🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 23 ❤️..................❤️ "ഈ തീരുമാനം ഇനി കുടുംബങ്ങളുടേത് മാത്രമല്ല... അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റേതായിരുന്നു..." ─── വിവാഹാലോചനയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും... മീറ്റിംഗുകൾക്കിടയിലും... രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും... മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു കാര്യം. അഭ്യുഹ്. വിവാഹം. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്... അവൾ അവനോട് പ്രണയം തുറന്നു പറയാൻ പോയ ദിവസം ഓർമ്മ വന്നു. അന്ന് അവൻ തന്റെ കരിയറിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിച്ചത്. അവളെ നിരസിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ... അവളുടെ ഹൃദയം അത് നിരസിക്കലായി തന്നെയാണ് എടുത്തത്. ആ വേദന ഇന്നും എവിടെയോ ബാക്കിയുണ്ട്. "ഇപ്പോൾ ഞാൻ സമ്മതിച്ചാൽ..." "അത് സ്നേഹം കൊണ്ടാണോ?" "അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടോ?" "അവൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?" "അല്ലെങ്കിൽ വെറും ബഹുമാനം മാത്രമാണോ?" ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം. ഉത്തരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. ─── മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹിന്റെയും അവസ്ഥ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് വലിയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. കമ്പനിയെ വളർത്തി. നൂറുകണക്കിന് കോടികളുടെ പ്രോജക്ടുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്തു. പക്ഷേ... ഈ ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രം അവന്റെ മനസ്സ് വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. വിവാഹം. പ്രണയ. ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ ഒരുമിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ... ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വിചിത്രമായ സമാധാനം തോന്നും. പക്ഷേ... അതിന് കാരണം എന്താണെന്ന് അറിയില്ല. ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പായിരുന്നു. പ്രണയയെ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയായി സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും അവന് കഴിയുന്നില്ല. ആ ചിന്ത തന്നെ അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കും. എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക്. പ്രണയയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. അയച്ചത്... അഭ്യൂഹ് "Coffee?" മെസ്സേജ് കണ്ടതും അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ മറുപടി അയച്ചു. "Okay." ─── വൈകുന്നേരം. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഒരുപാട് തവണ വന്നിരുന്ന അതേ കോഫി ഷോപ്പിൽ. ഇപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇത്തവണ അന്തരീക്ഷം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. "How's work?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "Busy." പ്രണയ മറുപടി നൽകി. "Yours?" "Same." സംസാരം സാധാരണ കാര്യങ്ങളിലൂടെ തുടങ്ങി. പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ. കമ്പനി. ഫ്യൂച്ചർ പ്ലാനുകൾ. പക്ഷേ... രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. അവർ സംസാരിക്കാൻ വന്നത് അതിനല്ലെന്ന്. അവസാനം... അഭ്യുഹ് കോഫി കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "വീട്ടിൽ..." അവൻ നിർത്തി. "ആ വിഷയം വീണ്ടും സംസാരിച്ചു." പ്രണയയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. "മ്മ്." അവൾ പതിയെ മൂളി. "ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും." വീണ്ടും നിശബ്ദത. അവരുടെ ഇടയിൽ ആദ്യമായി ഒരു അകലം അനുഭവപ്പെട്ടു. കാരണം... ഇനി അവർ കോളേജ് സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമല്ല. രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്ന രണ്ട് ആളുകളാണ്. "നീ എന്താ ചിന്തിക്കുന്നത്?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. പ്രണയ അവനെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം... എല്ലാം തുറന്ന് പറയണമെന്ന് തോന്നി. "ഞാൻ നിന്നെ വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിക്കുന്നു..." "നീ അന്ന് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അകന്നത്..." "ഇപ്പോഴും എന്റെ ഹൃദയം നിന്റെ പേരിലാണ് മിടിക്കുന്നത്..." പക്ഷേ... ആ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല. "എനിക്കറിയില്ല." അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത് വലിയൊരു തീരുമാനമാണ്." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. "അതെ." "നിനക്കോ?" പ്രണയ തിരിച്ചുചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ശേഷം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഞാനും ആലോചിക്കുകയാണ്." അത് സത്യമായിരുന്നു. അവന് ഇപ്പോഴും തന്റെ വികാരങ്ങൾക്ക് പേര് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... പ്രണയ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സാധാരണ ഒരാൾ അല്ലെന്ന് അവന് വ്യക്തമായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കോഫി ഷോപ്പിന്റെ ഗ്ലാസിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിച്ചു. അവർ രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദരായി ഇരുന്നു. