#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ആറ്റിങ് കിൻഷാ: മറവിയുടെ താഴ്‌വര ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… ചിറാപുഞ്ചിയിലെ നിബിഡ വനങ്ങളെ പുതപ്പിച്ചു കിടന്ന ആ മഞ്ഞ് ഒരു സാധാരണ മഞ്ഞായിരുന്നില്ല. അത് വെളിച്ചത്തെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്ന കറുത്ത പുക പോലെയായിരുന്നു. കുന്നിൻചെരിവുകളെ വിഴുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ആ കാടുകൾക്ക് മേഘാലയയിലെ ഖാസി ഗോത്രക്കാർക്കിടയിൽ ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു ആറ്റിങ് കിൻഷാ(മറവിയുടെ താഴ്‌വര). അസ്തമയ സൂര്യന്റെ അവസാന കിരണവും മലനിരകൾക്ക് താഴെ മറഞ്ഞതോടെ, ആ വന്യതയ്ക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്ന കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ കൂറ്റൻ രൂപങ്ങളെപ്പോലെ തലയുയർത്തി നിന്നു. കേരളത്തിൽ നിന്നും മേഘാലയയുടെ വന്യത തേടിവന്ന റെക്സിയും കൂട്ടുകാരും സഞ്ചരിച്ച ട്രാവലർ ആ വിജനമായ ചുരത്തിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ, കാറിനുള്ളിലെ റേഡിയോയിൽ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന പഴയ മലയാളം പാട്ട് പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. ഒരു തരം കനത്ത, കർണ്ണകഠോരമായ മൂളൽ മാത്രം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ ബാക്കി നിന്നു. "ഡാ ബിജൂ, മാപ്പൊന്ന് നോക്കിക്കേ... നമ്മൾ വഴി തെറ്റിയോ?" റെക്സി മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ യാത്രയുടെ ക്ഷീണത്തേക്കാൾ ഉപരി എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. ബിജു ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു, "ഇവിടെ റേഞ്ചില്ല റെക്സി. കുറച്ചു മുൻപ് ആ വെള്ളച്ചാട്ടം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ജി.പി.എസ് ഓഫാണ്. ഓഫ്ലൈൻ മാപ്പും വർക്കാവുന്നില്ല." "അതിനാലെന്താടാ," മുൻസീറ്റിലിരുന്ന ആദർശ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു, "മേഘാലയ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. ഖാസി കുന്നുകളുടെ ഈ നിഗൂഢതയും ഭയവുമാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി. നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് എന്ന് കാടിന് അറിയാം." പിൻസീറ്റിൽ ലൈലയും സന്ധ്യയും തണുത്തു വിറച്ച് ഒരു തടിയൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ എയർകണ്ടീഷണർ ഓഫാക്കിയിട്ടും ഉള്ളിലെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സിജി മാത്രം പുറത്തെ ആഴമേറിയ, കറുത്ത താഴ്‌വരയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സാധാരണ കാണാറുള്ള ചടുലതയോ കുസൃതിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വണ്ടി കയറിയതു മുതൽ അവൾ കൺപോളകൾ പോലും വെട്ടാതെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മഞ്ഞ് കൂടുതൽ കനത്തു. ട്രാവലറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ മഞ്ഞിന്റെ വെളുത്ത ഭിത്തിയിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചതല്ലാതെ മുന്നോട്ടുള്ള വഴി തെളിയിച്ചില്ല. വണ്ടി കഷ്ടിച്ച് ഒന്നാം ഗിയറിലാണ് നീങ്ങുന്നത്. പെട്ടെന്ന്, റോഡിന്റെ വലതുവശത്തുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കോങ്‌തോങ് മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. "ബിജൂ, വണ്ടി നിർത്ത്! അവിടെ ആരോ നിൽക്കുന്നു," ലൈല വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ബിജു വണ്ടി ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. കനത്ത മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ആ രൂപം പതുക്കെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. പരമ്പരാഗതമായ ഖാസി വസ്ത്രം ജയിൻസെം ധരിച്ച ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ചുളിവുകൾ വീണതും, കണ്ണുകൾ തിമിരം ബാധിച്ചതുപോലെ വെളുത്തതുമായിരുന്നു. കയ്യിൽ കരിപിടിച്ച ഒരു പഴയ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആദർശ് വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചു, "ചേട്ടാ, സോഹ്‌റയിലേക്കുള്ള വഴി ഇതാണോ? ഞങ്ങൾ വഴി തെറ്റി." ആ വൃദ്ധൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അയാൾ തന്റെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കൈ ചൂണ്ടി നേരെ മുന്നോട്ടുള്ള ഒരു ഇടുങ്ങിയ, ടാർ ചെയ്യാത്ത മൺവഴി കാണിച്ചുതന്നു. എന്നിട്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഖാസി ഭാഷയിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു “Thiah suk, hynrei lada phi pynkhein ia ka sang, u Thlen u masiang.” (സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക, എന്നാൽ വിലക്കുകൾ ലംഘിച്ചാൽ 'ത്‌ലൻ' വരും). "അയാൾ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?" സന്ധ്യ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവർക്ക് മറുപടി നൽകുന്നതിന് മുൻപ്, ആ വൃദ്ധൻ മഞ്ഞിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. അദ്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അയാൾ കൈലിരുത്തിയിരുന്ന വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം പോലും പെട്ടെന്ന് വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. "നമുക്കാ മൺവഴിയിലൂടെ പോകാം. ഈ മെയിൻ റോഡിൽ കിടന്നാൽ നേരം വെളുക്കുവോളം ഇവിടെ കിടക്കേണ്ടി വരും," ബിജു വണ്ടി ആ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. എന്നാൽ അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഖാസി നാടോടിക്കഥകളിൽ പറയുന്ന പുർകാൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന വഴിതെറ്റിക്കുന്ന പ്രേതങ്ങളുടെ വലയത്തിലേക്കാണ് അവർ ചെന്നു കയറുന്നതെന്ന്. …….. മൺവഴിയിലൂടെ കുറച്ചുദൂരം പോയപ്പോഴേക്കും വണ്ടിയുടെ ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറി. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള മരങ്ങൾ അസാധാരണമാംവിധം വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ്, പരസ്പരം കൈകോർത്തു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വണ്ടിയുടെ മുകളിലേക്ക് ആ മരങ്ങളുടെ ചില്ലകൾ വന്നിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. *ധും!* പെട്ടെന്ന് കനത്ത ഒരു ശബ്ദത്തോടെ വണ്ടിയുടെ മുകൾഭാഗം കുലുങ്ങി. വണ്ടി ഒരു നിമിഷം വശങ്ങളിലേക്ക് ആടി ഉലഞ്ഞു. "എന്താടാ അത്? വല്ല മരച്ചില്ലയും ഒടിഞ്ഞു വീണതാണോ?" ബിജു വണ്ടി നിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അല്ല, ശബ്ദം മുകളിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. എന്തോ ഒന്ന് വണ്ടിയുടെ മുകളിലേക്ക് ചാടിയതുപോലെ," ആദർശ് തന്റെ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് തെളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാനൊന്ന് ഇറങ്ങി നോക്കാം." "വേണ്ട ആദർശ്, ഈ സമയത്ത് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് അപകടമാണ്. ആ വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ?" റെക്സി അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ ഓണായിരുന്നിട്ടും, പുറത്ത് അസ്വാഭാവികമായ ഒരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ചീവീടുകളുടെയോ, തവളകളുടെയോ ശബ്ദമില്ല. കാറ്റിന്റെ ചലനം പോലുമില്ല. വണ്ടിയുടെ മുൻചില്ലിന് പുറത്ത്, മഞ്ഞിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ എന്തോ കറുത്ത, വിഴുപ്പ് ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ കണ്ടു. അത് വെറുമൊരു ചെളിവെള്ളമായിരുന്നില്ല. അതിന് ജീർണ്ണിച്ച മാംസത്തിന്റെയും ഉണങ്ങിയ ചോരയുടെയും കനത്ത മണമായിരുന്നു. "ദേ... ഇത് നോക്ക്," ലൈല നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ ഇടതുവശത്തെ ജനലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ജനൽച്ചില്ലിന് പുറത്ത്, മഞ്ഞിൽ മൂടിയ കാടിനുള്ളിൽ മനുഷ്യന്റേതുപോലെയുള്ള ചില രൂപങ്ങൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയ്ക്ക് സാധാരണ മനുഷ്യരേക്കാൾ മൂന്നിരട്ടി നീളമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകൾ നിലത്തു മുട്ടാറായിരുന്നു. മുഖമില്ലാത്ത, കറുത്ത ആ രൂപങ്ങൾ വണ്ടിയെ സാവധാനം വലംവെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഖാസി പുരാണങ്ങളിലെ മനുഷ്യമാംസം തിന്നുന്ന നോങ്‌ഷോൺനോങ് ആയിരുന്നു അവ. ……. പെട്ടെന്ന്, ആ കനത്ത നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അതൊരു കാട്ടുമൃഗത്തിന്റെയോ വന്യമൃഗങ്ങളുടെയോ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. ഒരു വായ്പ്പാട്ടായിരുന്നു അത്. വളരെ പരിചിതമായ ഒരു ഈണം. കേരളത്തിലെ പച്ചപ്പുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ പാടാറുള്ള, റെക്സിയുടെ മുത്തശ്ശി അവൾക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ ഉറങ്ങാൻ നേരം പാടിക്കൊടുക്കാറുള്ള അതേ വരികൾ… "രാരോ രാരിരാരോ... രാരിരാരോ...