❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️14 കനത്ത മഴയിൽ കുതിർന്ന രാത്രി. രോഹന്റെ കാർ നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, കുന്നിൻമുകളിലുള്ള അവന്റെ വസതിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുപ്പ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത്, മറിച്ച് മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടതിന്റെ നടുക്കം കൊണ്ടായിരുന്നു. ഇയാൻ ഡേവിസ് എന്ന നിഴൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വെളിച്ചം മുഴുവൻ കെടുത്തിക്കളയുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ​ വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ കാർ നിർത്തിയ ഉടനെ രോഹൻ ഇറങ്ങി വന്ന് അഞ്ജലിയുടെ വശത്തെ വാതിൽ തുറന്നു. അവൾക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോലും ത്രാണിയില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. രോഹൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവളെ കോരിയെടുത്തു. ​ "രോഹൻ... വേണ്ട... ഞാൻ നടന്നോളാം," അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "ഇല്ല അഞ്ജലി. ഇനി ഒരടി പോലും നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട. എന്റെ കൈകളിൽ നീ സുരക്ഷിതയാണ്," രോഹന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി. ഹാളിലെ സോഫയിൽ അവളെ ഇരുത്തി. വീട്ടുജോലിക്കാർ ആരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രോഹൻ തന്നെ പോയി ഒരു ടവൽ എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ തലതുവർത്തി. പിന്നെ അടുക്കളയിൽ പോയി ചൂട് കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. ​ "ഇത് കുടിക്ക്. ശരീരം ഒന്ന് ചൂടാവട്ടെ," അവൻ കപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കപ്പ് മേടിച്ചു. ഓരോ സിപ്പും കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം കുറഞ്ഞുവരുന്നത് പോലെ തോന്നി. രോഹൻ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല. ​ "ഇനി പറയ് അഞ്ജലി... എല്ലാം വ്യക്തമായി പറയ്. ഇയാൻ ഡേവിസ്... അവനും ഞാനും തമ്മിൽ എന്ത് പകയുണ്ടെന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. ​അഞ്ജലി കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. ​ "മൂന്ന് വർഷം മുൻപ്, ടോക്കിയോയിൽ വെച്ചാണ് ഇയാൻ മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ആദ്യം സംസാരിക്കുന്നത്. അന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബൽ ജപ്പാനിലെ ഒരു വലിയ പ്രൊജക്റ്റിന് വേണ്ടി ബിഡ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇയാന്റെ കമ്പനിയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവസാന നിമിഷം ഇയാന്റെ കമ്പനി സമർപ്പിച്ച പ്ലാനുകളിൽ സുരക്ഷാ വീഴ്ചകളുണ്ടെന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ടീം കണ്ടുപിടിക്കുകയും, അത് അധികാരികളെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടെ ഇയാന്റെ കമ്പനിയെ കരിമ്പട്ടികയിൽ പെടുത്തി. ആ പ്രൊജക്റ്റ് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന് ലഭിച്ചു." ​രോഹൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. "ഓർക്കുന്നുണ്ട്... 'സാക്കുര ടവേഴ്സ്' പ്രൊജക്റ്റ്. അന്ന് ആ തട്ടിപ്പ് പൊളിച്ചടുക്കിയത് ഞാനാണ്. പക്ഷേ ആ കമ്പനിയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ഇയാൻ ഡേവിസ് ആണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. ആ പേര് എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നില്ല." ​"അതെ രോഹൻ. അന്ന് ആ നഷ്ടം വന്നതോടെയാണ് ഇയാന്റെ പതനം തുടങ്ങിയത്. സാമ്പത്തികമായി അവൻ തകർന്നു. അവൻ എന്നെ വഞ്ചിച്ചതും, എന്റെ പണം മോഷ്ടിച്ചതും ആ കടങ്ങൾ വീട്ടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അതെല്ലാം നിങ്ങളോടുള്ള പകയായി അവൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നത് നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും നശിപ്പിക്കാനാണ്. എന്നെ മാനസികമായും, നിങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായും ശാരീരികമായും." ​ രോഹന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി. "അവൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല അഞ്ജലി. അവൻ ടോക്കിയോയിലെ കളികൾ കൊച്ചിയിൽ കളിക്കാൻ നോക്കിയാൽ, അവന് തെറ്റുപറ്റും. ഇത് എന്റെ നഗരമാണ്." ​ പെട്ടെന്ന് രോഹൻ ഫോണെടുത്തു. "അരുൺ, ഉടൻ തന്നെ നമ്മുടെ സെക്യൂരിറ്റി ടീമിനെ അലർട്ട് ചെയ്യ്. എന്റെ വീടിന് ചുറ്റും കാവൽ വേണം. പിന്നെ, അഞ്ജലിയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് അവളുടെ സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്ത് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം. ഇനി അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല." ​ "രോഹൻ... ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയാണോ? ആളുകൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?" അഞ്ജലി ആശങ്കപ്പെട്ടു. ​ "ആളുകളുടെ വായടപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് പ്രധാനം നിന്റെ ജീവനാണ്. നീ എന്റെ കൺവെട്ടത്ത് തന്നെ വേണം. നാളെ മുതൽ നീ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്റെ കൂടെയായിരിക്കും. തിരിച്ചു വരുന്നതും." ​ അന്ന് രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് രോഹന്റെ വീട്ടിലെ ഗസ്റ്റ് റൂം നൽകി. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ജനലിന് പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിലും ഇയാന്റെ മുഖം തെളിയുന്നത് പോലെ. ​ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അഞ്ജലി ഉണരുമ്പോൾ സമയം വൈകിയിരുന്നു. അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വീടിന് ചുറ്റും യൂണിഫോം ധരിച്ച സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ. വീട് ഒരു കോട്ട പോലെ സുരക്ഷിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ​ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ രോഹൻ ലാപ്‌ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. ​ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്. നന്നായി ഉറങ്ങിയോ?" രോഹൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ "കുഴപ്പമില്ല. രോഹൻ, ഇത്രയും സെക്യൂരിറ്റി..." ​"ആവശ്യമാണ് അഞ്ജലി. ഇയാൻ നിസ്സാരക്കാരനല്ല. ഞാൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവനെ പിടികൂടുന്നത് വരെ നമ്മൾ ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ഇപ്പോൾ വാ, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാം. എന്നിട്ട് നമുക്ക് നിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകണം." ​അവർ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രോഹന്റെ കാറിന് മുന്നിലും പിന്നിലുമായി രണ്ട് എസ്‌കോർട്ട് വാഹനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് ഇതൊക്കെ കണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു. ​ "ഇത് തടവറയല്ല, അഞ്ജലി. ഇതൊരു കവചമാണ്. യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് വരെ പടച്ചട്ട അഴിക്കരുത്." ​'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ ജീവനക്കാർ ആകെ ഭയന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ ക്രെയിൻ അപകടവും, പോലീസിന്റെ വരവുമെല്ലാം അവരെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഞ്ജലി എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു ചേർത്തു. ​ "പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതൊരു സാങ്കേതിക തകരാറായിരുന്നു. നമ്മൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്," അവൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​ അവൾ ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി. രോഹൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി സീറ്റിലിരുന്ന് കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. ​അവളുടെ ടേബിളിൽ വെച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു ക്രിസ്റ്റൽ ഫ്ലവർ വാസ്. അതിൽ അന്ന് രാവിലെ വെച്ച പുതിയ പൂക്കൾക്ക് പകരം, കരിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ റോസാപ്പൂക്കൾ ഇരിക്കുന്നു. ​ "ഇതാരാ ഇവിടെ വെച്ചത്?" അഞ്ജലി രാഹുലിനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. ​ "അറിയില്ല മാഡം. രാവിലെ ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റാഫ് വരുമ്പോൾ ഇത് ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു," രാഹുൽ പറഞ്ഞു. ​രോഹൻ ആ പൂക്കൾ കയ്യിലെടുത്തു. അതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് ചുരുളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് നിവർത്തി. ​ 'സുരക്ഷിതരാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ? കോട്ടകൾക്കും വിള്ളലുകളുണ്ടാകും.' ​ രോഹന്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചു. "ഇതിന്റെ അർത്ഥം അവൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു എന്നാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അവന് വേണ്ടി ആരെങ്കിലും ഈ ഓഫീസിനുള്ളിലുണ്ട്." ​അഞ്ജലി ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ജീവനക്കാർ. ഇതിൽ ആരാണ് ഒറ്റുകാരൻ? ​ "രാഹുൽ, സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ എടുക്ക്. ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഇന്ന് രാവിലെ വരെ ആരൊക്കെ ഇവിടെ വന്നു എന്ന് എനിക്ക് കാണണം," രോഹൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​അവർ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി 12 മണി മുതൽ പുലർച്ചെ 4 മണി വരെയുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. ​ "ഹാക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു," രോഹൻ പിറുപിറുത്തു. "ഇയാൻ നമുക്ക് മുന്നിലാണ് കളിക്കുന്നത്." ​പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഒരു വീഡിയോ കോൾ ആണ്. അൺനോൺ നമ്പർ. ​അവൾ രോഹനെ നോക്കി. അവൻ കാൾ എടുക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു നിർമ്മാണത്തിലിരിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകൾവശമാണ്. കാറ്റിൽ മുടി പാറിപ്പറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇയാൻ. ​ "ഹലോ ലവ് ബേർഡ്സ്," ഇയാൻ ചിരിച്ചു. "എന്റെ പൂക്കൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?" ​ "നീ എവിടെയാണ് ഇയാൻ? ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ വാ," രോഹൻ അലറി. ​ "ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ട് രോഹൻ. നീ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന ആ ഓഫീസിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്ക്. ദൂരെ കാണുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടം കണ്ടോ?" ​രോഹനും അഞ്ജലിയും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഏകദേശം 500 മീറ്റർ അകലെ, നിർമ്മാണം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. അത് ഇയാൻ ആയിരുന്നു. അവൻ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നു. ​ "കണ്ടോ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണാം. അഞ്ജലി, നീ ആ ബ്ലൂ സാരിയിൽ അതീവ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്. രോഹൻ, നിന്റെ ആ ദേഷ്യം എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു," ഇയാൻ പരിഹസിച്ചു. ​ "ഞാൻ നിന്നെ അവിടെ വന്ന് കൊല്ലും," രോഹൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാതെ തന്നെ അലറി. അവൻ സെക്യൂരിറ്റിയോട് ആ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് പോകാൻ നിർദ്ദേശം നൽകി. ​ "വേണ്ട രോഹൻ, പോരരുത്," ഇയാൻ പറഞ്ഞു. "നീ അങ്ങോട്ട് വന്നാൽ, ഇപ്പോൾ അഞ്ജലി നിൽക്കുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളകും." ​"എന്ത്?" അഞ്ജലി ഞെട്ടി. ​ "നിങ്ങളുടെ ഓഫീസിന്റെ ബേസ്മെന്റിൽ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ടൈമർ വെച്ച സമ്മാനം. ടിക്... ടിക്... ടിക്..." ​ "ബോംബ്?" രോഹൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ​ "അത്ര വലുതൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ തൂണുകൾ തകർക്കാൻ അത് മതി. നിങ്ങൾക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കൃത്യം 5 മിനിറ്റ് സമയമുണ്ട്. റൺ!" ​ഇയാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ​രോഹൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല. "എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങൂ! വേഗം! ഫയർ അലാറം അടിക്ക്!" അവൻ അലറി. ​ അഞ്ജലിയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവൻ കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി ഓടി. ലിഫ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഓഫീസ് മുഴുവൻ പരിഭ്രാന്തിയിലായി. ജീവനക്കാർ പരക്കം പാഞ്ഞു. ​അവർ താഴെ എത്തി പുറത്തേക്ക് ഓടിയതും, ബേസ്മെന്റിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദം കേട്ടു. കെട്ടിടം ഒന്ന് കുലുങ്ങി. താഴത്തെ നിലയിലെ ചില്ലുകൾ തകർന്നു വീണു. പുകപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു. ​ഭാഗ്യത്തിന് എല്ലാവരും പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. കാര്യമായ പരിക്കുകൾ ആർക്കുമില്ല. പക്ഷേ 'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തകർന്നു. ​ അഞ്ജലി ആ കാഴ്ച കണ്ട് തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു ആ ഓഫീസ്. അത് കൺമുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു. ​രോഹൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "സാരമില്ല അഞ്ജലി. നമുക്ക് ജീവനുണ്ട്. അത് മതി. ഈ കെട്ടിടം നമുക്ക് വീണ്ടും പണിയാം." ​പക്ഷേ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ ദൂരെ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല. ഇയാൻ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു. ​പോലീസും ഫയർഫോഴ്സും സ്ഥലത്തെത്തി. പ്രാഥമിക അന്വേഷണത്തിൽ അത് ചെറിയൊരു സ്ഫോടകവസ്തുവാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ചെയ്തത്. പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്...........ഇയാന് എവിടെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുചെല്ലാം. ​വൈകുന്നേരം, രോഹന്റെ വീട്ടിൽ അവർ തിരിച്ചെത്തി. അഞ്ജലി ആകെ തകർന്നിരുന്നു. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടി നശിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് എവിടേക്കെങ്കിലും പോയാലോ? ഞാൻ പോയാൽ അവൻ നിങ്ങളെ വെറുതെ വിടും," അവൾ കരഞ്ഞു. ​രോഹൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. "അഞ്ജലി, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്ക്. അവൻ തകർത്തത് ഒരു കെട്ടിടം മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ ബന്ധത്തെയല്ല. നീ പോയാൽ... പിന്നെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ ഈ യുദ്ധം ജയിക്കും. എനിക്ക് ഒരു പ്ലാനുണ്ട്." ​"എന്ത് പ്ലാൻ?" ​ "ഇയാന് കളിക്കാൻ ഇഷ്ടം നിഴലുകളിലാണ്. നമ്മൾ അവനെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ച് പുറത്തു ചാടിക്കണം. അതിന് നമ്മൾ ഒരു നാടകം കളിക്കണം." ​"നാടകമോ?" ​ "അതെ. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ ഒരു വാർത്ത വരും. രോഹൻ മേനോനും ആർക്കിടെക്റ്റ് അഞ്ജലിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹ നിശ്ചയം അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കുന്നു. മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇവന്റ് ആയിരിക്കും അത്." ​അഞ്ജലി അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി. "വിവാഹ നിശ്ചയമോ? ഈ സാഹചര്യത്തിലോ?" ​ "അതെ. ഇയാൻ അത് സഹിക്കില്ല. അവൻ അത് മുടക്കാൻ വരും. നേരിട്ട് വരും. അന്ന്... അന്ന് നമ്മൾ അവനെ കുടുക്കും. ഇത് അപകടമാണ്, അറിയാം. പക്ഷേ നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല. നീ തയ്യാറാണോ?" ​രോഹൻ തന്റെ കൈ നീട്ടി. അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഇയാൻ എന്ന പേടിസ്വപ്നത്തെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയില്ല. അവൾ തന്റെ കൈ രോഹന്റെ കൈയ്യിൽ ചേർത്തു വെച്ചു. ​ "ഞാൻ തയ്യാറാണ് രോഹൻ. നമുക്ക് അവനെ നേരിടാം." ​പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു അത്. പ്രണയവും പകയും നേർക്കുനേർ ഏറ്റുമുട്ടുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി അവർ കാത്തിരുന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