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇപ്പോഴും സമയമായിട്ടില്ല. അവസാനം പ്രണയ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. ശേഷം അവനെ നോക്കി. "നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇതിനെക്കുറിച്ച് നന്നായി ആലോചിക്കണം." അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവളെ നോക്കി. ശേഷം തലകുലുക്കി. "അതാണ് നല്ലത്." അവർ രണ്ടുപേരും കോഫി ഷോപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ... ആ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവരുടെ മനസ്സിലെ ആശയക്കുഴപ്പം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. മറിച്ച്... പരസ്പരം കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാൻ അത് അവരെ നിർബന്ധിച്ചു. കാരണം... ആദ്യമായി... അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു... ─── കോഫി ഷോപ്പിലെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ... തീരുമാനം ഇപ്പോഴും ആരും എടുത്തിരുന്നില്ല. പ്രണയയും. അഭ്യുഹും. രണ്ടുപേരും ആലോചനകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ... കൃഷ്ണവർമ്മയും മാലിനിയും. രാഘവും ദേവികയും. ഇനി കാത്തിരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹം യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നത് കാണാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. "ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ഇവർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും." ഒരു ദിവസം മാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതിൽ സംശയമില്ല." ദേവികയും ചിരിച്ചു. "പ്രത്യേകിച്ച് അഭ്യുഹ്." അങ്ങനെ... രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ചേർന്ന് ഒരു ഫാമിലി ഡിന്നർ പ്ലാൻ ചെയ്തു. കാരണം ഔദ്യോഗികമായി ഒന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും... അവരുടെ മനസ്സിൽ ഈ ബന്ധം ഇതിനകം തന്നെ ഉറച്ചിരുന്നു. ശനിയാഴ്ച രാത്രി. കൃഷ്ണവർമ്മയുടെ ഫാംഹൗസിൽ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. വിശാലമായ തോട്ടം. മൃദുവായ ലൈറ്റുകൾ. കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ചിരികൾ. അന്തരീക്ഷം മനോഹരമായിരുന്നു. പ്രണയ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ അസ്വസ്ഥത തോന്നി. എല്ലാവരുടെയും നോട്ടത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. "വാ മോളേ." ദേവിക അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇനി കുറച്ച് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ നീ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ ആളല്ലേ." അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. പ്രണയയും ഒരു ചിരി വരുത്തി. പക്ഷേ... അത് ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള ചിരിയായിരുന്നില്ല. കുറച്ച് അകലെ നിന്ന അഭ്യുഹ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. സാധാരണ ഇത്തരത്തിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രണയ തമാശ പറഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിക്കും. പക്ഷേ ഇന്ന്... അവൾ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. ഡിന്നർ തുടങ്ങി. സംസാരം മുഴുവൻ ഒരേ വിഷയത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി. അവരുടെ കുട്ടിക്കാല കഥകൾ. കുടുംബങ്ങളുടെ സൗഹൃദം. ഭാവി പദ്ധതികൾ. ഇടയ്ക്കിടെ... പ്രണയയെയും അഭ്യുഹിനെയും കുറിച്ചുള്ള തമാശകളും. "സത്യത്തിൽ ഇവർ കോളേജ് കാലം മുതൽ തന്നെ നല്ല ജോഡിയായിരുന്നു." രാഘവ് പറഞ്ഞു. "അതെ." മാലിനി ചിരിച്ചു. "അന്ന് തന്നെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ കുട്ടികളും ആയേനെ." ഹാൾ മുഴുവൻ ചിരിയിൽ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ... പ്രണയയുടെ മുഖം പതിയെ മങ്ങി. അത് ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ഒരാൾ ഒഴികെ. അഭ്യുഹ്. അവൻ ശാന്തമായി അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്ന് മുഴുവൻ... അവൾ എന്തോ മറച്ചുവെക്കുന്നതുപോലെ. ഒരു ഭാരമുണ്ടെന്ന പോലെ. ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ ശേഷം എല്ലാവരും തോട്ടത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസരം നോക്കി പ്രണയ പതിയെ ബാൽകണിയിലേക്ക് നടന്നു. അവൾക്ക് കുറച്ച് സമയം ഒറ്റയ്ക്ക് വേണമായിരുന്നു. രാത്രിക്കാറ്റ് പതിയെ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെയായി നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ കാണാം. പക്ഷേ... അവളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നില്ല. "ഇവിടെയാണോ?" പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ്. അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം... അഭ്യുഹ് ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "നീ ഹാപ്പി അല്ലേ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും പ്രണയ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. അവൾ അവനെ നോക്കി. പിന്നെ പതിയെ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഹാപ്പി ആവാൻ വേണ്ടി റീസൺ ഉണ്ടോ ?" അവൾ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് നിശബ്ദനായി. ആ മറുപടി അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. കാറ്റ് പതിയെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും ഇടയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. പ്രണയ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വിഷാദം. ഒരു പറയാത്ത കഥ. ഒരു പഴയ മുറിവ്. ആ നിമിഷം... അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായി ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു. "അവൾ ശരിക്കും എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ മാറിയത്?" "അവൾ എന്തെങ്കിലും ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?" "എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഭയം കാണുന്നത്?" അവന് ഉത്തരമൊന്നും ലഭിച്ചില്ല. പക്ഷേ... ഒരു കാര്യം ആദ്യമായി വ്യക്തമായി. പ്രണയ ഇപ്പോഴും എന്തോ വേദന ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുകയാണ്. അത് സാധാരണ ഒരു ആശയക്കുഴപ്പം മാത്രമല്ല. അതിലും ആഴമുള്ള എന്തോ ഒന്നാണ്. ─── അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴും... അഭ്യുഹിന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത് ആ ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു. "ഹാപ്പി ആവാൻ വേണ്ടി റീസൺ ഉണ്ടോ ?" ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സത്യം അറിയാതെ... അവന് ഇനി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആദ്യമായി തോന്നി. കാരണം... ആദ്യമായി... പ്രണയയുടെ സന്തോഷം അവന് പ്രധാനമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം