Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 5 രാവിലെ ജനൽചില്ലിലൂടെ വീണ സൂര്യപ്രകാശമാണ് ദേവികയെ ഉണർത്തിയത്. കണ്ണ് തുറന്ന നിമിഷം തന്നെ ഇന്നലെയിലെ ഓരോ സംഭവങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. കോളേജിലെ സ്പോർട്സ് കോച്ചായ വരുൺ… രാത്രിയിൽ സ്റ്റേജിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ കൈയ്യിലെടുക്കുന്ന ഗായകൻ… പിന്നെ ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ തന്നെ വീട്ടുമുന്നിൽ എത്തിച്ചു പോയ ആ യാത്ര… അവൾ കുറച്ചു നേരം കട്ടിലിൽ തന്നെയിരുന്നു. തലയിണക്കരികിൽ കിടന്ന ഫോൺ എടുത്ത് സ്ക്രീൻ ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ രാത്രിയിൽ വന്ന മെസ്സേജ് വീണ്ടും അവളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. "Thank you Sorry" ആ “Sorry” യിലാണ് അവളുടെ ചിന്ത വീണ്ടും കുടുങ്ങിയത്. “എന്തിനാ സോറി പറഞ്ഞത്…?” സ്വയം പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവൾ ആ നമ്പറിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വേഗത്തിൽ Truecaller തുറന്ന് search ചെയ്തു. പക്ഷേ നമ്പർ save ചെയ്തിരുന്നത് മറ്റൊരു പേരിൽ ആയിരുന്നു. യാതൊരു ഫോട്ടോയും ഇല്ല. വിവരങ്ങളും ഇല്ല. അത് കണ്ടതോടെ അവളുടെ സംശയം വീണ്ടും കൂടുകയായിരുന്നു. “ഇത്രയും ഒളിച്ചുകളിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താ…?” അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തൊക്കെ സാധാരണ ഒരു പ്രഭാതം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ അസ്വസ്ഥത കയറി ഇരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. വരുണിന്റെ ഇന്നലത്തെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നു. കോളേജിൽ എപ്പോഴും ദേഷ്യത്തോടെ നടക്കുന്ന ആൾ. അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും താല്പര്യമില്ലാത്ത പോലെ പെരുമാറുന്ന ഒരാൾ. എന്നാൽ സ്റ്റേജിൽ നിന്നത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു. confidence… energy… crowdനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയിരുന്നു. “ഏതാണ് ശരിക്കും ഉള്ള വരുൺ…?” ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് എന്തോ തീരുമാനിച്ച പോലെ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്ത് തുറന്നു. YouTube search barൽ അവൾ അവന്റെ സ്റ്റേജ് നെയിം ടൈപ്പ് ചെയ്തു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം നിരവധി videos സ്ക്രീനിൽ നിറഞ്ഞു. Live performances. Fan edits. Short clips. ഓരോ വീഡിയോയും അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അവളെ കൂടുതൽ കൺഫ്യൂസ് ചെയ്തു. ഒരിടത്തും അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. ചിലിടത്ത് mask. ചിലിടത്ത് hoodie shadow. ചില clipsൽ stage lights മുഖം മറച്ചിരുന്നു. “ഇവൻ മനപ്പൂർവ്വം മുഖം മറക്കുകയാണ്. പക്ഷെ എന്തിനു…?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. Videoകൾ scroll ചെയ്യുന്നതിനിടെയാണ് അഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു performance അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. Thumbnail പോലും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. curiosity കൊണ്ടാവാം അവൾ അത് play ചെയ്തത്. Screen മുഴുവൻ ഇരുണ്ട stage. പിന്നെ പതുക്കെ guitar music ഉയർന്നു. Stage lights തെളിഞ്ഞപ്പോൾ guitar പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ. മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായില്ലെങ്കിലും ഓഡിയൻസിന്റെ ന്റെ ആവേശം കേട്ട് തന്നെ അവൻ പോപ്പുലർ ആണെന്ന് ആർക്കും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു . ദേവിക വീഡിയോ സ്കിപ് ചെയ്യാൻ പോയെങ്കിലും എന്തോ കാരണത്താൽ അവൾ നോക്കി നിന്നു. വീഡിയോയുടെ അവസാന ഭാഗത്ത് പെട്ടെന്ന് ക്യാമറ ജനക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആളുകളുടെ കയ്യടിയും ആരവവും മുഴങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞത്. “V…!” അവളുടെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി പിന്നീട് സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത് ആ വീഡിയോ ബാക്ക് അടിച്ചു പോസ് ചെയ്തു. മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത പടർന്നു. ആ ശബ്ദം… എവിടെയോ കേട്ടത് പോലെ. വളരെ പരിചിതം. അവൾ വീഡിയോ റെവൈൻഡ് ചെയ്ത് വീണ്ടും കേട്ടു. “V…!” ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “എവിടെയാ ഞാൻ ഈ വോയിസ്‌ കേട്ടത്…?” അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീഡിയോ ഡെസ്ക്രിപ്ഷനിൽ എഴുതിയിരുന്ന ലൊക്കേഷൻ അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അവളുടെ നാട്ടിലെ പഴയ സ്കൂൾ ഓഡിറ്റോറിയം. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിയ പോലെ തോന്നി. “ഇവൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ…?” അവൾ വേഗത്തിൽ ലാപ്ടോപ്ൽ പഴയ ഫയൽസ് സെർച്ച്‌ ചെയ്തു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്കൂൾ ഫോട്ടോസ് അടങ്ങിയ ഒരു ഫോൾഡർ തുറന്നു. Annual day. Arts day. Farewell. വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഫോട്ടോസ് ഒന്നൊന്നായി അവൾ സ്ക്രോൽ ചെയ്തു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ഫോട്ടോയിൽ അവളുടെ കൈ നിശ്ചലമായത്. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. മുഖം മുഴുവൻ ചിരി. അവളുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരു ആൺകുട്ടി. ഫോട്ടോ ബ്ലർ ആയിരുന്നു. മുഖം ശരിയായി കാണുന്നില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ചെറിയ guitar pendant വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ വലുതായി. അവൾ ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്തു. ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ കൂടി. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് വരുണിന്റെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം പേജ് തുറന്നു. ലേറ്റസ്റ്റ് ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്തപ്പോൾ ഹൂടിക്കുള്ളിലൂടെ അതേ പെൻഡന്റ്ന്റെ ചെറിയ ഭാഗം പുറത്തേക്ക് കാണാനായി. അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. ഇത്ര നേരം മനസ്സിൽ ചിതറിക്കിടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒറ്റ നിമിഷം തമ്മിൽ കണക്ട് ആവാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും ഒന്നും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. “ഇത്… coincidence അല്ല…” അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. അതേസമയം നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ___________________________________________ സ്റ്റുഡിയോ റൂം മുഴുവൻ guitar chordsന്റെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മുന്നിൽ തുറന്ന നോട്ട്ബുക്കി ൽ പകുതി എഴുതിയ lyrics. പക്ഷേ വരുണിന്റെ കോൺസെൻട്രേഷൻ മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. ഗിറ്റാറിന്റെ സ്ട്രിങ്സ്ൽ വിരലുകൾ ചലിച്ചെങ്കിലും മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. ഇന്നലെ ദേവിക തന്നെ നോക്കിയ രീതി വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. അവൾക്ക് സംശയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അത് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ചെയർലേക്ക് തല ചായച്ചു. “ഇനി എത്രകാലം…?” അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും അവന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി. Rohit Calling… കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഫോൺ നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൻ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. “നീ ഇന്നലെ മാസ്ക് റിമൂവ് ചെയ്തോ?” മറുവശത്ത് നിന്നുള്ള ശബ്ദം ദേഷ്യം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. വരുൺ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “ഒരു സെക്കന്റ്‌ മാത്രം.” “ഒരു സെക്കന്റ്‌ മതി എല്ലാം നശിക്കാൻ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവന്റെ മുഖം മുറുകി. മുറിയിലാകെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത പടർന്നു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ വരുൺ ചോദിച്ചു “അവൾ… എന്തെങ്കിലും ഓർത്തോ?” മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു നിശബ്ദത. അതിന് ശേഷം വന്ന ശബ്ദം മുൻപത്തേതിനേക്കാൾ ഗൗരവമായിരുന്നു. “ഇപ്പോഴില്ല.” ആ മറുപടി കേട്ട് വരുണിന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെ നേരെയായി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം റോഹിത് വീണ്ടും പറഞ്ഞു “പക്ഷേ നീ ഇനിയും അവളുടെ അടുത്ത് നിന്നാൽ… ഓർക്കും.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വരുണിന്റെ വിരലുകൾ guitar stringൽ മുറുകി. പെട്ടെന്ന്— ട്വാങ്! string പൊട്ടി ചിതറിയ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. കാരണം… ദേവിക എല്ലാം ഓർക്കുന്ന ദിവസം, തന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും പഴയ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുമെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.                    തുടരും… #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