷം മാത്രമല്ലെന്ന്. ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ... നമ്മൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നതല്ല. അവ സംഭവിക്കുകയാണ്. അവിചാരിതമായി. തുടരും... ✨

... എനിക്ക് അമ്മയോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു." കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പു മുട്ടുന്ന ചില സത്യങ്ങൾ ആരോടെങ്കിലും തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ താൻ മാനസിക സംഘർഷം താങ്ങാൻ വയ്യാതെ മരിച്ചു പോകുമെന്ന് മീരയ്ക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മയോട് മനസ്സ് തുറക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായത്. "എന്താ മോളേ വയ്യായ്ക വല്ലതുമുണ്ടോ?" മീരയുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ടതും പത്മിനി ആശങ്ക പെട്ടു. "ഇല്ല... അമ്മ ഞാൻ പറയുന്നത് സമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് കേൾക്കണം. ആരോടെങ്കിലും ഇതൊക്കെ ഒന്ന് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എന്റെ മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനവും കിട്ടില്ലമ്മേ." മീര കരഞ്ഞു. "ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ മോളേ. നിനക്ക് പറയാനുള്ളത് എന്തായാലും അമ്മ കേട്ടോളാം. പക്ഷേ ഇപ്പോ മോളത് പറയണ്ട. അതൊന്നും ഓർക്കാതെ സമാധാനത്തോടെ കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്. ഇപ്പോ നിനക്ക് നല്ല വിശ്രമമാണ് വേണ്ടത്." പത്മിനി അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "അമ്മയ്ക്കെന്താ ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായില്ലേ. ഇതിപ്പോ അമ്മയോട് എങ്കിലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എന്റെ തല പൊട്ടിത്തെറിച്ചു ഞാൻ ചത്ത്‌ പോകുമെന്ന എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അപ്പോ പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ പറഞ്ഞ പോലെ സമാധാനത്തോടെ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നത്? എനിക്ക് സുഖമില്ലാതായ അന്ന് മുതൽ ഞാൻ ശരിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. എന്നെ കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ കണ്ട വേണിയോട് തെറ്റ് ചെയ്ത് പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് വിഷമിക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലുമില്ല. അവളോട് ചെയ്ത ചതിക്ക് ദൈവം എന്നെ ഇങ്ങനെയായിരിക്കും ശിക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക." മീര പറഞ്ഞു. "മോളേ... നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നീ കാര്യം എന്താണെന്ന് തെളിച്ചു പറയ്യ്. വേണിയോട് നീ എന്താ ചെയ്തെ? അവളുടെ കല്യാണം മുടക്കിയത് നീ എങ്ങാനും ആണോ?" ആധിയോടെ പത്മിനി ചോദിച്ചു. "അതേ അമ്മേ... ഞാനും കിഷോറേട്ടനും ചേർന്നാണ് വേണിയുടെ കല്യാണം മുടക്കിയത്. എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ സ്വന്തമാക്കണമായിരുന്നു. കിഷോറേട്ടന് വേണിയെയും. ഞങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നെ കിട്ടാൻ വേണ്ടി സ്നേഹിക്കുന്നവരെ തമ്മിൽ പിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. വേണി ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കും മുന്നേ ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയതാ ഞാൻ. അതുകൊണ്ട് ഏട്ടനെ അവൾ സ്വന്തമാക്കുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ വേണിയെ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്നതാ കിഷോറേട്ടൻ. ആൾക്കും സഹിച്ചില്ല വേണിയെ മറ്റൊരാൾ സ്വന്തമാക്കാൻ വന്നത്." മീരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പത്മിനി പകച്ചു നിൽക്കുമ്പോ അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ട് റൂമിന്റെ വാതിലിന് പുറത്ത് ഞെട്ടി തരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു വേണി. റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറാനാഞ്ഞ വേണി മീര അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവൾ തന്റെ പേര് പറയുന്നത് കേട്ട് അവിടെ തന്നെ നിന്നത്. "നീ ആ കല്യാണം മുടക്കാൻ എന്താ ചെയ്തത് മോളേ?" പത്മിനിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. മീര താനും കിഷോറും ചെയ്ത് കൂട്ടിയ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. "ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തത് കൊണ്ടാവും അമ്മേ ഒരു ദിവസം പോലും എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ശ്രീയേട്ടന്റെ ഭാര്യയാവാൻ ദൈവം സമ്മതിക്കാതെ എനിക്ക് ഇപ്പോ തന്നെ ഈ അസുഖം തന്നത്. അന്ന് ഞാൻ കിണറ്റിൽ വീണില്ലായിരുന്നെങ്കി എനിക്ക് ഇന്ന് ഇങ്ങനെ കിടക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. എല്ലാം എന്റെ പ്രവർത്തി ദോഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് സംഭവിച്ചതാകും. എനിക്ക് ഈ ട്യൂമർ പണ്ട് വന്നത് അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കിണറ്റിൽ ചാടുന്ന സാഹസത്തിനൊന്നും മുതിരില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോ ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുക കൂടി ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കുകയും ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തത് കൊണ്ടാണല്ലോ ഞാൻ വേണിയെ ചതിച്ചത്. ഇപ്പോ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്നും എനിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട് അമ്മേ. എന്നെ ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ കണ്ട വേണിയെ ഒരിക്കലും ചതിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതാവും ദൈവം ഇത്രയും വലിയൊരു തിരിച്ചടി തന്നിട്ടുണ്ടാവുക. ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ ഞാൻ ജയിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അഹങ്കാരത്തിനും പ്രവർത്തികൾക്കും എനിക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടി അമ്മേ. പാപിയാണ് ഞാൻ... മഹാ പാപി." മീര മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. "എന്നാലും ആ കൊച്ചിനോട് ഇത്രയും ക്രൂരത കാട്ടണ്ടായിരുന്നു മോളെ. നിന്റെ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ പറഞ്ഞു തിരുത്തുമായിരുന്നു ഞാൻ. വേണി മോളേ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി കൊണ്ട് നേടി എടുത്ത ജീവിതമായത് കൊണ്ടാ ഈശ്വരൻ നിനക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും സ്വസ്ഥത തരാത്തത്." പത്മിനി മൂക്ക് പിഴിഞ്ഞു. "അമ്മ എന്നെ ശപിക്കരുത്. അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ഒക്കെ പറ്റിപ്പോയി അമ്മേ. പഴയതൊന്നും തിരുത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ. പിന്നെ അമ്മയുടെ നാവിൽ നിന്ന് ഈ സത്യം മറ്റാരും അറിയരുത്. എനിക്കൊരു സമാധാനം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ അമ്മയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞത്. ശ്രീയേട്ടൻ എങ്ങാനും ഇതറിഞ്ഞ പിന്നെ ആ നിമിഷം എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയും. ഈ അവസ്ഥയിൽ അങ്ങനെ കൂടി സംഭവിച്ച എനിക്കത് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ലമ്മേ. ചിലപ്പോ നെഞ്ച് പൊട്ടി ഞാൻ മരിച്ചു പോകും." മീര തേങ്ങി കരഞ്ഞു. "എന്റെ മോൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ. ആ കൊച്ച് നിന്നെ കളങ്കമില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചതിന് അത് എന്തൊക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. സത്യമറിയാതെ ഞാനും വേണി മോളേ ഒത്തിരി പഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കൊച്ചിന് കിട്ടേണ്ട ജീവിതമാണ് നീ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്തത്." പത്മിനി പറഞ്ഞു. "വേണിയോട് ഞാൻ ചെയ്ത വഞ്ചന ഒരിക്കലും മാപ്പർഹിക്കാത്തത് ആണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് ഞാൻ ഇപ്പോ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ ഞാൻ സഹിക്കേണ്ടി വന്നത് തന്നെ ശ്രീയേട്ടന്റെ ഭാര്യായാകാൻ വേണ്ടിയല്ലേ അമ്മേ. വേണിക്ക് കിട്ടേണ്ട ജീവിതമാണെന്നും എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടൻ കൂടെ ഇല്ലാതെ പറ്റില്ലമ്മേ. ഇത്രയൊക്കെ സഹിക്കേണ്ടി വന്നത് കൊണ്ട് ഇനി ശ്രീയേട്ടനെ കൂടെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് വയ്യ. അതുകൊണ്ടാ അമ്മയുടെ നാവിൽ നിന്നും ആരും സത്യം അറിയരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ആരോടും ഒന്നും പറയില്ലെന്ന് അമ്മ എനിക്ക് സത്യം ചെയ്ത് തരണം." മീര കെഞ്ചി. "നീ എന്റെ മോളായി പോയില്ലേ. അതുകൊണ്ട് ഇതൊന്നും എനിക്ക് ആരോടും പറയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. ഒക്കെ മനസ്സിൽ തന്നെ അടക്കി വയ്ക്കണ്ടേ." പത്മിനിക്ക് മകളുടെ അവസ്ഥ ഓർത്ത് സങ്കടവും അതേസമയം തന്നെ അവളുടെ പ്രവർത്തികൾ ഓർത്ത് ദേഷ്യവും മീരയോട് ദേഷ്യവും തോന്നി. "ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ അസുഖമൊക്കെ മാറി കഴിഞ്ഞാൽ വേണിയോട് എല്ലാം ഏറ്റ് പറഞ്ഞ് മാപ്പ് ചോദിക്കണം നീ. ആ കുട്ടി നിന്നോട് ക്ഷമിച്ചാലേ നീ ചെയ്ത തെറ്റുകളുടെ ശിക്ഷ ഇനിയും നിന്നെ തേടി വരാതിരിക്കു. അത്രയെങ്കിലും നീ ചെയ്യണം." പത്മിനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീര ഞെട്ടി. "വേണിയോട് ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞെന്ന് കിഷോറേട്ടൻ അറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ചെയ്തതിനെ കുറിച്ച് കിഷോറേട്ടൻ ശ്രീയേട്ടനോട് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കില്ലേ. സത്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ അതോടെ എന്റെ ദാമ്പത്യം തകരില്ലേ അമ്മേ." മീര ചോദിച്ചു. "അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ നിനക്ക് അത്രയേ ദാമ്പത്യ ജീവിതം വിധിച്ചിട്ടുള്ളു എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കേണ്ടി വരും. അല്ലാതെ പിന്നെ വേറെന്ത് ചെയ്യാനാ." പത്മിനിയുടെ വാക്കുകൾ മീരയെ തളർത്തി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിശബ്ദം കണ്ണീർ വാർത്തു. ഈ സമയമൊക്കെ വാതിലിന് പുറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്ന വേണി ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ആർത്തിരമ്പി വന്ന് കൊണ്ടിരുന്ന വിങ്ങലടക്കാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവിൽ നിന്നും മീരയുടെ അസുഖ വിവരമറിഞ്ഞ് അവളോടുള്ള ശത്രുത മറന്ന് മീരയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു വേണി അവിടേക്ക്. എന്നാൽ മീര തന്നോട് ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമൊക്കെ കേട്ടതോടെ വേണിക്ക് അവളോട് തോന്നിയ സഹതാപം ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി. ആ ദേഷ്യത്തിൽ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാനായി വാതിൽ മുഴുവനായും തുറന്ന് റൂമിലേക്ക് കടക്കാൻ തുനിഞ്ഞ വേണി ആ കാഴ്ച കണ്ട് വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നുപോയി. തുടരും #📙 നോവൽ

ആത്മഹത്യ ഭീരുത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. കൊള്ളരുതായ്മയുടെയും ഭീരുത്വത്തിന്റെയും “ ”ഭീരുത്വം എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയുടെ മുൻപിൽ തലവയ്ക്കുന്നത് ഭീരുത്വമാണത്രെ,ഭീരുത്വം“ രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യ എന്ന കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. എഴുതിപോകുമെന്ന ഭയം രാജലക്ഷ്മിയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മരണത്തിലേക്കാണ്. അവരുടെ അവസാന നോവലാണ് ”ഞാനെന്ന ഭാവം “. ഇത്രെയേറെ ദുഖവും വിഷാദവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെങ്ങനെ എന്ന തോന്നലാണ് ആ നോവൽ വായിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുക. ആഖ്യാനശൈലിയിലെ വ്യത്യാസവും കഥകളുടെ പ്രമേയവുമൊക്കെ വായനയോട് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിക്കും. ദുഖമാണെങ്കിലും രാജലക്ഷ്മിയുടെ കൃതികളും, എഴുത്തുകാരിയും എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കും എന്നും. വളരെ കുറച്ച് കൃതികൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ നമുക്ക് രാജലക്ഷ്മി എന്ന എഴുത്തുകാരിയെ അറിയാൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഈ അക്ഷര തേജസ്സിനെ മറന്നുപോകാതെ, വായനയിൽ കൂടെ കൂട്ടണം ❤️ #📙 നോവൽ #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ്🥰 Krishnamritham❤️