**ഉണ്ണിക്കണ്ണൻ ഉറങ്ങീടാൻ രാരിരാരോ..." ആ ശബ്ദം വരുന്നത് പുറത്തുനിന്നല്ല, വണ്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ഓരോരുത്തരുടെയും കാതുകളിൽ അത് വെവ്വേറെയായി, ഈർപ്പമുള്ള ഒരു ശ്വാസത്തോടൊപ്പം മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു. "റെക്സി... നീ അത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? നിന്റെ അമ്മൂമ്മ പാടാറുള്ള പാട്ടല്ലേ ഇത്?" ബിജുവിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റീയറിംഗിൽ കിടന്ന് വിറച്ചു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ അവൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, കീ തിരിച്ചു. പക്ഷേ, എഞ്ചിൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ പൂർണ്ണമായും ചത്തുപോയിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ ഡാഷ്‌ബോർഡിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണഞ്ഞു. കടുത്ത അന്ധകാരം വണ്ടിയെ വിഴുങ്ങി. കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം തൊട്ടുപിന്നാലെ സംഭവിച്ചു. പുറത്തുനിന്നുള്ള രൂപങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവരുടെ ശബ്ദം. "ലൈലാ... പുറത്തേക്ക് വാടീ... വണ്ടിക്ക് പുറത്ത് നല്ല രസമാണ്..." വണ്ടിയുടെ പുറത്തുനിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അത് സന്ധ്യയുടെ അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു! ആ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും ഭാവവും പോലും കൃത്യം സന്ധ്യയുടേത് തന്നെ. എന്നാൽ സന്ധ്യ പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ലൈലയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉള്ളിലിരിപ്പുണ്ട്. "ബിജൂ... വണ്ടി തുറക്ക്... നമുക്ക് പുറത്തിറങ്ങാം..." അടുത്ത ശബ്ദം ആദർശിന്റേതായിരുന്നു. തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മലയാളം. അവർ പുറത്തുള്ളവരുടെ ശബ്ദമല്ല അനുകരിക്കുന്നത്, ഉള്ളിലിരിക്കുന്നവരുടെ സ്വന്തം ഓർമ്മകളും ശബ്ദങ്ങളുമാണ് ആ നിഗൂഢ രൂപങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്നത്! ശബ്ദം നൽകി പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി ഇരയാക്കുന്ന മിമിക്രി ആത്മാക്കൾ’. "ആരും മിണ്ടരുത്! ആരും പുറത്തേക്ക് മറുപടി നൽകരുത്!" റെക്സി തന്റെ കൂട്ടുകാരെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു "നമ്മൾ സംസാരിച്ചാൽ അവർ നമ്മുടെ ശരീരവും കവർന്നെടുക്കും!" …….. പെട്ടെന്ന്, വണ്ടിയുടെ പിൻഭാഗത്തെ കനത്ത ഗ്ലാസ്സ് ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു ചിതറി. ചില്ലുകഷണങ്ങൾ വണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. ആ ഇരുട്ടിലൂടെ, ഒരു വിളറിയ, മാംസമില്ലാത്ത നീണ്ട കൈ ഉള്ളിലേക്ക് നീണ്ടു വന്നു. ആ കൈയിലെ നഖങ്ങൾ ഇരുമ്പ് കൊളുത്തുകൾ പോലെ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു. അത് നേരെ വണ്ടിയുടെ അറ്റത്തിരുന്ന സിജിയുടെ കഴുത്തിനു നേരെയാണ് അടുത്തത്. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ സിജി നിലവിളിച്ചതേയില്ല. അവൾ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, വന്യമായ ഒരു ശാന്തതയോടെ ആ കൈകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ വായ പതുക്കെ തുറന്നു, അതിൽ നിന്നും കറുത്ത ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സിജീ!" ആദർശും ബിജുവും ചേർന്ന് ആ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. വണ്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പ് ജാക്കി റോഡുകൊണ്ട് ആദർശ് ആ വിളറിയ കൈയിൽ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അടിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ജീവനുള്ള ശരീരത്തിൽ അടിക്കുന്നതിന് പകരം, കനത്ത പാറമേൽ ഇരുമ്പുതട്ടുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദമാണ് കേട്ടത്. ഒരു ഭീകരമായ, ചെവിടുപൊട്ടുന്ന അട്ടഹാസത്തോടെ ആ രൂപം മഞ്ഞിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പിൻവലിഞ്ഞു. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് റെക്സി ബിജുവിനെ തള്ളിമാറ്റി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അവൾക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, വണ്ടിയുടെ കീ തിരിച്ചു. *ഘരർർ... ഘരർർ...* എഞ്ചിൻ ചുമച്ചു. മൂന്നാമത്തെ ശ്രമത്തിൽ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, എഞ്ചിൻ ഇരമ്പി ഉണർന്നു. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ ശക്തമായ വെളിച്ചം മുന്നിലെ മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചു. മുന്നോട്ട് നോക്കിയ റെക്സി കണ്ടത് വണ്ടിയുടെ ബോണറ്റിന് മുന്നിൽ കൈകൾ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന പത്തോളം രൂപങ്ങളെയാണ്. അവൾ പിന്നോട്ടും മുന്നോട്ടും നോക്കിയില്ല. ക്ലച്ചിൽ നിന്നും കാലെടുത്ത് ആക്സിലറേറ്റർ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടി. ട്രാവലർ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ആ അദൃശ്യ രൂപങ്ങളെ ഇടിച്ചുതെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, മാംസം തകരുന്ന ശബ്ദമല്ല കേട്ടത്, മറിച്ച് ഉണങ്ങിയ ഇലകളും മരങ്ങളും ഒടിയുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ വിൻഡ്ഷീൽഡിൽ കറുത്ത ചോര തെറിച്ചു വീണു. …… മണിക്കൂറുകളോളം ഭ്രാന്തമായ വേഗതയിൽ, വന്യമായ ആ ചുരത്തിലൂടെ റെക്സി വണ്ടി ഓടിച്ചു. പുറകിൽ ലൈലയും സന്ധ്യയും പേടിച്ച് ബോധംകെട്ടതുപോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആദർശും ബിജുവും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് പുറകിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, മഞ്ഞിന്റെ ആ കനത്ത ആവരണം പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ദൂരെ ഒരു പോലീസ് ചെക്ക്പോസ്റ്റിന്റെയും ഹൈവേയുടെയും വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോഴാണ് അവർക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. ജനവാസമുള്ള ഒരിടത്ത് അവർ എത്തിയിരിക്കുന്നു. റോഡരികിലേക്ക് വണ്ടി ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. എല്ലാവരും വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ വക്ത്രത്തിൽ നിന്നാണ് തങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എഞ്ചിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ വണ്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ആശ്വാസത്തിന്റെ നിശബ്ദത പടർന്നു. "നമ്മൾ... നമ്മൾ രക്ഷപ്പെട്ടു അല്ലേ?" ലൈല വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആദർശ് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "എല്ലാവർക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? സന്ധ്യാ, ലൈലാ, സിജീ..." വണ്ടിയുടെ ഏറ്റവും പിന്നിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും സിജി പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവൾ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, മുൻസീറ്റിലിരുന്ന റെക്സി മുകളിലെ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ യാദൃച്ഛികമായി പിന്നിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ചോര മുഴുവൻ മരവിച്ചുപോയി. വണ്ടിയുടെ പിൻചില്ല് തകർന്ന ഭാഗത്തുകൂടി പുറത്തെ തെരുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ഉള്ളിലേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ മറ്റുള്ളവരുടെയെല്ലാം നിഴലുകൾ വണ്ടിക്കുള്ളിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന സിജിയുടെ നിഴൽ മാത്രം എവിടെയും പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല! അവൾക്ക് പിന്നിൽ വെറും ശൂന്യതയായിരുന്നു. അതിലുപരി, സിജി നോക്കുന്നത് ആദർശിനെയോ ലൈലയെയോ ആയിരുന്നില്ല... കണ്ണാടിയിലൂടെ കൃത്യമായി റെക്സിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു അവൾ നോക്കിയത്. അവളുടെ മുഖത്തെ ചർമ്മം പതുക്കെ വലിഞ്ഞു മുറുകി, മനുഷ്യസാധ്യമല്ലാത്ത വിധം വികൃതമായ ഒരു ചിരിയായി മാറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത മണികൾ അപ്രത്യക്ഷമായി, പകരം അവിടെ വെളുത്ത തിമിരം ബാധിച്ച കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു—കാട്ടിൽ വച്ച് അവർ കണ്ട ആ ഖാസി വൃദ്ധന്റെ അതേ കണ്ണുകൾ! അവൾ പതുക്കെ വായ തുറന്നു. മറ്റാർക്കും കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം, വണ്ടിയുടെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന റെക്സിയുടെ മാത്രം കാതുകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന തരത്തിൽ, ആ പഴയ വരികൾ അവൾ വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു: *"രാരോ രാരിരാരോ... രാരിരാരോ..."* ആ ശബ്ദം സിജിയുടേതായിരുന്നില്ല. അത് റെക്സിയുടെ സ്വന്തം ശബ്ദമായിരുന്നു. കാട് അവരുടെ ശബ്ദം മാത്രമല്ല, അവരിൽ ഒരാളെയും എന്നെന്നേക്കുമായി മോഷ്ടിച്ചിരുന്നു. …… End